ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มือปราบเหยี่ยวดำ

SHARE
  • หน้าที่ 2
  • 1
  • 2
  • 3

สมศักดิ์ไปบ้านหมอสุธีกับภรรยาทันทีที่ได้รับแจ้งว่ามีเหตุชิงทรัพย์ สีหน้าของเจ้าของบ้านทั้งสองยังหวาดกลัวและวิตกจนตำรวจหนุ่มมือดีจากกองปราบฯอดเห็นใจไม่ได้

“คุณหมอยังจำหน้าพวกนั้นได้ไหมครับ”

“จำได้แม่นเลยครับ น่าแปลกเหมือนกันนะ ตอนพวกมันเห็นผม พวกมันมองผมแปลกๆ อย่างกับว่าเราจะไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน”

“หมายความว่ายังไงครับ”

ภรรยาหมอสุธีอดรนทนไม่ไหว ตอบแทนสามี

“เหมือนกับว่ามันจะคิดว่าคุณหมอเป็นคนอื่นน่ะค่ะ”

คำให้การของหมอสุธีกับภรรยาทำให้สมศักดิ์หวนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อหลายคืนก่อน ตอนเขาแวะมาหาหมอสุธีกับภรรยาที่บ้านนี้ แล้วรู้สึกเหมือนมีคนจับตาดูห่างๆ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจจนถึงตอนนี้

“ถ้าให้ดูภาพ คุณหมอจะยืนยันได้ไหมครับว่าใช่พวกที่ดักปล้นคุณหมอหรือเปล่า”

“ได้แน่นอนครับ โดยเฉพาะไอ้คนที่เอาปืนจี้หัวผม ทั้งชีวิตผมก็จะไม่มีวันลืมหน้าไอ้คนคนนี้!”

สมศักดิ์ปะติดปะต่อเรื่องราวแล้วพบว่าเป้าหมายแท้จริงของการลอบฆ่าวันนี้คือเขา เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่พวกตี๋ใหญ่จะบุกบ้านหมอสุธีกับภรรยา ถ้าไม่ได้เข้าใจผิดคิดว่าบ้านนี้เป็นบ้านของเขา

เมื่อบรรดลทราบเรื่องจากอุดมเวลาต่อมาก็ตกใจมาก

“อะไรนะ...ตี๋ใหญ่มันกล้าขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่...มันคงตั้งใจจะเล่นงานพี่สมศักดิ์ แต่เกิดผิดพลาด เพราะบ้านคุณหมอกับพี่สมศักดิ์อยู่ติดกัน”

“มันกล้ามากนะที่ทำแบบนี้”

“เรียกว่าประกาศสงครามกับตำรวจเลยล่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปบ้านพี่สมศักดิ์ก่อน แกตามไปก็แล้วกัน”

เวลาเดียวกันที่หน้าบ้านหมอสุธีกับภรรยา...เนตรดาวกับหมีตากล้องคู่ใจมาทำข่าวสัมภาษณ์สมศักดิ์

“แน่ใจได้อย่างไรคะว่าเป้าหมายที่แท้จริงของตี๋ใหญ่ไม่น่าจะใช่การปล้นหมอสุธีกับภรรยา”

“ถ้าตี๋ใหญ่กับพวกตั้งใจจะปล้นจริง คงไม่เอาแค่ของที่ติดตัวอยู่ แต่น่าจะทำเหมือนทุกครั้ง คือบุกเข้าไปกวาดของมีค่าในบ้าน แล้วจับเจ้าทรัพย์ขังไว้ หรือไม่ก็ฆ่าทิ้ง”

“ถ้าอย่างนั้นบอกได้ไหมคะว่าเป้าหมายที่แท้จริงของตี๋ใหญ่คืออะไร”

“ผมยังไม่อยากยืนยัน แต่ผมเชื่อว่าตี๋ใหญ่น่าจะพุ่งเป้ามาที่ผม แค่นี้ก่อนนะครับ...ขอตัวก่อน”

สมศักดิ์ผละจากกลุ่มนักข่าว เดินไปหาบรรดลกับอุดม

“มันรุกมาแบบนี้ พี่จะทำยังไงต่อ”

“มันรุกมา เราก็ต้องรุกกลับ มันประกาศตัวสู้ขนาดนี้ เรายิ่งต้องเร่งหาทางจัดการกับมัน”

ศิริหัวหน้าหน่วยปราบปรามและเจ้าของคดีตี๋ใหญ่มาสมทบพอดีเพื่อถามถึงข่าวที่เกิดขึ้น และเมื่อทราบว่าเป้าหมายแท้จริงคือสมศักดิ์ ก็อดห่วงไม่ได้

“แต่ถ้าศักดิ์จะถอย พี่ก็ไม่ว่าอะไรนะ มันเข้ามาใกล้ตัวแบบนี้...อันตรายมาก ถ้าอยากวางมือ ให้คนอื่นมารับช่วงทีมไล่ล่าตี๋ใหญ่ต่อก็บอกได้เลย

“ไม่ครับพี่ศิริ ผมจะลุยต่อ และจะตามล่ามันให้ได้ด้วยมือของผมเอง”

“ฮือ...แต่ถ้าศักดิ์เปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน”

“ครับพี่...แต่รับรองงานนี้ผมไม่เปลี่ยนใจแน่!”

ooooooo

สมศักดิ์พาศิริไปหาหมอสุธีกับภรรยาเพื่อพูดคุยถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บรรดลจึงถือโอกาสนี้คุยกับเนตรดาวเพื่อหยั่งเชิงเรื่องของอุดม นักข่าวสาวมีท่าทางเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังยอมคุยกับเขาตามลำพัง

“มีอะไรก็ว่ามาสิ ถ้าไม่มี...ฉันขอตัวก่อน ต้องรีบกลับไปตัดข่าวที่สถานี”

“คุณเนตรครับ...คุณบอกผมได้ไหมครับ ทำไมอยู่ๆถึงได้เป็นแบบนี้กับเพื่อนผม”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฝากไปบอกเพื่อนคุณด้วยนะคะ ลืมทุกอย่างซะ เราสองคนไม่เคยรู้จักกัน...สวัสดีค่ะ”

พูดจบก็ผละไปขึ้นรถ หมีที่สตาร์ตเครื่องรอมองมานิ่งๆ ก่อนเอ่ยด้วยความหวังดี

“ถ้ามีอะไรค้างคา จะเคลียร์ให้จบก่อนก็ได้นะเนตร”

“ไปกันเถอะค่ะพี่หมี”

เนตรดาวตัดบทดื้อๆ หมีเลยไม่เซ้าซี้เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัว แม้จะพอเดาได้จากท่าทางนักข่าวสาวว่าเศร้าและเซ็งแค่ไหนที่ไม่มีอุดมมาตอแยเหมือนเคย...

บ้านหลังจริงของสมศักดิ์อยู่ถัดจากบ้านหมอสุธีกับภรรยา แต่เพราะเห็นสมศักดิ์เข้าไปในบ้านของเพื่อนบ้าน ประทีปเลยเข้าใจผิดคิดว่าเป็นบ้านของตำรวจหนุ่ม

บรรดลกับลูกทีมตำรวจหลายนายช่วยกันตรวจสอบทั่วบ้านของสมศักดิ์ แต่ไม่พบสิ่งแปลกปลอมหรือน่าสงสัย ศิริแวะมาควบคุมการปฏิบัติงานด้วยตัวเอง ก่อนจะคว้ารูปตี๋ใหญ่มาวางตรงหน้าลูกทีม

“คุณหมอสุธียืนยันจากภาพถ่ายว่าหัวหน้าพวกมันคือตี๋ใหญ่ ก่อเหตุร่วมกับลูกน้องอีกสองคน ส่วนอีกคนรออยู่ในรถ คดีเนี่ยเหมือนเป็นคดีเล็กๆ”

บรรดลพยักหน้าเห็นด้วย “แต่ถ้าดูกันจริงๆถือเป็นคดีอุกอาจ เพราะที่ผ่านมา...ไม่เคยมีผู้ร้ายคนไหนกล้าท้าทายตำรวจถึงขนาดนี้ เป้าหมายจริงของพวกมันไม่ใช่ผู้เสียหาย แต่เป็นนายตำรวจที่กำลังตามไล่ล่าพวกมันอยู่”

สมศักดิ์ถอนใจยาว ก่อนเอ่ยสิ่งที่คิดวิเคราะห์มาตลอดตั้งแต่เกิดเรื่อง

“มันพยายามประกาศให้รู้ว่ามันไม่กลัวเรา แถมยังใช้วิธีนี้ข่มขู่ให้เราเลิกยุ่งกับมัน แต่ผมขอสาบานด้วยเกียรติของตำรวจว่าจะไม่มีอะไรหยุดยั้งเราได้ ตราบใดที่พวกมันยังไม่ถูกลากคอมาลงโทษ”

ลูกทีมทุกคนคิดไม่ต่างกัน สมศักดิ์เลยประกาศแผนรับมือขั้นต่อไป

“จากนี้ไปขอให้ทุกคนระวังตัวเพิ่มเป็นสองเท่า เพราะพวกมันอาจเข้าถึงตัวพวกเราเมื่อไหร่ที่ไหนก็ได้ พกปืนติดตัวไว้ตลอดเวลา ถ้าจำเป็นให้ยิงได้โดยไม่ต้องลังเล!”

ooooooo

รายงานสดของเนตรดาวถูกถ่ายทอดทั่วประเทศเหมือนเคย นพวรรณกับมะยมนั่งดูจากโรงพยาบาลด้วยสีหน้าเป็นกังวลอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะนพวรรณที่เป็นห่วงบรรดลทุกลมหายใจเข้าออก

“จากการสอบสวนของตำรวจ ทำให้เชื่อว่าการปล้นของตี๋ใหญ่และพวกในครั้งนี้ไม่ได้มีเจตนาเพื่อชิงทรัพย์ แต่เพื่อสร้างความหวาดกลัวให้กับตำรวจทุกคนที่เกี่ยวข้องกับการจับตัวเขา”

มะยมฟังแล้วเซ็งมาก ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตี๋ใหญ่จึงรอดพ้นมือตำรวจมานานขนาดนี้

“ไม่อยากจะเชื่อเลย ขนาดตำรวจทั้งประเทศมีรูปตี๋ใหญ่ติดตัวกันแทบทุกคน แถมยังมีรางวัลนำจับสูงเป็นประวัติการณ์ เขายังหลบหนีมาได้ยาวนานแบบนี้”

“แต่วรรณมั่นใจค่ะว่าไม่มีทางที่ตี๋ใหญ่จะหนีไปได้ตลอด คนผิดยังไงก็ต้องชดใช้ความผิด”

นพวรรณเอ่ยอย่างมั่นใจเพราะเชื่อในความมุ่งมั่นของพวกตำรวจ ก่อนนั่งเงียบฟังรายงานข่าวของเนตรดาวต่อ

“เหตุการณ์นี้คงถูกบันทึกไว้อีกครั้งถึงความร้ายกาจของตี๋ใหญ่ ที่กล้าต่อกรแม้กระทั่งบุคคลระดับนายตำรวจ ในลักษณะตาต่อตา ฟันต่อฟัน อย่างที่ไม่เคยมีอาชญากรคนใดหาญกล้าและบ้าบิ่นเท่านี้มาก่อน!”

หลังประชุมแผนกับพวกศิริและสมศักดิ์ บรรดลก็ถือโอกาสเล่าให้อุดมฟังเรื่องคดีของพ่อเนตรดาว

“สรุปว่าที่คุณเนตรเปลี่ยนไปเป็นเพราะพ่อฉันใช่ไหม”

“ใช่...ไม่ผิดแน่”

คำตอบแบบไม่ลังเลของบรรดลทำให้อุดมถึงกับหน้าเสีย

“โธ่...แล้วนี่ฉันจะทำยังไงวะ แกช่วยคิดหน่อยสิดล ช่วยบอกหน่อยว่าฉันควรทำไงดี ยอมรับความจริงว่าไม่มีทางที่ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม หรือดันทุรังสู้ต่อทั้งๆที่ยังไงก็แพ้”

“ไอ้ดม...เรื่องที่ผ่านไปแล้ว เราคงทำอะไรไม่ได้หรอก สิ่งที่เรายังพอจะทำได้คือทำให้คุณเนตรเข้าใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อของคุณเนตร ไม่มีใครอยากให้เกิด และมันไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น โดยเฉพาะแก...ไอ้ดม”

“ที่แกพูดน่ะถูกทุกอย่าง แต่...ฉันยังมองไม่เห็นทางเลยว่าจะเริ่มนับหนึ่งอีกครั้งได้ยังไง”

“แกอาจต้องให้เวลาคุณเนตรสักพักและพิสูจน์ตัวเองต่อไป ฉันเชื่อมั่นว่าอีกไม่นาน คุณเนตรจะเข้าใจ”

ตี๋ใหญ่ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของพวกตำรวจ แวะไปหาพรเมียสาวจากเชียงใหม่ ทันเห็นเธอกำลังเก็บกระเป๋าเตรียมออกจากห้องพัก

“พรจะไปไหน”

พรชะงัก แต่ไม่หยุดเก็บกระเป๋า

“พรจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว”

“ทำไม...มีปัญหาอะไร”

“ถามตัวเองดีกว่าว่ามีปัญหาอะไรถึงได้หายไปเฉยๆ พรบอกแล้วไงว่าตราบใดที่พี่ยังให้สิ่งที่พรต้องการ ยังทำให้พรมีความสุข พรจะไม่หนีพี่ไปไหนทั้งนั้น แต่นี่อะไร...ทิ้งพรไว้คนเดียวเป็นเดือน จนเงินทองไม่มีเหลือติดตัวแล้ว”

“แต่เงินที่พี่ให้ไว้ก็ไม่น้อยนะ”

“ฮึ! คิดว่าเงินแค่นั้นมันจะพอใช้ไปทั้งชีวิตหรือไงพี่”

พูดจบก็เดินหนี แต่ถูกตี๋ใหญ่คว้าตัวไว้

“ห้ามไปไหนทั้งนั้น”

“ทำไมจะไปไม่ได้ ปล่อยนะ...ปล่อย!”

พรพยายามดิ้นรน แต่สู้แรงเขาไม่ได้ ถูกจับเหวี่ยงไปที่เตียง

“พรเป็นของพี่ และจะต้องเป็นตลอดไป!”

จบคำก็โถมตัวหา ตะโบมจูบอย่างดุเดือดและเร่าร้อน พรขัดขืนพอเป็นพิธี ก่อนโอนอ่อน ยอมให้เขาเล้าโลมและตักตวงทุกอย่างจากเรือนร่างวัยสาวของเธออย่างตะกละตะกลามเหมือนเคย

ooooooo

ระหว่างที่ตี๋ใหญ่ปรนเปรอเสน่ห์และข้าวของที่ปล้นมาได้ให้พรเมียสาวจากเชียงใหม่แทบไม่ขาดมือ ปรารถนาเมียรักอดีตนางงามของเขาไม่ได้รับการเหลียวแลแม้แต่น้อย แม้ว่าเธอจะกำลังท้องลูกคนที่สองของเขาก็ตาม

ปรารถนาต้องบากหน้าโทร.ยืมเงินจากแม่แท้ๆ แต่ถูกปฏิเสธแบบไม่ไยดี อดีตนางงามเลยตัดสินใจ

ไม่งอมืองอเท้าอีกต่อไป จะหางานทำอย่างจริงจังเพื่อหาเงินเลี้ยงดูลูกทั้งสอง

ตี๋ใหญ่ไม่ได้คิดถึงปรารถนาเลย มัวเพลิดเพลินกับเสน่ห์ของพรเมียสาวจากเชียงใหม่ และเพื่อง้องอน เขาจึงมอบเครื่องประดับหลายชิ้นที่ปล้นจากภรรยาของหมอสุธีให้เธอ

“สวยจังเลย ท่าทางคงแพงน่าดูเลยนะพี่”

“ถ้าพรชอบ พี่หามาให้อีกเท่าไหร่ก็ได้ ขออย่างเดียว พรห้ามไปจากพี่เด็ดขาด”

“ไม่รู้ล่ะ...ถ้าพี่หายไปนานๆแบบคราวนี้อีก พรจะหนีไปจริงๆ และจะไม่ให้ตามหาเจอด้วย”

“ไม่มีทาง ไม่ว่าพรจะหนีไปไหน พี่ก็จะพลิกแผ่นดินตามหาจนกว่าจะเจอ”

“รักกันขนาดนั้นเลยเหรอ”

“คนอย่างพี่ ลองรักใครแล้วก็รักจนตาย”

“ขอให้จริงอย่างปากพูดเถอะ”

ไม่ทันขาดคำมือถือของตี๋ใหญ่ก็ดัง เสี่ยปิ่นนั่นเองโทร.มาตามไปช่วยงานบางอย่าง จอมโจรใหญ่เลยต้องห่างจากเมียสาวอีกครั้งแบบไม่เต็มใจนัก...

ตี๋ใหญ่หายไปทั้งคืนไม่กลับอู่นายฟื้น ทิพย์กระวน กระวายหาด้วยความคิดถึงและเป็นห่วง โตบอกว่าจอมโจรใหญ่ไปนอนกกเมียสาวที่หอบหิ้วกันมาจากเชียงใหม่ ทิพย์โมโหหึงมาก แต่แสดงอาการมากไม่ได้ เพราะเรื่องระหว่างเธอกับเขาไม่เคยเป็นจริง

บรรดลยังอยู่บ้านสมศักดิ์ อยากอยู่เป็นเพื่อนทั้งคืนเพื่อให้แน่ใจว่าตี๋ใหญ่จะไม่ลงมือซ้ำ

“พี่ศักดิ์ว่าพวกมันจะย้อนกลับมาลงมืออีกเมื่อไหร่”

“ไอ้พวกนี้ก็เก่งแต่ลอบกัด พอพวกมันเห็นว่าเรารู้ตัวแล้ว ก็คงไม่กล้ากลับมาเร็วๆนี้หรอก”

“ก็ไม่แน่นะพี่ ตี๋ใหญ่มันพวกบ้าเลือด เอาแน่อะไรกับมันไม่ได้”

“ก็ลองให้มันมาดูสิ จะได้รู้กันไปว่าใครจะแน่กว่ากัน”

สมศักดิ์เอ่ยแบบไม่หวั่นอิทธิพลใดๆ บรรดลเข้าใจความรู้สึกอีกฝ่ายดี แต่ยังไม่สบายใจ ตื๊อขออยู่เป็นเพื่อน แต่สมศักดิ์ไม่ยอมและไล่กลับบ้านเพราะดึกแล้ว...

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ไม้-พาย" ว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาว เปิดตัวแบบคอมเมดี้ ชวนฟินใน "เมียจำเป็น"

"ไม้-พาย" ว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาว เปิดตัวแบบคอมเมดี้ ชวนฟินใน "เมียจำเป็น"
20 ม.ค. 2564

07:30 น.

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 20 มกราคม 2564 เวลา 12:03 น.