ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มือปราบเหยี่ยวดำ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1
  • 2
  • 3

หลังพลาดการจับกุมตี๋ใหญ่ที่บ้านยุทธ บรรดลก็คร่ำเคร่งกับการตามหาตัวตี๋ใหญ่จนเก็บไปฝันร้าย...

จอมโจรใหญ่บุกมาถึงอู่อาเจ็กและเอาปืนจ่อหัวเขาให้สารภาพความจริงว่าเป็นตำรวจแฝงตัว!

บรรดลตกใจมาก สะดุ้งตื่นกลางดึก และพบว่าหนูแวะมาหา

“เป็นไรวะไอ้จง ทำหน้าอย่างกับเห็นผี”

“ไม่มีอะไรหรอกหนู...แค่ฝันน่ะ”

“ดูท่าคงไม่ได้ฝันถึงสาวๆแหง”

“ก็ประมาณนั้นแหละ ว่าแต่เอ็งเหอะ มานี่มีอะไร”

“เฮียปิ่นให้ช่วยไปดูว่าเด็กๆของแกไปทำงานอยู่กับไอ้เสี่ยโจจริงๆหรือเปล่า”

“ทำไมเสี่ยโจต้องทำอย่างนั้นด้วยวะ”

“ถามโง่ๆ เก็บตัวเด็ดๆจากที่อื่นๆมาให้เกลี้ยง บาร์ของมันจะได้ไม่มีคู่แข่งยังไงล่ะวะ”

“คงกะจะให้คนอื่นล่มจมกันไปเลย”

“ก็บอกแล้วไงว่าไอ้เสี่ยโจโผล่ไปที่ไหน ฉิบหายย่อยยับที่นั่น ไป...แต่งตัวเว้ย ไปด้วยกันหน่อย”

บาร์ใหม่ของเสี่ยโจตกแต่งอย่างหรูหราเหมือนบาร์ในกรุงเทพฯ มีชาญมือขวาคอยคุม บรรดลมองบรรยากาศรอบตัวทึ่งๆ หนูบอกว่าบาร์นี้ไม่ใช่แค่บาร์แต่มีบ่อน อาบอบนวดและเป็นแหล่งขายยาเสพติดทุกชนิด

ฟ้าอดีตดาวเด่นบาร์เสี่ยปิ่นถูกดึงมาทำงานที่นี่ด้วย เมื่อหนูเห็นก็ปรี่ไปจับตัวจะพากลับ

“ฉันไม่ไป!”

“ทำไม...ถ้าอยากได้เงินเพิ่ม บอกเสี่ยปิ่นดีๆก็ได้ ไม่ใช่เล่นหักหลังแบบนี้”

“ใครบอกว่าหักหลัง ฉันทำงานหาเงิน ที่ไหนให้เงินดีกว่าฉันก็มา...แบบนี้ผิดด้วยเหรอ”

ขาดคำ ฟ้าก็ถูกหนูฟาดหลังมือบนแก้มเต็มแรง ล้มกองกับพื้น บรรดลถลาไปขวางตอนหนูจะซ้ำ แต่ช้ากว่าชาญที่โผล่มาเอาเรื่องพร้อมลูกน้องอาวุธครบมือ

ฟ้าโมโหที่ถูกตบ ยุให้ชาญยิงหนูให้ตาย แต่ชาญยังมีสติไม่อยากฆ่าคนในบาร์ที่เพิ่งเปิด ยอมปล่อยให้บรรดลในคราบจงพาหนูออกจากบาร์เสี่ยโจอย่างไม่มีรอยขีดข่วน

บรรดลลากตัวหนูที่ยังหัวเสียไปสงบสติอารมณ์ที่ท่าเรือเก่า ก่อนบ่นเสียงเครียด

“ทำไมเอ็งถึงได้ใจร้อนแบบนี้วะหนู”

“โทษทีเว้ย...พอดีกูเห็นมาตั้งแต่แรกว่ากว่าอีเด็กนั่นจะขึ้นมาเป็นดาวประจำบาร์เฮียปิ่นได้ แกต้องลงทุนไปกับมันแค่ไหน แล้วมันดันมาเนรคุณเฮียแบบนี้ กูรับไม่ได้ว่ะ”

“เออ...ฉันเข้าใจ แล้วนี่เฮียปิ่นจะทำยังไงวะ เด็กแกเล่นแห่กันมาแบบเนี้ย”

“ก็คงต้องหาทางดิ้นไปต่อนั่นแหละ แต่เด็กแจ่มๆก็ใช่ว่าจะหาง่ายๆนะโว้ย”

พูดจบก็โทร.รายงานผลกับเสี่ยปิ่น บรรดลยืนฟังเงียบๆ รออีกฝ่ายวางสายจึงหลอกถามข้อมูล จนรู้ว่าเสี่ยปิ่นยังไม่ล้างแค้นตอนนี้ แต่รอล้างบางตั้งแต่ตัวหัวหน้าคนหนุนหลังของเสี่ยโจทีเดียว

หนูเจ็บใจที่ไม่ได้ออกแรงตามประสาพวกเลือดร้อน ยิงปืนขึ้นฟ้าเพื่อระบายอารมณ์

“รอดูเหอะ...เรื่องนี้ถึงหูเฮียตี๋เมื่อไร ไอ้เสี่ยโจได้เละแน่!”

ooooooo

ตี๋ใหญ่ไม่มีเวลาสนใจเรื่องเสี่ยปิ่นกับเสี่ยโจ มัวแค้นสมศักดิ์ที่ไปดักจับเขาจนต้องหนีหัวซุกหัวซุน แถมถูกยิงปางตายอีกต่างหาก เหล่าสมาชิกแก๊ง ยกเว้นหนู พยายามเตือนให้คิดดีๆ เพราะมีเรื่องกับตำรวจเท่ากับฆ่าตัวตาย แต่ตี๋ใหญ่ไม่กลัว ประกาศกร้าวจะเอาคืน

“กูน่ะผ่านความตายมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ต่อให้พวกมันขนกันมาเป็นกองทัพ กูก็ไม่กลัว พวกมันต่างหากที่ต่อจากนี้ไปจะต้องกลัวกูจนหัวหด พวกมึงคอยดูก็แล้วกัน!”

ประทีปรับหน้าที่สะกดรอยตามสมศักดิ์ จนเจอบ้านหลังหนึ่ง และเข้าใจเองว่าเป็นบ้านของตำรวจหนุ่ม แต่ความจริงแล้ว...บ้านหลังนั้นเป็นบ้านของหมอสุธีและภรรยา

สมศักดิ์รู้สึกแปลกๆเหมือนมีคนคอยจับตา แต่ไม่ได้คิดมากและใช้ชีวิตตามปกติ ประทีปเห็นดังนั้นจึงรีบกลับอู่นายฟื้นเพื่อช่วยตี๋ใหญ่วางแผนเก็บตำรวจหนุ่มมือดีจากกองปราบฯ

“กูจะทำให้พวกมันรู้ว่ากู...ตี๋ใหญ่ ไม่ใช่โจรกระจอกที่พวกมันจะตามไล่ล่าเหมือนหมูเหมือนหมาได้”

โตรับฟังแผนการเงียบๆ ก่อนถามสิ่งที่คาใจ

“ตกลงคราวนี้งานหรือชำระความแค้นส่วนตัวกันแน่วะ”

“เรื่องส่วนตัวโว้ย ถ้าใครไม่อยากยุ่งก็นิ่งๆไว้ แต่ถ้ายังคิดว่ากูเป็นเพื่อนก็ไปซัดกับแม่งด้วยกัน ใครเอาด้วยบ้าง”

เพราะร่วมหัวหกก้นขวิดด้วยกันมานาน ทำให้แค้นของตี๋ใหญ่ก็เหมือนแค้นของเหล่าสมาชิก ทุกคนยกเว้นหนูจึงรับปากจะร่วมล้างแค้นสมศักดิ์ด้วย...

ตี๋ใหญ่หมกมุ่นกับความแค้นจนลืมปรารถนากับนนท์ลูกชายสนิท สองแม่ลูกต้องใช้ชีวิตลำพัง แม้จะไม่ลำบากแต่ไม่มีความสุข โดยเฉพาะนนท์ที่น้อยใจพ่อแท้ๆที่หายหน้าไปนาน

ปรารถนาสงสารลูกชาย พยายามปลอบประโลมไม่ให้คิดมาก แต่เพียงไม่นานก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อพบว่าตัวเองอาจตั้งท้องลูกคนที่สองของตี๋ใหญ่!

บรรดลแวะไปหานพวรรณที่โรงพยาบาลวันต่อมา พยาบาลสาวรู้สถานการณ์อึมครึมระหว่างอุดมกับเนตรดาวดี และอดไม่ได้จะถามด้วยความอยากรู้และเป็นห่วง

“ตกลงรู้หรือยังคะว่าทำไมอยู่ๆคุณเนตรถึงได้เปลี่ยนไปแบบนั้น”

“ยังครับ...ผมพยายามรื้อค้นคดีที่พ่อคุณเนตรเป็นผู้ต้องหา แต่ยังไม่พบ”

“น่าสงสารคุณดมนะคะ เหมือนอะไรๆกำลังไปได้สวย แต่ก็ดันมาเป็นแบบนี้ซะได้”

“อีกไม่นานหรอกครับ เราก็คงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมมั่นใจว่าผมค้นคดีย้อนไปจนใกล้จะเจอต้นตอแล้ว”

สองหนุ่มสาวคงคุยเรื่องอุดมกับเนตรดาวอีกนาน ถ้าจู่ๆปรารถนาจะไม่เดินออกมาจากแผนกสูตินรี บรรดลรีบตามเมียรักอดีตนางงามของตี๋ใหญ่แต่คลาดกันที่ลานจอดรถ นพวรรณเลยสืบจากพยาบาลในแผนกนั้นแทนและพบว่าปรารถนามาตรวจและฝากครรภ์!

ooooooo

บรรดลมั่นใจว่าปรารถนาต้องหาทางบอกข่าวเรื่องตั้งท้องให้ตี๋ใหญ่รู้ จึงรีบแจ้งสมศักดิ์ให้รวบรวมกำลังคนเพื่อตามรอยเมียรักอดีตนางงามของตี๋ใหญ่

แต่พวกตำรวจก็ช้าไป เมื่อปรารถนาแวะหาตี๋ใหญ่ถึงอู่นายฟื้นในวันเดียวกันนั้นเอง ทิพย์ไปรับหน้าด้วยสีหน้าบึ้งตึง ไม่พอใจที่เมียของตี๋ใหญ่โผล่มา ทั้งหึงทั้งกลัวตำรวจจะสะกดรอยตาม แต่ปรารถนาไม่ยี่หระ

“ฉันมีธุระสำคัญ”

“มีอะไรก็รีบๆว่ามา เดี๋ยวฉันบอกให้”

“ไม่...ฉันต้องบอกผัวฉันเอง”

ทิพย์โมโหหึง ปรี่จะตบแต่ปรารถนาหลบเข้าไปหาตี๋ใหญ่ผัวรักเสียก่อน จอมโจรใหญ่มีสีหน้าเรียบเฉยเมื่อเห็นเมียรักอดีตนางงาม และยิ่งกว่าเย็นชาเมื่อเธอบอกว่าตั้งท้องลูกคนที่สอง

“โอเค...มีอะไรอีกหรือเปล่า ถ้าไม่มีก็กลับได้แล้ว”

“เฮีย! เฮียฟังหนาหรือเปล่า หนาบอกว่าหนาท้อง... หนาท้อง! ลูกคนที่สองของเรา”

“ได้ยินแล้ว...หนาต้องการอะไรอีก อยากได้เงินอีกใช่ไหม”

ปรารถนาไม่อยากเชื่อหู แหวลั่น “เปล่า...หนาไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลย หนาแค่ตั้งใจมาบอกว่าเฮียกำลังจะมีลูกอีกคน แค่อยากบอกให้รู้เท่านั้น...ต้องการแค่นี้จริงๆ”

“เฮียรู้แล้ว”

ท่าทีหมางเมินของเขาทำให้ปรารถนาน้ำตาไหล ทั้งเคือง ทั้งน้อยใจผัว จนอดตัดพ้อไม่ได้

“เฮีย...ไม่ว่าเฮียยังมีหนากับลูกอยู่ในหัวใจหรือไม่ รู้ไว้เถอะว่าเฮียกำลังตายไปจากหัวใจของหนาและลูก”

ปรารถนาพูดจบก็ผลุนผลันจากไป โตมองตามอึ้งๆ ก่อนเตือนสติตี๋ใหญ่

“ไอ้ตี๋...มึงบ้าไปแล้วเหรอวะ นั่นเมียมึงนะเว้ย”

คำเตือนของโตเหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ตี๋ใหญ่ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

“อย่าไปสนใจเลย...สนใจงานของเราดีกว่า มา...มาคุยแผนกันต่อ”

โตส่ายหน้าอ่อนใจ ต่างจากทิพย์ที่สะใจมาก...ยินดีเหลือเกินที่ปรารถนาตกกระป๋อง!

ปรารถนากลับไปร้องไห้ฟูมฟายที่บ้าน นนท์ตกใจเข้าไปหาแม่ด้วยความเป็นห่วง

“แม่ร้องไห้ทำไม...คิดถึงพ่อเหรอ”

“เปล่าหรอกลูก แม่ไม่ได้คิดถึงพ่อ...แล้วจะไม่คิดถึงอีกต่อไปแล้วด้วย”

“แม่ไม่ต้องร้องไห้นะ นนท์อยู่นี่...นนท์จะไม่ทิ้งแม่ไปไหน”

สองแม่ลูกกอดกันกลมด้วยความรักและเข้าใจ โดยไม่รู้ว่าจ่ายะแอบสังเกตการณ์หน้าบ้าน และไม่รอช้าโทร.รายงานผลกับอุดม สมศักดิ์เจ็บใจที่ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆจากตี๋ใหญ่ แต่ก็ไม่ประมาท สั่งการให้ลูกทีมทุกคนเตรียมพร้อม...ตี๋ใหญ่กับพวกอาจกำลังวางแผนใหญ่ก็ได้

ooooooo

นอกเหนือจากการสืบเรื่องตี๋ใหญ่ บรรดลยังสืบเรื่องคดีเก่าของพ่ออุดมที่เคยเป็นตำรวจด้วย เพราะมั่นใจว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับปัญหาระหว่างเพื่อนรักกับเนตรดาวเวลานี้

นพวรรณคอยช่วย และถึงกับตาโตเมื่อบรรดลพบบางอย่างในแฟ้มคดีเก่า

“พ่อไอ้ดมเป็นตำรวจที่ได้รับมอบหมายให้ไปจับกุมพ่อคุณเนตรครับ”

พูดพลางส่งแฟ้มคดีให้พยาบาลสาวดู

“นี่เป็นเอกสารรายงานการจับกุมที่พ่อไอ้ดมทำไว้ครับ”

“งั้นแสดงว่าคุณเนตรก็คงเพิ่งรู้เรื่องนี้เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นก่อนหน้านี้ก็คงไม่ญาติดีกับคุณดมหรอก”

“ใช่ครับ...เพราะอย่างงี้ ตอนนี้คุณเนตรถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน”

“แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะคะ”

“ผมก็ยังนึกไม่ออก แต่อย่างน้อยการได้รู้ความจริงก็อาจทำให้เราพบกุญแจที่ปิดล็อกหัวใจคุณเนตรอยู่ก็ได้”

“ค่ะ...หวังว่ากุญแจดอกนั้นคงยังไม่ถูกทำลายไปซะก่อนนะคะ”

ไม่ใช่แค่อุดมที่จมกับความเศร้าโศก เนตรดาวเอง ...แม้จะเป็นฝ่ายตัดความสัมพันธ์ ก็ทนทุกข์ทรมานกับความรู้สึกผิดไม่ต่างกัน แม่ของเนตรดาวมองท่าทางเหม่อลอยของลูกสาวด้วยท่าทีนิ่งเฉย เข้าใจและเห็นใจ แต่เพื่อสามีที่ต้องตายในคุก...เธอจำเป็นต้องทำ

สมศักดิ์ก็สังเกตเห็นท่าทางเหมือนคนอกหักของอุดม ช่วยปลอบเสมอ แต่หน้าที่ในฐานะตำรวจกองปราบฯทำให้เขาต้องมุ่งมั่นกับคดีตี๋ใหญ่มากกว่า โดยไม่รู้ตัวเลยว่าจะถูกพวกตี๋ใหญ่ลอบฆ่า!

แผนของตี๋ใหญ่คือบุกบ้านสมศักดิ์เพื่อฆ่าเขาอย่างอุกอาจ แต่นอกจากจะไม่เจอตัวตำรวจหนุ่มมือดีจากกองปราบฯ พบแค่หมอสุธีกับภรรยา แผนทุกอย่างยังพังหมดเพราะพวกเขาบุกผิดบ้าน!

ความจริงคือบ้านหลังนี้เป็นของหมอสุธีและภรรยา แต่เพราะประทีปเห็นสมศักดิ์แวะมาตอนดึก เลยเข้าใจว่าเป็นบ้านของตำรวจหนุ่ม ครั้งนี้ตี๋ใหญ่เลยต้องถอย แต่กระนั้นก็ไม่วายกลบเกลื่อนรูปคดีให้เป็นเรื่องดักปล้นชิงทรัพย์

ตี๋ใหญ่แทบข่มความโกรธไม่ไหว จนถึงอู่นายฟื้นถึงได้ระเบิดอารมณ์กับประทีป

“ถ้ามึงไม่พลาด ป่านนี้ไอ้สมศักดิ์คงได้เป็นศพไปแล้ว”

“กลัวอะไรวะ คราวนี้พลาด เราก็ไปกันใหม่ได้นี่หว่า”

“มึงจะบ้าเหรอ มันรู้ตัวแล้ว ถ้าเรากลับไปอีก พวกมันคงถล่มเราเละแน่”

“แล้วมึงจะให้กูทำยังไง ใครมันพลาดกันได้ทั้งนั้น”

“ไม่...ใครที่ทำงานกับกู...ตี๋ใหญ่ ต้องไม่มีคำว่าพลาด!”

“ก็ได้...ถ้ามึงคิดว่ากูห่วย ทำงานผิดพลาด กูไม่ทำงานกับมึงอีกก็ได้”

“จริงเหรอวะ แน่ใจเหรอว่าไม่มีกู แล้วมึงจะอยู่รอด”

“เออ...กูมีทางของกูก็แล้วกัน”

พูดจบก็ลุกหนี โตต้องตะโกนถามไล่หลัง

“ทีป...แล้วส่วนแบ่งของเอ็งล่ะ”

“ไม่เป็นไร...ถือว่าให้ทาน!”

ประทีปออกจากอู่นายฟื้นไปแล้ว ทิพย์มองตามเครียดๆ กลัวคนปากสว่างและเห็นแก่เงินอย่างประทีปจะแค้นใจ เอาเบาะแสไปฟ้องตำรวจ แต่ตี๋ใหญ่ไม่หวั่นและไม่กลัวเลย

“เชื่อเถอะเจ๊...คนอย่างไอ้ทีป ไปไหนได้ไม่ไกลหรอก อีกไม่นานมันต้องซมซานกลับมา”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ตราบฟ้ามีตะวัน EP.5 "เก้า" ไม่สนถูกผิดบุกเข้าหา "หมาก" ถึงห้องนอน

ตราบฟ้ามีตะวัน EP.5 "เก้า" ไม่สนถูกผิดบุกเข้าหา "หมาก" ถึงห้องนอน
30 พ.ย. 2563

13:01 น.

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 30 พฤศจิกายน 2563 เวลา 18:01 น.