ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มือปราบเหยี่ยวดำ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1
  • 2
  • 3

บรรดลในคราบจงหลานชายอาเจ็กถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเผชิญหน้ากับตี๋ใหญ่เป็นครั้งแรก เสี่ยปิ่นเห็นเหตุการณ์คลี่คลาย บอกให้จบเรื่องและกลับไปฉลองงานวันเกิดของตนต่อ

ตี๋ใหญ่มองเสี่ยปิ่นนิ่งๆ ก่อนอวยพรเสียงเรียบ

“สุขสันต์วันเกิดครับเฮีย...ไปพวกเรา”

จบคำก็ยกพวกจากไป บรรดลกับอาเจ็กมองตามแล้วเลือกวิ่งตามพวกตี๋ใหญ่ไปด้วย โดยมีจ่ายะสายข่าวประจำดำเนินสะดวกมองตามจนลับตา แล้วแอบไปโทร.หาเนตรดาวว่ามาไม่ทันแล้ว

เนตรดาวเจ็บใจที่พลาดทำข่าวสำคัญ เช่นเดียวกับบรรดลที่ต่อยกำแพงอู่รถระบายอารมณ์

อาเจ็กเห็นแล้วอดบ่นไม่ได้ “ต่อยผนังมือเจ็บ แล้วได้อะไรขึ้นมาวะ”

“ตี๋ใหญ่มันยืนอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่ฉันทำอะไรมันไม่ได้เลย”

“มันก็ถูกแล้วนี่...ตอนนี้ลื้อเป็นอาจงหลานอั๊ว

ที่ยังเรียนมหาลัย ไม่ใช่ตำรวจมือปราบอย่างที่ลื้อเคยเป็น แล้วคิดดีๆ...ลื้อคนเดียวจะไปสู้พวกมันได้ยังไง พวกมันมากกว่าแถมยังมีปืนกันทุกคน ส่วนลื้อกับอั๊ว...สากกะเบือสักอันยังไม่กล้าติดตัวไปให้พวกมันระแวงเลย”

คำเตือนของอาเจ็กทำให้บรรดลสงบลง อาเจ็กเข้าใจความรู้สึกอีกฝ่ายดี ตบบ่าให้กำลังใจ

“คิดในแง่ดีสิ...ไม่เคยมีใครเข้าใกล้พวกมันได้เท่านี้อีกแล้ว ตราบใดที่เรายังไม่ยอมแพ้  ไอ้ตี๋กับพวกต้องเข้าซังเตแน่นอน อั๊วสัญญาว่าอั๊วจะช่วยอย่างเต็มที่ ลากคอคนเลวๆพวกนั้นมาให้ได้!”

“ขอบคุณมากนะเจ็ก”

พวกตี๋ใหญ่กลับไปตั้งหลักบ้านโชติที่กรุงเทพฯ ทิพย์รออยู่แล้วและทำแผลให้หนูที่ร้องโอดโอยไม่หยุด สมาชิกหญิงคนเดียวของแก๊งรำคาญเลยผละไปดื้อๆ เห็นตี๋ใหญ่ยืนจิบเบียร์เลยไปคุยด้วย

“คืนนี้จะนอนนี่หรือเปล่า”

“ไม่อะ...เดี๋ยวจะไปแล้ว”

ทิพย์ถอนใจยาว รู้ดีว่าตี๋ใหญ่ไม่เคยพักที่ไหนนาน และไม่เคยมีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง นอกจากบ้านพ่อแม่

“คงไม่ต้องถามสินะว่าจะไปไหน”

“ฉันก็ไปของฉันไปเรื่อยแหละ ถ้าหยุด...ก็ตาย”

“เออ...แล้วนี่คิดจะลงมืออีกเมื่อไร”

“ยังไม่รู้เลย แต่กะว่าจะทำงานใหญ่ ได้เงินสักก้อนแล้วไปกบดานที่ไหนไกลๆให้เรื่องเงียบ แล้วค่อยกลับมา”

“เรื่องเอ็งมันไม่เงียบง่ายๆหรอกเว้ย ตำรวจทั้งประเทศ นักข่าวทุกสำนัก ชาวบ้านชาวช่องทั้งหลาย เขาไม่ลืมเอ็งกันง่ายๆหรอก แล้วไหนจะเงินค่าหัว...เงินใครมันก็อยากได้กันทั้งนั้นแหละวะ”

ตี๋ใหญ่รู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงและรู้สึกกับตน

มากกว่าเพื่อนร่วมแก๊ง แต่เขาตอบรับความรู้สึกนั้นไม่ได้ ได้แต่ผละไปขึ้นรถแท็กซี่ที่ประทีปขับมารับเงียบๆ...

ooooooo

ประทีปพาตี๋ใหญ่ไปส่งบ้านเพื่อนอีกคนชื่อยุทธ ยุทธไม่ได้ร่วมแก๊งโจรด้วย แค่ให้ที่พักและเสบียงบางโอกาส แลกกับเงินที่เป็นเหมือนสินน้ำใจ บ้านของยุทธจึงถือเป็นแหล่งซ่อนตัวอีกแห่งของตี๋ใหญ่

ตี๋ใหญ่เรียกโตมาคุยงานด้วยวันต่อมา บอกว่าจะทำงานใหญ่แล้วหายหน้าไปสักพักให้เรื่องเงียบ โตมือขวาคนสนิทไม่ขัด และรับคำสั่งจะไปตามพวกมาเพิ่ม

ระหว่างที่ตี๋ใหญ่เตรียมวางแผนปล้นครั้งใหม่...พวกตำรวจก็ประชุมเพื่อตามล่าตัวและหาที่ซ่อนตัวของทั้งแก๊ง

วสันต์เปิดฉาก “เท่าที่ทีมของผมสืบหาข้อมูล ยังไม่พบเบาะแสว่าตี๋ใหญ่กับพวกอยู่ที่ดำเนินสะดวกหรือย่านใกล้เคียงเลย แต่ก็อย่างว่า...ตี๋ใหญ่มันกว้างขวาง แค่พวกในแก๊งก็หลายสิบคน กระจายกันอยู่หลายจังหวัดแล้ว”

สมศักดิ์เห็นด้วยและเสริมตามข้อมูลที่ศึกษามา “ใช่ครับ...แล้วยังมีพวกเจ้าพ่อที่คอยช่วยเหลือมัน รวมทั้งพวกที่มันใช้เงินผูกสัมพันธ์เอาไว้ด้วย นี่แหละคือเหตุผลที่เราเข้าถึงตัวมันยาก”

ศิริพยักหน้ารับรู้ “แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม...เราคงต้องใช้ทุกวิถีทางในการหาข่าว ถ้ารู้ว่าตี๋ใหญ่อยู่ที่ไหน หรือจะไปที่ไหน เราต้องรีบลงมือ เดินเกมให้เร็วที่สุดก่อนที่มันจะไหวตัวทัน”

บรรดลรับคำสั่งจะเร่งหาทางเจาะข้อมูลแก๊งตี๋ใหญ่มาให้ได้ แต่ไม่ทันก้าวออกจากห้อง ทั้งกองปราบฯก็แตกตื่น เมื่อวสันต์รับแจ้งจากตำรวจโพธารามว่าตี๋ใหญ่ก่อเหตุลักพาตัว จับคนไปเรียกค่าไถ่!

ฝ่ายตำรวจตรวจสอบกันเต็มที่ว่าแก๊งที่ก่อเหตุเป็นพวกไหน เพราะแก๊งตี๋ใหญ่มักก่อคดีปล้น แต่ไม่เคยลักพาตัวใครเพื่อเรียกค่าไถ่แบบนี้ จึงตั้งข้อสันนิษฐานว่าอาจเป็นการแอบอ้าง

เมื่อวสันต์และตำรวจจากกองปราบฯลงพื้นที่สอบปากคำภรรยาของหมอชัยที่ถูกจับไปเรียกค่าไถ่ จึงได้รับคำยืนยันว่าตี๋ใหญ่เป็นคนติดต่อมาจริงๆ ให้เตรียมเงินสดห้าล้านบาทไปไถ่ตัวสามี

“ไอ้ตี๋ใหญ่มันบอกแค่ให้รวบรวมเงินให้ครบ แล้วมันจะโทร.มาบอกเวลาและสถานที่นัดหมายอีกที”

คำให้การของภรรยาหมอชัยทำให้เหล่าตำรวจมองหน้ากันเครียดๆ ก่อนที่สมศักดิ์จะประกาศ

“แจ้งตำรวจทุกหน่วย ช่วยกันสืบหาให้ได้ว่าหมอชัยถูกจับตัวไว้ที่ไหน”

เนตรดาวไม่พลาดข่าวเด็ดนี้ แม้ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นฝีมือแก๊งตี๋ใหญ่หรือไม่ แต่คดีนี้ก็สร้างความตกตะลึงให้แก่คนทั่วประเทศ เพราะหมอชัยเป็นคนใจบุญและคนดังแห่งโพธาราม

“เป็นเวลาห้าชั่วโมงแล้ว...หลังจากที่มีกลุ่มชายฉกรรจ์ห้าคนบุกจับตัวคุณหมอชัย...คุณหมอพ่อพระแห่งโพธาราม...ไปเพื่อเรียกค่าไถ่เป็นจำนวนเงินถึงห้าล้านบาท จนถึงนาทีนี้ยังไม่มีความคืบหน้าใดๆ นอกจากเชื่อว่าหัวหน้าโจรกลุ่มนี้คือตี๋ใหญ่ อาชญากรที่ตำรวจกำลังต้องการตัวมากที่สุด”

รายงานสดของเนตรดาวถูกถ่ายทอดสดทั่วประเทศ ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับแก๊งตี๋ใหญ่ โดยเฉพาะสุภาพกับสำอาง รวมทั้งมะยมกับนพวรรณ ต่างก็รับรู้ข่าวนี้ด้วยสีหน้าวิตกกังวล...กลัวคุณหมอคนดังจะไม่รอด!

ooooooo

คดีลักพาตัวหมอชัยเพื่อเรียกค่าไถ่เป็นที่สนใจของคนทั่วประเทศ เนตรดาวตามเกาะติดและไปเฝ้าหน้าบ้านหมอชัยเพื่อรอข้อมูลจากอุดม แหล่งข่าวตำรวจที่เธอสนิทด้วยที่สุดเวลานี้

“ตกลงแน่ใจแล้วเหรอว่าเป็นฝีมือตี๋ใหญ่จริงๆ”

อุดมส่ายหน้าเหนื่อยๆ “ยังไม่ยืนยัน แต่เท่าที่สอบถามพยานที่เห็นเหตุการณ์ ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าหัวหน้ามันประกาศตัวชัดเจนว่าเป็นตี๋ใหญ่”

เนตรดาวฟังเรื่องคำให้การของภรรยาหมอชัยด้วยความตั้งใจ ได้ความว่าหมอชัยถูกลักพาตัวอย่างอุกอาจจากคลินิกตัวเอง โดยก่อนพาตัวไป หัวหน้าแก๊งโจรที่เชื่อว่าเป็นตี๋ใหญ่ได้ประกาศต่อหน้าเหล่าผู้ช่วยและคนไข้ทิ้งท้าย

“กูจะเอาตัวหมอไป พวกมึงเตรียมเงินห้าล้านไว้ไถ่ตัวมัน ได้เงินเมื่อไหร่ กูจะส่งมันกลับมาเป็นๆ แต่ถ้าไม่ได้ มันจะกลับมาเป็นศพ กู...ตี๋ใหญ่...พูดจริงทำจริงเสมอ!”

อุดมมีสีหน้าเคร่งเครียด แต่เนตรดาวคาใจบางอย่าง

“เป็นไปได้ไหมที่ตี๋ใหญ่จะโดนแอบอ้างชื่อ”

“เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละ อาจโดนอ้างชื่อเหมือนหลายคดีที่ผ่านมา หรือว่าเป็นตี๋ใหญ่จริงๆก็ได้เหมือนกัน”

“แต่ถึงยังไงตอนนี้แทบทุกสำนักข่าวก็พูดตรงกันหมดแล้วว่าเป็นฝีมือแก๊งตี๋ใหญ่”

“ถูกต้อง...ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ ข่าวนี้ก็ยิ่งสร้างชื่อให้กับพวกมัน”

พวกตำรวจปักหลักรอที่บ้านหมอชัย ในที่สุดพวกโจรเรียกค่าไถ่ก็โทร.มานัดแนะสถานที่ บรรดลที่รอปฏิบัติงานเตรียมพร้อมรับคำสั่ง แต่ไม่ทันขยับ วสันต์ก็แจ้งว่ารู้ที่ซ่อนตัวของพวกโจรแล้ว

ภรรยาหมอชัยหน้าซีด กลัวสามีเป็นอันตราย

“คุณตำรวจคะ...ไม่ว่ายังไงก็ตาม ต้องพาคุณหมอกลับมาให้ได้นะคะ”

“ไม่ต้องห่วงครับ ความปลอดภัยของคุณหมอต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง ถ้าไม่มั่นใจจริงๆ เราจะไม่ลงมือเด็ดขาด!”

พวกตำรวจ นำโดยวสันต์กับสมศักดิ์ นำกองกำลังล้อมจับพวกโจรที่กระท่อมร้างกลางทุ่งนาตามเบาะแสที่ได้รับแจ้งจากพวกชาวบ้านละแวกนั้น ทั้งหมดซุ่มรอเวลาถึงเช้ามืดจึงบุกจับตัว!

สำราญหัวหน้าพวกโจรที่แอบอ้างชื่อตี๋ใหญ่พยายามหนีและต่อสู้ แต่ถูกบรรดลตามประกบและจับตัวได้ในที่สุด

“งานนี้ไม่เกี่ยวกับไอ้ตี๋หรอก ผมแค่อ้างชื่อมันเท่านั้นเอง”

หัวหน้าพวกโจรยอมรับดื้อๆทันทีที่ถูกสอบสวน วสันต์นิ่วหน้าไม่เข้าใจ สำราญเลยบอกเหตุผลแบบเซ็งๆ

“แต่ก่อนไอ้ตี๋มันยังแค่นักเลงปลายแถว แต่เดี๋ยวนี้ชื่อมัน...ใครได้ยินก็กลัวหัวหดกันหมดแล้ว เพราะอย่างนี้ไง โจรกี่แก๊งๆถึงอ้างชื่อมันกันทั้งนั้น”

สำราญรับสารภาพทุกอย่าง พวกตำรวจเลยไม่เหนื่อยมาก แต่เจ็บใจมากกว่าเพราะยังจับตี๋ใหญ่ไม่ได้ โดยเฉพาะบรรดล หัวเสียจนสมศักดิ์กับอุดมต้องช่วยกันปลอบ และให้กำลังใจกันและกันให้ลุยใหม่

ooooooo

เนตรดาวตามมาทำข่าวและรายงานสดจากพื้นที่จับกุมพวกโจรเรียกค่าไถ่เหมือนเคย โดยมีหมีเป็นตากล้องคู่ใจ

“หลังปฏิบัติการของตำรวจ แน่ชัดแล้วว่าคดีลักพาตัวคุณหมอชัยไม่ได้เป็นฝีมือของตี๋ใหญ่ เป็นแต่เพียงการแอบอ้างชื่อเท่านั้น ความสำเร็จในปฏิบัติการครั้งนี้นับเป็นผลงานชิ้นโบแดงของตำรวจ แต่ถึงอย่างนั้น...หลายคนก็ยังคงมีคำถามคาใจถึงความล้มเหลวในการตามจับตี๋ใหญ่ซึ่งผ่านมานานมากแล้ว ทว่ากลับยังไม่มีความคืบหน้าใดๆ”

บรรดลกับอาเจ็กฟังรายงานสดของเนตรดาวแล้วถอนใจยาว เบื่อหน่ายและหงุดหงิดที่จับตี๋ใหญ่ไม่ได้

ทั้งสองแวะไปหารือเรื่องแหล่งซ่อนตัวของตี๋ใหญ่ที่บ้านพักตำรวจของอุดมบ่ายวันเดียวกันอุดมเป็นฝ่ายเปิดฉากจากข้อมูลที่มี “ความยากก็คือ...ถึงเราจะเจาะถึงตัวตี๋ใหญ่ได้ เราก็ไม่มีทางรู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ เพราะมันไม่เคยบอกใครจนกว่าจะถึงเวลาลงมือ”

“ขนาดพวกเดียวกัน มันยังไม่พูด เพราะรู้ดีว่าขืนพูดอะไรออกไป อาจหลุดถึงหูตำรวจอย่างพวกลื้อได้”

คำพูดของอาเจ็กทำให้บรรดลคิดได้ “ก็ไม่แน่เหมือนกันนะเจ็ก แต่เราต้องลงทุนหน่อย ตอนนี้เราตีสนิทพวกนั้นได้แล้ว คราวนี้ก็ลงทุนเลี้ยงพวกมัน ให้พวกมันพูดออกมาให้มากที่สุด”

“ถ้าเอาอย่างนั้น เราต้องเริ่มที่อาโชติ”

ชื่อโชติทำให้สองตำรวจมองหน้ากันงงๆ จำได้ว่าล่าสุดฝ่ายนั้นทำท่าเหมือนไม่ไว้ใจจง

“อาโชติไม่ได้ลงมือกับพวกตี๋ใหญ่ก็จริง แต่เรื่องวงในมันรู้ดีกว่าใคร แล้วตอนนี้มันก็เลิกระแวงลื้อแล้วอาจง”

“ใช่...ก็อุตส่าห์ลงทุนเจ็บตัวซะขนาดนั้น”

บรรดลพูดเนือยๆ ก่อนจะตาพราวเมื่อเห็นนพวรรณหอบหิ้วถุงของกินเข้ามา อาเจ็กเห็นหลานชายหลอกๆมองตามพยาบาลสาวเข้าครัวตาเยิ้ม อดแซวไม่ได้

“จะทำอะไรก็รีบๆนะ มัวแต่เล่นสนุก อีกหน่อยจะเหมือนอั๊ว...ไร้คู่...อ้างว้าง...เอกา”

“รู้แล้วน่าเจ็ก รอให้จัดการพวกตี๋ใหญ่ให้ได้ก่อน”

“ทำไมต้องรอด้วยเล่า ชีวิตคนเรามันไม่รู้วันพรุ่งนี้หรอกนะเว้ย”

อุดมรับหน้าที่เข้าครัวช่วยนพวรรณจัดของ พยาบาลสาวจึงมีโอกาสถามเรื่องของบรรดล

“คุณกับคุณดลคงเป็นเพื่อนกันนานมากแล้วสินะ”

“ครับ...เรียนตำรวจมาด้วยกัน เรียนจบแล้วก็ยังมาทำงานที่เดียวกันอีก ผมน่ะเป็นตำรวจตามพ่อ ส่วนไอ้ดลที่บ้านมันทำธุรกิจอสังหา คนละเรื่องกันเลย แต่มันชอบทางนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว”

“พวกคุณเคยคิดเรื่องครอบครัวไหมคะ...ถ้าแต่งงานแล้วงานที่ทำอยู่จะยังไง งานที่ต้องไปเสี่ยงตายทุกวันน่ะ”

“คงไม่มีทางอื่นหรอกคุณวรรณ นอกจากคนคนนั้นต้องเข้าใจ ถึงจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้”

นพวรรณเงียบไปอึดใจ อุดมเลยไม่กล้าพูดอีก กลัวสะเทือนใจ พลันก็เหลือบเห็นบรรดลที่หน้าประตู จึงรีบยกอาหารออกไป ทิ้งสองหนุ่มสาวคุยกันตามลำพัง

บรรดลเข้าใจความอึดอัดใจของนพวรรณดี รู้ว่าเห็นแก่ตัวแต่หัวใจก็อยากขอให้เธอรอ

“ผมรู้นะว่าคุณคิดอะไรอยู่ แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”

นพวรรณเชื่อเขาหมดใจ ตอบรับเสียงเบาแต่หนักแน่น

“วรรณจะรอ...วรรณเชื่อคุณนะคะ”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ตราบฟ้ามีตะวัน EP.5 "เก้า" ไม่สนถูกผิดบุกเข้าหา "หมาก" ถึงห้องนอน

ตราบฟ้ามีตะวัน EP.5 "เก้า" ไม่สนถูกผิดบุกเข้าหา "หมาก" ถึงห้องนอน
30 พ.ย. 2563

13:01 น.

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 30 พฤศจิกายน 2563 เวลา 18:21 น.