ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ลูกผู้ชายไม้ตะพด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

พลบค่ำ ราตรีเห็นไกรแอบจอดรถอยู่ห่างๆบ้านตน แพรวาย่องออกไปหา ไกรลูบหัวเธออย่างเอ็นดูรักใคร่ ก่อนจะพากันขึ้นรถออกไป ราตรีเคียดแค้นที่เห็นแพรวามีความสุข ในขณะที่ตนไม่มีความสุข เพราะเพิ่งโดนลูกรัฐมนตรีปฏิเสธมา จึงคิดว่าเมื่อตนไม่มีความสุข แพรวาก็ต้องไม่มีความสุขเช่นกัน...

คืนเดียวกัน อบเชยทำอาหารมาทานที่บ้านไม้ เห็นเมฆซึมผิดปกติ ทานอาหารนิดเดียวก็ลุกไป จึงถามไม้ว่า

“ฉันมาทำให้ทุกคนไม่สบายใจกันรึเปล่าเนี่ย”

“ไม่ใช่หรอก ช่วงนี้พ่อเขามักจะทำตัวแปลกๆ”

“ทำตัวแปลกๆ อย่างเช่นอะไรเหรอ”

“อย่างเช่นไปบริจาคเลือดให้ทิวา ใส่ใจเรื่องทิวาเป็นพิเศษ ฉันละไม่เข้าใจพ่อจริงๆ”

“พ่อไม้อาจกำลังสืบเรื่องบางเรื่องเกี่ยวกับพันเทพอยู่ก็ได้”

“เกี่ยวกับพันเทพน่ะเหรอ”

“ใช่ ความจริงบางอย่าง”

“ฉันล่ะกลัวความจริงนี่จริงๆเลย” ไม้สีหน้ากลุ้มใจ แต่แล้วตัดบทถามอบเชย “แล้วเธอล่ะ ไม่สบายใจ ดีขึ้นรึยัง”

“ถ้าไม้ยังอยู่ข้างๆฉัน ก็ไม่มีเรื่องอะไรต้องไม่สบายใจนี่” อบเชยไม่อยากนึกถึงเรื่องไม้กับแพรวาอีก

“ฉันจะหนีไปไหนได้” ไม้ยังไม่รู้ตัว

“ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ดีสิ” อบเชยยิ้มเศร้าๆไม่อยากให้ไม้ต้องมีเรื่องหนักใจอีก...

วันต่อมา ราตรีมาจ้างสักที่วินมอเตอร์ไซค์ให้ไปจับตัวแพรวา เธอส่งรูปให้สัก สักแปลกใจจะให้จับตัวเองทำไม ราตรีบอกว่านี่เป็นคู่แฝดของตน จับไปแล้วไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น ตนมีแผนการบางอย่าง ราตรียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ooooooo

สายวันนั้น ไกรแวะมาขอความช่วยเหลือจากอบเชย เขารอให้เธอทำงานที่โรงน้ำแข็งจนเสร็จ แล้วชวนไปตลาดด้วยกัน

“ฉันว่าจะหาซื้อของขวัญซักหน่อย อยากให้เธอช่วยเลือกของให้ จะได้ไหม”

“ได้ค่ะ คุณไกรจะซื้อให้ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะคะ”

“ผู้หญิง...”

“ฉันไม่แน่ใจนะคะว่าจะช่วยคุณได้”

“ผู้หญิงก็น่าจะมีความชอบอะไรที่คล้ายกันมากกว่าผู้ชายอย่างผมแน่ๆ...”

ในขณะที่แพรวาขับรถมาจอดที่ลานจอดรถของวัด ซึ่งเป็นที่นัดพบของเธอกับไกร สักมองรูปในมือจนแน่ใจว่าใช่แพรวา จึงแกล้งเข้าไปขอให้ช่วยจั๊มแบตเตอรี่รถ แพรวาหลงเชื่อ พอเผลอก็โดนโปะยาสลบ อุ้มขึ้นรถไป

ด้านราตรี เธอจ้างเด็กขายพวงมาลัยให้เอากระดาษโน้ตไปให้ไม้ ข้อความว่า...มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย มาเจอฉันที่โรงแรมหน่อย จากแพรวา...ไม้หลงเชื่อ ทั้งลำบากใจ แต่อดเป็นห่วงเธอไม่ได้ เมฆเห็นไม้เดินออกไป เขาจึงรีบตรงไปที่โรงพยาบาลทันที

ระหว่างที่ไกรกับอบเชยเดินเลือกของในตลาด ราตรีส่งข้อความมาให้ไกร “อยากตาสว่างมั้ย มาดูอะไรที่โรงแรมสิ”

ไกรอ่านแล้วร้อนใจรีบบอกอบเชย “อบเชย ผมมีเรื่องต้องไปทำเดี๋ยวนี้ ต้องขอโทษด้วย”

อบเชยไม่ว่าอะไร ไกรขอให้เธอไปกับเขาก่อน เสร็จธุระแล้วจะไปส่งบ้าน อบเชยว่าไม่เป็นไร แต่ไกรขอร้องอย่าให้ตนรู้สึกผิดเลย อบเชยจำต้องไปเป็นเพื่อนเขา

สักอุ้มแพรวามาวางในห้องโรงแรมที่ราตรีเปิดไว้ให้ เขาปลดกระดุมเสื้อเธออย่างเสียดายที่ทำได้แค่นั้น แพรวาเริ่มรู้สึกตัว...ตอนนั้น ไม้เดินมามองหาเลขห้อง พลันเห็นห้องห้องหนึ่งประตูเปิดแง้มไว้ ไม้จึงค่อยๆผลักเข้าไป ทันใด สักวิ่งสวนออกไป ไม้ตกใจวิ่งตามสักไปจนถึงระเบียงทั้งสองต่อสู้กัน ไม้พลาดท่าถูกผลักตกจากระเบียง สักรีบหนีไป โชคดีที่เสื้อไม้เกี่ยวกับขอบที่ยื่นออกมา เขาจึงสามารถช่วยตัวเองปีนกลับเข้ามาได้ แต่เสื้อขาดติดอยู่ที่ขื่อนั่น

ไม้เป็นห่วงแพรวาจึงวิ่งกลับไปที่ห้อง เห็นสภาพแพรวาเสื้อหลุดลุ่ย จึงเอาผ้าห่มคลุมไว้ให้ ไม่ทันไร ไกรกับอบเชยโผล่พรวดเข้ามา ทั้งสองมองไม้ที่เหลือเพียงเสื้อกล้าม ส่วนแพรวาอยู่ใต้ผ้าห่มที่เผยไหล่เปลือยเปล่า ทั้งสองตกตะลึง

“นั่นเธอทำอะไรน่ะไม้” ไกรถามอย่างขุ่นเคือง

ไม้ตกใจหันมาเห็นไกรกับอบเชย ไกรถลาเข้าชกหน้าไม้ ไม้ยังงงว่าเรื่องอะไรกัน ไกรเดินกลับออกไป อบเชยยืนมองน้ำตาไหล

“อบเชย นี่มันอะไรกัน พวกเธอมาที่นี่ได้ยังไง”

“เธอต่างหากที่ควรเป็นคนอธิบาย ว่าทำแบบนี้กันได้ยังไง”

“มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะอบเชย”

“ภาพแบบนี้ คิดเป็นอย่างอื่นได้ด้วยเหรอ เธอทำได้ยังไงน่ะไม้ เธอคิดว่าฉันไม่มีหัวใจรึไง” อบเชยต่อว่าด้วยความเสียใจ

แพรวารู้สึกตัวขึ้นมาเรียกไม้ ไม้จึงเข้าประคองเธอ อบเชยทนมองไม่ไหวรีบเดินออกไปจากห้องนั้น ไม้จะรั้งไว้แต่ก็ไม่อาจทิ้งแพรวาไปได้ เขาปลอบเธอว่าไม่เป็นอะไรแล้ว...

ooooooo

เมฆนั่งรอหน้าห้องหมออย่างร้อนใจ จนได้ยินเสียงเรียกเข้าไปรับผลตรวจดีเอ็นเอจากหมอและฟังหมออธิบายรายละเอียด เมฆช็อกไปชั่วครู่ที่ผลออกมาอย่างที่ตนสงสัย

ไกรโกรธแค้นและเสียใจมาก เขาโทษเป็นความผิดของไม้ที่รับปากแล้วทำไม่ได้ ไกรเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง พร่ำพูด

“ฉันดีกับเธอตั้งเท่าไหร่ ทั้งเรื่องเงิน เรื่องงาน ช่วยสอนทุกอย่าง แม่ฉันก็มีน้ำใจกับแม่เธอมาตลอด ฉันไม่เคยคิดซักนิดว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ ไม้...เธอทำกับฉันแบบนี้ทำไม ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันจะให้เธอเจ็บ เหมือนกับที่ฉันกำลังรู้สึก” ไกรกำมือแน่นอย่างเจ็บปวดเคียดแค้น

ในขณะที่ไม้กลับมาบ้านด้วยความรู้สึกสับสน เห็นบ้านเงียบ เปิดไฟในบ้านเดินหาเมฆทั่วบ้าน เห็นประวัติทิวาวัยเด็กจึงนึกอะไรออก ไม้รีบวิ่งไปที่โรงพยาบาล

เมฆยังคงนั่งกุมมือเฝ้าไข้ทิวาจนฟุบหลับไปข้างๆ ทิวาฟื้นขึ้นมาดึงมือออกอย่างขยะแขยง เมฆสะดุ้งตื่น ทิวาถามมาทำอะไร เมฆสีหน้าดีใจที่ทิวาฟื้น แต่ทิวากลับสบถใส่

“ฉันจะตายก็ปล่อยฉันตาย อย่ามายุ่ง”

“นี่ฉันซื้ออาหารมาฝากเธอด้วย รู้ว่าถ้าฟื้นขึ้นมาคงหิว” เมฆยกอาหารมาวางให้

ทิวาปัดทิ้ง เมฆไม่ว่าอะไรเอาอาหารโรงพยาบาลมาวางให้แทน ทิวาตวาด

“ฉันบอกว่าไม่กิน แกไม่เข้าใจรึไง”

“งั้นน่าจะหิวน้ำนะ จิบน้ำสักหน่อยมั้ย” เมฆยังห่วงใย

“ถ้าแกอยากทำอะไรสักอย่างให้ฉันจริงๆน่ะนะ แกช่วยออกไปจากห้องนี้ซะที ฉันจะขอบใจมาก”

เมฆเศร้าลง “ถ้าเป็นความต้องการของเธอ ฉันจะไป”

“พ่อไปไหน...”

“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ” เมฆหันกลับมาถามด้วยความดีใจ

“ใครเรียกแก ฉันถามว่าพ่อฉัน พันเทพน่ะ ไปไหน”

“ตั้งแต่ฉันมา ก็ไม่เห็นเขา”

“ไม่สนใจไยดีฉันเลยสินะ กะแค่ฉันจะแย่งไม้ตะพดมาน่ะ” ทิวาบ่นอย่างน้อยใจ

เมฆตกใจเมื่อรู้ว่าทิวาจะแย่งไม้ตะพดจากพันเทพ ทิวาย้อนถามว่า ทำไมตนจะทำไม่ได้

“เธอไม่รู้ว่าอำนาจของไม้ตะพดมีแค่ไหน อย่าคิดแย่งแบบนั้นอีก”

“หน้าอย่างแกจะรู้อะไรเรื่องไม้ตะพด ไสหัวไปเลยไป ฉันล่ะขยะแขยงแกนัก แค่พูดก็ขนลุกขึ้นมาเลย”

พลันพันเทพเปิดประตูผางเข้ามา เจอเมฆก็เยาะมาทำอะไร เมฆสวนว่ามาดูแลทิวา พันเทพหัวเราะ เมฆจึงบอกว่าตนรู้ความจริงหมดแล้ว และคิดว่าเรื่องทั้งหมด พันเทพเป็นคนทำ ทิวางงว่าพูดเรื่องอะไรกัน พันเทพยิ่งสะใจ “คิดไปคิดมา แกมาวันนี้ก็ดีเหมือนกัน”

เมฆถามทำไม พันเทพว่าตนจะเอาเป็นข้อต่อรอง เมฆยังงงๆขยับตัวจะกลับ พันเทพเอาร่มไม้ตะพดจ่อคอเมฆไว้

“มีแกนี่ก็ดีเหมือนกัน ทำให้แผนการฉันง่ายขึ้น”

“แผนการอะไรของแก”

“ฉันว่าอีกไม่นาน ไม้ก็คงจะเดินทางมาหาที่นี่แล้วล่ะ”

ทิวาถามโพล่งออกมาว่าพูดเรื่องอะไรกัน และไม้มาที่นี่ทำไม พันเทพให้คอยดูเอา ไม่ทันไร ไม้เปิดประตูพรวดเข้ามา เห็นพันเทพเอาร่มจ่อคอเมฆ รีบถามจะทำอะไร

“ฉันรอเธอตั้งนานแน่ะไม้ ครบองค์ประชุมพอดี”

“หมายความว่ายังไง” ไม้ยังไม่เข้าใจ

พันเทพให้ทิวานั่งรถเข็นออกมาที่ด้านหลังโรงพยาบาลเพื่อดูการต่อสู้ของตนกับไม้ ไม้โต้ว่าตน

มาไม่ได้ต้องการต่อสู้ แต่จะมาพาเมฆกลับบ้าน พันเทพจึงเยาะ

“ถ้าเธอไม่อยากสู้ เรื่องก็ง่ายนิดเดียว ส่งไม้ตะพดของเธอมาให้ฉัน”

“ไม้ตะพด...ไอ้ไม้มีไม้ตะพดอีกอัน ไม่ใช่ของลูกผู้ชายนั่นเหรอ” ทิวาพึมพำคนเดียว

“ฉันเกลียดแกจริงๆพันเทพ แกเที่ยวหาเรื่องฉันกับพ่อไม่เว้นวัน กะแค่ไม้ตะพดอันเดียว”

“เกลียดเหรอ...เธอเกลียดฉันได้ลงคอเลยเหรอ แกดูสิ ไม้เกลียดฉัน แกไม่คิดจะห้ามความรู้สึกนั่นหน่อยเหรอ” พันเทพหันมาพูดกับเมฆ

เมฆถึงกับอึ้ง ไม้โวย “อย่ามาปั่นหัวฉันหน่อยเลย อยากจะฆ่าฉันก็เข้ามา”

พันเทพเข้ามามองหน้าไม้ใกล้ๆ ถามว่าไม่ได้เอาไม้ตะพดมาหรือ ไม้ตอบว่าจะสู้ด้วยมือเปล่า ว่าแล้วไม้ก็บุกเข้าใส่พันเทพ เมฆคอยช่วย พันเทพเหวี่ยงไม้ตะพด พลังกระทบรถเข็นของทิวาล้มกลิ้ง เมฆตกใจถลาเข้าประคอง ทิวาจึงรู้ว่าเมฆไม่ได้ขาเป๋ ไม้เป็นห่วงเมฆจึงเสียสมาธิหันไปมอง พันเทพฉวยโอกาสซัดไม้ล้มและเอาไม้ตะพดจ่อคอ

“ฆ่าฉันเลยสิ แต่คราวนี้เอาให้ตายนะ ไม่งั้นฉันก็จะเอาแกตายเหมือนกัน” ไม้ท้า

“หึๆ ฉันอยากจะตายด้วยฝีมือเธอจริงๆ”

เมฆจู่โจมเข้าซัดพันเทพทำให้เสียจังหวะ ไม้ใช้ความไวกระแทกร่มใส่พันเทพล้มลง และแย่งร่มไม้ตะพดมาได้ พันเทพโวยว่าหมาหมู่ ไม้โต้

“ทีแกล่ะ มีไม้ตะพดสู้กับคนมือเปล่า ทีนี้ล่ะ อยากจะร้องขอชีวิตยังไงก็เชิญ”

เมฆรีบห้ามไม้อย่าทำอะไรพันเทพ ไม้ว่าอย่าห้าม คนเลวๆอย่างนี้สมควรตาย ชุมชนจะได้มีความสุข พันเทพร้องให้ทิวาช่วย แต่เขากลับนิ่งเฉย พันเทพโมโห

“ไอ้ทิวา แกนี่มันเลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ...เธอฆ่าฉันไม่ได้หรอกไม้ เพราะเธอจะเสียใจไปตลอดชีวิต”

ไม้ย้อนถามว่าทำไม พันเทพจะพูด เมฆร้องห้าม “พันเทพ อย่าพูดนะ...”

“ก็เพราะฉันคือ พ่อของเธอยังไงล่ะ” พันเทพไม่สนใจคำท้วงของเมฆ

ไม้ไม่เชื่อว่าพันเทพโกหกเพื่อเอาตัวรอด พันเทพให้ถามเมฆเอาเอง ไม้หันมาถามเมฆ เมฆหลบตาพูดไม่ออก ไม้ไม่อยากเชื่อว่าเป็นความจริง จนกระทั่ง เมฆพยักหน้า ไม้กับทิวาตะลึง

“ฉันสลับตัวเธอกับลูกของไอ้เมฆ เพื่อให้เธอได้สืบทอดไม้ตะพดวิญญาณจากไอ้เมฆเพื่อมาเป็นของฉันยังไงล่ะ ทีนี้เข้าใจรึยังล่ะเด็กโง่”

ไม้มือสั่น ไม้ตะพดหล่นจากมือ เขาไม่อยากต่อสู้อะไรอีก ทิวาโพล่งขึ้นมาหมายความว่าอย่างไร พันเทพลนลานเข้าไปเก็บไม้ตะพด ก่อนจะหันมาบอกทิวาว่า เขาเป็นลูกของเมฆ ทิวาส่ายหน้าไปมาวิ่งเตลิดออกไป ไม้ทรุดฮวบอยู่ตรงนั้น ฝนค่อยๆเทลงมาชะความรู้สึกของไม้

ooooooo

เวลาผ่านไป ฝนยังตกหนัก อบเชยนั่งเหม่อเสียใจอยู่ในบ้าน ได้ยินเสียงไม้ร้องเรียกแข่งกับเสียงฝนก็ตกใจ ปาดน้ำตาวิ่งมาดูตรงหน้าต่าง เห็นไม้ยืนตากฝนอยู่ เธอทำตัวไม่ถูก ปิดหน้าต่างยืนนิ่ง ไม้ยังร้องเรียก

“อบเชย ฉันขอคุยกับเธอหน่อยได้มั้ย อบเชย...”

อบเชยปิดหูไม่อยากได้ยิน ไม้ยังตะโกนว่าจะยืนตากฝนรออยู่อย่างนี้ อบเชยอดเป็นห่วงไม้ไม่ได้ แต่แข็งใจไม่ออกไป จนเวลาผ่านไปเที่ยงคืน ไม้ยังนั่งคุกเข่าท่ามกลางสายฝน แล้วเขาก็เห็นเท้าคนเดินเข้ามา เขาจึงเงยหน้ามอง เป็นอบเชยกางร่มยืนมอง ไม้ดีใจโผกอดเธอร้องไห้ อบเชยยืนนิ่งน้ำตาไหลพราก

จากนั้นเธอก็พาไม้เข้ามาในบ้าน เอาผ้าขนหนูมาให้เช็ด ก่อนจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น

“ฉันสับสนไปหมดแล้ว”

“เธอก็น่าจะไปหาแพรวาแฟนเธอนะ”

“อย่าพูดชื่อคนบ้านนั้นให้ฉันได้ยินตอนนี้จะได้มั้ย”

“เธอน่ะใจร้ายมากนะไม้ เธอทำกับฉันแบบนั้น แล้วยังมาให้ฉันเห็นหน้าเธออีก เธอคิดว่าฉันไม่มีหัวใจรึไง” เห็นไม้นิ่งเงียบ อบเชยใจอ่อน “ก็ได้ ฉันไม่พูดอะไรก็ได้ แล้วจะไม่ถามด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าเธอจะค้างที่นี่ เธอก็นอนตรงนี้ ฉันไปนอนล่ะ”

ไม้คว้าอบเชยมากอด “เธออยู่กับฉันก่อนได้มั้ย ฉันไม่อยากผ่านคืนนี้ไปโดยไม่มีเธอ”

อบเชยค่อนข้างสับสนกับอาการของไม้ แต่ก็แพ้ใจตัวเองที่พยายามทำแข็งแกร่ง...

จนเช้า เมฆชะเง้อรอไม้ที่ไม่กลับบ้าน พลัน พันเทพขับรถมาจอด ลงมาถามหาไม้และว่าจะมารับไม้ไปอยู่ด้วย เมฆมองพันเทพอย่างรังเกียจและถาม

“นี่แกคิดว่าความรู้สึกคนมันเปลี่ยนกันง่ายๆ แค่ย้ายบ้านก็จบรึไง แกทิ้งไม้ไปยี่สิบปีให้โตมากับคนอื่น เพียงเพราะแกอยากได้ในสิ่งที่แกต้องการ และแกก็จะให้ทุกคนยอมรับในสิ่งที่แกทำได้ง่ายๆงั้นเหรอ คนมันมีความรู้สึก มีหัวใจนะพันเทพ”

“แล้วแกคิดว่าตลอดเวลายี่สิบปีที่ผ่านมา คนที่รู้ทุกอย่างตลอดเวลา ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขรึไง แกต่างหากที่มองว่าฉันไร้ความรู้สึก ไร้หัวใจ อีกอย่างมันก็ดีไม่ใช่เหรอ ที่แกได้เป็นคนเลี้ยงลูกของทิพย์ให้เติบโตขึ้นมาได้”

เมฆอึ้ง พันเทพขอไม้จากเมฆและให้เมฆเอาทิวากลับมา แต่เมฆให้ทิวาเป็นคนตัดสินใจ...

ด้านทิวา เขายอมรับความจริงไม่ได้ เขาเคยอยู่บ้านหลังใหญ่ มีพ่อที่ยิ่งใหญ่ แต่กลับต้องกลายเป็นลูกคนขับรถ ยากจน เขารับไม่ได้ แค้นใจกับชะตาชีวิตของ ตัวเอง

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด
15 พ.ย. 2562
12:10 น.