ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ลูกผู้ชายไม้ตะพด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เดินแทบจะไม่ไหว อบเชยนั่งพักหน้าบ้าน รำพึงกับตัวเองว่า ตนเลือกเองที่จะทำแบบนี้ ต้องอดทน ต้องผ่านมันไปให้ได้ ไม่ทันไร ทิวาขับรถมาจอดสั่งให้เธอขึ้นรถโดยเอาห่อยามาต่อรอง ทิวาพาอบเชยมาที่บ้านเมฆให้เธอนั่งรอในรถแถมขู่ ถ้ากลับมาไม่เจอ คนที่เดือดร้อนคือคนในบ้านนี้ ว่าแล้วทิวาก็เดินเข้าไปในบ้าน สักพักก็พาตัวเมฆออกมา เมฆเดินถือหนังสือนิทานเวตาลติดมือมาขึ้นรถ อบเชยแปลกใจถามจะไปไหน เมฆตอบว่าจะไปกินข้าวกับลูก

ทิวาขับรถพาทั้งสองคนมาที่บ้านตน ผลักสองคนเข้าไปในห้องว่าง เมฆพร่ำพูดแต่ว่าจะกินข้าวกับลูก อบเชยพยายามบอกว่าทิวาไม่ใช่ลูก อบเชยรู้สึกเหมือนมีตัวอะไรอยู่ในห้องนี้

“เราคุยกันหน่อยมั้ยอบเชย” ทิวายิ้มเยาะ

“คุยที่ไหนก็ได้ ทำไมต้องมาคุยในนี้ด้วย แล้วลุงเมฆเกี่ยวอะไร”

ทิวาโวยทันที เรื่องเมื่อวานที่เธอไปเจอกับไม้แถมจูบกันด้วย อบเชยหน้าเสียพูดไม่ออก

“เราตกลงกันว่าไง ว่าจะไม่เจอไม้อีกใช่มั้ย แล้วตอนนี้เธอก็เป็นแฟนฉัน ถูกรึเปล่า แล้วการที่แฟนเราไปจูบกับผู้ชายคนอื่นเนี่ย เธอว่าควรจะทำยังไงดี”

“เธอจะทำอะไรฉันก็ได้ แต่ลุงเมฆไม่เกี่ยวนะ”

“มันน่ะตัวเกี่ยวเลย อยากให้มันหายนักใช่มั้ยไอ้เป๋สมองเสื่อมเนี่ย” ทิวาพุ่งเข้าผลักเมฆล้ม

อบเชยจะเข้าช่วยแต่เหมือนมีบางอย่างดึงเธอไว้ ดิ้นรนเท่าไหร่ก็ไม่หลุด ทิวาอัดเมฆทั้งเตะทั้งกระทืบ อบเชยร้องบอกให้หยุด ทิวายิ่งคลั่ง

“ฉันบอกเธอไปแล้วว่าเงื่อนไขคืออะไร แต่เธอเหมือนเห็นว่าฉันเป็นไอ้กระจอก ไม่กล้าทำอะไรใช่มั้ย เธอคอยดูไอ้เป๋นี่”

เมฆร้อง “ทิวาอย่าทำพ่อ...”

ทิวายิ่งโมโห ทำร้ายเมฆจนหมดสติ อบเชยดิ้นรนจนแทบหมดแรงเพราะยังป่วยอยู่ ทิวาเดินเข้ามาเชยคางเธอ “ปากนี่ใช่มั้ยที่ไปจูบไอ้ไม้มา แต่ไอ้ไม้มันก็ได้แค่จูบแค่นั้นแหละ”

อบเชยตกใจไม่มีแรงจะขัดขืน ทิวาคว้าตัวเธอมาเหวี่ยงลงพื้นหวังปลุกปล้ำ...

ระหว่างนั้น ไม้เห็นเมฆหายไปจากบ้านก็ไปตามที่อู่รถ ศรนารายณ์กำลังโขกหมากรุกอยู่กับจันทร์และชาญ พอรู้ว่าอบเชยไม่ได้อยู่ที่บ้านเช่นกัน จันทร์เป็นห่วงอบเชยสงสัยทิวา

“หมายความว่ายังไง ไอ้ทิวาทำไม” ไม้งง

“ก็ไอ้ทิวามันจับอบเชยกับพ่อแกไปไงล่ะ”

“จับอบเชยก็ช่างดิ แล้วพ่อฉันไปเกี่ยวอะไร”

“แกนี่มันโง่จริงๆไอ้ไม้เอ๊ย...ไม่รู้จักสงสัยอะไรบ้างเลย”

ไม้ยังไม่เฉลียวใจ จันทร์ทนไม่ไหวบอกความจริงเรื่องอบเชยเอาตัวเข้าแลกกับยารักษาเมฆ ชาญกับศรนารายณ์ถึงกับทึ่ง ไม้ไม่รอช้ารีบไปที่บ้านพันเทพ...เขาบุกเข้าไปในรูปแบบของลูกผู้ชาย ยิ่งเห็นหนังสือนิทานเวตาลของเมฆในรถทิวายิ่งมั่นใจว่าเมฆอยู่ที่นี่ ไม้เข้ามาช่วยอบเชยไว้ได้ทัน ทิวากับลูกผู้ชายต่อสู้กัน ทิวาให้เวตาลช่วย แต่เวตาลกลับพูดว่า

“เพลงมวยเจ้าไม่ธรรมดาจริงๆ เจ้าของไม้ตะพดวิญญาณ...”

ลูกผู้ชายได้ยินเสียงแต่ไม่เห็นตัวก็ตกใจร้องถามว่าใคร เวตาลส่งเสียงออกมาว่า เวลานี้ตนยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ทิวาสู้ไม่ได้ เกือบโดนไม้ตะพดฟาด พันเทพเข้ามาเอาร่มขวาง

“มีปัญหาอะไรกันเหรอลูกผู้ชาย เธอไม่ควรใช้อารมณ์ส่วนตัวขนาดนั้น”

ทิวาดีใจที่พ่อมาช่วย พันเทพกับลูกผู้ชายประชันฝีมือกันดุเดือด เมฆฟื้นขึ้นมาเห็นการต่อสู้นั้น ความจำเริ่มกลับคืน พลันเวตาลฉวยโอกาสผลักไม้ตะพดในมือทั้งสองคนกระเด็นมาตกตรงหน้าเมฆ พันเทพตะโกน... ไอ้เวตาล แกทำอะไร...ลูกผู้ชายตกใจมองไปรอบห้อง

เมฆเก็บไม้ตะพดทั้งสองอันมาถือในมือ แล้วเอาทั้งสองกระทบกัน เกิดพลังบางอย่างพุ่งออกไปกระแทกร่างพันเทพอย่างแรงถึงกับกระอักเลือด และมีแสงวาบผ่านร่างกายตัวเองถึงกับสลบไป ทิวาเข้าประคองพันเทพ ต่างคนต่างเก็บไม้ตะพดของตัวเอง พันเทพให้ทุกคนกลับไป...

ไม้อุ้มเมฆนอนในเบาะรถ อบเชยภาวนาขอให้แสงนั่นอย่าทำอันตรายเมฆ ไม้มองอบเชยแล้วต่อว่า ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก อบเชยย้อนถามว่าเรื่องอะไร

“รับปากก่อนว่า อย่าเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงแบบนี้ โดยไม่บอกฉัน”

อบเชยพยักหน้า ไม้โผเข้ากอดเธอและขอโทษ อบเชยน้ำตาไหลขอโทษเขาเช่นกัน...ศรนารายณ์ ชาญและจันทร์วิ่งมาถึงพอดี ทั้งสามเห็นว่าทุกคนปลอดภัยแล้วก็โล่งอก

ในห้องทำงาน พันเทพโวยวายเวตาลที่ทำให้ไม้ตะพดเกือบหลุดมือไป เวตาลหัวเราะร่าเพราะตนได้พ้นคำสาปแล้ว ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดอีกต่อไป

“ที่แท้แกก็ทำเพื่อตัวแกเอง” พันเทพเจ็บใจ

เวตาลย้อนว่าเขาก็ทำเพื่อตัวเองเหมือนกัน เวตาลกระพือปีกบินจากไป ทิวาเข้ามาถามอย่างห่วงใยให้ไปหาหมอ แต่กลับถูกพันเทพต่อว่าที่ก่อเรื่อง ทิวาน้อยใจ

ooooooo

คืนนั้น ไม้กับอบเชยนั่งคุยกันอยู่หน้าบ้าน อบเชยเป็นห่วงเมฆเกรงว่าฟื้นขึ้นมาอาการแย่ลง เพราะแสงที่เกิดขึ้นมันจ้าจนน่ากลัว แต่ไม้รู้สึกได้ว่า เป็นเรื่องดี อบเชยยังแปลกใจทำไมพันเทพกลับโดนลูกหลง และเธอรู้สึกว่าในห้องนั้นมีตัวอะไรบางอย่าง ไม้บอกว่าคือเวตาล

“นี่เราต้องเจออะไรที่เราไม่รู้อีกมากแค่ไหนเนี่ย” อบเชยกังวล

“แต่ยังไงก็อย่าทิ้งกันไปไหนอีกนะ ฉันไม่คุ้นที่ไม่มีเธออยู่ข้างๆ”

อบเชยยิ้มเขิน ไม่ทันไร จันทร์กับชาญถือห่อยามายื่นให้พร้อมกับบอกว่า ชาญหายามาได้เองแล้ว ไม่ต้องพึ่งทิวาอีก ไม้หน้าเจื่อนเมื่อรู้ว่าทุกคนทำเพื่อพ่อของตน ศรนารายณ์เข้ามาได้ยินบ่นเสียดายที่ตนไม่ได้ทำอะไรเพื่อเมฆบ้างเลย จันทร์กับชาญรีบบอกว่า ทำ...เพราะเขาเป็นตัวทดลองยา ศรนารายณ์ตกใจถ้าเกิดตนตายล่ะ ชาญหัวเราะ...ประเด็นมันอยู่ตรงนี้แหละ

เมฆฟื้นขึ้น ความจำทุกอย่างกลับมา ไม้เห็นประวัติการเกิดทิวาอยู่บนโต๊ะทำงานจึงถามเมฆ เมฆอึกอักทำเป็นจำไม่ได้ ไม้จึงไม่ติดใจทั้งที่ก่อนหน้านี้เมฆเรียกทิวาว่าลูกทุกคำ...ไม้เล่าเรื่องที่ไม้ตะพดรักษาเมฆให้หาย แต่พันเทพกลับโดนทำร้าย

ในขณะที่พันเทพบาดเจ็บ ทรมาน เวตาลกลับตัวใหญ่ขึ้น ไม่กลัวแสงเหมือนก่อน มันปรากฏตัวต่อหน้าเขา และบอกเขาว่า “ข้าบอกเจ้าได้ตอนนี้ก็คือ ร่างกายเจ้าแกร่งไม่ใช่น้อย ที่ต้านทานฤทธิ์เดชของไม้ตะพดได้เพียงนี้ เพราะหากเป็นคนธรรมดา เจ้าตายไปแล้ว”

“แล้วยังไง ฉันต้องดีใจที่ฉันไม่ได้ตาย แต่ทรมานรึไง ฉันอยากลุกไปฆ่าแกซะเดี๋ยวนี้”

เวตาลหัวเราะเยาะ เพราะร่างกายพันเทพไม่พร้อมที่จะทำอะไรตนได้ เวตาลขอไม้ตะพดจากพันเทพ แต่เขาไม่ยอมให้ เวตาลยังไม่ทำอะไร กลับมาหาทิวาแทน บอกให้เขารู้ว่าตนแข็งแกร่งขึ้นแล้ว และถามทิวาว่า รู้ที่เก็บไม้ตะพดเลือดไหม ทิวาอึกอักถึงอย่างไรมันก็เป็นของพ่อ

“พ่อที่ไม่เคยสนใจไยดีเจ้าน่ะเหรอ...เจ้ารู้รึไม่ หากใครได้ไม้ตะพดทั้งสองอันมาครอบครอง จะสามารถให้ทุกคนทำตามเจ้าได้ เจ้าจะยิ่งใหญ่กว่าที่พ่อเจ้าเป็นนัก พลังของไม้ตะพดสามารถใช้ทั้งเยียวยาและทำลายได้ในเวลาเดียวกัน ผู้ปกครองภพภูมิทั้งหลายต้องสยบให้”

ทิวาเข้าใจแล้วทำไมพันเทพถึงหวง เวตาลเสริม พันเทพฆ่าใครก็ได้แม้แต่ลูกของตัวเอง

ooooooo

แม้จะเสียใจ แต่แพรวาคิดทบทวนแล้วจะเล่าเรื่องคู่แฝดให้ไกรรู้และให้มารับผิดชอบราตรี แต่ราตรีกลับโวยไม่ต้องการ เพราะตนต้องการลูกชายรัฐมนตรีมากกว่า

“แต่เธอกับเขาเกินเลยกันไปแล้ว” แพรวาเตือน

“ก็แล้วทำไมล่ะ สมัยนี้ใครเขาแคร์เรื่องแบบนี้กัน เธอก็ทำเนียนๆไป ให้เขารับผิดชอบเธอก็จบ ดีซะอีกจะได้มีข้ออ้างกับพ่อว่าไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว รับรองพ่อไม่ขวาง”

“เธอใจร้ายมากนะราตรี เธอให้ฉันไปหาคนที่เขามีอะไรกับเธอ ฉันจะมองหน้าเขายังไง”

ราตรีไม่อยากบอกความจริงว่าตนสร้างเรื่องขึ้นมา ไม่ได้มีอะไรกับไกรจริงๆ แต่กลับขู่แพรวาไม่ให้เรื่องนี้ถึงหูใคร โดยเฉพาะลูกชายรัฐมนตรีนั่น ว่าแล้วก็รีบออกไปตามนัด...

ขณะที่เมฆยังป่วย ไม้จึงมาทำงานแทนเมฆไม่ได้ไปช่วยงานไกรอีก พอดีเห็นไกรหน้าตาไม่สบายใจ จึงมาคุยด้วย และบอกว่ามีอะไรให้ตนช่วยได้ทุกเรื่อง ไกรย้อนถามแม้แต่เรื่องแพรวา

ไม้ชะงักเล็กน้อย ไกรย้ำ “ได้ไง เธอเคยชอบแพรวา เธอบอกฉันเอง”

“ผมว่าใช้คำว่าเคยมันไม่ถูก เพราะตอนนี้ผมก็ยังรู้สึกดีกับคุณแพรวาอยู่”

“แต่เธอกับอบเชยก็...”

“กับคุณแพรวาน่ะ ไม่รู้เพราะอะไร เวลาใกล้เธอแล้วผมรู้สึกอบอุ่นเหมือนได้เจอญาติพี่น้อง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะห่วงใยเธอ ส่วนความรู้สึกกับอบเชยมันเป็นอีกอย่างหนึ่ง”

“แล้วฉันควรเห็นเธอเป็นคู่แข่งหรือผู้ช่วยดี”

ไม้ยิ้มอย่างจริงใจว่ายินดีช่วย ไกรถอนใจเพราะตนก็มีไม้คนเดียวที่ไว้ใจ...อบเชยถือปิ่นโตมาหาไม้ที่อู่รถ เห็นไม้เดินไปขึ้นรถออกไปกับไกร เธอเรียกไม่ทันจึงตามไป...

แล้วอบเชยก็ได้เห็นไม้มาดักหน้ารถแพรวา อบเชยเสียใจ จันทร์ซึ่งตามมาด้วยจึงชวนอบเชยไปโรงพยาบาลด้วยกันดีกว่าอยู่คนเดียวแล้วฟุ้งซ่าน

ในขณะที่ไม้กับแพรวามานั่งคุยกันในร้านอาหาร แพรวากำลังกลัดกลุ้มใจจึงจับมือไม้รำพันว่าตนแทบจะรับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ไม้ให้เธอระบายมัน ออกมา ไกรเห็นทั้งสองจับมือกันก็ไม่พอใจแต่คิดว่าไม้ ไม่แทงข้างหลังตน ไม้ปลอบแพรวาให้เผชิญหน้ากับปัญหา ที่ทำให้ร้อนใจ อย่าหนีอีกต่อไป แล้วไกรก็เดินเข้ามาแพรวา ตกตะลึง ไม้ถอยออกให้ไกรนั่งแทนที่ แพรวาไม่อาจสบตาไกรได้ ไกรขอโทษที่ให้ไม้ทำแบบนี้เพราะตนต้องการพบเธอ

“อย่าพูดอะไรดีกว่าค่ะ เวลานี้ฉันยังไม่พร้อมจะฟังเท่าไหร่”

“ผมจะให้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอคุณ”

แพรวาหน้าเสียไม่อยากรับฟังอะไร ไกรน้อยใจเพราะตนพยายามแสดงความรับผิดชอบแต่เธอกลับวิ่งหนีออกมา ไกรรีบวางเงินบนโต๊ะแล้วตามมาคว้าแขนแพรวา อยากให้ตนทำอะไรให้บอกมา อย่าหนีหน้าแบบนี้ แพรวาอึดอัดใจ

“เรื่องของเราสองคนน่ะ มันเหมือนจับพลัดจับผลู คุณไม่ได้อยากมารักฉัน ไอ้ความใกล้ชิดที่เราไปหลงป่าด้วยกัน มันอาจจะเป็นแค่ความผูกพันเล็กๆน้อยๆที่ไม่ใช่ความรักก็ได้ คุณไม่ต้องตามแก้ปัญหาหรือรับผิดชอบอะไรทั้งนั้นแหละ”

“คุณว่าเรื่องระหว่างเรามันเป็นแบบนั้นเหรอ”

แพรวาสวนหรือว่าไม่จริง ไกรยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง เขาไม่เถียงแต่ขอพิสูจน์ให้เธอเห็นถ้าเธอให้โอกาส แพรวาอ่อนลง สบตาไกรอย่างพูดไม่ออก

ooooooo

จันทร์ชวนอบเชยมาขอประวัติทิวาที่โรงพยาบาล  แต่พยาบาลให้ไม่ได้ จันทร์จึงให้อบเชยทำเป็นป่วยจนพยาบาลต้องพาไปส่งห้องฉุกเฉิน จันทร์ลอบเข้าค้นชื่อทิวาในคอมฯและปริ๊นต์ออกมาโดยเร็ว แล้วจึงไปรับตัว อบเชยออกจากห้องฉุกเฉิน อบเชยสงสัยเอามาทำไม

“ก็ไม้มันบอกว่าที่บ้านมันพ่อเก็บประวัติทิวาตอนเด็กเอาไว้ ฉันว่าแปลกๆ เลยอยากลองหาประวัติทิวาตอนปัจจุบันมาเทียบดูหน่อย ว่ามันมีอะไรพิรุธบ้าง” จันทร์อธิบายให้ฟัง...

ค่ำแล้ว ไม้กลับมาเจออบเชยยืนหน้าง้ำรออยู่หน้าบ้าน เธอถามว่าไปไหนมา ไม้โกหกว่าซ้อมมวย อบเชยจ้องหน้าและให้สารภาพออกมา ไม้ปัดว่าไม่มีอะไร และทำท่าจะหนีเข้าบ้าน

“งั้นประวัติทิวานี่ก็ทิ้งมันไว้ตรงนี้แหละ ไม่มีใครอยากรู้อะไรมั้ง” อบเชยน้อยใจ

“ประวัติทิวาเหรอ ไหนขอดูหน่อย” ไม้หันกลับมาสนใจทันที

“รู้มั้ยกว่าจะได้มา ฉันต้องเสี่ยงชีวิตแค่ไหน” อบเชยงอนให้ไม้ง้อก่อนถึงจะให้

ไม้นิ่งคิดไม่เคยง้อมาก่อน อบเชยแอบยิ้มรอ “เอาให้ดีๆล่ะ ฉันโกรธมากซะด้วย”

ไม้ทำอะไรยุกยิกๆบอกให้เธอหลับตาก่อน อบเชยคิดว่าเขาคงจะจูบอีกจึงหลับตาพริ้ม ไม้เอาอะไรใส่ในมือเธอและให้ลืมตาได้ อบเชยเซ็งที่ผิดหวัง แต่พอมองในมือเห็นกระดาษพับเป็นรูปหัวใจก็อมยิ้มแก้มแทบปริ ยกมันขึ้นมาจุ๊บหลายที ไม้ดึงซองเอกสารเดินเข้าบ้านไป

ในคืนเดียวกัน เวตาลแวะเวียนมาถามทิวาหาไม้ตะพดเจอหรือยัง ทิวายังลังเลไม่คิดจะหา เวตาลว่าไม่นานพันเทพก็จะตายเพราะไม่อาจต้านทานพลังไม้ตะพดได้ ทิวาถามถึงวิธีรักษา

“ระหว่างทำให้มันหายกับปล่อยให้มันตายไป อะไรที่เจ้าจะได้ผลประโยชน์” เวตาลยุ

“บอกวิธีรักษามาให้ฉันได้ตัดสินใจของตัวเอง” ทิวาโต้

เวตาลจึงบอกทิวาว่ายางไม้ที่พันเทพได้มาจากป่าอาถรรพณ์นั่นแหละ...

ooooooo

ข่าวพันเทพล้มป่วยถึงหูเต็กกง ทำให้เขาฮึกเหิม ส่งคนไปเผาทำลายวินรถตู้ของพันเทพ ผู้โดยสารที่ไปใช้บริการต่างวิ่งหนีออกมาใช้บริการที่อู่ บขส.แทน ไม้กับพวกได้ยินชาวบ้านพูดถึงเรื่องที่วินรถตู้โดนถล่มก็เป็นห่วงชีวิตชาวบ้านและพนักงาน ไม้อดไม่ได้ที่จะไปช่วย

เต็กกงยืนดูความวอดวายของวินรถตู้อย่างสะใจ พลันลูกผู้ชายปรากฏตัวขึ้น จัดการสมุนของเต็กกงกระเจิง รวมทั้งตัวเต็กกงด้วย เต็กกงโวยว่ามาช่วยคนเลวอย่างพันเทพทำไม

“ฉันมาเพราะแกรังแกชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องต่างหาก แกทะเลาะกับพันเทพ แกก็ไปเล่นงานไอ้พันเทพโน่น อย่ามาทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนไปด้วย ถ้าคราวหน้าฉันเจอแกทำแบบนี้อีก ฉันจะไม่ปล่อยแกไปอีก” ลูกผู้ชายปล่อยตัวเต็กกงไป

สมุนเข้ามารายงานพันเทพเรื่องเต็กกงมาเผาอู่ พันเทพโกรธมาก แต่พอรู้ว่าลูกผู้ชายมาช่วยก็ทึ่ง ทิวาเข้ามาแทรกถามว่าเกิดอะไรขึ้น พอรู้เรื่องที่วินก็จะไปจัดการให้เอง แต่พันเทพกลับเยาะว่า อย่างเขาจะจัดการอะไรได้ ทิวาโต้

“พ่อก็แค่สอนวิธีใช้ไม้ตะพดที่พ่อมีกับผม รับรองผมดูแลเรื่องพวกนี้ให้พ่อได้แน่ๆ”

“นี่แกพูดอะไรเนี่ย เห็นฉันป่วยก็วางแผนจะได้ไม้ตะพดรึไง จะบอกอะไรให้เข้าใจนะทิวา ถ้าฉันตาย ไม้ตะพดจะตายไปกับฉัน ไม่มีใครหน้าไหนได้มันไปทั้งนั้น”

“แม้แต่ผมที่เป็นลูกพ่อน่ะเหรอ” ทิวาถามด้วยความน้อยใจ

พันเทพนิ่งเฉย ยิ่งทำให้ทิวาเจ็บใจ เขาอยากจะ เกลียดพ่อแต่ไม่อาจทำได้...

คืนนั้น เมฆฝันเห็นฤาษีนอนจมกองเลือดอยู่ เขาเข้าไปดู ฤาษีบอกเขาว่าเวตาลกลับมาแล้ว...เมฆสะดุ้งตื่นทำให้ไม้พลอยตื่นไปด้วย เมฆพูดถึงเวตาล ไม้คิดว่าพ่ออ่านหนังสือมากไป แต่ก็ฉุกคิดถึงเสียงประหลาดที่ได้ยินตอนเข้าไปช่วยเมฆกับอบเชยในบ้านพันเทพคราวนั้น

เช้าขึ้น เมฆบอกไม้ว่าตนจะกลับไปทำงานเอง ไม้ไม่ต้องทำแทนแล้ว ไม้จึงถือโอกาสอยู่บ้านเพื่อค้นหาประวัติทิวาที่เมฆเก็บไว้มาเปรียบเทียบ และเขาก็ได้เห็นความแตกต่างตรงกรุ๊ปเลือด ประวัติตอนเด็กที่เมฆมี ทิวากรุ๊ปเลือดเอบี แต่ที่เขาได้มาใหม่เป็นกรุ๊ปโอ...

พันเทพสะดุ้งตื่น เพราะฝันว่าทิวาเอามีดมาแทง เขาลุกขึ้นนั่งเหงื่อแตก ทิวาเดินเข้ามาจริงๆ ถามว่าฝันร้ายหรือ เมื่อเห็นทิวายืนล้วงกระเป๋าเหมือนในฝัน พันเทพก็ตกใจ

“อะไรอยู่ในกระเป๋าน่ะ คงไม่ได้คิดจะฆ่า...”

ทิวาหยิบกระดาษออกมายื่นให้ พันเทพรับมาคลี่อ่าน เป็นวิธีรักษาคนที่โดนฤทธิ์ไม้ตะพด พันเทพอ่านแล้วอึ้ง เอ่ยปากขอบใจทิวา แต่เขากลับตอบว่า

“ไม่ต้องขอบใจผมหรอกครับ เพราะผมตัดสินใจแล้วว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมทำเพื่อพ่อ” พูดจบทิวาก็เดินออกไป...

ทิวามายืนเสียใจที่ท่าน้ำวัด คิดถึงอดีตที่ผ่านมาที่ตนได้รับจากพันเทพ เขารำพึงเพราะพ่อบีบให้เขาต้องทำแบบนี้ เมฆยืนแอบมองทิวาอย่างห่วงๆ อยากเข้าไปปลอบก็ไม่กล้า เผอิญเหยียบกิ่งไม้แห้งเกิดเสียงดัง ทิวาปาดน้ำตาตะโกนถามว่าใคร เมฆค่อยๆ เดินออกมา

“ทิวา เป็นอะไรรึเปล่า”

“หึๆ ถามยังกับเป็นพ่อ พ่อฉันแท้ๆ ยังไม่เคยถามฉันแบบนี้เลย แล้วแกเป็นใคร”

เมฆอึกอักก่อนจะถามว่า พันเทพดูแลดีหรือเปล่า ทิวากระชากคอเสื้อเงื้อหมัดจะชกที่บังอาจถาม ไม้ปราดเข้าผลักทิวากระเด็น หาว่าทิวามาราวีพ่อตน ทิวาให้ลองถามพ่อตัวเองดู

“หมายความว่าไงพ่อ ก็พ่อบอกจะออกไปทำงานแล้วทำไม...” ไม้หันมาถามเมฆ

“ก็หมายความว่าพ่อแกคงอยากให้ฉันกระทืบซ้ำอีกซักทีละมั้ง...ดูแลพ่อแกให้ดี อย่าปล่อยให้มายุ่งเรื่องของฉันอีก ไม่งั้นฉันไม่รับผิดชอบสิ่งที่จะเกิดขึ้น” ทิวาผลักอกไม้เดินออกไป

ไม้มองเมฆอย่างต้องการคำตอบ เมฆเอาแต่หลบสายตา ไม้จึงพาเมฆไปส่งที่อู่รถ

ooooooo

พันเทพตัดสินใจจะกินยางเลือดที่ได้มาจากป่าอาถรรพณ์ เวตาลโผล่มาขัดจังหวะ ถามจะกินแน่หรือ พันเทพย้อนถามอยากให้ตนตายใช่ไหม

“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก เพียงแต่ข้ามาเตือนเจ้าเพราะเจ้าอาจลืมไปว่า จุดประสงค์แท้จริงที่เจ้าเอายางเลือดนี่มาเพราะอะไร”

“เพื่อฆ่าไอ้เมฆเจ้าของไม้ตะพดวิญญาณ”

“ถูกต้อง เพราะว่าเจ้าของไม้ตะพดทั้งสองอัน ไม่สามารถฆ่ากันเองได้ หากไม่มียางเลือดฤาษีแล้วก็ตำราหนังเสือ ถ้าเจ้ากินยานั่นตอนนี้ เจ้าก็อาจจะตัดโอกาสตัวเองที่จะได้ครอบครองไม้ตะพดทั้งสองอัน”

พันเทพไม่หวั่น เพราะคิดว่าจะกลับไปเอาเมื่อไหร่ก็ได้ ตนรู้วิธีเข้าออกป่าอาถรรพณ์แล้ว เวตาลหัวเราะ “ข้าคงลืมบอกเจ้าไปว่า ป่าอาถรรพณ์สำหรับคนที่หาทางออกจากมันได้ จะไม่มีวันกลับเข้าไปได้อีก”

พันเทพตกใจ เวตาลเยาะ ตนมาเตือนให้คิดดีๆ ว่าควรกินดีหรือไม่ พันเทพเริ่มลังเล...เขานั่งครุ่นคิดตามลำพังอยู่นาน หยิบรูปทิพย์มาถามว่าตนควรทำอย่างไรดี แล้วเขาก็นึกได้

“จริงสิ ลูกของเรา...ถ้าผมบอกความจริงกับเขา เขาอาจจะยอมให้ไม้ตะพดวิญญาณเราแต่โดยดีก็ได้ ก็แค่ไอ้เมฆ ไอ้กระจอกคนนึง ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือด จะมาขัดขวางคนที่มีสายเลือดเดียวกันได้ ใช่มั้ย” พันเทพยิ้มออก ตัดสินใจเทยางเลือดเข้าปากทันที...

ข้องใจเรื่องประวัติ ไม้เอามันมาถามทิวาว่าทำไม ประวัติกรุ๊ปเลือดตอนเด็กกับตอนโตถึงต่างกัน ทิวาหาว่าประวัติตอนเด็กมั่ว เพราะตนกรุ๊ปเลือดโอไม่ใช่เอบี ไม้แปลกใจทำไมประวัติเขาถึงมาอยู่ที่บ้านตน และถามอีกว่าเมื่อเช้าพ่อตนมาคุยอะไรด้วย ทิวาพูดเหยียดๆว่า

“หึ ไอ้เป๋นั่นน่ะเหรอ ก็แค่ทำตัวเป็นคนแสนดี มาเป็นห่วงเป็นใย ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

ไม้ยิ่งสงสัย ทิวาฉุกคิด “แกแน่ใจเหรอว่าพ่อแกหายบ้าแล้วน่ะ ยังมายุ่งเรื่องของฉัน ทำยังกับฉันเป็นลูก เหมือนตอนเป็นบ้าไม่มีผิด ฉันล่ะเกลียดพวกแกนัก ชอบเข้ามาพัวพันกับชีวิตฉันไม่จบไม่สิ้น พ่อฉันเองก็ห่วงแกนักหนา เป็นบ้ากันไปหมด”

ไม้สงสัยมากขึ้น มาปรึกษาจันทร์ที่อู่รถ จันทร์บอกไม้ว่ากรุ๊ปเลือดไม่มีวันเปลี่ยนได้ ฉะนั้นประวัติตอนเด็กกับตอนโตต้องเป็นคนละคนกัน อาจจะถูกสลับตัวกันตั้งแต่เกิด จันทร์พูดให้ไม้ยิ่งครุ่นคิดหนัก...พอดีแพรวามาหาไกร เห็นไม้ซ่อมรถหน้าตาเลอะๆจึงเอาผ้าเช็ดหน้าให้เช็ด ไกรเดินมาเห็นรู้สึกหึงอยู่ในใจ เข้ามาขัดจังหวะ ไม้รีบบอกไกรว่าแพรวามาหา

“เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว ไม้อยากบอกเรื่องอื่นที่ฉันยังไม่รู้รึเปล่า”

“ก็ไม่มีนี่ครับ”

“ไม่มีก็ดีแล้ว เพราะฉันเป็นคนชอบให้พูดตรงๆกันมากกว่า ไม่ชอบให้ใครมาทำอะไรลับหลัง” ไกรพูดเป็นนัยๆ แต่ไม้ไม่ได้เอะใจ

แพรวาบอกไกรว่า ช่วงนี้พ่อไม่สบาย ตนจึงแอบออกมาได้ เจ๊กีเข้ามาโวยว่าไม่ฟังคำสั่งตนที่ห้ามพบกัน ทุกคนสะดุ้ง ไม้รีบออกรับแทนว่าแพรวามาหาตน เจ๊กีถามตรงๆว่าเป็นแฟนกันหรือ ไม้อึกอักเล็กน้อยก่อนจะยอมรับว่าใช่ ไกรมองอย่างไม่พอใจนัก ไม่วายเจ๊กียังแขวะ

“ชิ มาปั่นหัวผู้ชายไปทั่ว นี่ดีไม่ดีเดี๋ยวอาไม้ อาไกรก็ต้องแตกคอกันเพราะลื้อ ลื้อนี่มันแย่เหมือนเตี่ยลื้อ”

ไกรรีบห้าม เจ๊กีโวยวายมาห้ามทำไม นี่ถ้าเมฆรู้ก็ต้องไม่พอใจเหมือนกัน ไม้มองหน้าแพรวาอย่างสงสารจึงจับมือปลอบใจ เจ๊กีเดินกระแทกไหล่แพรวาออกไป แพรวาน้ำตาคลอขอบใจไม้ ไกรไม่ค่อยพอใจ บอกไม้วันหลังไม่ต้องมาช่วย

คำถามของไม้ยังคาใจทิวาและคำพูดของพันเทพที่จะไม่ยกไม้ตะพดให้แม้ว่าตัวตาย ทำให้เขามานั่งดื่มพร่ำรำพันอยู่คนเดียวในร้านอาหารว่า ไม่มีใครรักตนเลย อบเชยถือกับข้าวพะรุงพะรังผ่านมาพอดี ทิวาวิ่งออกมาดักหน้า อบเชยมองเหยียดๆ

“ทำไมทำตัวห่างเหินแบบนี้ล่ะ เราเป็นแฟนกันนะ แล้วอีกนิดเดียวฉันก็เกือบจะได้เป็น...ผัวเธอแล้ว”

อบเชยตบหน้าทิวาฉาด “แกอย่ามาพูดจาน่ารังเกียจกับฉันแบบนี้ ฉันไม่ฆ่าแกให้ตายก็บุญแค่ไหนแล้ว”

“ก็ฆ่าฉันสิ ฆ่าเลย ฉันไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่นักหรอก ฆ่าสิ แทงเข้ามาตรงหัวใจตรงนี้เลย ทำสิ” ทิวาดึงมืออบเชยไปตีที่อกตน

ชาวบ้านเริ่มมอง อบเชยโวยดึงมือกลับ ทิวาถามมันน่าอายมากหรือที่รู้จักกับตน แล้วหันไปโวยคนที่มอง “ยุ่งอะไร เรื่องผัวเมียจะคุยกัน ไป๊”

“ทิวา...อย่าเอาฉันเข้าไปเกี่ยวกับชีวิตของเธอ ฉันกับเธอไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน”

อบเชยจะเดินหนี ทิวาพุ่งเข้ากอดด้านหลัง อบเชยตกใจพยายามดิ้นไม่หลุดจึงล้วงพริกขี้หนูขึ้นมาป้ายตาทิวา เขาร้องลั่นปล่อยเธอลงไปดิ้นพล่าน อบเชยเดินหนี หันมาชนชาวบ้าน พริกในมือกระเด็นเข้าตาตัวเอง น้ำตาไหลพราก เจ๊กีขับรถผ่านมาร้องถาม

“อาอบเชย ลื้อเป็นอะไร มาๆ ขึ้นรถมากับอั๊ว”

อบเชยร้องขอน้ำล้างตาก่อน เจ๊กีหยิบขวดน้ำในรถส่งให้ เธอเข้าใจว่า อบเชยเสียใจเรื่องไม้กับแพรวาเป็นแฟนกัน จึงเจ็บร้อนแทน

“ถ้าเป็นอั๊ว อั๊วก็คงแย่ เพราะลื้อกับอาไม้สนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก จู่ๆอีเป็นใครมาจากไหน มาแย่งอาไม้ไปหน้าตาเฉย หยำฉ่าจริงๆ”

อบเชยทำหน้างง เจ๊กีจึงบอกเรื่องที่ไม้ประกาศว่าเป็นแฟนกับแพรวา อบเชยหน้าชาพูดไม่ออก...แยกจากอบเชย เจ๊กีมาหาหลวงพ่อที่วัด เพื่อเอาดวงของไกรมาให้หลวงพ่อเช็ก เพราะช่วงนี้เคราะห์ไม่ดีมีแต่เรื่องเจ็บตัว หลวงพ่อดูแล้วถามเจ๊กีว่า ไกรยังนั่งสมาธิอยู่หรือเปล่า

“ฝากบอกโยมไกรนะ ว่าให้อีหาเวลาฝึกสมาธิแบบที่อาตมาเคยสอนบ้าง...ในดวงนี่ อยู่ที่โยมไกรจะตัดสินใจเลือกเดินทางไหน มีผู้หญิงเข้ามาเกี่ยวข้อง อาตมาจึงเป็นห่วง...”

เจ๊กีร้อนใจต้องเป็นแพรวาแน่ ตนคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด...

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด
15 พ.ย. 2562
12:10 น.