นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แม่อายสะอื้น

    SHARE
    • หน้าที่ 2
    • 1
    • 2
    • 3

    หลิวหลิวเห็นดาวนิลอารมณ์บูดตั้งแต่เมื่อคืนยันเช้าวันนี้ รอให้ถ่ายละครฉากแรกจบก่อน ถึงได้ลากแขนไปที่ห้องแต่งตัว คาดคั้นให้บอกความจริงมาว่าเกิดอะไรขึ้น เธอกลับบอกว่าไม่มีอะไร หลิวหลิว ไม่เชื่อ เมื่อวานตอนทรงพลมารับยังร่าเริงอยู่เลย ทำไมตอนกลับถึงได้ซึมขนาดนั้น ทะเลาะกันมาหรือ

    “เปล่าค่ะ ก็แค่เมื่อวานตอนไปกินข้าวบังเอิญเจอคุณจิดาภาน่ะค่ะ”

    “แล้วไงคะ เขาทำอะไรน้อง”

    ดาวนิลส่ายหน้า จิดาภาไม่ได้ทำอะไรแค่พูดไม่ค่อยดีเท่านั้น หลิวหลิวเดาออกว่ายัยนั่นต้องพูดจาอวดรวยเกทับเธอใช่ไหม ดาวนิลพยักหน้ารับคำ หลิวหลิว แนะว่าอย่าไปสนใจ ถึงจิดาภาจะเคยเป็นแฟนกับทรงพลแต่ก็เลิกกันไปแล้ว ดาวนิลหวั่นใจถ้าเขาชอบคนมีทุกอย่างแบบจิดาภา แล้วจะมาชอบเธอได้อย่างไร

    หลิวหลิวจับดาวนิลให้หันไปดูตัวเองในกระจกเงา คนสวยอย่างเธอทำไมจะสู้จิดาภาไม่ได้ ผู้หญิงคนนั้นมีดีอะไร เธอก็มีเหมือนกัน จิดาภาใส่เสื้อแบรนด์เนม ตนก็จะไปหาเสื้อแบบนั้นมาให้เธอใส่เช่นกัน

    “แล้วมือถือก็ซื้อเครื่องใหม่ได้แล้วค่ะ จะใช้ทีจะได้ไม่ต้องคอยหลบๆซ่อนๆมือถือเดี๋ยวนี้ก็คือเครื่องประดับฐานะอย่างหนึ่งนะคะ” หลิวหลิวยุส่ง ดาวนิลเสียดายเงินถ้าจะต้องซื้อมือถือแพงๆ

    “ฟังพี่นะคะ น้องส่งเงินให้พ่อให้น้องสาวทุกเดือน เจียดเงินมาซื้อของที่ทำให้ตัวเองดูดีบ้างมันไม่ผิดหรอกค่ะ หนูไม่ได้ชอบคุณทรงพลเหรอคะ ถ้าชอบหนูก็ต้องสู้ พี่จัดการกรุยทางให้หนูเรียบร้อยแล้วค่ะ” ว่าแล้วหลิวหลิวหยิบมือถือมาเปิดข่าวให้ดู เป็นข่าวซุบซิบของดาวนิลกับทรงพล โดยมีรูปเขามารับเธอถึงกองถ่าย

    “มีคนตาดีเห็นคุณทรงพลหนุ่มไฮโซสุดฮอตที่กองถ่ายละครเมื่อวาน แว่วว่าไปรับนางเอกหน้าใหม่ แบบนี้คนที่คอยลุ้นให้คืนดีกับคุณจิดาภาคงหมดหวังซะแล้ว” ดาวนิลอ่านจบมองหน้าผู้จัดการตัวเอง

    “เปิดตัวด้วยข่าวซุบซิบกับไฮโซ ไม่ดังตอนนี้จะไปดังตอนไหน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย” หลิวหลิวหัวเราะสะใจ ขณะที่ดาวนิลมองข่าวแล้ว อยากจะเอาชนะจิดาภาขึ้นมาบ้าง...

    ฝ่ายนางมารร้ายเห็นข่าวเดียวกันนี้ทางหน้าหนังสือพิมพ์ก็ไม่พอใจ ต้องการจะแย่งชิงทรงพลคืน ไม่ใช่เพราะรักแต่เพราะหวงก้างไม่อยากให้

    คนอื่นได้ สั่งให้เลขาฯยกเลิกนัดทั้งหมดของตัวเอง ส่วนที่ต้องเข้าประชุมกรรมการบริษัทก็ให้ส่งคนไปทำแทน แล้วเดินหน้าหงิกออกไป

    จากนั้นไม่นาน เธอไปโผล่ที่บ้านทรงพล วางอำนาจใส่ทุกคนไม่เลือกหน้าแม้แต่กับแม่นมน้อย สั่งให้ไปตามทรงพลมาพบกับตน แม่นมน้อยแจ้งว่าไม่อยู่ก็ไม่เชื่อ เมื่อครู่นี้ตนแวะไปที่ทำงานเขามา เลขาฯของเขาบอกว่าไม่อยู่ที่นั่น แม่นมน้อยเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ปกติถ้าเขาจะไปไหนก็จะบอกเลขาฯเอาไว้ หรือว่าคราวนี้อาจจะไม่อยากให้ใครรู้ว่าอยู่ไหน จิดาภามองคู่อริที่แอบจิกกัด ตัวเองอย่างเอาเรื่อง

    “ก็ดี งั้นฉันก็รอที่นี่แหละ ยังไงเขาก็ต้องกลับบ้านใช่ไหมล่ะ” พูดจบจิดาภาเดินเข้าบ้านทั้งที่สวมรองเท้า “ฉันไม่ถอดรองเท้าหรอกนะ ไม่อยากเหยียบพื้นบ้านนี้ให้เท้ามันเปื้อน”

    แม่นมน้อยแค้นมากที่ทำอะไรจิดาภาไม่ได้ คว้ามือถือหลบออกไปโทร.บอกทรงพลว่าจิดาภามาที่นี่ เขาถึงกับเอามือกุมขมับ บ่นอุบนี่มาหาเขาที่ทำงานไม่เจอแล้วยังจะไปที่บ้านอีกหรือ เธอต้องการอะไรกันแน่แม่นมน้อยฟ้องว่าจิดาภาเชิญตัวเองเข้ามานั่งรอเขาที่ห้องรับแขกเรียบร้อย เขาจะกลับมาเจอเธอไหม

    “ไม่ครับ นมบอกให้เธอกลับไป ผมไม่อยากเจอเธอ”

    “ได้ค่ะ เดี๋ยวนมจัดการให้ ไว้เธอยอมกลับไปเมื่อไหร่ นมจะโทร.บอกนะคะ”...

    เมื่อได้ไฟเขียวจากทรงพล แม่นมน้อยตรงรี่ไปบอกจิดาภาว่าทรงพลจะไม่กลับมาจนกว่าเธอจะไปจากที่นี่ จิดาภานึกไว้แล้วว่าแม่นมน้อยจะต้องพูดแบบนี้ ตนยังติดต่อเขาไม่ได้เพราะปิดมือถือ แล้วแม่นมน้อยจะติดต่อเขาได้อย่างไรไม่ต้องมาหลอกให้ยาก ตนจะรออยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะกลับ แม่นมน้อยไม่ขัดข้องเชิญรอตามสบาย จิดาภาตะโกนไล่หลังให้เอาน้ำส้มคั้นกับของว่างมาให้กินด้วย

    แม่นมน้อยกลับไปที่ห้องครัวอย่างหัวเสีย กล้วยเดินนำอ้อยเข้ามาถามว่าจะเอาอย่างไรต่อดี ในเมื่อทรงพลสั่งให้ไล่จิดาภากลับแต่เธอไม่ยอมขยับไปไหน แม่นมน้อยไม่สน หากเธออยากรอก็เชิญรอต่อไป

    “อยากจะรู้ว่าจะรอได้สักกี่น้ำ”

    ooooooo

    ยังไม่ทันค่ำ กองละครถ่ายเสร็จเรียบร้อย หลิวหลิวเห็นวันนี้เลิกเร็วดาวนิลไม่มีโปรแกรมจะไปไหนหรือ เธอส่ายหน้า หลิวหลิวยุส่งในเมื่อกองละครเลิกเร็ว จะไม่โทร.ไปให้ใครมารับไปกินข้าวหน่อยหรือ ดาวนิลหยิบมือถือขึ้นมาทำท่าจะกดเบอร์แต่แล้วเปลี่ยนใจ รอให้ทรงพลเป็นฝ่ายโทร.มาจะดีกว่า

    “อะไรกันคะนี่มันยุคไหนแล้วยังทำตัวเป็นนางเอกรอเขาเหลียวมามองอยู่ได้ ผู้ชายดีๆสมัยนี้มันหายากนะคะน้อง มัวแต่ช้าเดี๋ยวคนอื่นก็คว้าไป” หลิวหลิวยุไม่ขึ้น ดาวนิลยืนกรานจะรอให้เขาเป็นฝ่ายโทร.หา...

    จิดาภาอยู่ทนอยู่นานมารอทรงพลตั้งแต่สายยันตะวันคล้อยยังคงรอต่อไปเนื่องจากอยากจะเอาชนะ แต่ไม่รอเปล่าคอยป่วนแม่นมน้อยเป็นระยะๆอีกด้วย...

    ขณะที่จิดาภาถือคติด้านได้อายอด ทรงพลไม่รู้จะไปหลบที่ไหน ก็เลยไปหาเทวัญที่คลินิก ผู้เป็นพี่ชายแปลกใจลมอะไรหอบน้องมาถึงนี่ได้ เขาขอใช้ที่นี่เป็นที่หลบภัยสักสองสามชั่วโมง คราวนี้เขาอาการค่อนข้างหนัก เทวัญยังตรวจคนไข้ไม่เสร็จ เชิญเขาหลบภัยไปก่อน ปิดคลินิกแล้วค่อยมาคุยกัน...

    ทางฝ่ายดาวนิลนั่งรอนอนรอก็แล้วไม่มีวี่แววว่าทรงพลจะโทร.หา นึกถึงลูกยุของหลิวหลิวที่ให้เธอเป็นฝ่ายโทร.หาเขาก่อนจึงหยิบมือถือขึ้นมาจะโทร.แต่แล้วเปลี่ยนใจ โทร.ไปก็ไม่รู้จะพูดอะไรก็เลยวางมือถือไว้อย่างเดิม จังหวะนั้นมีสายเรียกเข้า เธอดีใจคิดว่าเป็นทรงพล แต่กลับเป็นช่อเอื้องโทร.มาเล่าให้ฟังว่าตอนนี้กลองเริ่มพลิกตัวได้แล้ว ถ้าแขนขาไม่ลีบแกคงจะมีความสุขกว่านี้ แล้วจะส่งรูปที่ถ่ายไว้ตอนแกหัวเราะไปให้ดู

    “ถ้าช่อเอื้องอยากได้อะไรซื้อเลยนะ ไม่ต้องประหยัด พี่มีงานทำแล้ว พี่เลี้ยงพ่อกับช่อเอื้องได้”

    “งั้นฉันขอซื้อของเล่นให้ไอ้กลองนะ มันจะได้มีอะไรเล่น”

    ดาวนิลไม่ขัดข้อง ช่อเอื้องขอบคุณพี่มาก ถ้าอย่างนั้นตนไม่กวนพี่แล้วดูแลตัวเองดีๆ แล้ววางสายได้สักพักก็ส่งรูปกลองในมือถือมาให้ดาวนิลดู เธอมองรูปลูกแล้วตั้งใจมั่นจะต้องให้แกมีทั้งพ่อและแม่ให้ได้...

    ทรงพลยังคงแกร่วอยู่ที่คลินิกรอจนเทวัญตรวจคนไข้คนสุดท้ายเสร็จ เขาอดแซวพี่ชายไม่ได้ทำงานทั้งที่โรงพยาบาลและยังมาทำที่คลินิกอีกไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมถึงไม่มีแฟนสักที เทวัญสวนทันที มีแล้วต้องปวดหัวแบบเขาคงไม่เอา แล้วตกลงนี่เขาหนีอะไรมาถึงต้องมาหลบที่นี่ ทรงพลหลบจิดาภา

    “เธอกลับมาเมืองไทยแล้วเราก็บังเอิญเจอกัน หลังจากนั้นเธอก็ไปหาผมที่บริษัท พอไม่เจอก็ไปที่บ้าน”

    “แล้วทำไมเธอต้องอยากเจอแกขนาดนั้นด้วย”

    ทรงพลก็ไม่รู้เหมือนกัน เทวัญแนะให้ถามตรงๆ ไปเลยมัวแต่หลบหน้าแบบนี้ก็ไม่มีวันรู้ บางทีจิดาภาอาจจะอยากคืนดีกับเขาก็ได้ ทรงพลคงทำอย่างนั้นไม่ได้เพราะเจอคนอื่นแล้ว เขาชอบเธอคนนี้มาก อยู่ด้วยแล้วสบายใจไม่เรื่องมากไม่เอาแต่ใจ แถมยังทั้งสวยทั้งเก่ง เจอกันแค่ครั้งสองครั้งก็ทำให้เขาคิดถึงเธอตลอด

    “เป็นเอามาก เอาเถอะแต่ฉันก็เข้าใจนะ ฉันก็เคยรู้สึกแบบนั้นกับใครคนหนึ่ง แต่กลับมาที่ปัญหาแกตอนนี้ แล้วกับคุณจิแกรู้สึกยังไง” เทวัญมองน้องชายอย่างรอคำตอบ ทรงพลโกรธเธอมากแค่ตอนนี้เธอรู้ว่าเขากำลังจะมีคนใหม่เธอถึงได้กลับมา เทวัญอยากรู้ว่าเขายังรักเธออยู่หรือเปล่า

    “ถ้าแกรักเขาแกก็ต้องให้อภัยเขาได้ ถ้าไม่รักแล้วสิ นั่นน่ะอีกเรื่อง”

    ooooooo

    พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาของทรงพล จิดาภาเริ่มทนไม่ไหว คว้าจานใส่ของว่างปาทิ้งระบายอารมณ์ กล้วย อ้อยและแม่นม-น้อยวิ่งหน้าตื่นเข้ามาดูเห็นเศษจานเกลื่อนพื้น ต่อว่าว่าทำไมถึงทำแบบนี้ จิดาภากลับลอยหน้า ถ้าไม่อยากเห็นเธอนานๆก็ให้หาทางบอกให้ทรงพลรีบกลับมาเร็วๆ

    แม่นมน้อยแจ้งให้จิดาภารู้แล้วว่าทรงพลจะไม่กลับจนกว่าเธอจะไปจากที่นี่ จิดาภาตวาดแว้ดว่าไม่จริง

    “คุณจะคิดเข้าข้างตัวเองไปถึงไหน ยอมรับความจริงเถอะค่ะว่าคุณทรงพลไม่อยากเจอหน้าคุณอีกแล้ว”

    จิดาภาทำท่าจะปรี๊ดแตก แต่ทรงพลเดินเข้ามาเสียก่อน ยังไม่ทันจะพูดอะไรมีเสียงมือถือของเขาดังขึ้น ทรงพลหยิบขึ้นมาดูเห็นเป็นเบอร์ของดาวนิล อยากคุยด้วยแต่จำใจต้องตัดสายทิ้ง แล้วบอกกับแม่นมน้อยว่าต้องการจะคุยกับจิดาภาตามลำพัง

    “ไปคุยกันที่ริมสระว่ายน้ำดีไหมคะ...จะได้ไม่มีคนกวน” พูดจบจิดาภาเดินนำออกไปอย่างผู้ชนะ...

    เมื่อได้อยู่กันตามลำพัง จิดาภาจะขอเริ่มต้นใหม่กับทรงพล เรื่องที่ผ่านมาเธอให้อภัยเขาหมดแล้ว โกหกว่ายังรักเขาอยู่ เขาเองก็ยังรักเธออยู่เหมือนกันไม่ใช่หรือแล้วเข้ามากอดเอาไว้ แม่นมน้อยที่แอบมองอยู่กับกล้วยและอ้อยเป็นเดือดเป็นแค้นมากที่จิดาภาเห็นทรงพลของตนเป็นของตายคิดอยากจะไปก็ไป คิดอยากจะกลับมาก็กลับ ชวนสองสาวใช้ให้ออกไปลุยกับนังมารผจญนั่นให้รู้แล้วรู้รอด เทวัญมาห้ามไว้ทัน

    “ปล่อยให้ไอ้พลมันตัดสินใจเองเถอะครับนม ไอ้พลมันโตแล้วนะครับ มันต้องรู้สิว่ามันต้องทำอย่างไร”...

    ทรงพลไม่เล่นด้วยดึงมือจิดาภาที่กอดตัวเขาออก เรื่องของเราสองคนจบแล้ว เขาไม่เหลือความรู้สึกอะไรให้เธออีกแล้ว เธอเองก็ไม่ได้รักเขาแค่เสียดายที่เขากำลังจะมีคนรักใหม่เท่านั้นเอง

    ในเมื่อไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องเอาด้วยกล จิดาภาปั้นเรื่องว่าตัวเองเป็นมะเร็ง ขอร้องเขาอย่างเพิ่งทิ้งเธอไปตอนนี้ เธอยังทำใจไม่ได้กับอาการป่วยของตัวเอง ทรงพลถึงกับอึ้ง พลันมีเสียงมือถือของเขาดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูเห็นดาวนิลโทร.หา คราวนี้เขารับสาย

    “ขอโทษนะครับ ผมไม่สะดวกคุยตอนนี้” พูดได้แค่นั้นทรงพลตัดสาย ดาวนิลมองมือถือน้ำตาไหลพราก

    เขาเอามือถือใส่กระเป๋ามองจิดาภาด้วยความสงสาร เธออ่านใจเขาออกโผกอดเขาไว้ ครั้งนี้เขาไม่ได้แกะมือเธอออกแต่กอดเธอตอบเพื่อปลอบใจ เทวัญที่ยืนมองอยู่กับแม่นมน้อยนิ่วหน้าแปลกใจที่เห็นน้องชายทำแบบนั้น รอจนน้องส่งจิดาภาขึ้นรถกลับไปแล้ว ถึงได้เข้ามาถามว่าตกลงเขาจะกลับไปคบกับเธออีกหรือ

    “ผมไม่ได้รักจิแล้ว แต่ผมไม่กล้าทิ้งเธอตอนนี้ ผมใจร้ายกับเธอขนาดนั้นไม่ได้ ผมทำไม่ได้จริงๆ” จากนั้นเรื่องอาการป่วยของจิดาภาก็พรั่งพรูออกจากปากทรงพล

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    เพลย์ลิสต์ละคร "แอน ทองประสม" และ "เจมส์ จิรายุ" ก่อนจะมาถึง “กะรัตรัก”

    เพลย์ลิสต์ละคร "แอน ทองประสม" และ "เจมส์ จิรายุ" ก่อนจะมาถึง “กะรัตรัก”
    28 พ.ย. 2564

    11:01 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 28 พฤศจิกายน 2564 เวลา 20:52 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์