นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แม่อายสะอื้น

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1
    • 2
    • 3

    กล้วยนั่งกินข้าวอยู่กับอ้อยในครัวเห็นในทีวีกำลังมีข่าวสัมภาษณ์ดาวนิลชี้ชวนให้อ้อยดูว่านั่นผู้หญิงที่มาถ่ายแบบสปาให้ทรงพลใช่ไหม เธอเงยหน้ามองก่อนจะพยักหน้ารับคำ เสียงดาวนิลให้สัมภาษณ์ว่ากำลังจะมีผลงานออกมาให้ชมในเร็ววันนี้ สองสาวใช้พากันมองหน้า

    “เป็นดาราเหรอเนี่ย” คำพูดของอ้อยทำให้แม่นมน้อยที่ยืนอยู่ใกล้ๆมองดาวนิลอย่างสนใจ...

    ค่ำวันเดียวกัน ดาวนิลนัดทรงพลมาเลี้ยงข้าวเพื่อขอโทษที่ปล่อยให้เขารอเก้อเมื่อวันก่อน และที่เธอต้องให้หลิวหลิวช่วยโทร.นัดเขาให้เพราะไม่แน่ใจว่าเขายังอยากจะเจอเธอหรือเปล่า เขายังอยากเจอเธออยู่ ที่สำคัญใครจะโกรธผู้หญิงสวยๆอย่างเธอลง ที่ผ่านมาแล้วก็ปล่อยให้มันแล้วไป มาเริ่มดินเนอร์ครั้งแรกของเรากันใหม่ดีกว่า แล้วยกแก้วไวน์ขึ้นมาชนกับแก้วไวน์ของเธอ

    “ยินดีที่ได้เจอคุณอีกครั้งนะครับ คุณดาวนิล”...

    ดาวนิลตื่นขึ้นในตอนเช้าด้วยสีหน้าสดชื่น ดินเนอร์แสนสุขกับทรงพลเมื่อคืนทำให้เธอไม่แน่ใจว่าฝันไปหรือเปล่า จังหวะนั้นทรงพลโทร.มาอรุณสวัสดิ์ด้วยทำให้เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป ถามเขาว่ามีอะไรหรือเปล่าถึงโทร.มาแต่เช้า เขาอยากบอกใจแทบขาดว่าคิดถึงแต่ไม่กล้า ได้แต่บอกว่าไม่มีอะไรแค่จะโทร.มาทักทาย นี่เขายังรู้สึกผิดอยู่เลยที่ปล่อยให้เธอนั่งแท็กซี่กลับเอง เธอน่าจะให้เขาไปส่งที่บ้าน

    “ฉันยังไม่คุ้นทางในกรุงเทพฯน่ะค่ะ ให้บอกทางคุณคงได้ขับรถหลงทางทั้งคืน”

    “งั้นก็ยิ่งดีสิครับ ผมจะได้มีเวลาอยู่กับคุณนานๆ” คำพูดของทรงพลทำเอาดาวนิลเขินพูดอะไรไม่ออก เขาอยากเจอเธออีกวันนี้ว่างหรือเปล่า เธอมีคิวถ่ายละครกว่าจะเสร็จก็เย็น ทรงพลชวนเธอกินข้าวเย็นด้วยกัน เธอไม่ขัดข้องไว้ตอนเย็นโทร.นัดกันอีกที แล้ววางสายอย่างมีความสุข ทรงพลก็สุขใจไม่แพ้เธอเช่นกัน...

    ในเวลาต่อมา ทรงพลลงมากินข้าวเช้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส แถมหยอกล้อกับแม่นมน้อยอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ใกล้เวลาจะต้องไปทำงานแล้ว แต่ไม่เห็นทรงวุฒิ ลงมาสักที แม่นมน้อยจึงสั่งให้กล้วยกับอ้อยไปดูว่าเขาตื่นหรือยัง เดี๋ยวจะไปทำงานสาย ทรงพลรีบบอกสองสาวใช้ว่าไม่ต้องไปปลุก ปล่อยให้เขานอนไปก่อน เมื่อวานเขาเข้าประชุมแทนตนคงจะเหนื่อย วันนี้ตนเลยจะให้เขาหยุดงานหนึ่งวัน

    ooooooo

    ระหว่างที่กล้วยกับอ้อยถือถาดใส่อาหารเช้าเดินตามแม่นมน้อยไปที่บ้านเทวัญยังอยู่ในบริเวณเดียวกัน อ้อยยังคาใจไม่หายเกิดอะไรขึ้นกับทรงพลถึงยอมให้น้องหยุดงาน กล้วยเห็นด้วย เมื่อวานทรงวุฒิกลับมาจากทำงานก็ไม่เห็นจะเหนื่อยอะไรเลย ทรงพลต่างหากที่กลับมาดึกๆดื่นๆ

    “แต่คุณพลบอกว่าให้คุณวุฒิเข้าประชุมแทน งั้นเมื่อคืนคุณพลแกไปไหนอะ”

    แม่นมน้อยหงุดหงิดขึ้นมาทันที เอ็ดเสียงลั่น “นี่จะนินทาเจ้านายกันอีกนานไหม ถ้าอยากเป็นนักสืบ ฉันจะได้ไปบอกคุณพลให้ไล่ออก”

    สองสาวใช้หุบปากแทบไม่ทัน จังหวะนั้นเทวัญออกจากบ้านมาพอดี แม่นมน้อยร้องเรียกไว้จะไปทำงานแล้วหรือ ตนเอาข้าวต้มกุ้งของโปรดมาให้ เขายังไม่หิว รบกวนให้เก็บไว้ให้ตอนเย็นจะกลับมากิน แล้วเดินหน้าเครียดออกไป อ้อยถึงกับออกปากไม่เคยเห็นเขาหงุดหงิดแบบนี้มาก่อน แม่นมน้อยมองตามเป็นห่วง โดยไม่รู้ว่าที่เขาอารมณ์บูดแต่เช้าเพราะเมื่อคืนเห็นข่าวการให้สัมภาษณ์ของดาวนิล...

    ที่กองถ่ายละคร หลิวหลิวเห็นสีหน้าสดชื่นของดาวนิลก็อดกระเซ้าไม่ได้ว่าเมื่อวานไปเดตมาต้องดีแน่ๆ ถึงได้ยิ้มหน้าบานไม่หุบ แล้วนี่แอบไปสนิทสนมกับทรงพลตั้งแต่ตอนไหน ดาวนิลยิ้มเขิน

    “ไม่ได้สนิทอะไรหรอกค่ะ แค่ไปกินข้าวที่โรงแรมเขา พี่หลิวหลิวรู้จักคุณทรงพลไหมคะ”

    “ใครจะไม่รู้จักคะ ไฮโซหนุ่มหล่อเจ้าของโรงแรมไม่รู้ตั้งกี่ที่ในประเทศไทย ทั้งเก่งทั้งรวย พ่อแม่ก็ตายหมดแล้ว ใครก็อยากได้เป็นแฟนทั้งนั้นล่ะค่ะ”

    ดาวนิลถือโอกาสถามว่าเขามีแฟนหรือยัง หลิวหลิวได้ยินข่าวมาบ้างว่าเขาเคยคบหากับไฮโซชื่อจิดาภาอยู่หลายปี แต่ก็เลิกกันไปสักพักแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่เห็นเคยมีข่าวกับใคร ดาวนิลยิ้มอย่างมีความหวัง ระหว่างนั้นมีสายเรื่องงานเข้ามา หลิวหลิวขอตัวไปรับสายก่อน เป็นจังหวะเดียวกับมีไลน์เข้ามาที่มือถือของดาวนิล ทรงพลส่งไลน์มาเตือนว่าอย่าลืมกินข้าวเที่ยงด้วย เธอฉีกยิ้มมีความสุข...

    ในขณะเดียวกันช่อเอื้องตื่นเต้นมากเมื่อไปปรับบุ๊กที่ธนาคารเห็นเงินที่ดาวนิลโอนเข้าบัญชีมาให้เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ รีบกลับเอามาอวดพ่อว่าถ้าเงินยังเข้ามาต่อเนื่องแบบนี้ เราคงได้รวยกันใหญ่ ในเมื่อมีเงินไม่ขาดมือ เธอจึงขอพ่อซื้อจักรยานสักคันเอาไว้ขี่ไปซื้อของพวกผ้าอ้อมกับนมให้กลองที่ตลาด ซื้อแถวบ้านเราแพงกว่ากันเยอะ คำปันให้เธอโทร.ไปขอเจ้าของเงินเอาเอง ช่อเอื้องไม่รอช้า รีบโทร.หาพี่สาวซึ่งอนุญาตทันที

    “ช่อเอื้องจำเป็นต้องซื้ออะไรซื้อไปเลย พี่จะพยายามส่งเงินให้อีกเรื่อยๆนะ”

    จังหวะนั้นทีมงานเข้ามาตามดาวนิลให้ไปต่อบท เธอจึงต้องวางสายจากน้องแต่ไม่ลืมฝากน้องดูแลพ่อกับกลองให้ด้วย แล้วขยับจะไปเข้าฉาก หลิวหลิววิ่งกระหืด กระหอบเข้ามาถามว่าวันอาทิตย์จะรับงานได้ไหม พอดีมีงานเข้ามา เธอรับหมดจะกี่งานก็ตามแล้วขอตัวไปต่อบทก่อน หลิวหลิวปลื้มมากที่เห็นเด็กในสังกัดขยันทำงานรีบโทร.ไปคอนเฟิร์มงานอีเวนต์กับลูกค้า

    ooooooo

    เย็นวันเดียวกัน ทรงพลเซ็นเอกสารฉบับสุดท้ายเสร็จพอดีตอนที่ทรงวุฒิเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา เขาร้องทักมาทำงานด้วยหรือ  นึกว่าจะพักอยู่บ้านเสียอีก ทรงวุฒิบ่นเสียดายไม่รู้ว่าให้ลาได้

    “อยากหยุดก็หยุดไปสิ...แต่ไหนๆก็มาแล้ว

    ไปพบลูกค้าเย็นนี้แทนฉันทีนะ ฉันมีนัด” ว่าพลางทรงพลยื่นเอกสารของลูกค้าที่นัดคุยงานให้ทรงวุฒิ แล้วลุกออกไป ไม่เปิดโอกาสให้ถามว่านัดกับใครที่ไหน ทรงวุฒิเปิดเอกสารอ่านไปได้สองหน้าก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้บอกพี่ชายเรื่องที่จิดาภากลับมาจากเมืองนอกแล้ว...

    ไม่นานนัก ทรงพลไปรับดาวนิลที่กองถ่ายละครจะพาไปกินอาหารญี่ปุ่นเจ้าอร่อย แต่กลับถูกทรงวุฒิโทร.มาขัดจังหวะเนื่องจากมีปัญหาบางอย่างกับลูกค้า เอาเอกสารไปเสนอให้ไม่ครบ ทรงพลจึงบอกให้น้องรอก่อน เดี๋ยวจะเข้าไปคุยเอง วางสายแล้วหันมาขอโทษดาวนิลด้วย พอดีงานมีปัญหานิดหน่อย

    “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับจากตรงนี้ก็ได้”

    ทรงพลเสียดายนัดครั้งนี้ ขอแวะไปจัดการเรื่องงานครู่เดียวแล้วจะเราค่อยไปกินข้าวกัน ดาวนิลเองก็อยากอยู่กับเขานานๆจึงไม่ขัดข้อง...

    ระหว่างที่ดาวนิลนั่งรอทรงพลคุยงานอยู่ที่บริษัทของลูกค้า เทวัญโทร.มาหา เธอกลัวทรงพลจะกลับมาเห็นจึงตัดสายทิ้ง เทวัญถึงกับเซ็งที่ติดต่อเธอไม่ได้

    “ขอโทษนะคะคุณหมอ แล้วดาวนิลจะรีบโทร.กลับนะคะ” ดาวนิลมองมือถืออย่างรู้สึกผิด...

    เหตุการณ์ไม่เป็นไปอย่างที่คาดไว้ ทรงพลใช้เวลาคุยงานกับลูกค้านานเป็นชั่วโมงแทนที่จะใช้เวลาแค่สิบห้านาทีตามที่บอกไว้กับดาวนิล ครั้นคุยงานเสร็จเขารีบพาเธอออกไป ทำให้ทรงวุฒิไม่ทันได้บอกเรื่องจิดาภา

    เนื่องจากใช้เวลานานไปหน่อยทำให้ผิดแผนไปหมด ร้านอาหารญี่ปุ่นที่ทรงพลจะพาดาวนิลไปกิน ครัวปิดแล้ว เธอเสนอให้หาอะไรกินง่ายๆ เขามองไปที่ริมถนนซึ่งมีร้านขายอาหารตั้งเรียงรายกันอยู่

    “ร้านข้างทางแบบนี้คุณจะกินได้ไหม”

    ดาวนิลกินได้หมดไม่มีปัญหา ทรงพลมองหน้าเธอพลางขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ครู่ต่อมาเขาพาเธอมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ที่ร้านอาหารข้างทาง เมื่อก่อนเขามากินร้านนี้บ่อยตอนเลิกงานดึกๆ ที่นี่ปรุงน้ำซุปอร่อย ดาวนิลลองชิมดู อร่อยอย่างเขาว่าจริงๆ เขามองเธอแล้วยิ้มๆ นี่เขาพานางเอกมากินข้าวข้างทางจริงๆหรือ

    “พามากินบ่อยๆก็ได้ค่ะ คุณจะได้ชิน”

    ทั้งสองคนกินก๋วยเตี๋ยวกันอย่างมีความสุข แต่แล้วความสุขช่างสั้นนัก อยู่ๆก็มีมารมาผจญ จิดาภาขับรถมาจอด พลางบีบแตรลั่น ทรงพลหันไปเห็นรถก็จำได้หุบยิ้ม

    ทันที นางมารลงจากรถเดินตรงมาที่ทั้งคู่นั่งอยู่ ทักทายทรงพลอย่างสนิทสนมโดยไม่สนใจดาวนิลที่นั่งอยู่ข้างๆ ราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ

    “คุณกลับมาจากเมืองนอกแล้วเหรอ” ทรงพลทักทายตอบตามมารยาท

    “ค่ะ ไม่มีใครบอกคุณเลยเหรอคะ...จิว่าจะแวะไปหาคุณที่บ้านเหมือนกัน ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่ก่อน”

    ทรงพลไม่เห็นว่าเราสองคนจะต้องมีอะไรคุยกันอีก จิดาภาทำเป็นไม่ได้ยินที่เขาประชดประชัน มองไปรอบๆ ร้านแล้วถอนใจ นี่ถ้าตนไม่เห็นรถเขาจอดอยู่คงไม่เชื่อว่าเขากินอาหารที่ร้านแบบนี้ ดูไม่เหมือนเขาเลย ไม่พูดเปล่าเธอปรายตามองดาวนิลอย่างดูแคลนอีกด้วย

    “จิให้คุณกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางต่อดีกว่า แล้วเราค่อยคุยกันนะคะ” พูดจบจิดาภาเดินนวยนาดกลับไปขึ้นรถโดยไม่พูดอะไรกับดาวนิลแม้แต่คำเดียว

    ooooooo

    กินก๋วยเตี๋ยวเสร็จ ดาวนิลขอให้ทรงพลพาไปส่งที่โรงแรมของเขา เนื่องจากเธอนัดให้หลิวหลิวมารับ ที่นั่น เขาตัดพ้อความจริงเธอให้เขาไปส่งที่บ้านก็ได้ ดาวนิลอ้างว่ามีงานต้องไปทำต่อ

    รถมาจอดหน้าโรงแรมได้อึดใจ หลิวหลิวขับรถมาจอดเทียบ ดาวนิลขอบคุณเขาที่พาไปกินข้าวเย็น แล้วลงจากรถไปขึ้นรถของหลิวหลิว ก่อนรถจะเคลื่อนออกไป ทรงพลมองตามถอนใจเหนื่อยใจ...

    ทางด้านหลิวหลิวเห็นสีหน้าบอกบุญไม่รับของดาวนิล อดถามไม่ได้ว่ากินข้าวมาไม่สนุกหรือ  ถึงได้ทำหน้าแบบนั้น เธอกลับย้อนถามว่ารู้หรือเปล่าว่าทรงพลกับแฟนเก่าที่ชื่อจิดาภาเลิกกันเพราะอะไร หลิวหลิวเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ได้ยินคนเม้าท์ว่าฝ่ายหญิงจะเป็นคนทิ้งเขาทั้งที่เกือบจะแต่งงานกันอยู่แล้ว

    “ขาเม้าท์ยังบอกอีกว่าคุณทรงพลอกหักขนาดไม่คบใครอีกเลยหลังจากนั้น ถามทำไมเหรอคะ”

    ดาวนิลได้แต่นั่งเงียบไม่พูดอะไรอีก...

    ในเวลาไล่เลี่ยกัน แม่นมน้อยหงุดหงิดขึ้นมาทันทีเมื่อรู้จากทรงวุฒิว่าจิดาภากลับมาจากเมืองนอกแล้ว และยังแวะไปหาทรงพลที่โรงแรม พอดีเขาติดประชุมสำคัญอยู่ก็เลยไม่ได้เจอกัน ท่านไม่เข้าใจเลิกกันไปแล้วจะมาหาทรงพลอีกทำไม ทรงวุฒิดักคอหรือว่าท่านกลัวทรงพลจะกลับไปคืนดีกับเธอ แม่นมน้อยไม่เชื่อว่าเขาจะทำแบบนั้น ไม่มีทางที่เขาจะกลับไปตาบอดเหมือนเก่า ทรงวุฒิเห็นด้วย เพราะตอนนี้เขามีคนใหม่แล้ว

    “ใครคะ คนใหม่” แม่นมน้อยเสียงเข้มใส่

    ทรงวุฒิเฉลยว่าคนใหม่ของทรงพลก็คือผู้หญิงคนนั้นนั่นเอง วันนี้เขาเห็นเธอมานั่งรอทรงพลด้วย แล้วก็จะเลยไปกินข้าวกันต่อ ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่กลับ จังหวะนั้น ทรงพลกลับมาถึงพอดี ทรงวุฒิบอกให้เคลียร์กันเอาเอง ส่วนตนขอตัวก่อน แล้วรีบชิ่งออกมา แม่นมน้อยฉีกยิ้มก่อนจะถามเขาว่าทำไมวันนี้กลับดึกนัก

    “ผมบังเอิญไปเจอจิ นมครับ ถ้าจิมาที่บ้านนี้

    ต่อให้ผมอยู่บ้านก็บอกว่าไม่อยู่นะครับ ผมยังไม่พร้อมจะคุยกับเธอ...ผมขอตัวไปพักก่อนนะครับ” ทรงพลเดินอย่างเหน็ดเหนื่อยใจขึ้นข้างบน แม่นมน้อยพึมพำเบาๆ

    “ไม่ต้องห่วงค่ะ จะคนเก่าคนใหม่ ยังไงก็ต้องผ่านด่านนี้ไปให้ได้ก่อนล่ะค่ะ”

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว
    23 ต.ค. 2564

    11:15 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 12:29 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์