ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มายา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

วันรุ่งขึ้นพิตะวันชวนรชานนท์ไปช็อปปิ้งที่ห้างหรู สองคนเดินคลอเคลียกันตลอดเวลา บางช่วงพิตะวันกอดหอมแก้มเขาเป็นการขอบคุณที่ซื้อข้าวของราคาแพงให้อย่างไม่อิดออด แถมยังใจดีเซ็นเช็คให้อีกสองแสนเพื่อให้เธอเดินซื้อของคนเดียวเพราะเขาต้องแยกตัวไปทำงาน

ความเคลื่อนไหวในวันนี้ของพิตะวันกับรชานนท์ตกอยู่ในสายตาของมรกตตลอดเวลา มรกตใช้มือถือแอบถ่ายรูปสองคนไว้ ก่อนจะเดินเข้ามาหาพิตะวันหลังจากรชานนท์ไปแล้ว

มรกตคาดคั้นพิตะวันเรื่องแอบคบรชานนท์ทั้งที่เป็นแฟนกับภิทูร พิตะวันจนด้วยหลักฐานไม่ปฏิเสธแถมยังท้าทายมรกตว่าอยากทำอะไรก็เชิญ มรกตทำแน่เพราะเธอไม่ต้องการให้ภิทูรโดนหลอก ซึ่งเธอไม่ได้มาพูดกับเขาแค่ปากเปล่า แต่นำหลักฐานภาพถ่ายมายืนยันด้วย

ภิทูรเสียใจมากจะไปพูดกับรชานนท์และพิตะวันให้รู้เรื่อง มรกตห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง แต่ก่อนไปถึงคอนโด ภิทูรได้โทร.บอกรวิศที่เวลานั้นอยู่กับบุษบามินตราที่บ้านสวน สองคนตกใจมากรีบตามมาสมทบ

แล้วภิทูรก็ได้มาเห็นกับตาตัวเองว่าพิตะวันอยู่กับรชานนท์ที่คอนโดจริงๆ พิตะวันกำลังกอดหอมรชานนท์อยู่ในรถเพื่อออดอ้อนขอนอนค้างที่นี่อีกคืน ภิทูรทนเห็นภาพบาดตาบาดใจไม่ไหวพุ่งเข้าไปชกหน้ารชานนท์ที่ก้าวลงจากรถจนเซถลา ปากแตกเลือดไหล

พิตะวันกรีดร้องด้วยความตกใจและปกป้องรชานนท์ด้วยความเป็นห่วง ทำให้ภิทูรยิ่งเสียใจตีโพยตีพาย ต่อว่ารชานนท์

“คุณคงคิดว่าผมโง่มากใช่ไหมที่เชื่อว่าคุณเป็นเพื่อนที่แสนดี โดยไม่เคยคิดระแวงสักนิดว่าคุณจะมาแย่งคนรักผมไป”

“ไม่มีใครแย่งตะวันไปจากพี่ทั้งนั้นแหละ จนป่านนี้ทำไมพี่ภิทูรถึงยังไม่เข้าใจอีกว่าตะวันไม่เคยรักพี่ เราเป็นแค่พี่น้องที่คอยช่วยเหลือกัน มันไม่มีอะไรมากกว่านั้น ตะวันเคยบอกพี่ไปแล้วนี่คะ”

“นี่ตะวันพูดเรื่องอะไร เราสองคนไม่ใช่พี่น้อง เราเป็นแฟนกัน ตะวันบอกว่ารักพี่ จะแต่งงานกับพี่คนเดียวเท่านั้น”

“ตะวันขอร้องเถอะค่ะพี่ภิทูร ยอมรับความจริงซะที เลิกคิดเองเออเองได้แล้ว ความจริงคือเราไม่ได้เป็นแฟนกัน เราเป็นแค่พี่น้องกัน และตะวันไม่เคยบอกรักพี่ ไม่เคยบอกว่าจะแต่งงานกับพี่ ตะวันไม่เคยพูดแบบนั้นเลย”

“แน่ใจเหรอว่าตะวันไม่เคยพูดจริงๆ”

“ถ้าการกระทำของตะวันมีสิ่งไหนที่ทำให้พี่ภิทูรเข้าใจผิด ตะวันก็ต้องขอโทษจริงๆ ตะวันไม่คิดว่าจะทำให้พี่ภิทูรมโนไกลไปแบบนี้”

“นี่ตะวันจะหาว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา พี่คิดไปคนเดียวงั้นเหรอ แล้วแหวนเพชรที่ตะวันใส่อยู่บนนิ้วนั้นล่ะ มันไม่ใช่แทนคำสัญญาว่าตะวันจะแต่งงานกับพี่เหรอ”

พิตะวันอึกอักหาทางเอาตัวรอด เป็นจังหวะที่รวิศกับบุษบามินตรามาถึงพอดี

“ที่แท้ก็เพราะแหวนวงนี้นี่เอง ตะวันรับเพราะคิดว่าเป็นของขวัญวันเกิด ไม่ทันคิดเลยว่ามันจะทำให้พี่ภิทูรเข้าใจผิดจนเรื่องราวบานปลายมาขนาดนี้ ตะวันขอคืนค่ะ รับไปสิคะ แล้วก็กลับไปได้แล้ว”

ภิทูรไม่รับแหวนคืนและตวาดว่าตนไม่กลับ จนกว่าเราจะพูดกันให้รู้เรื่อง ถามพิตะวันว่าทำไมทำกับตนแบบนี้

พิตะวันไม่ตอบ แต่หาตัวช่วยทันที “คุณวิศกับคุณมิ้นต์มาก็ดีแล้วค่ะ ช่วยพาอาจารย์กลับไปที อยู่ดีๆก็มาทำร้ายคุณรชานนท์ แถมยังมาว่าตะวันต่างๆนานา ตะวันพูดยังไงก็ไม่ยอมเข้าใจ ตะวันไม่เข้าใจว่าอาจารย์ต้องการอะไร”

ภิทูรจู่โจมรวบตัวพิตะวันมากอดไว้แน่นพร้อมกับประกาศก้อง “ผมต้องการคุณไงพิตะวัน ผมรักคุณ ผมทุ่มเททุกอย่าง แม้กระทั่งชีวิตของผมให้คุณ ผมอยู่โดยขาดคุณไม่ได้ พิตะวัน...อย่าทำกับผมแบบนี้”

“ปล่อยนะ ที่ตะวันให้สิ่งที่พี่ภิทูรต้องการไม่ได้เพราะตะวันไม่ได้รักพี่”

“แล้วตะวันรักมันงั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะ ตะวันรักคุณรชานนท์ แล้วเราสองคนจะแต่งงานกัน”

พิตะวันผลักภิทูรออกแล้ววิ่งไปกอดรชานนท์ บุษบามินตราจ้องมองรชานนท์ด้วยความผิดหวังเพราะเขาเคยรับปากไว้ว่าจะไม่เป็นมือที่สามของคนคู่นี้ แต่เขาก็ผิดสัญญาจนได้

เมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้แล้ว บุษบามินตรากับรวิศต้องพาภิทูรกลับ แต่ภิทูรเจ็บช้ำและเจ็บใจ ตัดพ้อพิตะวันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่าพอตนหมดประโยชน์เธอก็ทิ้งไปหาคนที่ดีกว่า นี่ใช่ไหมคือสิ่งที่เธอต้องการ

พิตะวันไม่ตอบ แต่บอกให้รชานนท์พาตนไปจากตรงนี้ รชานนท์เห็นใจภิทูรและรู้สึกผิดต่อบุษบามินตราที่ตนผิดคำสัญญา บอกภิทูรว่าตนไม่เคยแอบคบพิตะวัน ไม่เคยคิดหักหลังเขา พูดจบก็เดินเข้าไปภายในคอนโด พิตะวันตามติดไปโดยไม่สนใจภิทูรแม้แต่น้อย

ทันทีที่เข้ามาอยู่ในห้องพักด้วยกัน พิตะวันพยายามจะอธิบายเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับภิทูร แต่รชานนท์ชิงพูดเสียก่อนจนเธอผงะ

“ผมรู้ว่าคุณเคยคบกับเขา ผมรู้ตั้งแต่วันที่ไปทานสุกี้ที่บ้านด็อกเตอร์ภิทูรแล้ว”

“คุณรู้มาตลอด...ตะวันขอโทษนะคะ”

“คุณจะเคยคบกับใครมันไม่ใช่ปัญหาหรอก เพราะทุกคนมีอดีตทั้งนั้น แต่ถ้าคุณอยากเลิกกับเขาก็ไม่ควรทำร้ายเขาแบบนั้น”

“แล้วจะให้ตะวันทำยังไงคะ ตะวันขอเลิกกับเขาเป็นร้อยๆพันๆครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยทำตามที่ตะวันขอ ตะวันก็เลยต้องทำแบบนี้...ขอโทษนะคะที่ตะวันต้องทำให้คุณเจ็บ แล้วก็โดนว่าแบบนั้น แต่คุณไม่เคยแย่งตะวันมาจากใครเพราะตะวันรักคุณแค่คนเดียว ตะวันไม่เคยรักคนอื่น อันนี้ตะวันพูดจริงๆนะคะ”

“ตะวัน...ผมขอ ต่อไปอย่าโกหกอีกได้ไหม”

“ได้สิคะ ตะวันสัญญา ต่อไปนี้ตะวันจะไม่โกหกคุณอีกเด็ดขาด แต่คุณไม่เกลียดตะวันใช่ไหม เรายังคบกันเหมือนเดิมใช่ไหม ตะวันรักคุณที่สุดนะคะ ตะวันจะไม่โกหกคุณอีกแล้ว สุดที่รักของตะวัน”

พิตะวันกอดรัดเขาด้วยความดีใจ โล่งอก ในขณะที่รชานนท์หน้าเศร้า รู้สึกเจ็บปวดและสงสารภิทูรเหลือเกิน

ฝ่ายรวิศกับบุษบามินตราที่พาภิทูรกลับที่พัก สองคนสงสารเขาจับใจ ยิ่งเห็นเขาคร่ำครวญผิดหวังเสียใจต่อการกระทำของพิตะวันที่ไปอยู่กินกับรชานนท์แล้วปล่อยให้ตนเป็นไอ้โง่ ก็เจ็บแค้นสองคนนั้นไปด้วย

รุ่งขึ้นบุษบามินตราไปทำงานและเจอรชานนท์โดยบังเอิญ เธอต่อว่าเขาหลายคำก่อนจะรีบร้อนไปโรงพยาบาลเพราะรวิศโทร.มาบอกว่าภิทูรไข้ขึ้นสูงมาก

ภิทูรเสียใจจนล้มป่วยมีอาการติดเชื้อ รวิศไม่มีเงินจึงพาเขามาโรงพยาบาลของรัฐ รชานนท์ตามบุษบามินตรามาด้วย เขาจัดการเรื่องหมอและห้องผู้ป่วยให้ได้อย่างรวดเร็วเพื่อเป็นการไถ่โทษต่อภิทูร

มรกตทราบข่าวรีบมาเยี่ยมภิทูรด้วยความห่วงใย ส่วนรชานนท์ที่โดนบุษบามินตราต่อว่าซ้ำแล้วซ้ำอีก รู้สึกแย่มากถึงขนาดนัดอลิสามาพบเพื่อระบายความอัดอั้นทั้งเรื่องภิทูรอกหักจนป่วยและเรื่องของตนกับพิตะวัน

อลิสาเป็นผู้รับฟังที่ดีแถมยังให้คำแนะนำได้อย่างตรงจุดในเรื่องพิตะวันซึ่งเธอรู้ว่ารชานนท์ไม่ได้รัก แต่เขาทำให้พิตะวันเข้าใจผิดและคิดหวังไปไกล เมื่อเธอถามเขาว่าจะจริงจังถึงขั้นแต่งงานกับพิตะวันหรือเปล่า รชานนท์ตอบไม่ได้ บอกว่ายังมีอะไรหลายอย่างในตัวพิตะวันที่ตนยังไม่รู้จัก ต้องใช้เวลาศึกษากันไปก่อนจนว่าตนจะมั่นใจ

ในขณะที่รชานนท์ไปพบอลิสา...พิตะวันทำอาหารคอยเขากลับมากินด้วยกัน แต่รอแล้วรอเล่าก็ยังไร้วี่แวว

เลยเทอาหารทิ้งด้วยความโมโห พอตกเย็นเขากลับมาแล้วพิตะวันคาดคั้นจนรู้ว่าเขาไปพบอลิสา ความหึงหวงพลุ่งพล่านจนมีปากเสียงกับเขาลั่นห้อง

พิตะวันขอคำสัญญาว่ารชานนท์จะไม่พบอลิสาอีก แต่เขาให้เธอไม่ได้ เธอโกรธมากผลุนผลันไปเอาเรื่องอลิสาต่อหน้าอินทนิล สั่งห้ามยุ่งกับรชานนท์เพราะเขาเป็นแฟนตน และการแอบนัดเจอแฟนคนอื่นถือเป็นเรื่องไม่สมควร อีกไม่นานตนก็จะแต่งงานกับรชานนท์อยู่แล้ว อลิสาไม่ตอบโต้แต่กลับเตือนสติอีกฝ่ายว่า

“คบกันกับแต่งงานกันมันต่างกันนะคะ ใจเย็นๆอย่าเพิ่งรีบร้อน อลิสาไม่เคยคิดแย่ง แล้วก็อย่าทำกับคุณรชานนท์อย่างที่ทำกับอลิสาตอนนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนชอบผู้หญิงจุ้นจ้านหรอกค่ะ”

แทนที่พิตะวันจะได้คิด กลับโกรธเคืองอลิสายิ่งขึ้น อินทนิลรับรู้ทั้งหมด ไม่คิดว่าพิตะวันจะเป็นคนร้ายกาจขนาดนี้

ooooooo

รวิศกับบุษบามินตราเบาใจที่ภิทูรได้มรกตดูแลอย่างใกล้ชิด มรกตเลื่อนกำหนดการกลับอังกฤษไปอีกหนึ่งเดือนตามที่บุษบามินตราเลื่อนให้ภิทูรด้วยเช่นกัน เพราะไม่รู้ว่าเขาจะหายเมื่อไหร่

ระหว่างที่มรกตดูแลภิทูร บุษบามินตรากับรวิศได้แต่หวังว่าสองคนจะปรับความเข้าใจกันได้ด้วยดี เพราะมรกตรักภิทูรมากมาแต่ไหนแต่ไร ภิทูรเองก็ได้คิดหลังจากอกหักจากพิตะวัน แต่คงต้องใช้เวลาเยียวยาหัวใจสักระยะถึงจะเริ่มต้นใหม่ได้

นอกจากรชานนท์จะช่วยจัดการเรื่องหมอและห้องพักให้ภิทูรแล้วเขายังเต็มใจจ่ายค่ารักษาให้ด้วย แต่บุษบามินตรากับรวิศไม่ยินยอม สองฝ่ายทะเลาะกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่รวิศจะเปลี่ยนใจยอมรับความช่วยเหลือเพราะสัมผัสได้ถึงความจริงใจของรชานนท์

แต่บุษบามินตราคับแค้นจนร้องไห้ตัวเนื้อสั่นหลังจากรชานนท์เดินจากไปแล้ว ทำให้รวิศสงสัยว่าเธอรู้สึกยังไงกับรชานนท์กันแน่ เมื่อไปเล่าให้มรกตฟังก็ได้คำตอบที่ทำให้เศร้าและไม่สบายใจ ว่าการที่ผู้หญิงเกลียดใครมากๆไม่มีทางร้องไห้ แต่คนที่จะทำให้ร้องไห้ได้ต้องเป็นคนที่รักและแคร์เท่านั้น...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"แก้ว-โทนี่" เขินหนักไม่ถนัดสวีตต่อหน้าคนอื่น ทุกๆ การเดินทางคือการเรียนรู้

"แก้ว-โทนี่" เขินหนักไม่ถนัดสวีตต่อหน้าคนอื่น ทุกๆ การเดินทางคือการเรียนรู้
28 ก.พ. 2563
08:15 น.