ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เลือดรักทระนง

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

กระถินไปหานิธิที่โรงพยาบาลเขากำลังจะออกหน่วยกับอรชรพยาบาลที่เป็นลูกสาวของหลวงแพทย์พอดี นิธิแนะนำทั้งสองให้รู้จักกันแล้วบอกให้อรชรออกไปก่อนเดี๋ยวตนตามไป

กระถินถามนิธิว่าเขาตัดใจจากสร้อยสนได้แน่หรือ นิธิยอมรับว่านอกจากสร้อยสนแล้วเขาไม่เคยมองใครต่อให้เธอแต่งงานไปแล้วตนก็ลืมเธอไม่ได้

วันนี้รามมาตรวจกิจการของห้างเลิศพาณิชย์

โดยมีสมพรเป็นคนรายงานสภาพ สมพรรายงานการขาดทุนของห้างอันเนื่องจากสงคราม ยกย่องกระถินว่า

“ถึงขาดทุน แต่คุณกระถินก็ยังให้เปิดกิจการต่อไป เพราะไม่อยากให้พนักงานตกงานกันในช่วงเวลาอย่างนี้ บางเดือนเราถึงกับต้องจ่ายค่าจ้างให้คนงานเป็นสิ่งของประทังชีวิตไปก่อนก็มี” สมพรยังเล่าถึงความเสียสละของกระถินที่แม้ตัวเองจะไม่เคยรับเงินเดือนแต่ก็ใจปํ้าจุนเจือพนักงานทุกบ้านเป็นอย่างดี มาทำงานก็ไม่ยอมใช้รถที่บ้านเพราะน้ำมันราคาแพง

รามรับฟังด้วยความรู้สึกตัวเองผิดที่ปล่อยให้กระถินลำบากอยู่เป็นเวลาหลายปี

ทันใดนั้นเสียงไซเรนเตือนภัยดังหวีดหวิวขึ้น

ชาวบ้านแตกตื่นพากันวิ่งลงหลุมหลบภัย กระถินวิ่งปะปนมากับชาวบ้าน รามเห็นจึงบีบแตรและตะโกนเรียก กระถินถูกชนล้มข้อเท้าแพลงรามรีบลงจากรถ

ไปประคองหลบผู้คนที่วิ่งกันอลหม่านออกมา พาหลบให้พ้นรัศมีอันตรายให้ฝูงบินผ่านไปก่อน

กระถินตกใจและเท้าแพลงช่วยตัวเองไม่ได้ รามกอดเธอแน่นอย่างปกป้อง และเมื่อฝูงบินผ่านไปแล้ว เขาจูบปลอบขวัญที่หน้าผาก กระถินตกใจเหลือบมองเขา ตาสบตากันอย่างโล่งใจเมื่อมีกันและกันในภาวะเสี่ยงตายเช่นนี้...

รามกอดกระถินไว้แน่นอย่างไม่อาจปิดบังความรู้สึกของตัวเองได้ กระถินมีรามอยู่ข้างๆ ก็กอดเขาไว้แน่นอย่างอุ่นใจ ต่างนิ่งเงียบมีแต่อ้อมกอดที่อบอุ่น ตื้นตันที่มีต่อกัน...รามกระซิบบอกว่า

“ขอแค่ได้อยู่ด้วยกันจนวินาทีสุดท้าย ต่อให้ชีวิตสั้นแค่ไหน พี่ก็ไม่เสียดาย...”

ไม่มีคำพูดใดๆจากกระถิน มีแต่การกอดกระชับแทนคำตอบ...

ooooooo

เมื่อรามกลับเข้ามาในบ้าน เห็นพุดกรองกำลังกะเกณฑ์บ่าวจัดสถานที่และดอกไม้เตรียมงานแต่งงานของสร้อยสนพรุ่งนี้ รามไม่พอใจย้ำว่าจะมีแค่จดทะเบียนสมรสเท่านั้น ละมุดสาระแนแก้แทนนายว่าก็แค่เชิญแขกมาเป็นสักขีพยานเท่านั้น

กระถินรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของพุดกรองที่จะใช้พิธีแต่งงานนี้บีบให้รามต้องยอมรับสร้อยสนอย่างออกหน้าออกตา

คืนนี้...ทั้งกระถินและรามต่างนอนคิดถึงเวลาที่หนีเครื่องบินและกอดปกป้องกัน กระถินคิดถึงสร้อยสนและนิธิที่ยังรักกัน แต่การแต่งงานพรุ่งนี้จะเป็นการทำร้ายความรักของทั้งสองอย่างโหดร้าย

รุ่งขึ้นกระถินให้นายหวัดเอาจดหมายไปให้นิธิก่อนที่เขาจะออกหน่วย พอนิธิอ่านจดหมายเขาบอกอรชรว่าให้เธอลงพื้นที่ไปก่อนตนติดธุระด่วนคงออกไปด้วยไม่ได้

กระถินเป็นธุระจัดการเรื่องห้องหอให้สร้อยสนอย่างเอาการเอางาน กระถินเอาชุดของคุณพระไปแขวนไว้หลังม่านหลอกละมุดที่เจ้ากี้เจ้าการเรื่องห้องหอของสร้อยสน ละมุดเห็นชุดของคุณพระแขวนอยู่หลังม่านนึกว่าผีหลอกตกใจจนเป็นลม ถูกเอาตัวไปไว้ในห้องน้ำ กระถินบอกสร้อยสนว่า

“พี่สร้อยฟังให้ดีนะ ตอนนี้เรามีเวลาไม่มาก...สำหรับกระถินแล้วพี่สร้อยเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด พี่สร้อยเกิดมาด้วยความรักและเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมให้รัก เพราะฉะนั้นพี่สร้อยคู่ควรที่จะพบกับรักแท้ของพี่ ถ้าจะมีใครสักคนที่จะได้มีความสุขในวันนี้ คนคนนั้นควรจะเป็นพี่สร้อยกับพี่นิธิค่ะ”

กระถินนัดนิธิมารับสร้อยสนที่ท่าน้ำ สร้อยสนไปลงเรือที่จอดรออย่างตื่นเต้น นิธิกำลังจะไปพาสร้อยสนหนี ก็มีหมอมาตามบอกให้ไปช่วยอรชรด้วยเพราะ

ระเบิดที่ทิ้งเมื่อวานเกิดปะทุซ้ำ เธอไปช่วยคนในตึกเลยถูกลูกหลง

นิธิขี่จักรยานกลับไปสวนกับเปลที่หามอรชรร่างเปื้อนเลือดออกมา นิธิตะลึง ปล่อยจักรยานร่วงจากมือไม่รู้ตัว...

ooooooo

ที่งานแต่งงาน...ในห้องแต่งตัวเจ้าสาว มีเสียงเคาะประตูเมื่อสาวใช้ขึ้นมาตามเจ้าสาวไปเข้าพิธี

ครู่หนึ่งมีเสียงบอกว่าเจ้าสาวลงมาแล้ว พุดกรองรีบลุกไปรับ แต่ต้องผงะช็อก เมื่อเจ้าสาวกลายเป็นกระถิน!

“นังกระถิน...แก...แกเสนอหน้าเข้ามาทำไม!”

รามหันมองเขาตะลึงอึ้งเมื่อเห็นกระถินอยู่ในชุดเจ้าสาว กำลังตอบโต้พุดกรองอย่างฉะฉานว่า

“ดิฉันเป็นลูกสาวของคุณพุดกรองตามที่พินัยกรรมระบุไว้ให้พี่รามแต่งงานด้วย ในพินัยกรรมไม่ได้ระบุไม่ใช่เหรอคะว่าให้พี่รามแต่งกับลูกสาวคนไหน กระถินก็เป็นลูกของคุณพุดกรองเหมือนกัน เพราะฉะนั้น กระถินมีสิทธิ์ที่จะเป็นเจ้าสาวของพี่ราม”

รามลุกขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจที่กระถินแก้เกมได้อย่างเจ็บแสบ ส่วนท่านชายและท่านหญิงที่เคยขอกระถินกับแม่นิ่มถึงกับตะลึงเมื่อกระถินกลายเป็นเจ้าสาวในงานนี้เสียเอง!

ooooooo

พุดกรองผงะเมื่อกระถินประกาศต่อหน้าแขกที่ตนเชิญมาเช่นนั้น เต้นเป็นเจ้าเข้าตะโกนลั่น

“ใครเป็นแม่แกยะนังกระถิน!!”

เลยถูกกระถินแฉสิ้นไส้ว่าตนเป็นลูกคนเล็กของพุดกรองที่เกิดกับคุณพ่อกาจซึ่งทุกคนก็คงคุ้นกับชื่อนี้ พุดกรองตวาดให้หยุดอย่ามาเรียกตนว่าแม่ คนที่จะแต่งงานวันนี้คือสร้อยสน ถามว่าเอาสร้อยสนไปซ่อนไว้ที่ไหน พุดกรองยิ่งด่ากระถินก็ยิ่งประจานตัวเอง รามฟังอย่างสงบ เมื่อเห็นพุดกรองกำลังพลาดจึงถามแทรกขึ้นว่า

“ฉันก็ทำตามที่พินัยกรรมระบุไว้ทุกอย่าง เธอจะมาโวยวายอะไร”

พุดกรองแทบคลั่งสั่งให้เอาพินัยกรรมมาอ่านและให้คนไปตามสร้อยสนกลับมา รามประกาศว่า

“ฉันพอใจจะแต่งกับลูกสาวของเธอคนนี้เท่านั้น นอกจากกระถินแล้วฉันไม่ต้องการแต่งงานกับใครทั้งนั้น” พุดกรองยังเอะอะโวยวาย รามขีดเส้นตายว่า “ฉันเคยบอกแล้วว่าให้เวลาถึงบ่ายโมง ถ้าหากว่าพ้นจากนี้ก็คือว่าเธอเป็นฝ่ายสละสิทธิ์ที่จะแต่งงานเองนะ”

รามจูงมือกระถินไปที่โต๊ะเตรียมจดทะเบียนสมรส พุดกรองพุ่งเข้าไปตะโกนให้หยุด แต่งไม่ได้ รามไม่สนใจบอกนายอำเภอว่า

“ผมกับเจ้าสาวของผมพร้อมที่จะแต่งงานแล้วครับ”

พวกบ่าวที่กระจายกันไปตามหาสร้อยสนพากันร้องเรียกและหาไปทุกซอกทุกมุม ไม่เจอสร้อยสนแต่เจอละมุดที่เป็นลมหมดสติอยู่ในห้องน้ำ
ส่วนสร้อยสนยังคงนั่งรอนิธิอยู่ในเรืออย่างกระวน กระวายใจ

ooooooo

เมื่อนายอำเภอจะให้จดทะเบียนสมรส กระถินรีรอจนรามแปลกใจ

“เดี๋ยวค่ะ” กระถินเอ่ยขึ้น แล้วขอให้ทนายทดนำเอกสารทรัพย์สินทั้งหมดของคุณพระมาแสดง เพราะตามพินัยกรรมทรัพย์สินทั้งหมดของคุณพระจะเป็นทรัพย์สินของเรา แต่ตนเพิ่งอายุ 18 ยังไม่บรรลุนิติภาวะจึงขอมอบทรัพย์สินทั้งหมดของตนให้รามเป็นผู้ดูแล

นายอำเภอให้ทดเอารายการทรัพย์สินทั้งหมดมาและลงสลักหลังทะเบียนสมรสแล้วให้รามกับกระถินลงนาม

เป็นเวลาที่พวกบ่าวตามไปเจอสร้อยสนที่เรือและพากลับมาแต่ช้าไปเพราะรามกับกระถินเซ็นชื่อในทะเบียนสมรสเรียบร้อยแล้ว

เมื่อสร้อยสนกลับมา พุดกรองป่าวประกาศกับแขกที่มาในงานว่าสร้อยสนคือเจ้าสาวตัวจริงประณามว่ากระถินฉกสามีคนอื่นไปหน้าด้านๆ พยายามจะทวงรามคืนแต่นายอำเภอยืนยันว่ารามกับกระถินเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่างตามที่คุณพระระบุไว้ในพินัยกรรม

พุดกรองแถว่ากระถินยังไม่บรรลุนิติภาวะ ตนเป็นแม่ไม่เต็มใจยกให้ ถูกกระถินโต้ว่าถึงพุดกรองจะเป็นแม่แท้ๆ แต่ผู้ปกครองตามกฎหมายของตนคือแม่นิ่ม เพราะแม่นิ่มเป็นคนรับตนเป็นบุตรบุญธรรม นายอำเภอถามแม่นิ่ม แม่นิ่มบอกว่ายินดียกกระถินให้ราม นายอำเภอจึงประกาศว่าทั้งสองเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมาย

พุดกรองคลั่งขึ้นมาตรงเข้าทำร้ายกระถิน สร้อยสนร้องห้ามและรามก็สั่ง “ห้ามแตะต้องเมียฉัน!” แต่พุดกรองไม่หยุด รามจึงสั่งให้เอาตัวออกไป พุดกรองยังตะโกนอาฆาต...

“ใครที่มันขวางทางฉัน ฉันจะไม่เอามันไว้!”

รามขอให้แขกที่มางานอยู่เป็นสักขีพยานในงานแต่งงานจนจบพิธีเพื่อลบคำสบประมาทให้เจ้าสาวของตนด้วย ทุกคนจึงทยอยกันรดน้ำสังข์จนมาถึงท่านชาย ท่านชายมองกระถินอย่างอาลัยอาวรณ์จนรามดูออกว่ายังทำใจไม่ได้

แขกเหรื่อแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว มีแต่แม่นิ่มที่รู้แก่ใจว่ารามมีปูเป้อยู่ต่อไปต้องมีปัญหาตามมาแน่ ดังนั้น เมื่อถึงเวลาส่งตัวแม่นิ่มบอกว่าจะไม่มีการส่งตัวอะไรทั้งนั้น รามถามว่าแม่นิ่มยกกระถินให้ตนแล้วไม่ใช่หรือ

“งานแต่งวันนี้มันเป็นละครแก้หน้าให้รามเท่านั้นอย่าได้คิดเป็นเรื่องจริงจัง แม่นิ่มให้ยืมกระถินเป็นเจ้าสาวไม่ได้ให้เป็นเมียราม แค่นี้ก็ถือว่าน้องทำเพื่อช่วยรามมากพอแล้ว” แม่นิ่มพากระถินกลับเรือนพุดซ้อนทันที รามได้แต่มองหน้าจ๋อย

เมื่อกลับถึงเรือนพุดซ้อน แม่นิ่มตำหนิกระถินว่าทำไมทำอะไรไม่ปรึกษากัน รู้ไหมว่าความวุ่นวายอะไรจะตามมา กระถินบอกว่ามีแต่วิธีนี้ที่จะดัดหลังพินัยกรรมปลอมได้

“แต่ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องเอาตัวเข้าไปแลก จะหักหน้าพุดกรองแต่ต้องหักหาญน้ำใจท่านชาย กระถินสะใจแต่รู้ไหมว่าท่านชายจะทรงเสียใจแค่ไหน” กระถินบอกว่าตนแค่ต้องการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า “นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วนะ เราต้องมาช่วยกันแก้ปัญหาเรื่องท่านชาย” แม่นิ่มจริงจังจนกระถินเครียด

ท่านชายกลับถึงวังปรียวัฒน์ก็เอาแต่นั่งเครียด ท่านหญิงเปรยว่าไม่รู้กระถินคิดอย่างไรถึงได้ยอมสลับตัวเจ้าสาว ท่านชายมองในแง่ดีว่าในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานกระถินก็คิดเพียงแต่จะช่วยรามให้รอดเท่านั้น บอกท่านหญิงว่า

“หมดห่วงเรื่องกระถิน ชายจะได้เดินเรื่องใต้ดินอย่างเต็มตัวได้ซะที พี่หญิงจำที่ชายเล่าองค์การต่อต้านญี่ปุ่นได้ใช่ไหมกระหม่อม ตอนนี้เรารวมกองกำลังได้ชายรับปากจะร่วมมือกับเขา บางทีชีวิตชายอาจจะมีอยู่เพื่อสิ่งนี้ก็ได้”

ท่านหญิงโทรศัพท์บอกกระถินเรื่องท่านชายและขอให้มาช่วยกล่อมชายบรรณให้ที พอกระถินวางสายรามก็เข้ามาถามว่าอะไรทำให้กระถินยอมมาเป็นเจ้าสาวให้ตน กระถินบอกว่าตนทำเพื่อปกป้องสมบัติของคุณลุง ตนเคยบอกแล้วว่าเพื่อครอบครัวตนทำได้ทุกอย่าง รามถามว่าเธอฝืนใจแต่งงานกับตนหรือเปล่า กระถินอึดอัดที่จะตอบรามจึงเป็นฝ่ายพูดว่า

“พี่ขอบคุณมากที่เธอบุกมาชิงตัวเจ้าบ่าวอย่างพี่ แต่พี่จะขอให้เราแต่งงานกันจริงๆจะได้ไหม แค่กระถินตกลงใจ พี่จะพูดให้แม่นิ่มเข้าใจ ท่านจะได้ยอมรับเรื่องของเรา”

“เรื่องนั้นเห็นท่าจะไม่ได้” เสียงแม่นิ่มขัดขึ้นจนทั้งสองตกใจ แม่นิ่มชี้แจงว่าปัญหาอยู่ที่รามเอง เขามีปูเป้อยู่ ตนไม่อยากให้กระถินได้ชื่อว่าไปแย่งของของใคร ถ้ากระถินต้องมีเรื่องกับลูกสาวนายพล แม่นิ่มคิดว่าไม่คุ้มกับศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องเสียไป กระถินเห็นด้วยบอกรามว่าอย่าเอาตนไปเป็นภาระทางใจอีกเลย

ooooooo

เช้านี้รามให้สาวใช้ถอดรูปพุดกรองที่ถ่ายคู่กับคุณพระออก พุดกรองถามว่าจะเอารูปไปไหน รามบอกว่าเปลี่ยนให้กระถินเป็นคุณผู้หญิงแทนเธอ ต่อไปนี้กระถินคือคนที่มีอำนาจบนเรือนใหญ่นี้นอกเหนือจากนี้ถือเป็นแค่ผู้อาศัย

“แล้วถ้าคนที่เมืองนอกกลับมาไม่ต้องสับเปลี่ยนตำแหน่งคุณผู้หญิงกันให้วุ่นวายอีกหรือคะ” พุดกรองถามประชด

เมื่อไปที่โต๊ะอาหาร รามไม่เห็นกระถิน จันทร์บอกว่ากระถินไปที่วัง รามก็ลิ่วตามไปทันที

ขณะกระถินกำลังคุยกับท่านชาย ท่านหญิงก็พารามเข้ามา ท่านชายรู้ทันทีว่ารามมารับกระถินกลับ พูดฝากฝังว่า

“ดูแลกระถินให้ดี ถ้าจบสงครามแล้วฉันมีชีวิตรอดกลับมา ฉันจะกลับมาทวงเขาคืน” พูดแล้วเดินออกไปเลย

กระถินเสียใจที่ไม่อาจทัดทานท่านชายได้ เดินออกมาอย่างไม่สนใจราม แต่รามเรียกให้ไปกับตนแล้วพาไปพบคุณนายแน่งน้อย นายหน้าขายของเก่าเพื่อซื้อแหวนแต่งงานให้เพราะวงของคุณแม่ แม่นิ่มยึดไว้ตนเลย จะหาวงอื่นให้แก้ขัดไปก่อน ขณะนั้นเองคร้ามและชื่นจิต พ่อแม่ของปูเป้เข้ามา ทั้งสองแสดงความเสียใจเรื่องคุณพระ ถามว่าทำไมปูเป้ไม่กลับมาด้วย มองกระถินถามว่านี่ใคร กระถินรีบบอกว่าน้องสาว

ชื่นจิตถามคุณนายแน่งน้อยว่ามาด้วยกันหรือ คุณนายบอกว่ารามนัดให้มาหาแหวนแต่งงานให้ภรรยามองกระถินแล้วบอกว่าเพิ่งแต่งงานกันหมาดๆเมื่อวานนี้เอง

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” คร้ามเสียงเข้มหน้าตึงแล้วจะออกจากร้าน รามพยายามจะชี้แจง ถูกคร้ามหันมาขู่ว่า “แล้วจะได้รู้กันว่าลูบคมฉันแล้วจะโดนอะไร!!”

แม่นิ่มถูกคร้ามโทร.มาตำหนิรุนแรง พอกระถินกลับ มาก็ตำหนิว่าออกไปไหนมาไหนด้วยกันจนเป็นเรื่องจนได้ จันทร์เสนอว่าทางที่ดีแม่นิ่มพากระถินไปอยู่หัวหินดีกว่า เกรงทางโน้นไม่พอใจพาลมารุมสกรัมกระถินเอาได้กระถินขอโทษที่ทำให้แม่นิ่มถูกเขาว่า ขอแม่นิ่มว่าตนจะอยู่ส่งงานให้รามก่อนแล้วจะตามไปหัวหินทีหลัง สัญญาว่า

“กระถินจะวางตัวให้ดี จะไม่ให้มีเรื่องเสื่อมเสียเกิดขึ้นเด็ดขาดจ้ะ”

ooooooo

พุดกรองยังไม่ยอมแพ้ บอกละมุดว่าเมื่อกระถินสลับตัวเจ้าสาวได้ก็ให้ละมุดหาทางสลับตัวให้สร้อยสนได้เข้าหอกับรามแทน ละมุดกระหยิ่มยิ้มย่องว่าไม่ต้องห่วงของดีตนมีเพียบ คืนนี้รามไม่รอดแน่

ตกกลางคืนก็เอาเค้กฝรั่งกับชาสมุนไพรไปให้รามที่ห้องทำงาน บอกว่ากระถินให้เอามาให้ รามยกชาดื่มอย่าชื่นอกชื่นใจ ละมุดกลับไปบอกพุดกรองว่า

“ม้ากระทืบโรงของข้า คุณรามซดเกลี้ยงไม่เหลือสักหยด” พุดกรองถามว่าตอนนี้สร้อยสนอยู่ไหน ละมุดบอกว่าหลับอยู่ในห้อง พุดกรองถามว่าแน่ใจนะว่าไม่พลาด “ได้ ไม่ได้ ข้าก็ทำให้คุณรามถึงกะกลับห้องไม่ถูกเชียวล่ะเอ็งเอ๊ย...”

ละมุดพาพุดกรองไปเปิดห้องรามดู ไม่มีรามอยู่ในห้องแล้ว พุดกรองพอใจมาก

แต่ม้ากระทืบโรงทำพิษ รามไม่ได้ไปหาสร้อยสนแต่กลับไปหากระถินที่เรือนพุดซ้อน จันทร์บอกว่ากระถินไม่อยู่ไปเฝ้าเอิบเพราะเอิบไม่สบาย รามจึงเข้าไปนอนคอยที่เตียงกระถิน จนเช้ากระถินกลับมาพบรามนอนที่เตียงตน พอถูกต่อว่า รามอ้างว่าเพราะเธอไม่ยอมขึ้นไปอยู่บนตึกตนจึงต้องมาลงหา

ฝ่ายพุดกรองกับละมุดเฝ้ารอผลของชาม้ากระทืบโรงไม่เห็นรามนอนที่ตึก พุดกรองบ่นกับละมุดว่า

“ชาของเอ็งน่าจะไปออกผลกับคนอื่นเสียมากกว่า ตกมาไม่ถึงนังสร้อยมันหรอก”พอดีเห็นรามกับกระถินออกจากเรือนพุดซ้อน ละมุดมองหน้าพุดกรองถามว่า หรือว่าหวยไปออกที่กระถิน? ถูกพุดกรองบ่นอย่างเจ็บใจว่า “เอ็งนะเอ็ง โดนอีกระถินชุบมือเปิบอีกจนได้”

เช้านี้รามไม่แตะอาหารเลย กระถินถามว่าไม่อร่อยหรือ เขาอ้อนว่าเอาไว้กินเค้กมื้อดึกที่กระถินทำให้ดีกว่า ความเลยแตกว่าเมื่อคืนนี้ละมุดเอาเค้กและชาสมุนไพรมาให้อ้างว่ากระถินให้เอามาให้ กระถินกลัวรามจะถูกวางยา บอกเขาว่า

“ต่อไปนี้พี่รามจะกินอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ กระถินไม่ได้เป็นคนเตรียมเค้กนั่น ต่อไปกระถินจะไม่ปล่อยให้พี่รามคลาดสายตาอีกเด็ดขาด”

“ก็ดีสิจ๊ะ พี่อยากให้เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว” รามพูดอารมณ์ดี แต่กระถินเครียด

ooooooo

เมื่อแผนทำลายกระถินกับรามล้มเหลวแผนเล้วแผนเล่า พุดกรองวางแผนให้ยืมมือกระถินฆ่าราม เมื่อกฎหมายเล่นงานกระถินก็ไม่เหลือใครมาขวางเราได้อีก

วันนี้ขณะกระถินเอาเอกสารเกี่ยวกับสมบัติของคุณพระให้รามและพาไปดูของ รามไม่สนใจอย่างอื่น เขาตรงไปดูตู้ที่เก็บปืนที่คุณพระสะสมไว้และหยิบมาลองเล็งอย่างสนใจ ขณะนั้นเองทดทำทีเอาจดหมายมาให้เห็นรามเล็งปืนก็ตกใจ

ทดไปบอกพุดกรองว่าถ้ารามทำปืนลั่นใส่ตัวเองเสียได้ก็คงไม่มีใครเอะใจ จากนั้นทดจับตาดูเห็นรามถอดกระสุนปืนออกกองไว้ก่อนเก็บปืนใส่ตู้ กระถินถามว่าแน่ใจว่าถอดกระสุนออกหมดแล้วใช่ไหม แล้วปิดไฟพากันออกจากห้อง ทดที่มาซุ่มดูอยู่ผลุบเข้าไปในห้องทันที

เช้านี้ ขณะพุดกรองกับสร้อยสนกำลังกินข้าวต่างตกใจผงะเมื่อได้ยินเสียงปืนดังสนั่น เสียงปืนดังจากห้องทำงานของราม ทุกคนวิ่งไปดู เห็นเบาะกระจุย ทดเข้ามาเห็นสภาพแล้วคิดว่ารามคงตายอยู่หลังเบาะ กระถินวิ่งไปดูหลังเบาะเห็นรามนั่งตาค้างอยู่ เรียกจนเขาได้สติบอกว่าตนเอาปืนออกมาเช็ดแล้วทำปืนลั่น กระถินกอดปลอบว่าไม่เป็นไรแล้วนะ...ไม่เป็นไรแล้ว

เมื่อแผนการปืนลั่นไม่สำเร็จ ทดเสนอว่าเราต้องทำให้ทั้งสองระแวงกันเอง ความรักนั่นแหละจะเป็นยาพิษชั้นดี

พุดกรองโผกอดทดยอว่าตนรู้สึกชีวิตเกิดมาคุ้มค่าที่ได้เจอเขานี่แหละ ทดเคลิ้มกอดตอบ พอดีละมุดเอาของว่างเข้ามาทั้งสองผละจากกัน เมื่อออกจากห้องละมุดถาม

พุดกรองว่าทดมาเกาะแกะอะไรหรือ พุดกรองทำเสียงรำคาญว่าตนไม่ใช่เด็กๆแล้วจะมาห่วงอะไร ละมุดเตือนว่า

“ข้าเห็นมันจ้องจะเข้าหาเอ็งหลายที เอ็งอย่าให้ไอ้กระจอกอย่างมันหลอกเอาได้ก็แล้วกัน”

“ข้าผ่านมานักต่อนัก เอ็งคิดว่าข้าจะไม่ประสีประสาถึงขนาดให้หมามาเลียปากรึไง”

ละมุดฟังแล้วก็โล่งใจเชื่อว่าพุดกรองไม่ได้หลงเสน่ห์ทด

ooooooo

เมื่อเกิดอุบัติเหตุปืนลั่น ทำให้กระถินระวังมากยิ่งขึ้น เข้มงวดทุกอย่างในชีวิตประจำวันของราม จนย้ายมาอยู่ห้องแม่ของรามที่อยู่ติดกับห้องรามและมีประตูทะลุถึงกัน

แต่คืนนี้กระถินฝันร้ายถึงเหตุการณ์ที่ตนเป็นคนเอายาพิษให้คุณพระกิน เธอร้องจนรามตื่นมาดู พอกระถินเล่าให้ฟัง รามปลอบว่ามันเป็นแค่ฝันร้าย กระถินรู้สึกว่ามันเป็นตราบาปที่ฝังใจ เมื่อกระถินจะเล่ารามบอกว่าอย่าไปเก็บมาเป็นสาระ นอนเสียตนจะอยู่เป็นเพื่อน เพื่อให้กระถินสบายใจรามจึงนอนหันหลังให้

แต่กระถินก็ให้รามกลับไปจนได้ เมื่อรามไปแล้วกระถินมองขวดยาแคปซูลสีดำแดงที่วางอยู่หัวเตียงอย่างคิดไม่ตกที่ตกเป็นคนให้ยาพิษคุณพระกิน สัญญาว่า “กระถินสัญญาจะชดใช้หนี้ชีวิตให้คุณลุงค่ะ”

ฝ่ายรามเมื่อกลับห้องนอนแล้ว หยิบรูปหมั้นของตนกับปูเป้มาดูอย่างหนักใจ...

ทดหาทางที่จะกำจัดรามกับกระถินต่อไป เห็นนายหวัดตรวจซ่อมรถ นายหวัดพูดกับละมุดและจันทร์ที่ต่างก็จะใช้รถเร่งให้นายหวัดไปเร็วๆ รถคันไหนว่างให้เอาไปก่อน นายหวัดยังดูเครื่องอย่างใจเย็นบอกว่าสวัสดิภาพของรามสำคัญที่สุด

“สวัสดิภาพของราม?!” ทดฉุกคิด ล่อให้นายหวัดไปจากรถแล้วแอบตัดสายเบรกหมายให้รามประสบอุบัติเหตุ

เมื่อนายหวัดขับรถพารามไปทำงานระหว่างทางมีเด็กขี่จักรยานตัดหน้ารถ นายหวัดเบรกไม่อยู่จึงหักรถลงข้างทาง รถพลิกคว่ำรามได้รับบาดเจ็บ กระถินช็อกเมื่อได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลแจ้งข่าวรามประสบอุบัติเหตุ กระถินรีบออกไป พุดกรองได้ยินรีบบอกข่าวดีแก่ทดว่ารามดวงซวย รถคว่ำ ทดบอกอย่างภูมิใจว่า

“ไม่ใช่ดวงหรอกครับ ผมนี่แหละที่สั่งสอนมันเอง” แล้วเล่าผลงานตัดสายเบรกของตนอวดพุดกรอง คาดหวังว่า “ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่แคล้วคลาดอย่างครั้งที่แล้ว”

ooooooo

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล กระถินโล่งใจที่รามแค่ฟกช้ำ พุดกรองยุแหย่ทันทีว่า ตั้งแต่เปิดพินัยกรรมก็เกิดเรื่องร้ายกับรามสองครั้งติดๆกัน สงสัยว่ามันจะเรียกว่าอุบัติเหตุได้อยู่อีกไหม

ทดพยายามพูดให้เห็นว่าถ้ารามเป็นอะไรไปกระถินก็จะได้รับผลประโยชน์ทั้งหมด ละมุดสาระแนผสมโรงเป็นปี่เป็นขลุ่ยให้เห็นว่ากระถินมีผลประโยชน์ถ้ารามเป็นอะไรไป จนรามขัดขึ้นว่า

“ไร้สาระ ถึงฉันไม่ตายสมบัติฉันก็เป็นของกระถินอยู่แล้ว เขาจะฆ่าฉันทำไม” พุดกรองบอกว่าก็เพื่อให้ได้สมบัติไวขึ้น รามตัดบทว่า “พอได้แล้ว ฉันบอกแล้วว่าไม่มีเหตุผลที่กระถินจะต้องทำอย่างนั้น”

“มัวแต่หลงจนหน้ามืดตามัว ฉันจะรอดูซิว่ามันจะจริงจังกับคุณสักแค่ไหนกัน” พุดกรองจิกตาใส่กระถิน

กระถินแปลกใจว่าทำไมพุดกรองจึงพยายามปรักปรำให้ตนเป็นผู้ต้องสงสัยให้ได้

กลับมาแล้ว ละมุดสอพลอพุดกรองบอกว่ากระถินเป็นคนดวงกินผัว ถึงได้เกิดเรื่องชั่วๆไม่เว้นวัน ใครอยู่ใกล้ก็อายุสั้นทั้งนั้น ยกตัวอย่างคุณพระว่าถ้าไม่ใช่เพราะกระถินดูแลท่านจะตายไวขนาดนั้นหรือ จันทร์ปรามละมุดว่าระวังจะตายเพราะปาก ละมุดท้าว่า

“ก็คอยดูแล้วกัน คุณรามจะฉิบหายก็เพราะได้เมียเสนียดจัญไรอย่างอีกระถินนี่แหละ”

พูดแล้วละมุดหยิบของในครัวกินอย่างถือวิสาสะ จันทร์มองละมุดอย่างแค้นใจที่พยายามใส่ไฟกระถิน

รามกลับมาพักที่บ้านแล้ว วันนี้มีโทรเลขถึงเขากระถินเอาไปให้ที่ห้องนอนแล้วไปเตรียมเสื้อผ้าอาบน้ำให้

เป็นโทรเลขจากปูเป้แจ้งว่า “ปูเป้ถึงสยามวันอังคาร ช่วยไปรับที่สถานีด้วย” กระถินกลับมาถามว่าโทรเลขจากไหน รามปดว่าจากเพื่อนที่อังกฤษ ไม่มีอะไร แต่ในใจรามร้อนรุ่มหนักใจว่าจะจัดการอย่างไร พลันก็นึกขึ้นได้เสนอกระถินว่า

“กระถิน พี่ว่าเราย้ายไปอยู่หัวหินกับแม่นิ่มกันดีกว่า” กระถินถามว่ากังวลจะถูกทำร้ายหรือ “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ เกิดเรื่องไม่ค่อยดีพี่ไม่สบายใจ เราไปกันเถอะนะเดี๋ยวพี่จะให้คนไปจองตั๋วรถไฟให้ ไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้”

กระถินถามว่าแล้วงานที่ห้างล่ะ? รามบอกให้สมพรดูแลไปก่อน “จัดกระเป๋าไว้เลยนะ พี่อยากไปพักสักหน่อย”

“ดีเหมือนกัน ไหนๆอยู่ที่นี่ก็ไม่ปลอดภัย” รามบอกให้เก็บของไปเยอะๆคิดเสียว่าเราอพยพหนีภัยกัน กระถินไม่เฉลียวใจแม้แต่น้อย รีบเก็บของตามที่รามสั่ง แต่พอหยิบจดหมายจากโต๊ะเขียนหนังสือ ทำโทรเลข

ฉบับนั้นหล่น กระถินตกใจเมื่อรู้ข้อความในโทรเลข นึกรู้ทันทีว่ารามเร่งไปหัวหินเพื่อหลบหน้าปูเป้ พึมพำอย่างผิดหวัง...

“ที่แท้ก็เพราะคนรักกำลังจะกลับมานี่เอง...”

กระถินมองแหวนแต่งงานที่นิ้ว นึกรู้ว่าถึงเวลาที่จะต้องคืนรามให้เจ้าของตัวจริงแล้ว...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”
19 มิ.ย 2564

10:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 19 มิถุนายน 2564 เวลา 19:37 น.