ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เลือดรักทระนง

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

คืนหนึ่งเมื่อ 12 ปีก่อน...

ที่สุขศาลาจังหวัดเพชรบุรี เสือกาจ เสือร้ายชื่อกระฉ่อนกำลังเอาปืนจี้หมอบังคับให้ทำคลอดให้พุดกรองเมียที่กำลังเจ็บท้องร้องครวญคราง หมอตกใจทำเครื่องมือหล่น ถูกเสือกาจขยับปืนตวาด

“เฮ้ย! มึงจะลีลาอะไร”

“ใจเย็นๆพี่กาจ มันตายใครจะทำคลอดให้อีพุดกรอง” โม่ สมุนมือขวาเตือนลูกพี่ แต่เสือกาจก็ยังฮึดฮัดจนโม่ต้องดึงออกจากห้องไป เสือกาจถีบประตูปัง ขู่ก่อนพ้นประตูไปว่า

“ถ้าเมียกับลูกกูเป็นอะไรไป ที่นี่จะเป็นเมรุของมึง”

ในมุมมืดที่นอกสุขศาลา...ร.ต.ต.ทวีศักดิ์และลูกน้องซุ่มอยู่ จ่าเห็นเสือกาจออกมาก็บอกหมวดว่าเสือกาจอยู่ที่นี่จริงๆ

“พุดกรองเมียมันเป็นสายให้เราเอง มันไม่มีทางหนีพ้น” หมวดบอก จ่าเสนอให้ลุยเลย หมวดติงว่า

“ข้างในมีทั้งเมียกับลูก มันอาจจะยอมจำนนดีๆก็ได้ ส่งคนไปล้อมไว้ด้านหลังถ้าจำเป็นค่อยลงมือ”

เมื่อจัดวางกำลังเรียบร้อยแล้ว หมวดประกาศให้เสือกาจมอบตัว เสือกาจสั่งให้โม่เข้าไปเฝ้าพุดกรองข้างใน โม่ลังเล แต่พอเสือกาจตวาด “กูบอกให้ไปไง!”

โม่ก็รีบเข้าไปเร่งให้พุดกรองรีบคลอดเพราะตำรวจมากันใหญ่แล้ว

พุดกรองด่าลูกที่ทรมานตนไม่คลอดสักที หมอบอกให้หายใจลึกๆแล้วเบ่งใหม่

ทันใดนั้นกระสุนนัดหนึ่งทะลุผนังเข้ามาโดนนาฬิกาแตกกระจุย โม่บอกพุดกรองให้เลิกอั้นได้แล้ว หมอมุดหลบกระสุนไปใต้เตียง พุดกรองด่าลูกโขมงโฉงเฉง

“เมื่อไหร่จะออกซะที ไอ้ลูกมาร กูเกลียดมัน เกลียดพ่อมัน เกลียดมึง เกลียดทุกคน โอ๊ยยยย...ไม่ไหวแล้ว”

ฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมา พร้อมกับเสียงเด็กร้องไห้จ้าขึ้น

“เอ้า...ออกแล้ว” โม่โล่งใจ ออกมาบอกเสือกาจ

ว่าได้ลูกสาว เสือกาจสั่งให้โม่กันตำรวจไว้ ตัวเองวิ่งเข้าไปอุ้มลูกบอกพุดกรองว่าเราต้องรีบไปแล้ว พุดกรองไม่อยากไป เสือกาจบอกให้ทนหน่อยอยู่กับตนต้องปลอดภัย เราจะเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ไม่ได้

โม่วิ่งเข้ามาจับหมอเป็นตัวประกันเปิดทางให้เสือกาจที่มือหนึ่งอุ้มลูกอีกมือจูงพุดกรองวิ่งออกไป แต่พุดกรองอาศัยจังหวะชุลมุนสลัดจากเสือกาจวิ่งไปหาหมวดร้องขอความช่วยเหลือ เสือกาจช็อก ส่งลูกให้โม่กระชากหมอจากโม่ไปเป็นตัวประกัน หมวดก็ดึงพุดกรองเป็นตัวประกัน

เมื่อตกอยู่ในอันตราย พุดกรองอ้อนวอนเสือกาจอย่าทำอะไรตน ถ้าตนเป็นอะไรไปใครจะเลี้ยงลูก เสือกาจลังเลเลยถูกตำรวจยิงล้มลง ลูกน้องเห็นท่าไม่ดีพากันขึ้นม้าพาเด็กหนีไป

หลายวันต่อมา...พุดกรองในสภาพทรุดโทรมที่ซ่อนตัวมาในเกวียนขนผลไม้ของชาวบ้านโผล่ออกมา แต่สร้อยและจี้ที่เสือกาจให้ยังแขวนอยู่ที่คอ จี้ทองสักยันต์โบราณเหมือนที่เสือกาจสักไว้ที่แขน

พุดกรองในสภาพสะลึมสะลือพาตัวเองเดินอยู่บนทางรถไฟ หวังจับรถไฟเข้าพระนคร พยายามเดินตามรางรถไฟเพื่อไปสถานี ถูกโม่ขี่ม้าตามมาเจอสั่งให้กลับไปหาลูกเดี๋ยวนี้ พุดกรองร้องไห้โฮ ขอให้ไว้ชีวิตตนเพราะตนไม่อยากกลับไปมีชีวิตจมปลักอยู่กับเสือกาจอีกแล้ว

ขณะนั้นรถไฟมาพอดี พุดกรองตัดสินใจกระโดดออกจากรางไปอยู่อีกฟากหนึ่ง โม่ขี่ม้าไล่ตามอยู่อีกฟากของรถไฟ แต่ในที่สุดพุดกรองตัดสินใจตายเป็นตาย กระโดดขึ้นรถไฟตู้สุดท้ายหนีไปได้

เมื่อขบวนรถไฟผ่านไปแล้ว ลูกน้องโม่เห็นจี้ทองสักยันต์โบราณของพุดกรองหล่นอยู่จึงลงจากหลังม้าหยิบให้ โม่รับจี้ทองไปอย่างสลดใจเมื่อคิดถึงลูกเสือกาจว่าจะอยู่โดยไม่มีแม่ได้อย่างไร

ooooooo

3 ปีต่อมา...“คณะละครนายสน” ที่เปิดการแสดงละครเรื่อง “สาวเครือฟ้า” นายสนเดินลงมาจากบ้านถามหาสร้อยสน นางละครบอกว่าเห็นวิ่งเล่นอยู่แถวนี้ นายสนถามว่าแก้เพลงถึงไหนแล้ว นางละครบอกว่าใกล้จะจบแล้ว

“ดี คืนนี้จะมีเจ้านายมาดู อย่าทำให้ขายหน้า”

เหล่านักแสดงและนักดนตรีต่างตื่นเต้นที่คืนนี้จะได้แสดงให้เจ้านายดู

“สาวเครือฟ้า” ที่จะแสดงในคืนนี้ มีแก้วแสดงเป็นเครือฟ้า สร้อยสนเด็กหญิงวัยสามขวบที่เติบโตมาในคณะละครแต่งหน้าทำผมเหมือนสาวเครือฟ้า และเลียนแบบการแสดงของแก้วบนเวทีจนเป็นสาวเครือฟ้ารุ่นจิ๋วที่เก่งและน่ารัก

ที่หลังเวทีละคร พุดกรองเข้ามาแอบดูทุกคนที่กำลังเตรียมการแสดง บรรยากาศการแสดงเร้าใจให้คิดถึงอดีตของตัวเอง พุดกรองหิวโซเข้าไปคว้าของไหว้พ่อแก่กินอย่างมูมมาม พลันก็หยุดชะงัก เมื่อเห็นสร้อยสนจำได้ว่าเป็นลูกสาวตัวเอง พุดกรองแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าลูกจะโตและน่ารักอย่างนี้

ขณะนั้นเอง แก้วออกจากฉากมาที่หลังเวที แก้วอุทานตะลึงเมื่อเห็นพุดกรอง ถามว่ามาได้อย่างไร พุดกรองยกมือไม่ให้เสียงดัง แต่นายสนได้ยินเสียงเดินมาถามว่ามีอะไรกัน

พุดกรองทำเป็นดีใจมากที่ได้มาที่นี่อีกครั้ง เข้าไปกอดนายสนรำพันความรักความคิดถึงมากมาย แต่นายสนกลับอึ้งที่เห็นภรรยาเก่ากลับมา ถามหน้านิ่งว่า

“ผัวใหม่เธอล่ะ เขาไม่เอาเธอแล้วหรือ ถึงได้ซมซานกลับมาในสภาพนี้” พุดกรองทำเป็นตัดพ้อน้อยใจว่าทำไมพูดอย่างนี้ นายสนผลักเธอออกไล่อย่างไม่หายแค้น “ออกไปจากบ้านนี้เสีย แล้วอย่ากลับมาอีก”

พุดกรองไม่ยอมไป ถามว่าสนมีเมียใหม่แล้วใช่ไหม เดาว่าเป็นแก้วเพราะได้แสดงเป็นเครือฟ้าแทนตน

“ฉันจะมีหรือไม่มีใครใหม่มันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ” นายสนผลักพุดกรองออกไปแล้วปิดประตูใส่หน้าปัง

“เออ! ไปก็ได้ เห็นกูเป็นของเก่าเลยไม่เห็นค่าใช่ไหม” พุดกรองตะโกนอย่างแค้นใจ

แต่พอออกไปที่หน้าวิกอย่างเคว้งคว้างไม่รู้จะไปไหน พอดีมีรถยนต์หรูคันหนึ่งมาจอดเทียบ แก้วที่แสดงละครจบแล้วออกมาขึ้นรถหรู มีหนุ่มหล่อท่าทางเป็นเศรษฐีเป็นคนขับ ก็เดาได้ว่าแก้วไม่ใช่เมียของนายสน นึกอิจฉาขึ้นมาทันทีที่แก้วได้ดี ขณะนั้นเองช่างแต่งหน้ากับนางละครเดินออกมาเห็นพุดกรองก็พูดเยาะเย้ยลอยๆว่า

“นังแก้วนี่มันมีบุญ มีผัวเป็นเศรษฐี ก็เพราะมันไม่ใจเร็วด่วนได้เหมือนใครบางคน”

พุดกรองได้ยินหันขวับมาอย่างดุร้ายเหมือนงูจะฉก ทั้งสองรู้พิษสงนางดีรีบเดินหนีไป

พุดกรองยืนจิกตาเจ็บใจในชะตาของตัวเอง

ooooooo

เพราะความริษยาที่ร้อนแรง รุ่งขึ้น พุดกรองมาดักพบแก้วที่ริมถนนทวงบทสาวเครือฟ้าคืน แก้วบอกว่าไม่มีประโยชน์หรอกเพราะพี่สนไม่ยอมแน่และคืนนี้คนเต็มด้วย

“ต่อให้พี่สนไม่เต็มใจ แกก็ต้องทำให้มันจำใจยอม” พุดกรองพูดเป็นนัยแล้วผลักแก้วตกถนนไปถูกรถที่ขับมาด้วยความเร็วชนจนกระเด็นหมดสติ

นายสนตกใจเมื่อรู้ว่าแก้วถูกรถชนต้องเข้าโรงพยาบาล จะยกเลิกการแสดงก็ไม่ได้เพราะคืนนี้คุณพระศานต์จะพาลูกค้าจากสิงคโปร์มาดู ช่างแต่งหน้าและคนอื่นหันไปมองพุดกรองที่ยืนอยู่แถวนี้ถามนายสนว่า

“หรือจะให้มันขึ้นแสดงแทน”

นายสนมองพุดกรองอย่างทำใจไม่ได้ที่จะให้กลับมาเป็นนางเอกอีกครั้ง ส่วนพุดกรองก็ทำไม่รู้

ไม่ชี้หยอกล้อกับสร้อยสนราวกับรักลูกเหลือเกิน

ใกล้เวลาแสดง คุณพระศานต์พามิสเตอร์ลิมจากสิงคโปร์มาโรงละคร นายสนไปต้อนรับด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ คุณพระศานต์แนะนำให้นายสนรู้จักกับมิสเตอร์ลิม เล่าว่า

“ฉันเล่าให้เขาฟังถึงชื่อเสียงของวิกนายสน และบอกว่าตอนนี้กำลังมีละครเรื่องดังเล่นอยู่เขาก็เลยอยากมาดู คงจะไม่ทำให้เพื่อนฉันที่เดินทางมาไกลต้องผิดหวังหรอกนะ”

นายสนหน้าเจื่อนไปนิดหนึ่งแต่ก็รับรองว่า “แน่นอนครับ กระผมยินดีเป็นอย่างยิ่งที่คุณพระอุตส่าห์สละเวลามา” มิสเตอร์ลิมเร่งว่าอยากเห็นมาดามบัตเตอร์ฟลายของสยามแล้ว คุณพระบอกนายสนว่าเพื่อนเคยดูโอเปร่าเรื่องนี้มาแล้วแต่ยังไม่เคยเห็นฉบับสยาม อยากรู้ว่ามาดามบัตเตอร์ฟลายของนายสนจะสวยแค่ไหน

คุณพระศานต์และมิสเตอร์ลิมยิ่งคาดหวังกับการแสดงคืนนี้มากเท่าไร ก็ยิ่งกดดันนายสนที่ยังไม่รู้เลยว่าการแสดงรอบนี้จะเป็นอย่างไรมากเท่านั้น

ในที่สุดนายสนก็ต้องให้พุดกรองแสดงแทนแก้ว มืออาชีพอย่างพุดกรองแสดงได้อย่างยอดเยี่ยม ทั้งการร้องเพลงและการแสดง โดยเฉพาะความสวยของพุดกรองเป็นที่ต้องตาต้องใจคุณพระและมิสเตอร์ลิมมาก

พุดกรองแสดงไปก็ทิ้งสายตามองคุณพระที่มีราศีโดดเด่นกว่าใครตลอดเวลา

เมื่อการแสดงจบลง เสียงปรบมือกึกก้องยาวนานมาก พุดกรองเชิดใส่ทุกคนในคณะถามอย่างยโสว่า

เคยได้ยินเสียงปรบมือยาวนานขนาดนี้ไหม ครู่เดียว นายหวัดคนขับรถของคุณพระก็เอาห่อเบี้ยมาให้เป็นกำนัล พุดกรองถามนายหวัดว่าคุณพระเป็นใคร นายหวัดบอกว่า

“ก็คือพระศานต์เจ้าของห้างราชภักดีตรงหัวมุมบางลำพูไงล่ะ”

“อุ๊ย...จริงหรือ เจ้าของห้าง” พุดกรองจงใจอุทานเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน “งั้นฉันคงต้องออกไปกราบขอบพระคุณคุณพระด้วยตัวเองเสียแล้ว” ว่าแล้วลุกกรีดกรายไปอย่างจงใจอวดว่ามาคืนแรกตนก็ถูกตาต้องใจผู้ดีแล้ว

เมื่อไปถึงหน้าโรงละครที่นายสนเดินมาส่งคุณพระ กับมิสเตอร์ลิม พุดกรองเข้าไปประดิษฐ์ไหว้อย่างอ่อนช้อยเอ่ยขอบพระคุณอย่างมีจริต อ้อนว่าหวังว่าเครือฟ้าคนนี้คงจะได้มีโอกาสแสดงให้ท่านดูอีก

“พรุ่งนี้เราจะกลับมาแน่นอน” มิสเตอร์ลิมบอก

“อย่าหลอกให้พุดกรองรอจนช้ำใจตายอย่างสาวเครือฟ้านะคะ”

มิสเตอร์ลิมพอใจคำฉอเลาะของพุดกรอง เธอปรายตามองนายสนอย่างอวดผลงานของตัวเอง

ooooooo

ด้วยความมุ่งมั่นที่จะจับคุณพระศานต์ให้ได้ วันต่อมาพุดกรองแอบไปดูที่คฤหาสน์นารายณ์ที่ใหญ่โตอลังการ หน้าคฤหาสน์สลักตัวอักษรสีทองว่า “เลิศพาณิชย์”

พุดกรองมองตะลึงถามตัวเองว่านี่มันบ้านคนหรือสวรรค์ของเทวดากันแน่ เขม้นมองไปเห็นนายหวัดกำลังเช็ดรถอยู่พอดีละมุดและบ่าวรับใช้อีกคนนั่งสามล้อกลับจากตลาด ละมุดคิดว่าพุดกรองเป็นหัวขโมยหรือขอทาน คว้าไม้ตรงเข้าไปไล่ แต่พอเห็นหน้ากันเต็มตา ทั้งละมุดและพุดกรองต่างตะลึงอุทาน

“ละมุด...นังละมุดจริงๆด้วย”

“อีพุดกรองงงงงง!!! มาได้ยังไง!”

ละมุดพาพุดกรองไปนั่งคุยกันที่สวนหลังบ้าน ละมุดมองพุดกรองอย่างแปลกใจที่ไม่ได้ร่ำรวยอย่างที่คาด พุดกรองถามละมุดว่าทำไมถึงมาเป็นคนใช้เขาอย่างนี้ ละมุดค้อนเคืองๆเล่าว่า

“ยังมาทำเป็นปากดี ก็ตั้งแต่ข้าดูต้นทางให้เอ็งหนีไปกับผู้ชาย ข้าก็โดนพี่สนตะเพิดออกจากคณะมาน่ะซี เอ็งนะเอ็งมีผัวใหม่ได้ดีก็ไม่เห็นหัวญาติคนนี้เลย”

“ไอ้กาจมันไม่ใช่เศรษฐีบ้านนอกหรอกว่ะ มันรวยก็เพราะปล้นเขามา ชื่อจริงมันคือไอ้เสือกาจโว้ย”

“ตายแล้ว! ตกลงนี่เอ็งไปเป็นเมียโจร”

พุดกรองรีบเอามือปิดปากละมุดเล่าว่าตนแอบแจ้งตำรวจจับเสือกาจแล้วหนีมา

“เอ็งไม่น่าตกต่ำ” ละมุดสมเพช

“แต่คราวนี้ข้าไม่พลาดอีกแล้ว เพราะสวรรค์ส่งเอ็งมาเปิดทางให้ข้ามาอยู่ที่นี่” ละมุดทำหน้าไม่เข้าใจ พุดกรองยิ้มอย่างมีความหวังบอกว่า “คุณพระเจ้าของบ้านหลังนี้คือที่หมายใหม่ของข้า”

ละมุดตกใจที่พุดกรองหมายสูงขนาดนั้น พอดีแม่นิ่มกับจันทร์เดินมาจากเรือนใหญ่จะมาเด็ดดอกไม้ในสวน ละมุดฉุดพุดกรองพาไปแอบอยู่หลังพุ่มไม้ พุดกรองมองแม่นิ่มกับจันทร์ถามว่านั่นใคร เมียคุณพระหรือ?

“มงเมียอะไร คุณพระท่านเป็นม่ายมาห้าปี ที่เอ็งเห็นนั่นชื่อนิ่ม เป็นญาติผู้น้องของคุณหญิง”

“แปลว่าตำแหน่งคุณผู้หญิงที่นี่ยังว่างสินะ”

พุดกรองยิ้มอย่างมีความหวัง

วันต่อมา พุดกรองแอบไปดูคุณพระศานต์ไปตรวจงานที่ห้างราชภักดี เห็นความร่ำรวยฟู่ฟ่าของคุณพระ พุดกรองก็ยิ่งมีความทะเยอทะยานจะจับคุณพระให้ได้ พลางนึกถึงคำบอกเล่าของละมุดขณะหลบอยู่หลังพุ่มไม้วันก่อนว่า

“คุณพระศานต์เพิ่งออกจากราชการมาเพราะเห็นว่าทางหลวงกำลังดุนคนออก พอกรมถูกยุบท่านก็เลยออกมาเป็นพ่อค้า ก็ห้างเก่าของครอบครัวคุณหญิงนี่แหละ คุณพระเธอออกมาทำกิจการจนฟู่ฟ่า...ท่านทั้งเก่ง ทั้งฉลาด ทั้งโก้หรู ถึงได้เนื้อหอมในหมู่สาวๆ แต่เพราะท่านรักคุณรามที่เป็นลูกชายคนเดียวมาก ก็เลยไม่เคยชายตาแลใคร...”

พุดกรองคิดถึงคำบอกเล่าของละมุดแล้วยิ้มเยาะ รำพึงอย่างหมายมาด...

“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคุณพระจะปลงเป็นฤาษีได้ ผู้ชายยังไงก็ย่อมเป็นผู้ชาย เว้นเสียแต่ท่านยังไม่เจอใครที่จะปลุกสัญชาตญาณดิบของตัวเองออกมา”

ooooooo

พุดกรองกลับมาที่โรงละครตอนเย็น แต่งตัวเป็นสาวเครือฟ้าเตรียมพบกับศานต์ที่บอกว่าคืนนี้จะมาดูอีก ยืนหน้ากระจกบานใหญ่ มองตัวเองอย่างพอใจที่หน้าท้องแบนราบไม่มีร่องรอยว่าเพิ่งคลอดลูกมา พึมพำอย่างหมายมาดว่า

“ชีวิตอีพุดกรองจะต้องไม่ดักดานอยู่แค่นี้”

แต่หารู้ไม่ว่า ขณะเตรียมการแสดงนั้น ช่างแต่งหน้ากำลังเล่าเรื่องที่เกิดกับแก้วให้นายสนฟังว่า พอแก้วฟื้นขึ้นมาก็เล่าให้ตนฟังว่าพุดกรองเป็นคนผลักตนให้รถชน

“นังพุดกรอง นังงูพิษ” นายสนคำราม พอดีพุดกรองในชุดสาวเครือฟ้าเดินออกมา นายสนตรงเข้าไปตบจนหน้าหัน ด่าลั่น “นับวันเธอยิ่งไม่มีความเป็นคน...เธอตั้งใจผลักแก้วให้รถชน”

ทุกคนแถวนั้นตกใจ พุดกรองสวนไปทันควันอย่างถือดีว่า นายสนเป็นคนบังคับให้ตนทำ อยากเห็นคนอื่นดีกว่าเมียตัวเองทำไม นายสนถามว่ายังกล้าใช้คำว่าเมียกับตนอีกหรือ

“ถ้าไม่ใช่เพราะอีเมียคนนี้ พี่จะเปิดคณะมาได้ถึงวันนี้เหรอ”

“ออกไปซะ คืนนี้จะไม่มีการแสดงอะไรทั้งนั้น” นายสนไล่แล้วประกาศกับทุกคนว่า “จะไม่มีสาวเครือฟ้าจนกว่าแก้วจะกลับมา” พุดกรองกระชากตัวนายสน ถามว่ากล้าทำกับตนขนาดนี้เลยหรือ นายสนท้าว่า “ถ้าเธอไม่พอใจ ก็ฆ่าฉันอีกคนเลย”

พุดกรองเจ็บใจ สะบัดเดินไปทางหลังวิก คำราม “หาว่าฉันเลว ฉันก็จะเลวให้สมใจพวกแก” อาละวาดทำลายข้าวของอย่างบ้าคลั่ง ตรงไปที่โต๊ะบูชาพ่อแก่ คำราม “ไม่ยอมให้กูได้ดี ก็อย่าคิดจะมีชีวิตอยู่เลย”

พุดกรองกวาดธูปเทียนที่จุดบูชาพ่อแก่ลงจากโต๊ะ ไฟลามติดผ้าอย่างรวดเร็ว

เมื่ออาละวาดจนไฟไหม้ พุดกรองยิ้มสะใจแล้วเดินออกไป ไม่รู้ว่าสร้อยสนมุดอยู่ใต้โต๊ะแถวนั้น

ไฟไหม้ลุกลามอย่างรวดเร็ว พอมีคนตะโกนว่าไฟไหม้ ทั้งวิกก็โกลาหล หนีไฟกันอลหม่าน นายสนวิ่งตะโกนตามหาสร้อยสนไปทั่วจนสำลักควันตาย

พุดกรองในสภาพเหมือนคนสติแตกเดินสะใจไปตามถนนปากทางเข้าโรงละคร ในสมองอึงอลไปด้วยคำด่าว่าของนายสน เสือกาจ และโม่...

“นับวันเธอยิ่งไม่มีความเป็นคน” ...“แกรักใครเป็นด้วยรึไงวะ” และ “ผู้หญิงแพศยาอย่างเธอไม่ชั่วรึไงหักหลังได้แม้กระทั่งผัว” พุดกรองมิได้สลด หากแสยะยิ้มสะใจที่ได้แก้แค้น

ขณะนั้นเอง รถของคุณพระศานต์สวนมาทำให้พุดกรองได้สติ หันมองควันไฟที่พุ่งขึ้นจากโรงละคร พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสทันที หันกลับวิ่งตามรถคุณพระไป

นายหวัดเห็นไฟไหม้โรงละคร เสนอให้คุณพระกลับ แต่คุณพระให้อยู่ช่วยคนเจ็บออกมาก่อน พลันก็เห็นสร้อยสนเนื้อตัวมอมแมมวิ่งร้องไห้อย่างขวัญเสียออกมา คุณพระเข้าไปประคองถามว่าเจ็บตรงไหนไหม สร้อยสนร้องไห้เรียกหาแต่พ่อ คุณพระหันถามคนแถวนั้นว่าใครเห็นพ่อเด็กคนนี้บ้าง

พุดกรองถลาเข้าไปหาสร้อยสนที่คุณพระอุ้มปลอบอยู่ ตีหน้าเศร้ารับสร้อยสนไปอุ้มเรียกขวัญ...

“สร้อยสนลูกแม่ ขวัญเอ๊ยขวัญมา ไม่เป็นไรนะลูก ปลอดภัยแล้วนะ”

คุณพระถามว่าเด็กคนนี้ลูกเธอหรือ พุดกรองไม่ทันตอบ ก็มีคนอุ้มร่างไร้ลมหายใจของนายสนออกมา นางละครถลา เข้าไปเรียก “ครู...” พุดกรองอึ้งไม่คิดว่านายสนจะตาย ช่างแต่งหน้าหันมาเห็นพุดกรองก็พากันด่าอย่างเจ็บแค้น “มึงมันตัวซวย อีพุดกรอง มึงกลับมาเพื่อฆ่าผัวมึงแท้ๆ” และ “ผัวมึงตายทั้งคน น้ำตาสักหยดมึงยังไม่มี”

คุณพระจึงรู้ว่าที่แท้พุดกรองเป็นเมียนายสน

พุดกรองเองยืนอึ้ง กลัวจะถูกคนในคณะละครด่าและแฉมากกว่านี้ จึงอุ้มสร้อยสนเดินแหวกผู้คนออกไปทางหน้าวิก คุณพระสงสารเดินตามไป บอกว่าตนไม่รู้เลยว่าพุดกรองกับนายสนเป็น...

พุดกรองแสลงใจไม่กล้าฟัง ขัดขึ้นว่าเรื่องของตนกับนายสนจบไปนานแล้ว ที่อยู่ด้วยกันเพราะลูกเท่านั้น คุณพระเห็นใจถามว่าแล้วเธอจะไปไหน พุดกรองร้องไห้เรียกความสงสารบอกว่ายังไม่รู้ เราแม่ลูกไม่เหลืออะไรแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นให้ฉันช่วยเธอนะ”

คุณพระให้พุดกรองพาลูกไปอยู่ที่คฤหาสน์นารายณ์ ละมุดตกใจที่เห็นพุดกรองมากับคุณพระ คุณพระถามจึงรู้ว่าทั้งสองเป็นญาติกัน คุณพระบอกว่าดีแล้วพุดกรอง จะได้อยู่อย่างสบายใจเพราะบ้านเพิ่งถูกไฟไหม ฝากแม่นิ่ม ให้ช่วยดูแล

พอสบโอกาส ละมุดดักคอพุดกรองทันทีว่า “เอ็งนี่ ไม่ธรรมดา ไม่ถึงวันก็เข้ามาอยู่ที่นี่ได้”

“ถึงเกิดมาไม่มีวาสนา แต่ข้าก็จะสู้ยิบตา แล้วคว้าทุกอย่างมาด้วยตัวข้าเอง”

พุดกรองยืนมองคฤหาสน์นารายณ์ ยิ้มอย่างหมายมาดว่า อีกไม่นาน...ตนจะต้องได้ครอบครองที่นี่

ooooooo

ราม ลูกชายวัย 7 ขวบของพระศานต์ที่กำพร้าแม่ตั้งแต่อายุ 2 ขวบ คุณพระรักและสงสารรามมากจนครองตัวเป็นโสด ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้รามอย่างอบอุ่น โดยมีแม่นิ่มคอยดูแลรามประดุจแม่คนหนึ่ง

พุดกรองจับจุดที่คุณพระรักและสงสารรามที่กำพร้าแม่ เอาสร้อยสนที่กำพร้าพ่อมาเรียกความสงสารจากคุณพระบ้าง ละมุดที่มาเป็นคนใช้ที่นี่กระซิบบอกพุดกรองว่าแม่นิ่มก็ใช้แผนนี้มัดใจรามทำให้คุณพระเกรงใจจะให้ท่านยกขึ้นเป็นเมีย

“ถ้างั้นข้าก็จะใช้ลูกมัดใจท่านบ้าง”

“ฮิๆ ทดแทนบุญคุณแม่ด้วยการหาผัวใหม่ให้

อีพุดกรองเอ็งนี่แผนสูงจริงโว้ย” ละมุดหัวเราะคิกคัก

พุดกรองเข้าไปที่เรือนครัวสังเกตและสำรวจการทำอาหารในครัว ขณะนั้นเองเห็นละมุดถือถาดชุดเครื่องนวดออกไปถามว่าจะเอาไปไหน พอละมุดบอกว่าจะเอาไปนวดให้คุณพระ พุดกรองก็ตรงเข้าแย่งถาด ละมุดรู้ทันถามว่า
“จะดีเหรอวะพุดกรอง คุณพระท่านไม่ใจอ่อนกับใครง่ายๆหรอกนะยิ่งบนเรือนของเมียท่าน”

“ก็ลองดูแล้วกันว่าข้าจะเปลี่ยนใจท่านได้ไหม” พุดกรองแย่งถาดเครื่องนวดเดินออกไป

ละมุดมองอึ้ง ไม่คิดว่าพุดกรองจะรุกรวดเร็วปานนี้ เหลียวมองอย่างระแวง เมื่อไม่เห็นใครสนใจก็โล่งอก

คุณพระนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงนอน พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็นึกว่าละมุด บอกให้เข้ามาโดยไม่ได้มองแล้วนอนคว่ำหน้าตามความเคยชิน หลับตาสั่งให้นวดที่ต้นคอให้ พุดกรองกระเถิบเข้านั่งแล้วลงมือนวดจงใจถาม

“ตรงนี้ใช่ไหมคะ” คุณพระตกใจเมื่อรู้ว่าผิดคน ถามว่าละมุดไปไหน “พุดกรองอาสาเข้ามาปรนนิบัติคุณพระเองค่ะ” คุณพระพลิกตัวขยับออกบอกว่าไม่ต้อง พุดกรองเอ่ยอ้อน “คุณพระอย่าปฏิเสธเลยค่ะ ให้โอกาสพุดกรองได้ตอบแทนคุณพระบ้าง”

มือที่ลูบไล้บีบนวดและน้ำเสียงออดอ้อน ทำให้คุณพระนิ่งไป พุดกรองกระหยิ่มเลื่อนลงไปนวดที่ขา อ่อยทันที

“มีอะไรที่คุณพระอึดอัด ให้ดิฉันช่วยปลดภาระให้ก็ได้ ดิฉันยินดีที่จะปรนนิบัติคุณพระทุกอย่าง...ด้วยความเต็มใจ”

สัมผัสยั่วยวนและวาจาที่ออดอ้อนทลายความอัดอั้นของคุณพระให้กระพือขึ้นทันที

ooooooo

ที่ชั้นสอง แม่นิ่มนั่งปักผ้าในสะดึงอยู่กับรามที่หมุนลูกโลกสำรวจประเทศต่างๆอยู่ รามแปลกใจที่คุณพ่อยังนวดไม่เสร็จสักทีเพราะจะได้เวลามื้อเย็นแล้ว ลุกขึ้นจะไปตามคุณพ่อ แม่นิ่มจะตามไปเพราะเกรงรามจะไปกวนใจคุณพระ แต่ทำตะกร้าใส่ผ้าปักหกจึงก้มลงเก็บ รามขึ้นไปเคาะประตูห้องพ่อแต่ไม่ได้ยินเสียงข้างในจึงผลักประตูเข้าไป

รามตะลึงงันเมื่อเห็นเสื้อผ้าของพุดกรองกองอยู่ที่พื้น คุณพระกับพุดกรองอยู่บนเตียงผละจากกันลุกขึ้น

“คุณพ่อ!” รามช็อกวิ่งไปทันที คุณพระลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าวิ่งตามพลางร้องเรียกรามอย่างตกใจ

พุดกรองค่อยๆลุกขึ้นเอาผ้าแพรห่มกาย ยิ้มอย่างสมใจที่รามได้เห็นความสัมพันธ์ลึกซึ้งของตนกับคุณพระ

นิ่มเห็นรามวิ่งเตลิดมาและคุณพระวิ่งตามมาร้องเรียกก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ครู่เดียวพอเห็นพุดกรองเดินติดกระดุมเสื้อออกมาก็เข้าใจทันที คุณพระทั้งอายและรู้สึกผิดเหมือนตนทรยศต่อความภักดีของแม่นิ่ม พยายามจะอธิบาย

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันเข้าใจ” แม่นิ่มตอบนิ่งๆแล้วจะเดินไป

“ถ้าแม่นิ่มแสดงอาการไม่พอใจบ้าง ฉันคงจะรู้สึกดีกว่านี้ ตลอดเวลาฉันยอมเห็นแก่ความสุขของรามตามที่แม่นิ่มขอ แล้วความสุขของฉันล่ะ แม่นิ่มจะให้ฉันไปหาจากที่ไหน ถ้าเพียงแต่แม่นิ่มไม่พอใจ แค่เอ่ยปากจะให้ฉันจัดการเรื่องนี้อย่างไร ฉันจะทำตามที่แม่นิ่มต้องการทุกอย่าง”
“ดิฉันจะทำอะไรได้ในเมื่อมันเป็นสิทธิ์ของคุณพี่” แม่นิ่มตอบเรียบๆแล้วเดินเลี่ยงไป

พุดกรองสะใจแต่ทำเป็นตีหน้าเศร้าเข้าไปกราบที่อกคุณพระขอโทษที่สร้างปัญหา สร้างภาระให้ คุณพระกอดพุดกรองปลอบว่าไม่ใช่ความผิดของเธอ พุดกรองกราบที่ไหล่คุณพระอีกครั้ง กระหยิ่มที่คุณพระเมตตาตน

ooooooo

ที่เรือนพุดซ้อนเป็นเรือนในบริเวณเดียวกับ คฤหาสน์นารายณ์ แม่นิ่มมารายงานเอมปรีดิ์คุณยายแท้ๆ ของราม มิ่งบ่าวรับใช้ส่วนตัวของคุณยายนั่งอยู่ใกล้ๆ พูดขึ้นว่า

“จริงอย่างที่พวกหลังบ้านมันว่ากัน สุดท้ายนางละครคนนั้นก็เป็นเมียคุณพระจริงๆ”

“คุณรามเพิ่งรู้ความจริงคงจะทำใจไม่ได้ นิ่มจะ อธิบาย” แม่นิ่มเอ่ย มิ่งถามว่าแม่นิ่มจะแก้ตัวแทนคุณพระทำไม คุณยายบอกว่าปล่อยรามไว้ที่นี่เถอะ แล้วต่างก็นิ่งเงียบอย่างเข้าใจความรู้สึกของราม...

คืนนี้ คุณยายเอมปรีดิ์ออกจากห้องพระมาเห็นแม่นิ่มยืนลำบากใจอยู่หน้าห้องนอนรามก็เอ่ยว่า

“ถ้าห่วงรามนัก เธอก็น่าจะทำตามที่แม่ประไพสั่งเสียเอาไว้” คุณยายเอ่ยถึงแม่ของราม นิ่มบอกว่าตนก็พยายามจะเป็นแม่ให้รามแล้ว “ถ้าเธอแต่งงานกับศานต์ แล้วเป็นแม่ให้ราม วันนี้คงไม่มาถึง”

แม่นิ่มรู้สึกผิดที่ทำให้รามผิดหวัง แต่เพราะตนไม่ได้รักคุณพระจนทำให้มีหญิงอื่นเข้ามาแทนที่แม่ของราม...

ooooooo

พุดกรองไปนวดให้คุณพระ ทิ้งสร้อยสนให้นอนคนเดียว พอสร้อยสนตื่นไม่เห็นใครก็ร้องไห้จ้าเรียกหาพ่อจนคนแถวเรือนคนใช้ต่างไม่ได้หลับได้นอน

จันทร์ บ่าวคนสนิทของแม่นิ่มมาถามว่าสร้อยสนเป็นอะไร พุดกรองไปไหน ละมุดอึกๆอักๆ ก็พอดีพุดกรองกลับมาแต่ไม่ได้สนใจลูก บอกทุกคนว่าเดี๋ยวมันก็เงียบเองแหละ จันทร์รู้ว่าพุดกรองขึ้นไปอยู่กับคุณพระแต่ก็ไม่กล้าพูด จอมกับป้าเอิบที่เป็นคนครัวต่างบ่นว่าชาวบ้านชาวช่องหลับนอนกันไม่ได้ กลางค่ำกลางคืนไม่รู้จะร่อนไปไหน

“เออ...รำคาญกันนัก สักวันข้ากับลูกจะย้ายไปนอนบนตึกใหญ่” พุดกรองพูดเป็นนัยอย่างยโส จันทร์หมั่นไส้ด่าว่าพูดไม่เจียมกะลาหัว พุดกรองท้าว่า “ก็รอดูแล้วกันว่าฉันจะทำได้ไหม”

รุ่งขึ้น แม่นิ่มจัดอาหารเช้าให้รามก่อนไปโรงเรียน แต่พอคุณพระลงมารามก็ลุกหนีไปบอกว่าไม่หิว ไม่อยากกิน คุณพระพูดเสียงเข้มว่าพ่อไม่เคยสอนให้ลูกหนีปัญหา ทำให้รามจำต้องนั่งลง คุณพระบอกรามว่า

“สิ่งที่ลูกเห็น...พ่ออธิบายได้ พุดกรองไม่ได้มีความหมายอะไร เขาไม่ได้ทำให้พ่อรักรามน้อยลง ยังไงพ่อก็ยังเป็นพ่อของรามเสมอ”

ขณะนั้นเอง พุดกรองเดินหน้าระรื่นเข้ามาถามรามว่าเมื่อคืนนอนหลับสบายไหมแล้วรินน้ำส้มให้ รามชักสีหน้าใส่ คุณพระเห็นบรรยากาศตึงเครียด บอกให้พุดกรองออกไปข้างนอกก่อน พุดกรองทำหน้างงๆ รามถามคุณพระทันทีว่า

“คุณพ่อกล้าพูดต่อหน้ามันไหมล่ะว่ายังไงคุณพ่อก็เห็นรามสำคัญกว่าเสมอ” พุดกรองสาระแนถามว่าคุยอะไรกันอยู่หรือ รามย้ำถามว่า “คุณพ่อพิสูจน์ได้ไหมล่ะ ว่าคุณพ่อจะรักรามยิ่งกว่าผู้หญิงคนนี้”

พูดแล้วรามหยิบแก้วน้ำส้มสาดหน้าพุดกรองทันที คุณพระและแม่นิ่มช็อก คุณพระตวาดรามว่าทำไมทำอย่างนี้ รามโต้ทันทีว่า “เห็นไหมล่ะ แค่นี้พ่อก็เข้าข้างมัน”

พุดกรองทำเป็นนางเอกที่แสนดีบอกว่าตนไม่เป็นไร คุณพระสั่งรามให้ขอโทษพุดกรอง ปรามว่า

“พ่อไม่เคยสอนให้ลูกทำร้ายผู้หญิงแบบนี้”

“คุณพ่อเปลี่ยนไป...คุณพ่อไม่ใช่พ่อรามอีกแล้ว” รามตะโกนอย่างผิดหวังเสียใจแล้ววิ่งออกไปเลย แม่นิ่มรีบวิ่งตาม

“ฉันขอโทษ” คุณพระเอ่ยอย่างรู้สึกผิดกับพุดกรอง

ooooooo

นับแต่ได้เห็นพ่อกับพุดกรองในห้องนอน รามเหมือนคนหัวใจสลาย จากที่เคยมีความสุข อบอุ่น ร่าเริง กลายเป็นเจ็บแค้น เกลียดชัง ก้าวร้าว และต่อต้านรุนแรง

รามเดินออกมาหน้าคฤหาสน์เห็นละมุดกำลังป้อนข้าวสร้อยสนอยู่ก็ตรงเข้าผลักสร้อยสนล้มร้องไห้จ้า ละมุดถามรามว่าทำอะไร

“ฉันเกลียดพวกมัน” รามตะโกนอย่างคับแค้น

พอคุณพระ แม่นิ่มและพุดกรองตามมา ละมุดฟ้องทันทีว่า “คุณรามเป็นอะไรไม่รู้เจ้าค่ะ จู่ๆก็ผลักสร้อยสน”

พุดกรองเข้าไปโอ๋สร้อยสน คุณพระถามรามว่าทำจริงหรือเปล่า รามจ้องหน้าพ่อตอบอย่างไม่สะทกสะท้านว่าใช่ คุณพระสั่งให้ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้ รามไม่ขอโทษวิ่งไปขึ้นรถปิดประตูแล้วกดแตรเรียกนายหวัดลั่นไปหมด

พุดกรองแสดงบทนางเอกตามเคย บอกคุณพระว่ารามคงไม่ตั้งใจ แอบกัดว่าเด็กขาดแม่ก็เป็นอย่างนี้แหละ ตนไม่ถือ

แม่นิ่มได้ยินก็ชักสีหน้าไม่พอใจ คุณพระมองหน้าแม่นิ่มด้วยสีหน้าผิดหวัง ประชดว่า “เธอจะรังเกียจฉันอีกคน ก็ได้นะแม่นิ่ม” แล้วเดินขึ้นข้างบน

จากเหตุการณ์นี้ แม่นิ่มจับได้ แน่ใจว่าพุดกรอง ตั้งใจสร้างความร้าวฉานขึ้นในบ้าน

แต่พุดกรองผิดหวังหวานอมขมกลืน เมื่อคุณพระพาไปซื้อของที่ห้างราชภักดี บอกว่า

“ฉันมีความสุขที่ได้อยู่กับเธอ ไม่รู้จะตอบแทนเธอได้ยังไง เธออยากได้อะไรฉันยินดีหามาให้ เว้นอยู่อย่างเดียวที่ฉันคงให้เธอไม่ได้” พุดกรองมองหน้าถามว่าอะไรหรือ คุณพระตอบชัดถ้อยชัดคำว่า “ตำแหน่งภรรยา”

ตอบแล้วเห็นพุดกรองหน้าเสีย คุณพระชี้แจงว่า

“เธอก็เห็นแล้วว่ารามรับเรื่องนี้ไม่ได้ ยังไงฉันก็ต้องรับผิดชอบ แต่คงไม่สามารถแต่งงานกับเธอได้ ถ้าหากว่าเธอคิดว่าฉันเห็นแก่ตัวจะจบตรงนี้ฉันก็เข้าใจ แต่ขอให้เห็นแก่ลูกชายของฉันหน่อยนะคนดี”

พุดกรองฝันสลาย หวังที่จะได้เป็นคุณผู้หญิง เป็นใหญ่ในคฤหาสน์ แต่กลับต้องเป็นเมียเก็บ กล้ำกลืนเก็บความรู้สึก ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า

“เพื่อคุณพระ พุดกรองยอมได้ทุกอย่างค่ะ ขอแต่ว่าคุณพระอย่าทอดทิ้งพุดกรองกับลูกเท่านั้น”

“ขอบใจเธอมาก แม่ยอดดวงใจของฉัน”

พุดกรองได้ใจคุณพระไปเต็มๆ แต่ในใจของพุดกรองเวลานี้กรุ่นด้วยความแค้นที่รามคอยเป็นมารหัวใจตนอยู่ทุกคืน พุดกรองทิ้งสร้อยสนให้อยู่กับละมุด สร้อยสนร้องไห้โยเยจนคนในเรือนคนใช้ไม่ได้หลับได้นอน ส่วนตัวเองเริงร่าริกรี้อยู่กับคุณพระที่ตึกใหญ่ รามมานอนกับแม่นิ่มที่เรือนพุดซ้อนเพราะไม่อาจทนเห็นสภาพพ่อกับพุดกรองได้

ooooooo

8 ปีต่อมา...พุดกรองแต่งตัวอย่างสาวสมัยใหม่ ดูยิ่งสวยจัดจ้าน แม้จะเป็นเมียเก็บ แต่คุณพระก็พาไปให้คอยรับใช้ในที่ต่างๆอย่างเปิดเผย

วันนี้ทั้งสองนั่งรถไฟไปหัวหินเพื่อไปตีกอล์ฟ ระหว่างทางมีการซ่อมรางรถไฟที่อยู่ใกล้กับแม่น้ำเพชรบุรีโดยเกณฑ์นักโทษมาช่วยปรับพื้นที่ หนึ่งในนักโทษนั้นคือเสือกาจ นักโทษกลุ่มหนึ่งมีเรื่องกัน

ผู้คุมจึงวิ่งไปดู พุดกรองชะโงกไปดู เสือกาจเห็นพุดกรองแม้จะสวยผิดตาแต่ก็จำได้

รถไฟเคลื่อนออกไปค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้น เสือกาจวิ่งตามรถไฟไป ผู้คุมหันมาเห็นตะโกนว่า

“นักโทษหนี”

เสือกาจได้ยินตัดสินใจกระโดดลงแม่น้ำทั้งที่ถูกตีตรวน ผู้คุมตามมายิงกราดลงไปในแม่น้ำ

แต่เสือกาจในสภาพที่ถูกตีตรวนก็ดำน้ำหนีไปได้

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สนุก–อร่อยหน้าจอ

สนุก–อร่อยหน้าจอ
14 พ.ค. 2564

22:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 22:10 น.