ข่าว

วิดีโอ



ซีรีส์เลือดมังกร : เสือ

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก แอคชั่น ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ยิ่งยศ ปัญญา

กำกับการแสดงโดย: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

ผลิตโดย: บริษัท แอค อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: อนันดา เอเวอริงแฮม,คิมเบอร์ลี แอน เทียมศิริ

อัลบั้ม: ซีรีส์ฟอร์มยักษ์ เลือดมังกร ตอน เสือ จับ อนันดา ประกบ คิมเบอร์ลี่


การหายตัวไปของวันวิสาในวันแต่งงานทำให้ข้อตกลงระหว่างบันลือกับประกิตจะรวมบริษัทเป็น โมฆะ สองพ่อลูกไม่พอใจมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ส่วนโชคทวีหลอกใช้ภรีมไปหยิบเอกสารการเงินของบริษัท จนได้รู้ข้อมูลลับว่าไพศาลตั้งใจจะประมูลที่ตัวเลขเท่าไหร่

ด้านภรพ...หายตัวจากบ้านเช่าแต่เช้า เพื่อตามสืบเรื่องเฮ้งตามที่มงคลคอยส่งข่าว จนได้รู้ว่าพวกประกิตหันไปร่วมทุนกับเฮ้งแทนบันลือ โดยมีจุดมุ่งหมายจะเปิดธุรกิจค้าขายรังนกยิ่งใหญ่ที่สุด ผูกขาดเป็นเจ้าเดียวในเมืองไทย และทำให้ทุกคนลืมเลือนขาเก่าอย่างรุ่งเรืองไพศาลศิริกับจิตวรบรรจง!

ภรพในสภาพคนขายน้ำซอมซ่อหน้าฉั่วเทียนเหลา มองตามพวกประกิตและเฮ้งไปด้วยแววตาคับแค้นใจ แต่จำต้องข่มอารมณ์ไม่กระโตกกระตาก เพราะยังสาวไม่ถึงตัวใหญ่...เจ้าของเงินทุนตัวจริง

วันเดียวกันที่บ้านเช่าของภรพ...วันวิสาก้มหน้ารับชะตากรรมเมียคนจน เขียนป้ายประกาศซักผ้าก่อนจะหน้าถอดสี เมื่อหยกมณีมาเยี่ยมพร้อมถุงของกินมาฝากภรพ นักร้องสาวกวาดตามองทั่วบ้านยิ้มๆ เอ่ยชมจากใจจริงว่าอีกฝ่ายทำความสะอาดเก่ง ไม่รกเหมือนเมื่อก่อน
วันวิสาหูผึ่ง เริ่มหงุดหงิดเพราะหึง แต่พยายามไม่แสดงออก

“เป็นผู้หญิงของคุณภรพก็ดีอย่าง เขาไม่ใช่คนเรื่องมาก แค่เอาอกเอาใจให้ถูกเวลาก็พอแล้ว เขาเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย อุ๊ยตายจริง...นี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย เธอต้องรู้จักเขาดีกว่าฉันสิถึงจะถูก...จริงไหม”

“ก็ไม่แน่หรอก ฉันอาจจะไม่รู้จักตัวตนจริงๆของเราเลยก็ได้”

คำพูดแดกดันของวันวิสาทำให้หยกมณีใจคอไม่ดี จนต้องขอตัวกลับ แต่ไม่วายเย้ายิ้มๆ

“ฉันกลับก่อนดีกว่า ฝากบอกคุณภรพด้วยละกันว่าฉันคิดถึง ว่างๆก็แวะมาหามั่ง จะได้รำลึกเรื่องเก่าๆด้วยกัน”

กว่าภรพจะกลับถึงบ้านก็เย็นย่ำ วันวิสายังไม่หายช็อกจากคำพูดทิ้งท้ายของหยกมณี ซึ่งเหมือนจะบอกว่าภรพเคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วย เลยเหวี่ยงไปหลายยก ภรพคิดว่าเธอโมโหหึง แต่วันวิสาก็ปากแข็งปฏิเสธ

“ไม่หึงก็ดี เพราะธรรมชาติของผู้ชายมันก็แบบนี้แหละ ทำใจได้แต่แรกก็ดี อีกหน่อยสร้างเนื้อสร้างตัวได้แล้ว ยังไงเธอก็จะได้เป็นซ้อใหญ่ อย่าขี้มูกโป่งให้มันบ่อยนัก จะปกครองซ้อสอง ซ้อสาม ซ้อสี่ ซ้อห้าไม่ได้”

วันวิสาเจ็บจี๊ด เสียใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อถูกหยามและพูดให้ช้ำว่าเขาจะไม่มีวันหยุดที่เธอคนเดียว ภรพไม่สนใจจะแก้ตัวหรืออธิบายอะไรมากกว่านี้ เพราะไม่อยากให้แผนแตก ก่อนที่งานสำคัญจะสำเร็จ

ฝ่ายโชคทวี...พาภรีมไปดูหนัง ตอบแทนที่เธอช่วยหยิบเอกสารให้ แต่ไม่ได้ไปส่งเธอถึงบ้าน เพราะต้องแวะหาเล้ง เพื่อแจ้งตัวเลขประมูลสัมปทานของไพศาล แต่ที่เขาไม่รู้ คือภรีมสงสัยและแอบตามไปจนถึงตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง และเกือบจะถูกลูกหลงแก๊งอันธพาลแถวนั้น ถ้าบดินจะไม่ผ่านมาเจอและพาส่งบ้านได้ทันเวลา

ooooooo

เล้งชอบใจมากเมื่อได้รับตัวเลขประมูลของไพศาล ตบรางวัลเป็นเงินก้อนใหญ่ให้โชคทวีอย่างงาม พร้อมเสนอให้ไปเล่นพนันในบ่อนตามใจชอบ บอดี้การ์ดหนุ่มจอมโลภลำพองใจมาก หมายมั่นปั้นมือจะกวาดล้างแก๊งเสือให้สิ้นซาก ตัวเองจะได้เป็นไทและครอบครองทุกสิ่งอย่างเหมือนที่ตั้งใจไว้เสียที

ภรพออกสืบเรื่องราวต่างๆตลอดคืน ก่อนจะกลับบ้านเช่าในเช้าวันถัดมาเพื่อเก็บของไปทำธุระอีกครั้ง วันวิสาไม่ยอมรับเงินที่เขาให้ไว้ใช้จ่าย แถมพยศไม่ยอมให้เขาจูบลา จนเขาต้องเป็นฝ่ายดึงตัวไปจูบเอง

“ฉันอาจไม่ได้กลับมา เราอาจไม่ได้เห็นหน้ากันอีก ดูแลตัวเองให้ดี” วันวิสาใจหายวาบที่เขาสั่งลาจริงๆ ภรพสบตาเธอนิ่งก่อนจะทิ้งท้าย “อย่าให้ผอมกว่านี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนชอบผู้หญิงเหลือแต่กระดูก กอดแล้วมันไม่อุ่น”

พูดจบก็ผละออกจากบ้าน ทิ้งวันวิสาให้มองตามทั้งน้ำตา อยากรั้งตัวเขาไว้ใจแทบขาด แต่ก็ไม่กล้าพอ

ในที่สุดวันประมูลสัมปทานรังนกประจำปีก็มาถึง บรรดาเจ้าของกิจการขาใหญ่ขาย่อยมารวมตัวกันตามนัด บันลือมากับบดิน เฝ้ามองกลุ่มเฮ้ง ซึ่งมาถึงพร้อมประกิตและประยูรด้วยสายตาเคืองๆ แต่ถึงกระนั้น...สองพ่อลูกแก๊งมังกรทองก็เก็บอาการได้ดี โดยเฉพาะบันลือ เมื่อต้องเจอคำพูดกวนประสาทของเฮ้ง

“ลื้อรักษาเกาะเจ็ดเกาะแปดของลื้อให้ดีละกัน ถ้าหวังเกาะหลักด้วย ระวังลื้อจะชวด อย่าหาว่าอั๊วไม่เตือน”

“แล้วแต่ดวง...อั๊วยอมรับกฎกติกาอยู่แล้ว ใครชนะก็ได้ไป ยุติธรรมที่สุดแล้ว”

ไพศาลมาถึงหลังจากนั้นไม่นาน เรียกเสียงฮือฮาจากคนทั้งงาน เพราะเฮ้งป่าวประกาศไปทั่วว่าแก๊งเสืออาจถอยตัวเพราะตรอมใจจากการสูญเสียลูกชาย บันลือมองอดีตคู่ปรับนิ่งๆ ก่อนจะหย่อนซองประมูลเกาะเจ็ดเกาะแปด เพื่อรักษากิจการเดิมไว้ ต่างจากเฮ้ง ตั้งตัวสู้กับไพศาลแย่งเกาะหลักอย่างออกหน้า แถมเย้ย

“เมืองจีนหันไปสั่งซื้อรังนกมาเลเซียหมด กว่ารังนกไทยจะกู้ชื่อได้ คงต้องใช้เวลา ต้องอาศัยเจ้าสัมปทานใหม่”

“มันเป็นบทเรียนสำหรับทุกคนแหละอาเฮ้ง ทำมาหากินอะไรก็ต้องซื่อสัตย์กับอาชีพตัวเอง แต่แค่นั้นไม่พอหรอก ฉลาดอย่างเดียวก็เอาตัวไม่รอด มันต้องเฉลียวด้วย เพราะเราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าคนรอบตัวเป็นมิตรหรือศัตรูกันแน่”

กล่าวจบก็เดินออกไปพร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะ เฮ้งเต้นผ่าง หันไปยุแยงบันลือเหมือนเคย

“อาเซี้ยะอีตำหนิลื้อซึ่งหน้าอย่างนี้ ลื้อทนได้ยังไงอาบันลือ”

“อั๊วต้องขอบใจอีมากกว่า เพราะอีเตือนสติอั๊วด้วย คนสมัยนี้นับวันยิ่งคบยากขึ้น จริงไหมอาประกิต อาประยูร”

สองพ่อลูกจากแก๊งหมีขาวมองหน้ากันงงๆ ไม่เข้าใจคำพูดแดกดันของบันลือมากนัก ต่างจากเฮ้ง แทบระงับความโกรธไม่ไหว เพราะรู้ดีว่าหัวหน้าแก๊งมังกรทองหมายถึงใคร แต่ที่ทำให้เฮ้งเกือบล้มทั้งยืน ก็เมื่อผลประมูลไม่เป็นตามคาด เพราะแม้จะชนะบริษัทของไพศาล แต่ก็แพ้ประมูลบริษัทหน้าใหม่อย่าง พี วี ไทยแลนด์

แต่ที่ทำให้ทุกคนตะลึงมากสุด คงหนีไม่พ้นการปรากฏตัวของภรพ ในฐานะเจ้าของบริษัท พี วี ไทยแลนด์ โดยเฉพาะโชคทวี ถึงกับพูดไม่ออก โดยเฉพาะเมื่อภรพเดินเข้ามาทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“เป็นไงโชค...ไม่เจอกันซะนาน สบายดีใช่ไหมเพื่อน”

ooooooo

สุพรรษาดีใจมากได้เห็นหน้าลูกชายอีกครั้ง ก่อนจะพยายามพยุงตัวเองก้าวหาเขาทีละก้าวด้วยความยากลำบาก จนในที่สุดก็ไปยืนตรงหน้าลูกชายคนเดียวได้ ภรพถึงกับน้ำตาร่วง เมื่อได้ยินคำถามของแม่

“มันนานขนาดไหน ลื้อเห็นกับตาลื้อแล้วใช่ไหม”

สองแม่ลูกกอดกันแน่นด้วยความรักและคิดถึง ก่อนที่ภรพจะถูกพราวตาและภรีมลากไปสอบสวนเรื่องแผนแกล้งตายที่ไม่เคยระแคะระคายมาก่อน ภรพอมยิ้มบางๆ เล่าว่าไพศาลกับสุพรรษารู้เรื่องตั้งแต่แรก และที่ต้องเก็บเป็นความลับสุดยอดก็เพื่อควานหาตัวคนร้ายตัวจริงที่ทำให้บริษัทปั่นป่วน

โชคทวีแทบกระอักกับการปรากฏตัวของภรพ แต่ก็แสดงอาการไม่ได้เพราะกลัวแผนแตก ต่างจากเฮ้ง ประกิตและประยูร ทะเลาะกันไม่หยุดตั้งแต่เสร็จงานประมูล โดยเฉพาะเฮ้ง อยากแก้มือ และทำทุกอย่างให้แก๊งเสือไม่มีที่ยืนในเยาวราช แต่ประกิตไม่เอาด้วย กลัวเรื่องวุ่นไปกว่านี้ เลยผลุนผลันออกไปพร้อมลูกชายอย่างหัวเสีย

ฟากบ้านจิตวรบรรจง...ไม่มีความสุขมากเท่าที่ควรแม้จะประมูลเกาะเดิมได้ เพราะการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของวันวิสาทำให้สมาชิกในบ้านเลี้ยงฉลองกันไม่ลง ไม่รู้เลยว่าเวลาเดียวกันที่บ้านเช่าของภรพ วันวิสาก็มีอาการเซื่องซึมไม่ต่างกัน เพราะภรพไม่กลับบ้านหลายวันแล้ว

ภรพไม่รู้เรื่องวันวิสาเฝ้ารอเขาด้วยความหวัง มัวคาดคั้นเรื่องความขัดแย้งระหว่างแก๊งเสือกับแก๊งมังกรทอง แต่ไพศาลกับสุพรรษาก็ไม่ปริปาก เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องในอดีต ภรพไม่ยอมแพ้ ตั้งท่าจะซักมากกว่าเดิม แต่ก็ต้องผลุนผลันออกจากบ้านพร้อมพ่อเสียก่อน เมื่อโชคทวีมาแจ้งว่าเฮ้งเป็นแกนนำประท้วงผลการประมูลเมื่อวาน!

หัวข้อใหญ่ของการประท้วงก็หนีไม่พ้นที่มาของบริษัท พี วี ไทยแลนด์ของภรพ ไพศาลส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย แล้วยื่นหลักฐานการจดทะเบียนบริษัทให้ดู แต่เฮ้งก็ไม่สนใจ โจมตีหัวหน้าแก๊งเสือว่าทำธุรกิจไม่ขาวสะอาด ไพศาลเห็นด้วย และไม่ยี่หระคำกล่าวหา จนเฮ้งเริ่มโมโห

“แต่ที่ลื้อพูดมันตรงข้ามความจริงทั้งหมด ลื้อถือตัวว่าเป็นขาใหญ่ ลื้อรังแกข่มขู่บริษัทอื่น ลื้อทำลายชื่อเสียงรังนกไทยจนประเทศไหนเขาก็ไม่เชื่อใจพวกเราแล้ว ลื้อมันโลภมาก ได้สิบจะเอาร้อย รังนกย้อมไนเตรดของพวกลื้อที่ถูกตีกลับมาไง ลื้ออย่าทำเป็นจำไม่ได้ ทุกคนเขาเก็บเอาไว้เล่าให้ลูกหลานฟังกันหมด เนี่ยหรือ... ธุรกิจขาวสะอาดของลื้อ”

ไพศาลคร้านจะเถียงด้วย เฮ้งเลยได้ใจ แฉว่าอีกฝ่ายบุกและเผาโกดังของบันลือ ร้อนถึงภรพซึ่งอดทนฟังอยู่นาน ต้องโพล่งออกไปอย่างเหลืออด ว่าเขาอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย แต่ความจริงกลับไม่ใช่แบบนั้น!

เฮ้งมัวมุ่งจะเล่นงานแก๊งเสือ เลยไม่ทันระวังปาก บังคับให้อีกฝ่ายยอมรับผิด ภรพต้องโบกมือห้าม

“เสี่ยยังฟังผมไม่จบเลย ผมอยู่ที่นั่นจริง แต่ความจริงมันไม่ใช่อย่างที่เสี่ยคิด...เพราะก่อนที่รถของเถ้าแก่บันลือจะถูกปล้น รถของรุ่งเรืองไพศาลศิริก็ถูกปล้นเหมือนกัน แต่โชคยังดี...ของเถ้าแก่บันลือไม่สูญหายแม้แต่ลังเดียว ตรงข้ามกับของรุ่งเรืองไพศาลศิริ ของในรถทั้งคันหายวับไปกับตา!”

คำบอกเล่าของภรพเรียกเสียงฮือฮาเป็นอย่างมาก เฮ้งร้อนตัว โวยกลบเกลื่อนว่าภรพโกหก บันลือเลยช่วยเป็นพยาน ยืนยันว่าภรพเป็นคนโทร.แจ้งข่าวโกดังถูกเผา เฮ้งถึงกับหน้าถอดสี แหวลั่นว่าทุกคนรวมหัวกันเล่นงาน

ภรพพยักหน้ายิ้มให้ โต้กวนๆ “เรารู้มาตั้งนานแล้วเสี่ย อยู่ที่จะพูดหรือไม่พูดมากกว่า”

ไพศาลแกล้งแขวะเฮ้งที่ช่วยทำให้ทุกอย่างกระจ่าง แต่เฮ้งกลับไม่รู้เรื่อง หัวหน้าแก๊งเสือเลยต้องเฉลย

“อั๊วไม่ได้หมายถึงแพ้ชนะ แต่อั๊วหมายถึงความจริงที่ทุกคนคงอยากรู้”

เฮ้งหน้าเสีย แต่ก็ไม่ยอมจำนน โวยกลบเกลื่อน “ความจริงอะไรวะ ไป...บ้านใครบ้านมัน ก้มหน้าก้มตาทำมาหากินไป โลกนี้มันหาความยุติธรรมไม่ได้หรอกโว้ย อำนาจมันไปอยู่ในมือคนชั่วๆหมดแล้ว”

ooooooo

การเปิดโปงของภรพไม่จบแค่นั้น เฮ้งยังถูกบังคับให้พาไปตรวจสอบโกดังเก็บของเพื่อแสดงความ บริสุทธ์ิใจ แล้วก็เป็นไปตามคาด เมื่อภรพเทถุงบรรจุผงไนเตรดต่อหน้าทุกคน

เฮ้งปฏิเสธเสียงห้วน โต้ว่าถูกใส่ร้าย แต่ก็ไม่มีใครเชื่อ โดยเฉพาะประกิตกับประยูร

“ที่แท้ไอ้ตัวบ่อนทำลายธุรกิจของเราก็ลื้อนี่เอง ไอ้...ไอ้หมาเฮ้ง!”

เฮ้งกำลังจะจนมุม แต่ก็ปากแข็งไม่ยอมรับความจริง จนภรพต้องงัดไม้ตายมาแฉ ด้วยการหยิบห่อรังนกออกจากลัง แล้วขว้างใส่หน้า พร้อมกับชี้ไปยังมุมหนึ่งของลังที่มีตราประทับของบริษัทไพศาล

“ฉันคาดไว้แล้วว่ายังไงมันต้องดักปล้นรถขนของฉันแน่ แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ฉันตั้งใจให้พวกมันได้ของที่ต้องการไป เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่ฉันจะได้รู้ว่ามันเป็นใคร หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ยังไงรังนกลอตนี้ก็ต้องถูกตีกลับเพราะเป็นรังนกย้อมไนเตรด เสี่ยเฮ้งไม่น่ารีบร้อน ของในลังก็ไม่ตรวจ เปลี่ยนลังซะหน่อยก็ไม่มีใครจับได้ไล่ทันแบบนี้”

ภรพแสยะยิ้ม เย้ยปิดท้าย “เสี่ยชะล่าใจเพราะคิดว่าผมตายแล้วจริงๆ เสือน่ะ...เวลาออกล่ามันมักล่าเดี่ยวๆด้วยตัวมันเองเสมอ ถ้าเสี่ยคิดว่าเสือจะยอมทิ้งลายง่ายๆ เสี่ยก็เข้าใจผิด เสี่ยไม่รู้จักเสือดีพอ”

เฮ้งคอตก สลดด้วยหลักฐานมัดแน่น ไพศาลมองมาด้วยความสมเพช ก่อนจะคาดคั้นให้บอกตัวบงการ แต่เฮ้งซึ่งถูกกดดันอย่างหนักกลับไม่จำนนง่ายๆ ควักปืนมาชี้กราดทุกคน

“พวกลื้อมันหน้าโง่กันทั้งนั้น ทำมาหากินสุจริต... ถุย...ชาตินี้จนตาย พวกลื้อก็อยู่ใต้ตีนไอ้เซี้ยะคนเดียวล่ะโว้ย”

โวยจบก็ยิงขึ้นฟ้าหนึ่งนัด ก่อนจะตะโกนสั่งเหล่าสมุนให้ฆ่าทุกคน มงคลเห็นท่าไม่ดี พยายามช่วยล้อมจับ แต่เฮ้งก็ยิงสวนแล้ววิ่งหนีไปอีกทาง แก๊งเสือกับแก๊งมังกรทองร่วมมือกันเป็นอย่างดีเพื่อจับเป็นเฮ้ง แต่เสี่ยใหญ่ก็ทนทายาดเหลือเชื่อ ไม่ยอมถูกต้อนจนมุมง่ายๆ สุดท้ายก็ได้ก๊วนเพื่อนสนิทของภรพ ทายาทแก๊งประจำเยาวราชเลือดใหม่ อย่างทรงกลด ธาม คณินและหงส์มาช่วย เฮ้งเลยถูกจับได้อย่างง่ายดาย

ไพศาลมองสภาพจ๋อยๆของเฮ้งด้วยแววตาสมเพช แต่ก็อดไม่ได้ ต้องเตือนสติเสียงอ่อน

“อาเฮ้ง...คนเราจะให้อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข ทุกคนมันต้องเคารพในกฎกติกา เมื่อก่อนอั๊วก็เห็นลื้อตั้งอกตั้งใจทำมาหากิน อั๊วยังนึกชื่นชม ทำการค้าได้บ้างเสียบ้างมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่อั๊วไม่คิดว่าลื้อจะกลายเป็นคนเอาเปรียบคนอื่นด้วยกลโกง ลื้อทำได้ยังไง ทุกคนที่ลื้อเอาเปรียบจ้องทำลาย ก็พี่น้องคนบ้านเดียวกัน แค่ลื้ออยากรวยกว่าคนอื่นให้ได้ ลื้อถึงกับลืมความซื่อสัตย์ต่อพี่น้อง ต่อการค้าของลื้อได้ขนาดนี้เชียวหรือ”

คำพูดไพศาลกระแทกใจเฮ้งอย่างแรงจนน้ำตาไหล ภรพส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย คาดคั้นให้บอกตัวคนบงการที่แท้จริง เฮ้งเริ่มสำนึก กำลังจะอ้าปากบอกชื่อบางคน แต่ไม่ทันเป็นคำ ก็ถูกยิงตัดขั้วหัวใจแบบพอดิบพอดี!

ooooooo

โชคทวีผละตัวจากที่ซ่อนไปรวมกับคนอื่นๆ ตีสีหน้าตื่นตะลึงเมื่อเห็นศพของเฮ้ง ก่อนแจ้งให้ทราบว่ามงคล ซึ่งบาดเจ็บจากการถูกยิงหนีออกจากโรงพยาบาล ภรพไม่แสดงท่าทีอะไร เช่นเดียวกับไพศาล โชคทวีเลยเข้าใจเอาเองว่าแก๊งเสือคงไม่เห็นความสำคัญของมงคลอีกต่อไปแล้ว...ก็ดี...กำจัดเสี้ยนหนามไปได้อีกหนึ่ง!

ด้านวันวิสา...ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้ยินหยกมณีบอกว่าภรพวานให้มาเก็บของและยกเลิกบ้านเช่า ไม่เข้าใจว่าเขาจะทำแบบนี้เพื่ออะไร นักร้องสาวเห็นท่าไม่ดี เลยรีบออกตัว

“ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น ฉันทำทุกอย่างที่เขาขอร้อง...ก็เท่านั้น เขาอาจจะไปต่างจังหวัดก็ได้ แต่ไม่น่าใช่หรอก เพราะเขาวานให้ฉันบอกคืนบ้านเช่านี้ด้วย เธอจะอยู่ต่อไปก่อนก็ได้ ยังอีกหลายวันกว่าจะครบเดือน”

วันวิสายังข้องใจ “เขาไม่ได้ฝากอะไรถึงฉันใช่ไหม”

หยกมณีอึกอัก แต่ต้องทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “ไม่นี่...ไม่เห็นพูดถึง ก็อย่างที่รู้ๆกันนั่นแหละ ผู้ชายอย่างคุณภรพน่ะ นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป ฉันรู้จักเขาหมดไส้หมดพุง ไม่เคยเห็นเขาผูกพันกับใครจริงจังสักคน ฉันไปนะ...โชคดี”

หยกมณีรีบเก็บเสื้อผ้าของภรพรวมใส่ห่อแล้วผละไปดื้อๆ ทิ้งวันวิสาให้ยืนอึ้งคนเดียว ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปดี

เวลาเดียวกันที่บ้านเช่าของมงคล...พราวตาได้ยินเรื่องราวของอดีตบอดี้การ์ดก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ต้องบากหน้ากลับมาหาเขาที่บ้านเช่าอีกครั้ง แต่ก็ต้องผิดหวัง เพราะเพื่อนบ้านบอกว่าเขาไม่อยู่ หายหน้าหายตาไปนาน แถมมีคนตามทวงหนี้อีกต่างหาก พราวตาเศร้ามาก กลับออกไปด้วยความผิดหวัง ไม่รู้เลยว่ามงคลแอบมองเธออยู่ตลอดจากมุมหนึ่ง...อยากออกไปพบเธอใจแทบขาด แต่ก็ต้องข่มใจไว้ เพราะไม่อยากให้แผนที่วางไว้แตกก่อนเวลาอันควร

หลังใคร่ครวญอยู่นาน วันวิสาก็ตัดสินใจได้ จะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างหรือของเล่นชั่วครั้งชั่วคราวของภรพอีก หญิงสาวหน้าใสมุ่งหน้ากลับบ้านในบ่ายวันเดียวกัน มาลีร้องไห้ดีใจได้เห็นหน้าลูก เช่นเดียวกับบันลือ โผกอดลูกสาวคนเล็กแนบแน่นด้วยความรักและคิดถึง แบบที่ไม่เคยทำตลอดชีวิตของวันวิสา

วันวิสาร้องไห้คร่ำครวญกับแม่ด้วยความรู้สึกผิด ทำให้วงศ์ตระกูลเสื่อมเสีย มาลีปลอบไม่ให้คิดมากและเลิกกังวลกับคำนินทาของชาวบ้าน อย่างไรเสีย...เธอก็เป็น ลูกสาวคนดีของป๊าม้าเหมือนเดิม

เย็นวันเดียวกันที่โรงฝิ่นเถื่อน...โชคทวีหอบข่าวร้ายเรื่องเฮ้งมาบอกเล้ง พร้อมขอความดีความชอบที่ตัดสินใจฆ่าปิดปากเฮ้ง ก่อนที่ความลับเรื่องเล้งเป็นผู้บงการเรื่องทั้งหมดจะเปิดเผย

“ลื้อทำดีแล้วอาโชค ตัดสินใจได้เฉียบคม อย่างนี้สิ ถึงได้ชื่อว่าเป็นคนของอั๊ว”

“ผมถามเสี่ยตรงๆ ถ้าเราล้มแก๊งเสือได้ เสี่ยตั้งใจจะให้ผมอยู่ตรงไหน เป็นลูกน้องไอ้เฮ้ง หรือเจ้าของบริษัท”

“ลื้อทำงานให้อั๊วดีขนาดนี้ อั๊วจะทอดทิ้งลื้อได้ยังไงอาโชค”

“ไอ้เฮ้งมันงี่เง่า มันจะทรยศ สมควรแล้วที่ต้องเจออย่างนั้น โอกาสของเรายังมี เสี่ยต้องมั่นใจในตัวผม”

“ทำไมอั๊วจะไม่มั่นใจ อั๊วเห็นลื้อเหมือนลูกหลาน ยังไงอั๊วก็ต้องส่งเสริมลื้อให้ถึงที่สุด ลื้อไม่ต้องกลัว”

เล้งให้ความหวังด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนโชคทวีย่ามใจ วาดฝันจะต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในไม่ช้า

ooooooo

ภรพมาหาหยกมณีถึงห้องแต่งตัวที่ฉั่วเทียนเหลา เพื่อถามความคืบหน้าเรื่องที่ให้สืบ รวมทั้งท่าทีของวันวิสา หลังจากที่เขามอบหมายให้เธอไปเก็บของและจัดการยกเลิกบ้านเช่าให้

“ถามว่าแบบนี้ใจร้ายไปไหม หยกตอบแทนผู้หญิงทุกคนได้เลยค่ะว่าใจร้ายมาก”

“ช่วยไม่ได้...ก็มันอยากรู้จริงๆว่าเขารักเรามาก แค่ไหน”

“โอ๊ย...ความคิดผู้ชายนี่น่าปวดหัว คุณทรงกลดก็อีกคน ไม่รู้อะไรนักหนา คนที่จะพลอยซวยก็ไม่พ้นหยก”

ภรพไม่สนใจคำโอดครวญของนักร้องสาว อยากรู้มากกว่าว่าวันวิสารักเขาแค่ไหน หยกมณีปรายตามองขวางๆ ก่อนจะแกล้งประชดว่าสาวหน้าใสแห่งแก๊งมังกรทองคงแทบไม่อยากเจอหน้าเขาอีกแน่

“ผู้ชายชอบตัดสินผู้หญิงว่าอ่อนแอ หารู้ไม่ว่าผู้หญิงเข้มแข็งกว่าที่คิด รักมากก็เกลียดมากได้เหมือนกัน เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีนะคะ ผู้หญิงไม่ยอมถูกกระทำฝ่ายเดียวตลอดไปหรอก ระวังถูกเอาคืนจนหนาวจับขั้วหัวใจเชียวล่ะ”

ภรพคิดหนัก กลัววันวิสาไม่หายโกรธ แต่สถานการณ์คับขันเรื่องที่กำลังสืบ ทำให้ต้องปัดเรื่องสาวคนรักทิ้ง โชคทวีมีพิรุธอย่างที่คาดไว้จริงๆ โดยเฉพาะท่าทีฮึดฮัดไม่พอใจ เมื่อถูกจำกัดหน้าที่ ไม่ให้ยุ่งวุ่นวายกับงานบริษัท ภรีมไม่รู้เรื่องความเก็บกดของโชคทวี พยายามปลอบไม่ให้คิดมาก แต่ก็ไม่ค่อยได้ผล เพราะบอดี้การ์ดหนุ่มดูจะหัวเสียกว่าเดิม แถมประกาศกร้าวให้เธอย้ายไปอยู่ข้างนอกด้วยกันหลังแต่งงาน

ถึงจะพยายามเลี่ยงแค่ไหน ภรพกับวันวิสาก็หนีกันไม่พ้น ต้องวนเวียนมาเจอกันอีกที่ฉั่วเทียนเหลา เมื่อต่างฝ่ายติดสอยห้อยตามครอบครัวมากินข้าว วารินแวะมาทานด้วยพอดี โผหาภรพด้วยความคิดถึง สร้างความไม่พอใจให้แก่วันวิสามาก เพราะภรพทำท่าจี๋จ๋ากับลูกสาวนายธนาคาร แต่กลับเมินทำเหมือนมองไม่เห็นเธอ

บดินจับตามองน้องสาวตลอด เลยคิดแผนง่ายๆ ชวนน้องไปเต้นรำ ก่อนจะพูดถึงภรพด้วยน้ำเสียงดีขึ้นมากจนวันวิสาแปลกใจ แต่ไม่ทันซักก็ต้องอึ้ง เมื่อถูกพี่ชายสลับเปลี่ยนคู่กับวารินซึ่งกำลังเต้นกับภรพแบบไม่ทันได้ตั้งตัว!

วันวิสาเต้นรำกับภรพแบบเสียไม่ได้ และท่าทีมึนตึงของเธอ ก็ทำให้เขานึกหวั่นจนต้องหยั่งเชิง

“ใครบังคับให้มา หน้าตาไม่มีความสุขเลย”

“ความสุขของฉันมันหมดไปทันทีที่เห็นหน้านายน่ะแหละ”

ภรพส่ายหน้ากับท่าทางงอนๆของสาวคนรัก พยายามง้อและบอกว่าไพศาลกับบันลือดีกันแล้ว เรื่องแต่งงานของเขากับเธอก็น่าจะรื้อกลับมาคุยกันอีก แต่วันวิสาไม่หายโกรธง่ายๆ แถมไม่ยอมให้เขาจับตัวอีกต่างหาก

“อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันอีก รู้จักให้เกียรติกันบ้าง อย่างน้อยนายก็ควรเกรงใจผู้หญิงของนาย”

จบคำก็ปรายตาไปทางหยกมณีกับวาริน ภรพถึงกับหัวเราะเสียงดัง แต่ก็ไม่ยอมแก้ความเข้าใจของเธอ

“ถ้าจะต้องเกรงใจ ก็คงขยับทำอะไรไม่ได้เลย เพราะผู้หญิงของฉันมีทั่วกรุงเทพฯ ฉันว่าเธอหึงมากกว่า”

วันวิสากำลังจะหมดความอดทน กำมือแน่นก่อนสวน “ไม่จำเป็น เข้าใจผิดแล้ว ฉันทำใจตั้งแต่เดินออกจากบ้านหลังนั้นแล้ว นายไม่ได้มีความหมายอะไรต่อฉันอีกต่อไป ที่ผ่านมามันก็แค่ฝันร้ายของฉันเท่านั้นเอง”

“ถ้าฉันไม่มีความหมายต่อเธอแล้วจริงๆ ก็เต้นให้จบเพลงนี้สิ สบตาด้วย...จ้องแต่จะหลบหน้าทำไม”

ภรพยิ้มระรื่น ไม่สะทกสะท้านกับสายตาประณาม ของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย วันวิสาข่มอารมณ์เต้นจนจบเพลง ก่อนจะผละไปดื้อๆ ภรพถลาตามติด หวังยั่วประสาทซ้ำ แต่กลับต้องเปลี่ยนเป็นห้ามทัพระหว่างโชคทวีกับบดิน ซึ่งแลกหมัดกันอย่างเอาเป็นเอาตายเพราะความเข้าใจผิด คิดว่าบดินจะจีบภรีม

เวลาเดียวกันที่ด้านในฉั่วเทียนเหลา...เล้งปรากฏตัวพร้อมลูกน้องกลุ่มใหญ่ หยกมณีเห็นท่าไม่ดี เดินนวยนาดไปต้อนรับ ได้รับสร้อยคอทองคำมาหลายเส้น แต่ก็ไม่สามารถห้ามเล้งไม่ให้เผชิญหน้ากับไพศาลได้

“อั๊วได้ข่าวเรื่องไอ้เฮ้งแล้ว ดีใจกับลื้อด้วยนะที่ฟอกขาวตัวเองได้สักที”

“คนทำมาหากินสุจริต ยึดมั่นคุณธรรม สวรรค์คุ้มครองเสมอ เสียดายที่กว่าอาเฮ้งอีจะเข้าใจมันก็สายไป”

“งั้นก็ขอให้สวรรค์คุ้มครองพวกลื้อให้ตลอดรอดฝั่งแล้วกัน คุณธรรมมันกินเข้าไปไม่ได้หรอก”

ภรพเพิ่งกลับเข้ามาได้ยิน ตอกกลับช่วยพ่อ “คุณธรรมมันกินไม่ได้ก็จริงเถ้าแก่ แต่คุณธรรมทำให้เราเดินไปที่ไหนก็ได้บนโลกนี้อย่างมีศักดิ์ศรีความเป็นคน ไม่ต้องก้มหน้าอายใคร”

เล้งหน้าชาเหมือนโดนตบ แต่ยังฝืนยิ้ม หันไปมองภรพแบบเต็มตา ก่อนจะท้าทาย

“ไอ้ลูกชาย...อีกไม่กี่วันลื้อก็จะได้เห็นเองว่าคนหมู่มากเขาเลือกจะอยู่ข้างใคร”

ooooooo

การเจอหน้าภรพอีกครั้งทำให้วันวิสาใจแกว่ง แต่ยังทิฐิ ไม่ยอมรับหัวใจตัวเองว่ายังรักและคิดถึงเขามาก มาลีจับสังเกตท่าทางลูกสาวตลอด ตัดสินใจไปคุยด้วย และแนะให้ปรับความเข้าใจกับภรพ

วันวิสามีท่าทีอึกอัก มาลีเลยพูดให้กำลังใจ “เรื่องระหว่างบ้านเรากับบ้านเขาก็คลี่คลายแล้ว ถ้าเริ่มต้นคุย กันใหม่ได้มันก็น่าจะดีไม่ใช่หรือ ม้ารู้ว่าลื้อยังฝังใจ ความรักครั้งแรกไม่มีใครลืมมันง่ายๆหรอก”

คำพูดของแม่กระแทกใจมาก แต่วันวิสาก็ปากแข็ง “แต่หนูกำลังพยายามลืมให้ได้ม้า ความรักก็ส่วนความรัก ความจริงก็คือความจริง หนูไม่ได้มีค่าอะไรในความรู้สึกเขาเลย หนูก็แค่ของเล่นอย่างหนึ่งของเขาเท่านั้นเอง”

ด้านโชคทวี...อารมณ์ค้างที่ถูกภรพหักหน้าไม่ให้เอาเรื่องบดิน เลยไปเข้าบ่อนเถื่อนของเล้ง แต่ดันมือตกเสียจนหมดตัว ลูกสมุนของเล้งจะซ้อมและไล่ออกไป โชคดีที่เล้งผ่านมาช่วยไว้ โดยขอแลกกับงานสำคัญให้ทำลายแก๊งเสือ

โชคทวีรับปากหนักแน่น ก่อนจะระบายความแค้นอย่างโกรธจัด “อั๊วทุ่มเทให้พวกมัน ตระกูลมันตั้งแต่เด็ก แต่ก็เป็นได้แค่หมารับใช้ ตามไปโน่นนี่ เดินตามพ่อมันเหมือนขี้ข้า เดินตามลูกชายมันเหมือนคนใช้ แก๊งเสือระยะหลังเติบโตได้ อั๊วก็มีส่วนช่วย งานดีๆแทนที่จะให้อั๊วทำ ตำแหน่งหน้าที่ให้เชิดหน้าชูตาอยู่ไหน แล้วอั๊วจะทำไปทำไมวะ”

เล้งได้ทีรีบยุ “แก๊งเสือควรต้องเป็นของลื้อ ทำงานหนักต้องได้สิ่งตอบแทน แต่ถ้าทำแบบเดิม ลื้อก็ได้เท่านี้แหละ อาโชค...จะโค่นเจ้าพ่อ ใจต้องกล้า ลื้อจำไว้ คิดเป็นใหญ่ใจต้องกล้า!”

โชคทวีแยกกับเล้งเพื่อทำตามข้อแลกเปลี่ยน ทำลายแก๊งเสือให้สิ้นซาก โดยไม่ทันระวังว่ามงคลซึ่งหนีจากเหตุการณ์ชุลมุนที่โกดังของเฮ้งเมื่อวันก่อนจะสะกดรอยตามและได้ยินทุกอย่าง พร้อมกับนำข้อมูลทั้งหมดไปบอกภรพ ซึ่งเตรียมแผนตั้งรับได้อย่างดี ด้วยการยอมถูกหลอกให้ไปติดกับที่โกดังของบริษัทในวันต่อมา

โชคทวีซึ่งแอบล่อลวงภรีมมาเป็นตัวประกันก่อนหน้า เหลือบมองเจ้านายและเพื่อนรักด้วยแววตาลังเล ท่าทางเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติของภรพ ทำให้เขาสังหรณ์ใจบางอย่าง ภรพลอบสังเกตท่าทางเลิ่กลั่กเหมือนกำลังมีความลับของบอดี้การ์ดเพื่อนรัก ก่อนจะแกล้งบอกให้กลับบ้าน เพราะทุกอย่างในโกดังก็ดูเรียบร้อยดี

จบคำก็หมุนตัวจะไปขึ้นรถ โชคทวีลังเลอีกนิดเดียว ก่อนจะชักปืนจ่อเพื่อนรักจากด้านหลัง ภรพหยุดเดินโพล่งออกไปเสียงเข้มว่าอีกฝ่ายไม่กล้ายิงแน่ โชคทวีถึงกับตะลึง รู้โดยไม่ต้องมีใครบอกว่าถูกภรพจับได้เสียแล้ว

“ตกใจมากหรือ นายคงไม่คิดว่าฉันรู้ทันนายทุกอย่าง เมื่อชั่วโมงที่แล้วฉันก็อยู่ที่นี่ อยู่ทั้งวัน แล้วมันจะมีปัญหาอะไรได้ยังไง นายรีบร้อนมากเกินไปจนฉันสงสัย ส่วนมงคล... จริงแล้วฉันกับป๊าไม่ได้ไล่ออก มงคลยังทำงานให้ป๊ากับฉันเหมือนเดิม เพียงแต่งานหลักคือตามสะกดรอยดูความเคลื่อนไหวของนายทุกฝีก้าว!”

มงคลปรากฏตัว โชคทวีตัดสินใจยิงเพื่อนรักทั้งสองเพื่อเอาตัวรอด แต่ก็ไปไม่ได้ไกล ถูกไพศาลซึ่งดักรออยู่เกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนน ภรีมวิ่งมาสมทบพร้อมบดินซึ่งเป็นคนช่วยเธอไว้ ตามด้วยภรพกับมงคล ทุกคนพยายามกล่อมให้โชคทวีกลับใจ แต่เขาก็ไม่ยอม ถึงแม้จะรู้สึกผิดเรื่องภรีมก็ตาม แต่ก็ยิงโต้จนภรพต้องโพล่งออกไปอย่างเหลืออด

“นายแค่หาหลักประกันให้ตัวเอง นายดีกับทุกคนในบ้านฉันจนฉันเองก็ไม่กล้าคิด ว่าคนที่มันคิดร้ายกับรุ่งเรืองไพศาลศิริ ที่แท้มันก็เป็นคนใกล้ตัว นายร่วมมือกับเสี่ยเฮ้งยุให้ป๊าฉันกับเถ้าแก่บันลือผิดใจกัน เท่านั้นไม่พอ นายคิดว่าถ้านายเก็บฉันได้สักคน นายก็จะได้ครอบครองทุกอย่างแทนฉันในฐานะลูกเขย”

โชคทวีหน้าเสีย ประสาทเสียมากที่ถูกจับได้ แต่ยังไม่ยอมรับ จนไพศาลต้องเตือนสติ

“โชค...ในฐานะที่ลื้อเป็นเพื่อนอาภรพ อั๊วเคยคิดว่าจะส่งเสริมลื้อให้ถึงที่สุด เพราะลื้อเป็นคนขยัน อั๊วคิดแม้กระทั่งถ้าลื้อมาเป็นลูกเขยอั๊ว อั๊วจะเปิดบริษัทให้ วันที่ภรพส่งข่าวว่าอย่าไว้ใจใครแม้แต่ลื้อ อั๊วก็ยังไม่เชื่อ อะไรทำให้ลื้อเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เงินกับอำนาจที่ลื้ออยากได้ ทำให้ลื้อลืมแม้กระทั่งบุญคุณคนที่เคยช่วยเหลือเลี้ยงดูมางั้นหรือ”

โชคทวีสะเทือนใจมาก คำพูดของไพศาลกระแทกใจอย่างแรง แต่ถึงกระนั้น...ภรพก็ทำใจให้อภัยไม่ได้

“จิตใจนายมันอำมหิตเกินไปโชค นายกำจัดฉันไม่ได้ ก็คิดจะกำจัดป๊า ฉันสงสัยนายตั้งแต่ตอนยิงกันที่ฉั่วเทียนเหลา จนม้าฉันโดนลูกหลง ปกตินายต้องเสนอหน้าให้ฉันหรือป๊าเห็นหน้าตลอด แต่วันนั้น...นายหายไปไหน”

โชคทวีหน้าซีดเผือด ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดในหัวอีกครั้ง พร้อมน้ำเสียงเจ็บแค้นของภรพ เรื่องที่สุพรรษาต้องรับเคราะห์ถูกยิงจนเกือบเดินไม่ได้ โชคทวีกดดัน หัวเราะทั้งน้ำตาเหมือนคนบ้า ก่อนจะโพล่งออกไปอย่างเหลืออด ถึงความคับแค้นใจในโชคชะตาของตัวเองที่เกิดมาต่ำต้อย ไพศาลส่ายหน้าอ่อนใจ สมเพชบอดี้การ์ดหนุ่มมาก

“อาโชค...คนเราเกิดมา ใครว่าไม่เท่ากัน ทุกคนเท่ากันหมด มันคือคุณค่าและศักดิ์ศรีในความเป็นคนไง ก่อนจะตำหนิโชคชะตาหรือคนอื่น ลื้อลองถามตัวเอง ว่าลื้ออดทน ขยันหมั่นเพียรเท่าคนอื่นหรือมากกว่าหรือยัง คุณค่าความเป็นคนไม่ได้วัดที่รวยหรือจน แต่วัดที่คุณธรรมในใจมากกว่า ต่อให้ลื้อเป็นคนข้างถนนยากจนข้นแค้น แต่ถ้าลื้อมีแต่ความซื่อสัตย์ต่อตัวเองและคนอื่น คนทั้งโลกก็พร้อมจะแสดงคารวะต่อลื้อ”

โชคทวีน้ำตาร่วง สำนึกผิดที่ทำทุกอย่างเพราะความโลภ อยากได้อยากมี ไพศาลมองมาด้วยแววตาเวทนาปนสมเพช แต่ไม่ยอมขยับ ด้วยหวังจะให้อีกฝ่ายกลับใจ แต่โชคทวีก็รู้สึกผิดและอับอายมาก จนไม่มีหน้าจะเผชิญหน้ากับความจริงหรือใครต่อใครได้ และตัดสินใจจ่อยิงขมับตัวเองตายดับต่อหน้าต่อตาทุกคน!

ooooooo

การจากไปของโชคทวีทำให้สมาชิกบ้านรุ่งเรืองไพศาลศิริหดหู่มาก โดยเฉพาะภรีม ร้องไห้ด้วยความอาลัยแฟนหนุ่ม ภรพขัดใจไม่ต่างกัน เพราะไม่ทันซักถึงตัวบงการแท้จริง บอดี้การ์ดเพื่อนรักก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองเสียก่อน

ภรพจำต้องละเรื่องคนบงการตัวจริงไว้ก่อน เพราะมีภารกิจสำคัญต้องตามง้อวันวิสา ไพศาลกับสุพรรษาอาสาช่วยลูกชายเต็มที่ ด้วยการพาไปเยี่ยมถึงบ้านและทำพิธีสู่ขอโดยไม่ให้วันวิสารู้ตัว บันลือให้การต้อนรับเพื่อนรักจากแก๊งเสืออย่างดี ตอบตกลงยกลูกสาวให้ สะสางเรื่องในอดีตและหันกลับมาเป็นเพื่อนรักกันเหมือนเดิม

ขณะที่ผู้ใหญ่พูดคุยกันอย่างถูกคอ ภรพปลีกตัวไปปรับความเข้าใจกับวันวิสา แต่เธอกลับไม่เล่นด้วย เขาเลยเปลี่ยนวิธีใหม่ แกล้งบอกเป็นนัยๆว่ากำลังจะแต่งงาน วันวิสาชะงักไปอึดใจ ก่อนจะแสดงความยินดี

“ไม่อยากรู้หรือว่าผู้หญิงของผมคือใคร”

“ไม่อยากรู้...ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน แต่นายอยากอวดขนาดนี้ เจ้าสาวของนายก็คงไม่พ้นลูกสาวนายธนาคารคนนั้น ดีใจด้วย นายกับเขาเหมาะสมกันมาก บ้านเขารวยคงช่วยเรื่องการเงินนายได้ดี โชคดี...ขอบใจอีกครั้งที่มาส่งข่าว”

ภรพเห็นสาวคนรักโกรธจริงจังก็นึกสนุก หลอกให้ช้ำกว่าเดิมด้วยการประกาศจะแต่งงานกับวาริน วันวิสาแทบกระอัก พยายามข่มใจไม่ให้ร้องไห้ แต่สุดท้ายก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น บันลือสงสาร รู้ดีว่าลูกสาวรักและปักใจกับภรพแค่ไหน เลยตัดสินใจยุให้ฮึดสู้...อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไปเหมือนในรุ่นพ่อกับแม่

คำพูดของพ่อทำให้วันวิสาตัดสินใจเด็ดขาด ชิงตัวภรพคืนในวันแต่งงาน เหมือนที่เขาเคยทำให้เธอขายหน้าคนทั้งเยาวราชมาแล้ว แต่ครั้งนี้พิเศษและราบรื่นกว่าครั้งที่แล้ว เพราะแก๊งเพื่อนสนิทของภรพอย่างทรงกลด ธามและคณิน เป็นกองหนุนช่วยให้ทายาทสาวแก๊งมังกรทองชิงตัวเจ้าบ่าวของวารินได้สำเร็จ!

วันวิสาพาภรพหนีจนถึงเกาะรังนก สถานที่แห่งความทรงจำ ทำให้เธอกับเขาผูกพันกันลึกซึ้งจนถึงวันนี้ ภรพดีใจมาก พยายามง้องอนเอาใจทุกอย่าง แต่วันวิสาก็ไม่หายโกรธ และเลือกจะปฏิบัติกับเขาอย่างโหดร้ายและป่าเถื่อนเหมือนที่เขาเคยทำกับเธอมาก่อน ทั้งให้ทำความสะอาด ทำกับข้าวและปรนนิบัติจนเขาแทบหมดแรง

จู๋เฝ้ามองภรพง้องอนสาวคนรักด้วยความขำ หัวเราะชอบใจใหญ่ เมื่อเห็นว่าเจ้านายหนุ่มซักผ้ามือเป็นระวิง จนถึงกับแซวอย่างคะนองปากว่าอีกฝ่ายกลายเป็นเสือเชื่องๆเพราะกลัวแฟน!

ภรพเจ็บใจมากที่โดนหยาม แต่ก็ถึงกับพูดไม่ออก กระโจนหนีแทบไม่ทัน เมื่อถูกวันวิสาตะเพิดไล่ตอนแอบมุดเข้ามุ้งเดียวกับเธอ แต่เช้าวันต่อมาก็ได้ยิ้มร่า เมื่อจู๋แจ้งข่าวดีว่าวันวิสากลับกรุงเทพฯแต่เช้า พร้อมสั่งให้เขาตามไปภายในสองวัน...ถ้ายังอยากจะเห็นหน้ากันและกันในชาตินี้

ไม่ใช่แค่ภรพที่สมหวังในความรักได้แต่งงานกับวันวิสาสมใจ มงคลก็กลายเป็นหนูตกถังข้าวสาร เมื่อไพศาลเอ่ยปากยกพราวตาให้ เพราะรู้ดีว่าสองหนุ่มสาวแอบรักกันมานาน รวมถึงคู่ของภรีมกับบดินคู่กัดคู่ใหม่ ที่กำลังพัฒนาความสัมพันธ์จนกลายมาเป็นความรักในอีกไม่ช้า
ภรพมีความสุขกับชีวิตแต่งงานจนแทบสำลัก และเมื่อถึงกำหนดวันสำคัญต้องไปร่วมงานคัดเลือกนายกสมาคมประจำเยาวราชก็อิดออดไม่อยากไป วันวิสาต้องลากไปแต่งตัว แล้วลากไปรวมตัวกับเพื่อนๆร่วมแก๊ง

ทรงกลด ธามและคณินต้อนรับภรรยาคนสวยของภรพอย่างดี ก่อนจะเฉลยอย่างหมดเปลือกว่าตัวตั้งตัวตีวางแผนให้พวกเขาช่วยเธอชิงตัวเจ้าบ่าวคือสามีหมาดๆ ของเธอเอง ภรพตีหน้ากวนประสาท ไม่สะทกสะท้านหรือรู้สึกผิด แก๊งเพื่อนสนิทเลยพากันซ้ำ ยุแยงให้เธออย่ายอมง่ายๆ แต่วันวิสาก็ทำให้ทุกคนทึ่ง ด้วยการประกาศ

“พอแล้วค่ะ วันไม่หลงกลพวกคุณอีกแล้ว เพราะวันไม่อยากโกรธพวกคุณ และที่สำคัญ...วันรักผู้ชายคนนี้ค่ะ”

แก๊งหนุ่มๆประจำเยาวราชถึงกับโฮ่ฮิ้วด้วยความ ชอบใจ ก่อนที่คณินจะขึ้นไปพูดบนเวที

“สวัสดีครับ...ผมขออนุญาตขัดความสุขของเพื่อนๆหน่อยนะครับ คุณเชื่อเรื่องโชคชะตาไหมครับ ถ้ามีคนบอกว่าคุณสองคนเป็นเนื้อคู่ คุณจะเชื่อไหมครับ ในเรื่องของความรัก ผมมีความเชื่อว่าโชคชะตาแค่พาเราให้มาเจอกัน และหลังจากนั้นโชคชะตาก็จากไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเราสองคน ทำให้เกิดความรักหรือไม่รัก...”

แก๊งเพื่อนสนิทของภรพเอ่ยต้อนรับเสือสาวคนใหม่เข้าสู่แก๊งอย่างเป็นทางการ ก่อนที่เสียงเพลงของหยกมณีจะดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของเหล่าเลือดใหม่แห่งเยาวราช

ooooooo

-อวสาน-


ละครซีรีส์เลือดมังกร : เสือ ตอนที่ 9(ตอนจบ) อ่านซีรีส์เลือดมังกร : เสือ ติดตามซีรีส์เลือดมังกร : เสือ ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย อนันดา เอเวอริงแฮม,คิมเบอร์ลี แอน เทียมศิริ 30 มี.ค. 2558 08:01 2015-04-01T00:48:40+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ