ข่าว

วิดีโอ



ซีรีส์เลือดมังกร : เสือ

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก แอคชั่น ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ยิ่งยศ ปัญญา

กำกับการแสดงโดย: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

ผลิตโดย: บริษัท แอค อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: อนันดา เอเวอริงแฮม,คิมเบอร์ลี แอน เทียมศิริ

อัลบั้ม: ซีรีส์ฟอร์มยักษ์ เลือดมังกร ตอน เสือ จับ อนันดา ประกบ คิมเบอร์ลี่

วัน​วิ​สา​ไป​กิน​มื้อ​เย็น​กับ​ประยูร​ที่​ฉั่ว​เทียน​เหลา​แบบ​ซังกะตาย   เบื่อ​หน้า​ว่าที่​คู่หมั้น​ถึง​ขีด​สุด   เพราะเขา​ทำตัว​เป็น​ป๋า  โอ่​และ​อวด​รวย​แบบ​พร่ำเพรื่อ  หยก​มณี​เข้า​มา​ทักทาย​เหมือน​ทุก​ครั้ง ก่อน​จะ​คะยั้นคะยอ​ให้​ขอ​เพลง วัน​วิ​สา​ปฏิเสธ​เพราะ​ไม่​มี​อารมณ์ ก่อน​จะ​เบิก​ตา​โพลง เมื่อ​เหมือน​จะ​เห็น​ภรพ​จาก​มุม​ไกลๆ

ทว่า​ไม่​กี่​อึดใจ ภาพเสมือน​ของ​ภรพ​ก็​หาย​ไป​ดื้อๆ วัน​วิ​สา​เลย​ต้อง​ฝืน​ใจไป​เต้นรำ​กับ​ประยูร   ก่อน​จะ​ชะงักอีก​รอบ เมื่อ​เห็น​ภร​พบ​น​ระเบียง​ชั้น​สอง​ของ​ภัตตาคาร​หรู และ​ครั้ง​นี้​เธอ​ไม่​ลังเล​จะ​ผละ​ไป​ตาม​หา แต่​ก็​ต้อง​ผิดหวัง เมื่อ​บน​ชั้น​สอง​กลับ​ไม่​มี​ร่องรอย​อดีต​แฟน​หนุ่ม​ของ​เธอ​เลย
ภรพ​มอง​ตาม​หลัง​อดีต​สาว​คน​รัก​ไป​ห่างๆ ก่อน​จะ​ไป​หลบ​ใน​ห้อง​แต่งตัว​ของ​หยก​มณี นัก​ร้อง​สาว​ใหญ่​ นั่ง​นับ​เงิน​ทิป​จาก​การ​ร้องเพลง​ช้าๆ ก่อน​จะ​เตือนสติ​ทายาท​หนุ่ม​แก๊ง​เสือ​ด้วย​ความ​หวัง​ดี

“ผู้หญิง​น่ะ...ไม่ได้​อ่อนแอ​อย่าง​ที่​คุณ​คิด​หรอก​นะ อาจจะ​เสีย​น้ำตา​บ่อย​หน่อย ก็​เพราะ​น้ำตา​เป็น​เพื่อน​ดี​ที่สุด​ของ​เธอ​ต่างหาก” ภร​พอ​ยาก​ได้​เวลา​และ​ความ​มั่นใจ หยก​มณี​ต้อง​เตือน “นาน​เกินไป​นัก ระวัง​นะ​คะ ไม่​ใช่​แค่​เสีย​เวลา แต่​จะ​สาย​เกินไป ผู้หญิง​น่ะ​ต่าง​จาก​ผู้ชาย​อีก​ด้าน​ก็​ตรง​รัก​เดียว​ใจเดียว ยิ่ง​เป็น​รัก​ครั้ง​แรก...นาน​แค่​ไหน​ก็​ไม่​มี​วัน​ลืม”

แต่​ถึง​จะ​บอก​หยก​มณี​ไป​แบบ​นั้น ใน​ใจ​ลึกๆก็​อด​เป็น​ห่วง​วัน​วิ​สา​ไม่ได้ ภรพ​แอบ​สะกด​รอย​ตาม​เธอ​จนถึง​บ้าน เห็น​ท่าทาง​ก้อร่อก้อติก​ของ​ประยูร​แล้ว​ฉุน​ขาด อารมณ์​หึง​รุนแรง ต้อง​แกล้ง​ปา​ผล​ไม้​เน่าๆใส่​ให้​หาย​คลั่ง ก่อน​จะ​ลอบ​มอง​อดีต​สาว​คน​รัก​จาก​มุม​ไกลๆ...หวังสุดใจ​ว่า​จะ​ได้​กลับ​มา​อยู่​ด้วย​กัน​อีก​ครั้ง​เมื่อ​ถึง​เวลา

ขณะ​ที่​สถานการณ์​ความ​รัก​ของ​ภรพ​กับ​วัน​วิสา​ยัง​ไม่​มี​ทางออก...พ่อ​ของ​ทั้ง​สอง​ก็​กำลัง​เคร่งเครียด​กับ​ข้อมูล​ยุแยง​ของ​เฮ้ง ที่​วนเวียน​กรอก​หู​ทุก​วัน​ให้​รับ​รู้​ถึง​ความ​เลว​ของ​แต่ละ​ฝ่าย แต่​ถึง​กระนั้น...ไพศาล​ก็​ไม่​เล่น​ด้วย ยืนยัน​ไม่​ประมูล​สัมปทาน​เพราะหมดอาลัย ตายอยาก​จาก​การ​สูญเสีย​ภรพ ส่วน​บันลือ...แม้​จะ​ดีใจ​ที่​ไม่​มี​คู่แข่ง แต่​ก็​ยัง​ไม่​วางใจ รู้​ดี​ว่า​อำนาจ​และ​ผล​ประโยชน์​เป็น​เรื่อง​ไม่เข้าใครออกใคร

วันวิสาแอบได้ยินทุกครั้งที่เฮ้งแวะมาหาพ่อกับพี่ชาย ระแวงไม่น้อยและเริ่มเป็นห่วงพวกบ้านรุ่งเรือง–ไพศาลศิริโดยไม่รู้ตัว ส่วนภรพ...ตามสืบจนใกล้ได้ตัวคนบงการเต็มที โดยเฉพาะเมื่อได้ข้อมูลจากหยกมณี นักร้องสาวสวยที่ช่วยสืบความเป็นไปของผู้คนในเยาวราชมาตลอด ว่ามีคนจากหลายแก๊งเตรียมฉลอง เมื่อรู้ว่าแก๊งเสือจะไม่ประมูลสัมปทานในปีนี้ แต่ที่ทำให้เขาร้อนรนสุด คงหนีไม่พ้นข่าวล่าเรื่องวันวิสา ที่ประกาศจะแต่งงานกับประยูรเร็วๆนี้!

บ้านรุ่งเรืองไพศาลศิริไม่ทันคลายความโศกเศร้าจากการจากไปของภรพ มงคลก็ถูกไพศาลไล่ออกอีก เพราะถูกโชคทวีเป่าหูว่าบอดี้การ์ดหนุ่มคู่หูเป็นพวกไว้ใจไม่ได้ ภรีมไม่รู้ว่าโชคทวีอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ตกใจมาก ไม่อยากเชื่อว่าคนซื่อๆอย่างมงคลจะกล้าคิดทรยศแก๊งเสือ โชคทวีลอบยิ้มร้าย ก่อนปลอบ

“หมวยเล็กไม่ต้องกลัว เฮียยังอยู่ทั้งคน เฮียไม่ยอมให้หน้าไหนมันมาคิดร้ายกับพวกเราได้หรอก”

ooooooo

เพราะความรักแน่นอกแท้ๆ ทำให้ภรพตัดสินใจบุกบ้านจิตวรบรรจงในคืนหนึ่ง หลังสืบทราบว่าอดีตสาว คนรักต้องหมั้นและแต่งงานกับประยูรในอีกไม่กี่วัน วันวิสาตกใจสุดขีด พูดไม่ออก จนภรพต้องแกล้งแหย่

“ดีใจหรือเสียใจที่ได้เจอกันอีก...คนอย่างนายภรพมันดวงแข็ง ไม่ตายง่ายๆหรอก”

วันวิสาไม่หายช็อก “นายมันเข้าขั้นบ้าแล้ว แช่งตัวเองอย่างนี้ก็มีด้วย”

“ไม่ทำอย่างนี้แล้วจะได้รู้ได้เห็นอะไรดีๆได้ยังไง” วันวิสาไม่เข้าใจ ภรพเลยแขวะ “อย่างน้อยก็ได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งรีบเอาตัวเองใส่ตะกร้าล้างน้ำ ทำไมล่ะ...

ผัวเก่าตายยังไม่ถึงเดือนเลย รีบหาผัวใหม่ซะแล้ว”

วันวิสาจะตบ แต่ภรพดึงมือไว้ กระชากมาใกล้ “บอกเลิกการแต่งงานซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

วันวิสาไม่ยอม แหวลั่นว่าเขาไม่มีสิทธิ์ ภรพโมโหหึง ดึงตัวมาจูบหนักๆ ก่อนจะผละจากกันแทบไม่ทันเมื่อได้ยินเสียงมาลีเคาะประตู วันวิสาพยายามขืนตัวออก แล้วเอ่ยปากไล่อดีตหนุ่มคนรัก

“เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ฉันถือว่าคนชื่อภรพตายไปแล้ว ไม่มีเหลือ...แม้แต่ในความทรงจำ!”

ภรพไม่ยอมไปไหน แต่หลบมุมห้องเมื่อมาลีเข้ามาคุยกับลูกสาว วันวิสามีสีหน้าอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด เมื่อถูกแม่จับได้ว่าไม่ได้ยินดีและเต็มใจจะแต่งงานกับประยูร แต่ถึงกระนั้นก็ยืนยันจะทำเพื่อครอบครัว

“เกิดเป็นลูกผู้หญิง โอกาสมันไม่ได้มีมากหรอกนะ แต่ถ้าลื้อแน่ใจ ก็ทำหน้าที่เมีย หน้าที่ลูกสะใภ้ให้ดีที่สุด”

วันวิสาพยักหน้ารับทั้งน้ำตาคลอๆ “จ้ะม้า...ถึงตอนนี้หนูรู้แล้วว่าความรักมันไม่มีอยู่จริง มันเป็นเรื่องเหลวไหล เรื่องโกหกหลอกตัวเองทั้งนั้น หนูเหลือแต่หน้าที่ของลูกที่ต้องทำเพื่อป๊ากับม้าเท่านั้น”

คำตอบของวันวิสาทำให้มาลีสะเทือนใจมาก และพาลไปลงกับบันลือ ตัวตั้งตัวตีบังคับลูกสาวให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก แถมไม่รู้สึกผิดและโบ้ยให้เป็นหน้าที่ของเธอในฐานะแม่ต้องเกลี้ยกล่อมลูกสาว

มาลีถอนใจเหนื่อยหน่าย โพล่งออกไปอย่างเหลืออด “เฮียไม่ต้องห่วงหรอก อาวันอีโตแล้ว พูดจารู้เรื่อง อีกอย่างอั๊วว่ายังไงอาวันอีก็โชคดีกว่าอั๊ว ที่ได้แต่งงานกับคนที่รักอี ไม่ใช่สักแต่ว่าแต่งอย่างอั๊ว”

ฝ่ายภรพ...ได้ยินเต็มสองหูว่าวันวิสายืนยันจะแต่งงานก็ร้อนใจ สั่งเสียงเข้มให้เธอยกเลิก แต่วันวิสาก็ไม่สน

“นายไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งฉัน ฉันไม่ใช่นักโทษของนายแล้ว”

“ทำไมจะไม่ใช่...เธอต้องชดใช้สิ่งที่เธอทำไว้ตลอดชีวิตเธอนั่นแหละ”

“ออกไป...ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วย”

“ร้องเลย ใครเขาห้ามเธอไว้ล่ะ หรือว่าอยากถูกปิดปากอีกครั้ง” วันวิสาแหวกลับว่าเขาเป็นคนเลว แต่ภรพก็ไม่สะทกสะท้าน ยั่วกลับ “แต่เธอก็คิดถึงผู้ชายเลวคนนี้ทุกนาที”

“ไม่จริง...ฉันรังเกียจนายทุกลมหายใจเข้าออกต่างหาก ฉันไม่เคยดีใจกับอะไรเท่าตอนได้ยินข่าวว่านายตายเลย”

ภรพโมโหหึง กระชากตัวจะจูบสั่งสอนอีกครั้ง แต่ท่าทีแข็งทื่อของเธอก็ทำให้เขาหมดอารมณ์ ผลักเธอออก แต่ไม่วายทิ้งท้าย “ถ้ายังยืนยันจะแต่งงานกับไอ้หมอนั่น อย่าหาว่าไม่เตือน!”

ooooooo

มงคลออกจากบ้านไพศาลรุ่งเรืองศิริระยะหนึ่งแล้ว พราวตาอดเป็นห่วงไม่ได้ ตามประสาคนที่คุ้นเคยกัน มานาน เลยหอบหิ้วปิ่นโตใส่อาหารไปฝากถึงบ้านเช่า อดีตบอดี้การ์ดหนุ่มเจียมเนื้อเจียมตัวเหมือนเดิม จนเธออดอ่อนใจไม่ได้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่านั้น นอกจากเตือนให้เขายึดมั่นในความดี

“คุณพราวไม่ต้องห่วงหรอกครับ นายสอนผมเสมอว่าคนทำชั่ว ชีวิตไม่มีวันได้รับความสุขความเจริญ”

“นายต้องอดทนมากๆนะ คนคิดดีทำดีไม่มีทางอับจนหนทางหรอก ฉันจะเป็นกำลังใจให้”

ด้านโชคทวี...เริ่มต้นแผนการลับ ตะล่อมภรีมให้ช่วยหาเอกสารสำคัญ โดยใช้ความไว้วางใจของเธอเป็นเครื่องมือ ภรีมตามไม่ทัน รับปากช่วยด้วยความเต็มใจ เพราะคิดว่าเป็นเรื่องดี โชคทวีจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระของไพศาล

ฟากบ้านจิตวรบรรจง...ตื่นเต้นมากจะได้ดองกับประกิตและประยูร ถึงขั้นปรึกษาจริงจังจะรวมบริษัท บันลือเห็นดีด้วย แต่อยากขอเวลาใคร่ครวญให้แน่ใจจึงจะตอบตกลง ประกิตไม่ขัด ต่างจากประยูรที่อยากเร่งวัน เร่งคืนให้ถึงงานแต่ง จะได้เข้าหอกับวันวิสา สร้างความไม่พอใจให้แก่ภรพซึ่งปลอมตัวเป็นเด็กเสิร์ฟมาสืบความในฉั่วเทียนเหลาเป็นอย่างมาก จนถึงขั้นแกล้งทำน้ำซุปร้อนๆหกใส่กางเกงของประยูร!

วันเดียวกันที่ร้านตัดเสื้อ...มาลีพาลูกสาวมาลองชุดแต่งงาน วันวิสาทำทุกอย่างด้วยท่าทีเฉยชา ก่อนจะสะดุ้งเฮือก เมื่อเจอหน้าภรพในห้องลองเสื้อ ทายาทหนุ่มแก๊งเสือไม่สนใจท่าทางอึดอัด ฝากเธอไปบอกบันลือให้ปล่อยข่าวเรื่องการรวมบริษัท วันวิสาสงสัย แต่ไม่ทันถาม อดีตหนุ่มคนรักก็หายตัวไปเสียก่อน

ระหว่างที่ภรพเร่งสืบหาตัวผู้บงการ...โชคทวีพยายาม อย่างหนักจะให้สมาชิกในบ้านรุ่งเรืองไพศาลศิริไว้ใจ โดยเฉพาะกับสุพรรษาซึ่งล้มป่วยเดินไม่ได้ตั้งแต่สูญเสียลูกชาย จนทุกคนมองเขาด้วยสายตาดีขึ้น และวางใจมากพอจะเรียกเขาเหมือนลูกชาย โชคทวีย่ามใจมาก มั่นใจว่าแผนขั้นต่อไปต้องได้ผล ไม่รู้เลยว่าไพศาลจับตามองเขาอยู่ห่างๆด้วยสายตาไม่ไว้ใจ ระแวงว่าชายหนุ่มที่ฟูมฟักเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยอาจคิดไม่ซื่อ!

ไม่ใช่โชคทวีคนเดียวที่มีแผนลับ มงคลซึ่งออกจากแก๊งเสือ ก็เร่งดำเนินการแฝงตัวเป็นบอดี้การ์ดคนใหม่ให้เฮ้งจนได้โดยไม่ถูกสงสัย แถมปล่อยให้เจ้านายคนใหม่หยามไพศาลอีกต่างหาก ที่เลือกทิ้งคนมีฝีมืออย่างมงคล

ขณะที่พวกผู้ชายขับเคี่ยวกันด้วยแผนมากมายหลายชั้น สุพรรษา พราวตา มาลีและวันวิสาไปไหว้พระขอพรในวันเดียวกันที่ศาลเจ้า เลยได้มีโอกาสเปิดใจคุยกัน เป็นครั้งแรก โดยสุพรรษาแยกไปคุยกับมาลี รำพึงรำพันถึงภรพ ว่าไม่มีวาสนาได้ครองคู่กับวันวิสา มาลีต้องปลอบให้ทำใจ เพราะความรักเป็นแค่เรื่องคิดไปเองไม่มีอยู่จริงสุพรรษาถอนใจยาว มองหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ “ลื้อก็มองโลกโหดร้ายเกินไป”

“ไม่เจอกับตัวไม่มีวันรู้ซึ้งรสชาติมันหรอก ว่าการต้องทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รักเรามันเจ็บปวดแค่ไหน”

“แต่ในฐานะแม่ เราอยู่กันมาได้ถึงวันนี้เพราะความรักในหัวใจไม่ใช่หรือ ลื้อจะว่าความรักไม่มีอยู่จริงได้ยังไง”

ส่วนพราวตากับวันวิสา แยกมาคุยกันแบบสาวๆอีกมุม และก็เป็นพราวตาที่เปิดฉาก

“เสียดายนะ...เสียดายที่เรื่องผิดใจกันในอดีตของคนรุ่นหนึ่ง ต้องทำให้ความรักของคนอีกรุ่นมีปัญหา”

“มันเป็นอดีตไปแล้ว อย่าไปคิดถึงมันเลยค่ะ ความรักมักเล่นกับเราเสมอ ตราบใดที่เรายอมเป็นคนโง่”

“ภรพเขาจริงใจกับเธอมากนะ เขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้าน เธอเป็นคนแรก และคงจะเป็นตลอดไป”

วันวิสาเข้าใจว่าอีกฝ่ายถูกภรพเกลี้ยกล่อมให้มาพูดเรื่องยกเลิกงานแต่ง แต่พราวตากลับไม่รู้เรื่อง

“ตั้งแต่ภรพตาย ที่บ้านฉันก็เงียบเหงา ทั้งป๊าทั้งม้า ดูไม่มีแก่จิตแก่ใจทำอะไร...ชีวิตของเธอ เธอเลือกมันได้ ด้วยตัวเธอเอง แล้วฉันจะโน้มน้าวเธอได้ยังไง”

วันวิสานิ่วหน้า เริ่มเอะใจว่าอีกฝ่ายอาจไม่รู้เรื่องภรพยังมีชีวิต แต่ไม่ทันอธิบาย สองสาวก็ต้องแยกจากกันเสียก่อน เพราะสุพรรษากับมาลีคุยกันเสร็จแล้ว

ooooooo

ภรพตามสืบจนรู้ว่าจะมีการวางเพลิงโกดังสินค้าของตระกูลจิตวรบรรจง เลยบุกเดี่ยวไปช่วย กว่าบันลือ บดิน พร้อมด้วยวันวิสาและประยูรจะไปถึง ทุกอย่างก็เกือบจะอยู่ในความสงบ เฮ้งทราบเรื่องและแล่นมาหาพวกบ้านจิตวรบรรจงแต่เช้า พร้อมยืนยันหนักแน่นว่าทุกอย่างต้องเป็นฝีมือไพศาล

“มันอิจฉาลื้อไง ไอ้นี่มันเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก มันไม่ยอมให้ตัวเองเจ๊งคนเดียว คนอื่นต้องเจ๊งไปด้วย”

บดินกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจ “เลวจริงๆ เราต้องตอบโต้เอาคืนมันบ้างนะป๊า”

“ไม่มีหลักฐาน แล้วเราจะเอาผิดจากมันได้ยังไง”

“ลื้อจะหวังกฎหมายบ้านเมืองหรืออาบันลือ คนชั่วๆ อย่างมัน ยังไงก็ต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน มันถึงจะถูก”

วันวิสาซึ่งแอบได้ยินเหมือนทุกครั้งถึงกับสะดุ้ง แต่ไม่ทันคิดอะไรก็ต้องผละไปเสียก่อน เมื่อมาลีมาเรียกให้ไปช่วยทำอาหารว่าง ส่วนพวกบันลือหารือกับเฮ้งอย่าง เคร่งเครียด ตาลุกวาวเมื่อเฮ้งยุเสียงเข้ม

“มันเผาของลื้อได้ ทำไมลื้อจะเผาของมันบ้างไม่ได้วะ!”

บันลือมองตามมงคล อดีตบอดี้การ์ดของแก๊งเสือซึ่งเดินตามเฮ้งไปด้วยแววตาครุ่นคิด ก่อนจะระบายลมหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเจอหน้าไพศาลอดีตเพื่อนรักเพื่อนแค้นที่มาพบตามนัดในเวลาต่อมา

“ฝากขอบใจอาภรพด้วย ถ้าอีไปไม่ทันคงหมดโกดัง ขอบใจลื้อด้วยที่บอกเรื่องเฮ้ง ไม่งั้นอั๊วคงเข้าใจผิดอีกนาน”

“อาประกิตก็เหมือนกันนะ คบกับอี...ระวังให้ดี”

“อาประกิตไม่น่ามีพิษมีภัยนะ ดูท่าทางแล้วไม่น่าจะเป็นคนเลว”

“คนหัวอ่อนก็น่ากลัวไม่น้อยกว่าคนเลว โดยเฉพาะ ถ้าอีถูกจูงจมูกไปร่วมกับฝ่ายตรงข้ามเล่นงานเรา”

บันลือเข้าใจดี แต่เชื่อว่าว่าที่ลูกเขยคงไม่คิดร้าย แต่กลับต้องหนักใจเมื่อเจอกับเหตุผลของไพศาล

“ลื้อก็รู้ว่าลูกสาวลื้อไม่ได้รักลูกชายอาประกิต นี่อาบันลือ...แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักมันทรมานมากแค่ไหน ลื้อกับอั๊วน่าจะรู้ดี อาษารักอยู่กับลื้อ แต่ต้องมาแต่งงานกับอั๊วตามที่ผู้ใหญ่บอกตามประเพณี แล้วได้อะไร...ขนาดอีมีลูกกับอั๊วสามคน อาษายังบ่นถึงลื้ออยู่เลย ลื้ออยากให้ลูกของลื้อเป็นอย่างเราไหม”

บันลือถอนใจหนักหน่วง จนด้วยทางแก้ เพราะ รับปากประกิตเรื่องแต่งงานไปแล้ว ไพศาลบอกให้มีงานต่อไป แต่จะให้ภรพบุกชิงตัวเจ้าสาวระหว่างทาง บันลือถึงกับโวยลั่น เพราะเท่ากับฉีกหน้าเขาต่อหน้าคนทั้งเยาวราช

“ลื้อก็รู้อยู่ว่าลูกสาวลื้อรักกับอาภรพ ถ้าอาภรพผิดหวัง แม่ของอีก็ต้องเสียใจ ลื้ออยากให้อาษาเสียใจหรือวะ”

“ไอ้เซี้ยะ...ลื้อกระชากหัวใจอั๊วไปครั้งนึงแล้ว นี่ลื้อจะให้อั๊วขายขี้หน้าคนทั้งเยาวราชอีก มันจะมากไปแล้วนะ”

บันลือลุกออกไปอย่างหัวเสีย ก่อนจะหมุนตัวกลับมาในอีกไม่กี่อึดใจ

“เห็นแก่อาษา ไม่เกี่ยวกับลื้อ อั๊วให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย”

“ทุกอย่างต้องเป็นความลับ มีแค่อั๊วกับลื้อ แล้วก็อาภรพเท่านั้นที่รู้...ขอบใจลื้อมาก”

ด้านวันวิสา...ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง กลุ้มใจมากเรื่องภรพ เลยต้องแวะไปหาถึงศาลเจ้า แต่ก็ไม่พบใคร นอกจากซินแสง้วง และก็เพราะท่าทางเหมือนคนทุกข์หนักของเธอ ซินแสใหญ่เลยเสนอจะดูดวงให้ แต่เธอก็ปฏิเสธ

“ดีแล้ว...อะไรก็กำหนดความเป็นไปของชีวิตเราไม่ได้นอกจากตัวเราเอง บางทีสิ่งที่เราเห็นก็ไม่ได้เป็นอย่างที่มันเป็นอยู่ สิ่งที่เราตามหา บางทีมันก็ไม่ได้อยู่ไกลสุดเอื้อม มันอยู่ในใจลื้อเองนั่นแหละ สำรวจดีๆแล้วลื้อจะหามันเจอ”

วันวิสายกมือไหว้ขอบคุณและขอตัว เดินไปตามทางกลับบ้านด้วยจิตใจห่อเหี่ยวเหมือนขามา ภรพซึ่งดักรออยู่แล้ว ฉวยโอกาสที่เธอไม่ทันตั้งตัว กระชากเข้ามาในตรอกลับตา พร้อมกับวาจาถากถางเหมือนเคย

“คิดถึงกันขนาดนี้เลยหรือว่าที่เจ้าสาว...ไอ้เจ้าบ่าวของเธอมันจะรู้สึกยังไง ถ้ารู้ว่าว่าที่เจ้าสาวมันมีชู้ทางใจ”

“หยาบคาย...จิตใจสกปรก เมื่อคืนฉันน่าจะเอาปืนไปด้วย จะได้ยิงนายทิ้งให้สิ้นเรื่อง”

“อย่ามานึกเสียใจทีหลังแล้วกัน”

“ฉันจะบอกทุกคนให้รู้ความจริง”

ภรพทำท่าจะจูบ “แล้วคิดหรือว่าเธอจะไม่มีความจริงที่ปกปิดคนอื่นเขา...เรื่องระหว่างเธอกับฉันมันไม่จบง่ายๆหรอก รอให้ฉันจัดการกับเรื่องกวนใจให้ได้เรียบร้อยก่อน...เธอน่ะมันของตาย” จบคำก็ประกบจูบอย่างดูดดื่ม ก่อนจะผละออก “ยังจำทางกลับบ้านได้ไหม คงไม่ต้องถึงกับให้ไปส่งหรอกนะ รักษาตัวดีๆให้ถึงวันแต่งงานก็แล้วกัน!”

ooooooo

ไม่ใช่แค่ความไว้วางใจจากคนในบ้านรุ่งเรืองไพศาลศิริเท่านั้นที่โชคทวีอยากได้ แต่แผนขั้นต่อมาของเขาคือล่อลวงให้ภรีมน้องน้อยของบ้านตกหลุมรักเขาด้วย เริ่มด้วยการซื้อข้าวของราคาแพงให้เป็นของกำนัลแทนใจ ภรีมชอบใจมาก แต่เมื่อถูกพราวตาเตือนไม่ให้รับของจากคนอื่นง่ายๆก็หัวเสีย และเข้าใจผิดคิดว่าพี่สาวอิจฉา

แต่ถึงจะโดนขัดขวางแค่ไหน โชคทวีก็ไม่ถอย เล่นละครฉากใหญ่ไปสู่ขอภรีมกับไพศาลแบบตรงไปตรงมา หัวหน้าแก๊งเสือมองหน้าชายหนุ่มในอุปการะนิ่งๆ ก่อนจะขอให้รอเวลา เพราะอยากให้พราวตาแต่งงานก่อน

ทุกอย่างอยู่ในความเงียบสงบจนถึงหนึ่งวันก่อนงานแต่งของประยูรกับวันวิสา พิธีการทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างดี ถูกต้องตามประเพณีทุกประการ โดยผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายซึ่งยินดีอย่างยิ่งจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน คงมีเพียงวันวิสาก้มหน้าก้มตารับชะตากรรมด้วยใจปั่นป่วน กลัวจะเกิดเรื่องในวันมงคลตามที่ภรพเคยขู่

คืนเดียวกันที่ฉั่วเทียนเหลา...ภรพไปรอพบมงคลตามนัด โดยมีหยกมณีเป็นผู้ช่วยเหมือนเคย แล้วทั้งสามก็ได้ค้นพบความจริง ว่าแท้จริงเฮ้งกำลังสมคบคิดกับเล้งทำการบางอย่าง

ภรพรีบโทร.บอกพ่อเรื่องความสัมพันธ์แบบมีเลศนัยของเฮ้งกับเล้ง ไพศาลไม่แปลกใจเลย

“มันเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูงอยู่แล้ว อยากใหญ่ อยากเป็นที่หนึ่ง อยากเป็นแม้กระทั่งนายกสมาคมเลือดมังกร จะได้เอาธุรกิจสีดำของพรรคพวกมันเข้ามาให้เต็มเยาวราช แต่ถึงจะมั่นใจว่าเป็นมัน เราก็ต้องหาหลักฐานให้แข็งแรง”

ภรพรับปากจะรีบหาหลักฐานโดยเร็วที่สุด ก่อนจะดีใจเนื้อเต้น เมื่อพ่อแจ้งข่าวดีเรื่องแผนชิงตัววันวิสา

“เออ...อั๊วพูดกับอีแล้ว อั๊วลงทุนโดนด่ามาซะเละ รีบไปจัดการให้เรียบร้อย”

วันวิสายังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง นั่งมองชุดแต่งงานด้วยความรู้สึกหลายหลาก มาลีเข้ามาหาพร้อมกล่องเครื่องประดับ และอดไม่ได้พูดปลอบประโลมให้ลูกสาวคนเดียวคลายใจ

“ถึงพรุ่งนี้จะต้องกลายไปเป็นคนตระกูลอื่น แต่ม้าก็ให้ลื้อรู้ไว้...ยังไงลื้อก็เป็นลูกสาวของม้าตลอดไป ไม่ว่าลื้อจะต้องเจอกับอะไร ลื้อก็ต้องอดทนนะ ต่อให้ใครไม่เห็นค่าเรา ลื้อก็ต้องทำหน้าที่ของลื้อให้ดีที่สุด อย่าให้ใครตำหนิได้”

วันวิสาทำใจรับชะตากรรมและทำหน้าที่เจ้าสาวอย่างดีที่สุดในเช้าวันต่อมา แต่ก็ต้องตกใจหน้าซีด เมื่อจู่ๆระหว่างทางที่นั่งรถไปกับเจ้าบ่าว ก็มีขบวนสิงโตเชิดมาล้อมหน้าล้อมหลัง แล้วฉวยโอกาสช่วงชุลมุนชิงตัวเจ้าสาว!

ประยูรร้องไห้หาเจ้าสาวเหมือนเด็กๆ ยืนมองรถตัวเองแล่นผ่านไปจนลับตา ส่วนวันวิสาแหกปากโวยวายบอกให้คนขับจอดรถ พร้อมแหวเสียงลั่นว่าเป็นพวกไหน ต้องการอะไร แล้วก็ต้องตกตะลึง เมื่อเห็นหน้าคนขับแบบชัดๆ

“เรื่องชั่วๆอย่างนี้จะเป็นใครได้...ถ้าไม่ใช่ไอ้จู๋คนนี้”

ภรพตอบด้วยท่าทีกวนประสาทที่สุด วันวิสาพยายามบอกให้เขาจอดและปล่อยเธอไป แต่ทายาทหนุ่มแก๊งเสือกลับสั่งให้หุบปาก และจงใจขับรถอย่างเร็วจนเธอถึงกับตาเหลือก นั่งตัวแข็งทื่อตลอดทาง

กว่าพวกบ้านจิตวรบรรจงจะทราบเรื่องว่าวันวิสาถูกชิงตัวกลางทาง ทุกอย่างก็ไร้ร่องรอยแล้ว บดินฮึดฮัดจะตามหาน้อง โดยมีมาลีสนับสนุนเต็มที่ด้วยความเป็นห่วงลูก มีเพียงบันลือที่รู้ทุกอย่างว่าเป็นแผนซึ่งวางร่วมกันกับพวกภรพ แต่ก็ต้องแกล้งทำท่าเป็นกังวล ก่อนจะกำชับไม่ให้แจ้งความเพราะกลัวเสียหน้า!

ฝ่ายประยูรกลับไปร้องไห้ฟูมฟายกับพ่อที่บ้าน จะให้ออกไปตามหาเจ้าสาวที่หายตัวไปคืนมา ประกิตประสาทเสียมาก พยายามบอกให้ลูกชายคนเดียวเลิกโวยวาย แต่ก็ไม่สำเร็จ เลยตบกะโหลกเรียกสติ แล้วแหวลั่น

“เจ้าสาวลื้ออีถูกชิงตัวไปแบบนี้ ป่านนี้อียับเยินแหกไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ ลื้อจะเอามาร่วมตระกูลได้ไง... ไอ้บ้า!”

ooooooo

ภรพขับรถพาวันวิสาออกนอกเมือง ห่างไกลสายตาผู้คน สั่งให้เปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดเจ้าสาวเป็นชุดเก่าซอมซ่อไม่สะดุดตา วันวิสายอมแบบเสียไม่ได้เหมือนเคย แต่ไม่วายแหวให้เขาหันหน้าไปอีกทางระหว่างที่เปลี่ยน

“เห็นมาหมดแล้ว ไม่เห็นมีอะไรน่าดูสักอย่าง มีอะไรต้องอายด้วยวะ”

“คนอย่างนาย...จนตายก็ไม่มีวันรู้หรอกว่าควรจะปฏิบัติกับผู้หญิงยังไง”

ภรพไม่ต่อปากต่อคำด้วย รอจนเธอเปลี่ยนเสร็จ จึงพาขึ้นรถคันใหม่ แล้วขับออกไปทันที

เวลาเดียวกันที่บ้านจิตวรบรรจง...เฮ้งตีหน้าตื่นมาสอบถามเรื่องวันวิสา บันลือมองมานิ่งๆ ก่อนจะแกล้งถามว่าอีกฝ่ายรู้ได้ยังไง เฮ้งไม่รู้ตัวว่าถูกจับผิด สร้างเรื่องยุแยงให้โบ้ยความรับผิดชอบให้พวกประกิต โดยเฉพาะถ้าต้องจ่ายค่าไถ่ มาลีโมโหสวนว่าลูกสาวไม่ใช่ผักปลาจะได้ตีราคา เฮ้งทำท่าจะโวย แต่กลับต้องอึ้งเมื่อเจอบันลือย้อน

“มันก็ถูกของอีไม่ใช่หรือ ลูกผู้หญิง ลูกผู้ชาย...ยังไงก็ลูกเรา”

ด้านวันวิสา...ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้เห็นสภาพบ้านเช่าทรุดโทรมตรงหน้า ภรพพาเดินรอบๆ บอกว่าคือบ้านใหม่ พร้อมกำชับหนักแน่น ห้ามหนีออกไปเด็ดขาด วันวิสาโกรธมาก ท้าทายว่าอย่าเผลอแล้วกัน

“จะหนีไปไหนแม่คุณ...กลับไปหาเจ้าบ่าว หรือกลับไปหาป๊าม้าเธอค่ามันก็เท่ากันแหละ ไม่มีใครเขาต้อนรับเธอหรอก เจ้าสาวที่ถูกฉุดในวันแต่งงานน่ะ ใครเขาจะเชื่อว่ายังบริสุทธิ์ผุดผ่อง” วันวิสาแหวว่าเขาเป็นคนเลว แต่ภรพก็ไม่สะทกสะท้านเหมือนเคย “ขอบใจที่ชม แต่อย่าคิดอะไรมากเลย เราสองคนสวรรค์คงส่งให้ลงมาเป็นคู่กัน”

วันวิสาแค้นจัด จ้องหน้าจะเอาเรื่อง แต่ภรพก็ไม่แคร์ “เอ้า...ยืนเฉยอยู่นั่นแหละ บ้านช่องรกอย่างกับอะไรดี เก็บกวาดเช็ดถูเข้าสิ หน้าที่แม่บ้าน ม้าเธอคงสอนมา

ให้หมดแล้วว่าต้องทำอะไรยังไง...ผัวถึงจะรักจะหลง”

หลังออกจากบ้านจิตวรบรรจง เฮ้งก็มุ่งหน้าไปป่วนบ้านรุ่งเรืองไพศาลศิริต่อ ไพศาลตีหน้าตายทำเป็นเพิ่งรู้เรื่อง ส่วนสุพรรษาไม่รู้เรื่องจริงๆ หน้าเสียด้วยความสงสารและเห็นใจมาลี เฮ้งเลยเชื่อสนิท

“มันน่าอายนะซ้อ รู้ถึงไหนอายเขาไปถึงนั่น อั๊วว่ามันคงเป็นคราวเคราะห์ของไอ้บันลือนั่นแหละ มันทำเรื่องชั่วๆไว้มาก เจออย่างนี้ก็สมควรแล้ว ลูกสาวมันคงไม่ใช่ย่อย ใครได้ไปร่วมวงศ์ตระกูลคงหาความเจริญไม่ได้หรอก”

“ขอบใจลื้อนะอาเฮ้งที่อุตส่าห์มาส่งข่าว”

“คนชั่วๆหากินไม่สุจริตอย่างมัน พวกเราต้องร่วมมือกันเขี่ยมันออกไป อย่าให้มันมีที่ยืน...ใช่ไหมล่ะอาเซี้ยะ”

ระหว่างที่เฮ้งพูดคุยกับไพศาลในบ้าน มงคลซึ่งตามมาคุ้มกันดูแลนั่งรอข้างนอก พราวตาผ่านมาเห็น อดตัดพ้องอนๆไม่ได้ ว่าเขาย้ายบ้านก็ไม่ยอมบอก มงคลรู้สึกแย่ แต่ไม่อยากให้เสียแผน เลยทำตัวเย็นชา พราวตาคับข้องใจมาก แต่ไม่ทันซัก ไพศาลก็เดินออกมาส่งเฮ้งเสียก่อน

โชคทวีซึ่งตามมาด้วยถึงกับชะงัก ไม่คิดว่าอดีตคู่หูจะทำงานให้เฮ้ง ไพศาลส่งสายตาบางอย่างให้มงคล ก่อนจะตีหน้านิ่งเหมือนไม่ยินดียินร้าย เฮ้งไม่ทันสังเกต เชื่อสนิทว่ายังไม่มีใครรู้ตัวตนแท้จริงของตน

กว่าวันวิสาจะทำความสะอาดบ้านเช่าเสร็จก็แทบ หมดแรง ภรพซึ่งไม่ได้ช่วยอะไรเลย เดินมาหาพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่เอี่ยมอ่อง วันวิสามองมาตาขวาง อดบ่นไม่ได้ว่าตามเก็บกวาดข้าวของกระจุยกระจายของเขาไม่ไหว แต่ภรพก็ไม่สน อ้างว่าเป็นหน้าที่เมีย วันวิสาโกรธมาก โต้กลับไม่หยุดปาก ภรพหัวเราะเยาะ ก่อนจะสั่งให้ติดกระดุมเสื้อให้

วันวิสารู้ดีว่าขัดขืนไปก็ไม่มีประโยชน์ เลยยอม ติดให้แบบเสียไม่ได้ ภรพได้ทีเยาะหยัน

“จะหนีความจริงทำไม ยังไงก็เป็นความจริงวันยังค่ำ ชาวบ้านแถวนี้เขารู้กันทั้งนั้นว่าเราเป็นผัวเมียกัน”

“นายมันความคิดสกปรก!”

“สกปรกตรงไหน ผู้หญิงผู้ชายอยู่ด้วยกัน บ้านเดียวกัน ไม่เป็นผัวเมียกันแล้วจะเป็นอะไรวะ”

วันวิสาเหลืออดจะผละออกไป แต่ก็ถูกเขายื้อไว้

“ผัวจะออกไปธุระข้างนอก หอมแก้มผัวสั่งลา หน่อยเร็ว”

วันวิสายืนนิ่ง แต่เมื่อถูกเขาเร่ง ก็จำต้องโน้มตัวไปจูบแบบขอไปที ภรพยังไม่พอใจ

“ให้มันจริงใจหน่อย จูบแบบที่มันอาจจะเป็นจูบสุดท้ายในชีวิตน่ะ...ทำเป็นไหม”

วันวิสาไม่ขยับ ภรพรำคาญ เลยดึงไปจูบเสียเอง แถมสั่งทิ้งท้าย ให้ทำอาหารเย็นไว้...เดี๋ยวผัวจะกลับมากิน

ooooooo

โชคทวีไม่ละความพยายามจะล้วงข้อมูลลับของบริษัทรังนก แสร้งตีหน้าเศร้า หลอกให้ภรีมตายใจ และยอมช่วยหาเอกสารสำคัญที่เขาไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่มย่าม ภรีมตามเล่ห์เหลี่ยมคนโกงไม่ทัน รับปากช่วยเหลืออย่างดี เพราะเข้าใจว่าจะเป็นการแบ่งเบาภาระหนักหนาของพ่อ

ด้านวันวิสา...อยากจะเป็นบ้าเมื่อภรพหิ้วถุงเสื้อผ้า ทรงป้ากลับมาให้เปลี่ยน แถมถากถางเธอไม่หยุด ให้ทำตัวเป็นเมียคนจน ภรพเห็นท่าทางอึดอัดของเธอก็แอบสงสาร แต่เพื่อให้แผนสมบูรณ์ เลยต้องเก๊กหน้าเข้มต่อไป

“นายทำอย่างนี้กับฉันทำไม ครอบครัวฉันทำให้นายเจ็บแค้นขนาดนี้เลยหรือ”

“เธอเป็นสมบัติของฉัน ฉันมันคนตัวเปล่า มีสมบัติกับเขาอย่างเดียว แล้วมันเรื่องอะไรฉันต้องยกให้คนอื่น เป็นเมียคนจนต้องทำใจหน่อยนะ ทำตัวให้สมฐานะด้วย บ้านนี้ยังต้องจ่ายค่าเช่า ต้องช่วยกันทำมาหากิน กว่าจะได้มาแต่ละสลึงมันไม่ง่ายเข้าใจไหม หรือว่าเกิดมาบนกองเงินกองทอง เป็นคุณหนูจนเคยตัวเลยหยิบจับอะไรไม่เป็นสักอย่าง”

วันวิสาร้องไห้ด้วยความคับแค้นใจ ไม่รู้วันไหนจะได้พ้นจากขุมนรกนี้ ไม่ต่างจากมาลี ร้อนรนเป็นห่วงลูกสาวมากจนต้องหันหน้าพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ อ้อนวอนพระที่ศาลเจ้าให้ช่วยคุ้มครอง ซินแสง้วงมองมาด้วยความเห็นใจ แต่ก็ทำได้แค่ปลอบให้คลายกังวลว่าวันวิสาไม่มีอันตรายถึงชีวิต แถมพูดทิ้งท้ายเป็นนัยๆ

“พระจันทร์ต้องอุ้มพยัคฆ์ พร้อมๆกับพยัคฆ์ต้องปกป้องพระจันทร์”

เวลาเดียวกันที่ด้านหน้าศาลเจ้า...สุพรรษานั่งรถเข็นมาไหว้พระพร้อมกับภรีม แต่ล้อรถดันติดร่องลานพื้นหิน เลยได้พบกับบดินซึ่งมาเป็นเพื่อนมาลีโดยบังเอิญ สุพรรษาให้ความเอ็นดูชายหนุ่มทายาทแก๊ง มังกรทองอย่างดี ต่างจากภรีม ประกาศตัวเป็นศัตรูกับเขาอย่างโจ่งแจ้ง และหาเรื่องเขาไม่หยุดจนสุพรรษาอ่อนใจ

“ม้าก็รู้ว่าคนบ้านนี้ทำอะไรกับพวกเราบ้าง เฮียภรพตายไปก็เพราะฝีมือคนบ้านนี้แหละ”

“ถ้าเป็นอย่างที่ลื้อพูดจริง ลื้อคิดว่าคนบ้านอั๊วจะต้องชดใช้ยังไง...หาลูกชายมาใช้คืนพอไหม”

ภรีมจะปรี๊ด แต่ต้องยั้งไว้ เมื่อเห็นมาลีเดินออกจากศาลเจ้ามาคุยกับสุพรรษา คุณหนูคนเล็กแห่งตระกูลเสือเลยต้องนั่งรอเงียบๆ โดยมีบดินคอยป่วน แหย่โน่น หยอกนี่จนเกือบตบะแตก

สุพรรษากับมาลีมองสองหนุ่มสาวคู่กัดคู่ใหม่ด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนจะหันหน้าปรับทุกข์ มาลีเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เป็นห่วงวันวิสามากจนไม่เป็นอันกินอันนอน แถมบันลือก็เก็บตัวเงียบ ไม่ออกไปตามหาลูกสาว

“อีคงเสียใจไม่แพ้ลื้อหรอก ลูกทั้งคน...อั๊วเสียใจด้วยนะ เรื่องแบบนี้ไม่น่าเกิดขึ้น ความจริงถ้าจะหาคนผิด เราก็ผิดกันทั้งหมดนี่แหละ เรามัวโกรธกันจนลืมกระทั่งความสุขของลูก กว่าจะคิดได้ก็สายเกินไปแล้ว”

ด้านภรพ...จิกใช้และทำร้ายจิตใจวันวิสาไม่เลิก ทั้งข่มและขู่ให้เธอทำหน้าที่แม่บ้านและเมียที่ดีตลอดเวลา จนหญิงสาวใกล้บ้าเต็มทน ภรพลอบมองใบหน้าเหนื่อยอ่อนของเธอด้วยความสงสาร แต่ยังตีหน้ายักษ์บังคับให้เธอมานอนในมุ้งแคบๆด้วยกัน แต่ที่ทำให้วันวิสากัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจ ก็เมื่อเขาเหน็บให้อาย

“เธอนี่ไม่รู้จักหน้าที่ตัวเอง ก่อนนอนคนเป็นเมียเขาต้องจูบผัว”

วันวิสาคร้านจะเถียงด้วย จำใจจูบเขาทั้งแก้มขวาและซ้าย แต่กลับนอนนิ่ง ไม่ยอมจูบปาก ภรพเลยโวย

“กราบพระยังสามทีเลย จูบมันก็ต้องสามทีเหมือนกันสิวะ”

วันวิสาอาย นอนหันหลังให้ดื้อๆ ภรพสงสารเลยดึงตัวมานอนหนุนแขน ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอ

“เราจะมีลูกด้วยกันกี่คนดี” วันวิสาหดคอหนี ตอบว่าไม่รู้ ภรพเลยแกล้ง “งั้นมีไปเรื่อยๆละกัน ไม่ต้องตั้งเป้า เดี๋ยวเครียดเปล่าๆ” วันวิสายังเงียบ ภรพเลยจูบแล้วเย้า “แต่ยังไงลูกคนแรก ขอเป็นผู้ชายนะ”

ooooooo




ละครซีรีส์เลือดมังกร : เสือ ตอนที่ 8 อ่านซีรีส์เลือดมังกร : เสือติดตามละครซีรีส์เลือดมังกร : เสือ ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย อนันดา เอเวอริงแฮม,คิมเบอร์ลี แอน เทียมศิริ 26 มี.ค. 2558 07:35 2015-03-30T01:00:55+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ