ข่าว

วิดีโอ



ซีรีส์เลือดมังกร : แรด

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก แอคชั่น ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: กาญจนา โตะยู , อริสา ผ่องสำราญ

กำกับการแสดงโดย: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

ผลิตโดย: บริษัท แอค อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: แอนดริว เกร๊กสัน,ณฐพร เตมีรักษ์

อัลบั้ม: ตามคำเรียกร้อง! แอนดริว คืนจอประกบ แต้ว "เลือดมังกร ตอน แรด"



คำประกาศจะแต่งงานของคณินทำให้ทุกคนถึงกับช็อก แต่คนประสาทเสียมากสุดคงหนีไม่พ้นแพน ว่าที่เจ้าสาวซึ่งจัดการลากว่าที่เจ้าบ่าวไปคุยตามลำพัง พร้อมกับคาดคั้นว่าทำไมต้องโกหก

“โกหกอะไร กอดกันกลมทั้งคืน ผมให้เกียรติขนาดไหนที่บอกว่าผมทำอะไรคุณ แล้วคุณทำอะไรผมบ้าง”

“บ้า...ไม่ใช่เวลามาพูดเล่น ฉันว่ายังไม่สายเกินไปนะที่จะพูดความจริง”

“ผมพูดความจริงไปหมดแล้ว”

“อย่าเอาชีวิตทั้งชีวิตมาล้อเล่นแบบนี้ การแต่งงานมันไม่ใช่การเล่นขายของ เล่นอีฉุด”

“แล้วใครล้อเล่น...ไม่ได้ล้อเล่น นี่เอาจริง แต่งงานกันนะแพน เอาจริงๆนะ...แต่งงานกันเถอะ”

สายตาและท่าทางจริงจังของคณิน ทำให้แพนลังเล...ไม่รู้เขาอยากแต่งจริงๆหรือเพราะจำเป็นกันแน่

ฝ่ายมนสิชา...อาละวาดบ้านแทบแตก หัวเสียมากเรื่องที่ต้องพลาดแต่งงานกับคณิน

“มนสิไม่ยอม มนสิต่างหากที่ต้องเป็นเมียคุณคิ้ม ไม่ใช่นังแพน!”

มนชิตยืนมองน้องสาวด้วยสายตาเย็นชา ไม่ยินดียินร้าย ทั้งที่ในใจคุกรุ่นด้วยความหึงหวงแพน

เป้งถอนใจเหนื่อยหน่าย “แต่ลื้อต้องยอม เพราะลื้อจะมีผัวคนเดียวกับพี่สาวลื้อไม่ได้”

“พี่สาวชั่วๆน่ะสิ สันดานงูพิษ ชอบแย่งของคนอื่น”

หลินอดแขวะลูกเลี้ยงไม่ได้ “เชื้อแม่แรงก็แบบนี้ ไวไฟตั้งแต่นมไม่ตั้งเต้า ดีไม่ดีท้องป่องแล้วก็ไม่รู้”

แพนออกมาจากห้อง ทันได้ยินทุกอย่าง แต่ไม่อยากปะทะให้เสียอารมณ์ แต่มนสิชาหักห้ามอารมณ์โกรธแค้นไม่ได้ ถลาจะตบ แต่แพนก็จับมือไว้ สองสาวพี่น้องเลยลงท้ายด้วยการต่อปากต่อคำกันเหมือนเคย โดยมีหลินคอยให้ท้ายมนสิชาตลอด จนในที่สุดเป้งก็ทนไม่ไหว แหวลั่นให้เลิกทะเลาะกัน...หนวกหู!

มนชิตเห็นท่าทางไม่เดือดเนื้อร้อนใจของแพน ก็ทนไม่ได้ ลากตัวไปสั่งให้ยกเลิกงานแต่ง สาวแสบปฏิเสธเพราะเขาไม่ใช่เจ้าของชีวิตเธอ มนชิตเลยโต้และอ้างว่าเธอเป็นของเขาตั้งแต่เมื่อยี่สิบปีก่อนแล้ว

ภาพในอดีตตอนเข้ามาอยู่บ้านนี้ผุดขึ้นอีกครั้ง แพนยังจำสีหน้าเกลียดชังของหลินได้ดี แม้เป้งจะเกลี้ยกล่อมขอให้รับเธอเป็นเด็กรับใช้ หลินก็ยืนกรานปฏิเสธ ด้วยความรังเกียจที่เธอเป็นแค่ลูกเมียน้อย โชคดีที่มนชิต ซึ่งส่งสายตาสนอกสนใจเธอตั้งแต่แรกเห็นช่วยพูด เธอเลยได้อยู่บ้านนี้จนถึงปัจจุบัน

“เธอเป็นของฉันตั้งแต่วันแรกที่มาที่นี่ เพราะฉะนั้น... ใครหน้าไหนก็แย่งเธอไปไม่ได้”

“ใครหน้าไหนที่เฮียพูดถึง เขาเป็นถึงหัวหน้าแก๊งเชียวนะ”

“ถุย...หัวหน้าแก๊งแล้วไง คิดว่าฉันไม่กล้าฆ่ามันหรือ”

แพนหน้าเจื่อน แต่ยังใจกล้าตอกกลับ “กล้าสิ... เฮียเลวพอจะทำเรื่องชั่วๆอยู่แล้ว แต่คนอย่างเขาก็ไม่ใช่หมูที่ใครจะมาเชือดง่ายๆ ฝีมือเขาน่ากลัวขนาดไหน เฮียก็เคยเห็น”

“ต่อให้มีไอ้คิ้มสิบคนฉันก็ไม่กลัวหรอก ฉันจะเชือดมันให้เธอดูเป็นบุญตา”

“เอาสิ...ถ้าวันไหนเขาตายเพราะฝีมือเฮีย วันนั้นจะเป็นวันตายของฉันเหมือนกัน!”

มนชิตถึงกับอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อว่าแพนจะรักคณินขนาดนั้น

“คงรักมันมากสินะ ถึงกับเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก”

“ที่ยอมแลก...เพราะไม่อยากเป็นสาเหตุให้ใครตาย”

“แล้วถ้าเป็นฉันล่ะที่ตาย”

“ถ้าเฮียเป็นฝ่ายโดนเชือดซะเอง ฉันจะไม่ไปเหยียบงานศพเฮียแม้แต่คืนเดียว”

“ความรักของฉันมันไร้ค่าในสายตาเธอ แต่เชื่อเถอะ...ว่ารักของฉันมากกว่าที่ไอ้คิ้มรักเธอแน่นอน”

ooooooo

ขณะที่บ้านแพนร้อนเป็นไฟด้วยอารมณ์ต่างๆ นานา คณินกลับมีความสุขมาก เร่งเร้าแม่ไม่หยุด ให้หาฤกษ์แต่งงาน ซกเค็งมองหน้าลูกชายงงๆ อดไม่ได้จะเหน็บถึงความใจร้อน แต่คณินก็ไม่สะทกสะท้าน แถมอ้างหน้าตาย

“ผู้หญิงเขาเสียหายนะม้า สงสาร...เป็นขี้ปากชาวบ้านไปทั่ว ขืนปล่อยไว้นานกว่านี้ ผูกคอตายขึ้นมาจะทำไง”

“เฮียเลยต้องรีบสละความหนุ่ม...เอ๊ย...ความโสดเพื่อปกป้องชื่อเสียงของผู้หญิง ไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบ”

คณินหันไปยักคิ้วกวนๆให้วิภาดา ก่อนจะร่ายเหตุผลยาวเหยียด “ถูกต้อง...เลือดสุภาพบุรุษมันฝังในจิตวิญญาณ ป๊าม้าสอนมาดี ลูกผู้ชาย...หน้าที่และความรับผิดชอบต้องมาก่อนความสุขส่วนตัว”

เส็งนั่งรถเข็นผ่านมาได้ยินก็หน้าบึ้ง แหวลั่นด้วยความไม่ชอบใจ

“อั๊วไม่ยอม อาแพนเป็นของอั๊ว ล้มเลิกความคิดนี้ซะ”

ซกเค็งค่อนแคะด้วยความหมั่นไส้ “ลื้อนั่นแหละ แก่แล้วไม่เจียม แรงจะเดินยังไม่มี แรงจะฉี่ยังไม่ไหว”

“นังขี้อิจฉา...ไม่สวยแล้วยังจะปากมากอีก ใครได้ลื้อไปเป็นเมีย ซวยฉิบหาย!”

ซกเค็งแทบคลั่ง วิภาดาต้องคอยไกล่เกลี่ย แต่คณินกับรู้แกวพ่อแม่ เลยยุส่ง

“อย่าห้ามสิวิ ปล่อยให้ทะเลาะกันแบบนี้แหละ ทะเลาะกันไปมา เดี๋ยวเราก็ได้เลี้ยงตี๋น้อยหรือไม่ก็หมวยเล็กอีกคนแน่” เส็งกับซกเค็งมองหน้ากันอึ้งๆ ก่อนจะประสานเสียงว่าไม่มีวันเป็นไปได้ คณินถึงกับถอนใจยาวหน่ายๆ “งั้นก็สงบศึกชั่วคราว ม้าหาฤกษ์แต่งให้เร็วที่สุด ถ้าฤกษ์ดีไม่ได้ก็เอาฤกษ์สะดวก”

คณินมีความสุขมาก จะได้สมหวังกับแพน ธามซึ่งโทร.มาถามสารทุกข์สุกดิบ ถึงกับส่ายหน้าขำๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่าแรดหนุ่มตัวพ่ออย่างคณินจะสละโสดง่ายดายขนาดนี้ และถึงจะอ้างว่าเป็นเพราะสถานการณ์บังคับ แต่ธามก็เชื่อว่าเพื่อนรักต้องมีความรู้สึกบางอย่างกับว่าที่เจ้าสาวแน่ เลยไม่รีรอจะเย้า

“เพื่อปกป้องผู้หญิง แกมันสุภาพบุรุษของแท้เลยไอ้คิ้ม น่านับถือมาก”

“ใครๆก็ว่าอย่างนั้น แต่ไม่ได้จัดงานใหญ่โตอะไรหรอกนะ แค่พิธีเล็กๆในครอบครัว”

“แล้วแกไม่รักเขาสักนิดเลยหรือ”

คณินอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะเฉไฉบ่ายเบี่ยง “รักอะไรวะ ไร้สาระ ก็แค่ความสงสาร”

แพนถือเอกสารเข้ามา ทันได้ยินประโยคล่าสุด ฉุนจัดจนต้องโพล่งออกไป

“คุณไม่จำเป็นต้องทำเพื่อฉันขนาดนั้น ผู้หญิงอย่างฉัน ไม่มีค่าพอให้คุณลดตัวลงมา...ยกเลิกเถอะ”

ธามถึงกับหัวเราะมาตามสาย ยุให้เพื่อนยกเลิก งานแต่งถ้าไม่ได้คิดอะไรกับว่าที่เจ้าสาวจริงๆ แต่คณินก็ไม่ยอม

“อะไรของแกวะไอ้คิ้ม เขาเปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว สรุปรักหรือไม่รักวะ”

“ถึงไม่รักก็ต้องแต่ง เพื่อรักษาหน้าวงศ์ตระกูล ฉันกำลังทำหน้าที่ลูกกตัญญูโว้ย”

จบคำก็หันไปทางแพน สั่งให้อีกฝ่ายทำเป็นลูกกตัญญูเหมือนกันด้วย แพนโมโหตอกกลับ

“ค่ะ...ฉันจะทำหน้าที่ลูกกตัญญูสักครั้ง แม้ต้องกล้ำกลืนฝืนใจ แต่ในฐานะภรรยา ฉันไม่รับปากว่าจะเป็น ได้ดีแค่ไหน ฉันมันคนไว้ใจไม่ได้เสียด้วยสิ”

แพนผลุนผลันออกไปแล้ว ทิ้งคณินให้มองตามตาละห้อย ธามพอจะเดาปฏิกิริยาเพื่อนได้ เลยแซวขำๆ

“ดูเหมือนชีวิตคู่ของแกจะเริ่มต้นได้ดีนะ”

“หวานชื่นเลยล่ะ เอาเป็นว่า...ถ้าแกมางานแต่งไม่ได้ ก็ส่งตัวแทนมาแล้วกัน”

“ได้...ถ้าไม่ว่างจริงๆจะให้อาเฉียงไป”

“ไม่ใช่...หมายถึงทอง...หลายเส้นเลยจะดีมาก เฮ้อ...ต้องมาให้ได้นะเพื่อน”

ooooooo

แพนทำงานด้วยความหงุดหงิดตลอดทั้งวัน คำพูดคณินยังลอยวนไปมาในหัว โดยเฉพาะเรื่องที่เขาแต่งงานกับเธอเพราะความจำเป็น ไทเห็นสาวแสบอยู่ตามลำพัง เลยแกล้งเข้าไปแสดงความยินดี และจะหลอกถามเรื่องเหรียญตราที่หายไป แต่ก็ถูกมนสิชาพรวดพราดเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

มนสิชาโวยวายให้พี่สาวคนละแม่อับอาย แต่แพนก็ไม่ยี่หระ แถมท้าให้คณินยกเลิกงานแต่งอีกต่างหาก แต่ชายหนุ่มต้นเรื่องกลับลากตัวแพนไปประกบจูบต่อหน้าคนงานนับสิบ เพื่อเป็นการยืนยันต่อหน้ามนสิชาและทุกคนว่าเขาจะไม่มีวันเปลี่ยนใจเรื่องงานแต่งแน่นอน

ข่าวการแต่งงานระหว่างคณินกับแพนได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการ สร้างความร้าวรานใจแก่มนชิตมาก จนต้องเร่งหาทางกำจัดแรดหนุ่ม ไม่ต่างจากบุ๊ง จัดหาของขวัญชิ้นพิเศษเตรียมล้างแค้น เพราะผูกใจเจ็บคณินไม่เลิก ยิ่งอีกฝ่ายจะได้แต่งงานกับสาวแสบซึ่งตัวเองเคยอยากได้เป็นนางบำเรอ ยิ่งเจ็บใจ

คณินไม่สนว่าตัวเองจะเป็นเป้าหมายของใคร มัววุ่นกับการเกลี้ยกล่อมแพนว่าการแต่งงานกับเขาเป็นเรื่องดี ไม่ต้องถูกทุบตีเหมือนที่แล้วมา แต่แพนก็มองไม่เห็นความหวังดีของเขา เพราะคิดว่าเขาจำใจแต่งกับเธอมากกว่า

“คนไม่มีค่าอย่างฉัน ไปอยู่ตรงไหน มันก็ไร้ค่า ไร้ราคาอยู่ดี”

“คุณจะมีค่าขึ้นเมื่อได้เป็นเมียผม”

“เป็นบุญของฉันเหลือเกินที่ได้เป็นเมียคุณ”

“ใช่...มาเป็นคนของผมเถอะแพน”

“ด้วยการแต่งงาน...ร่างกายฉันอาจเป็นของคุณ แต่ไม่ใช่ใจฉัน คุณครอบครองฉันได้แค่ตัว แต่ไม่มีวันได้ใจฉัน”

“ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ปล้ำคุณถ้าไม่เต็มใจ ถึงจะมีสิทธิ์ก็ไม่แตะต้อง เพราะสาวๆสวยๆอวบๆที่โรงน้ำชามีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องง้อไม้กระดาน” แพนฉุนกึก สะบัดหน้างอนๆเดินเข้าบ้าน ทิ้งให้คณินหัวเราะชอบใจ ก่อนจะตะโกนแซวไล่หลังอย่างอดไม่ได้ “แต่ถ้าคุณอยากปล้ำผมล่ะก็ ได้ทุกส่วนนะแพน...ผมอนุญาต”

หลังจากส่งแพน คณินก็ขับรถกลับบ้าน แต่ก็ต้องเหยียบเบรกกะทันหัน เมื่อมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่แววตาน่าสงสัยกระโจนมาขวางรถไว้!

โอชินนั่นเองที่ปลอมตัวเป็นสาวจากโรงน้ำชา แสร้งตีหน้าเศร้าเคล้าน้ำตาว่าถูกผัวทิ้ง เรียกคะแนนความสงสารและเห็นใจจากคณินให้ช่วยไปส่งที่ทำงาน แรดหนุ่มส่ายหน้าเซ็งๆ แต่ก็ตอบตกลงด้วยความเวทนา

เวลาเดียวกันที่บ้านหัวหน้าแก๊งกระต่ายป่า...กิตติได้รับมอบหมายจากคณินให้นำจดหมายเตือนมาส่ง พร้อมกับการ์ดแต่งงานด้วย หัวหน้าแก๊งกระต่ายป่ามองข้อความในจดหมายด้วยสีหน้าสงสัย เพราะเนื้อความบอกให้ระวังตัวจากอันตรายจากใครบางคน แต่ไม่ได้ระบุแน่ชัดว่าเป็นใคร กิตติเองก็พูดมากไม่ได้ ได้แต่บอกใบ้เล็กๆน้อยๆ

“ใครสักคนที่หวังจะทำลายพวกเราทั้งสี่แก๊งให้พังพินาศ”

“แล้วอั๊วจะเชื่อคุณคิ้มได้แค่ไหน ในเมื่อยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าหมาลอบกัดตัวนั้นเป็นใคร”

“คุณคิ้มไม่ได้บอกให้เชื่อ แค่ต้องการจะบอกเฮียว่าห้ามตายเด็ดขาด จนกว่าความจริงจะเปิดเผย”

“ได้...ไปบอกคุณคิ้มว่าอั๊วจะไม่ยอมตายเหมือนเฮียจั๊วแน่!”

ooooooo

โอชินสวมบทสาวอกหักรักคุด เมามายขนาดหนักจนช่วยตัวเองแทบไม่ได้ เพื่อล่อลวงให้คณินพยุงเธอไปส่งถึงด้านในโรงน้ำชา ซึ่งมนชิตรอคอยอยู่แล้วจะได้ล้างแค้นให้สาแก่ใจ แต่คณินก็ระวังตัวแจ ไม่หลงกลอะไรง่ายๆ โอชินเลยต้องใช้แผนสำรอง คือพยายามลวงให้เขาดื่มเหล้ากับเธอ

คณินมีสีหน้าลำบากใจ เพราะไม่อยากดื่มกับคนแปลกหน้า โอชินเลยต้องตีหน้าเศร้า ออดอ้อนเสียงหวาน ทั้งที่ในใจกระหยิ่มยิ้ม พลางนึกถึงคำบอกเล่าของมนชิตที่พูดถึงฤทธิ์ยาพิษนี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“เอาผสมเหล้าให้มันกิน ยานี้จะทำให้ร่างกายทุกส่วนของมันหยุดทำงาน เว้นแต่สติและความรู้สึกที่ยังรับรู้ได้”

“น่าสนุก...แล้วคุณจะฆ่ามันยังไง”

“ค่อยๆแล่เนื้อมันทีละส่วน ให้มันเห็นความตายของตัวเองทีละนิด”

“คุณนี่โหดพอๆกับนายใหญ่เลยนะ”

“อย่าเอาฉันไปเปรียบกับเขา แต่ถ้าเธอทำงานไม่สำเร็จ ฉันจะแล่เนื้อเธอแทน!”

โอชินหรือชื่อจริงว่าโมจิดึงตัวเองจากอดีต ส่งตาหวานให้แรดหนุ่ม และยื่นจอกเหล้าผสมยาพิษให้ คณินรับมาถือ แต่ไม่ยอมจิบ แถมผลุนผลันออกจากห้องอีกต่างหาก พร้อมกับข้ออ้างว่ามีคนแอบฟังเขากับเธอคุยกัน

มนชิตกับโอชินมองหน้ากันเครียดๆ ที่แผนไม่เป็นไปตามที่คาด แต่ถึงกระนั้นก็จะไม่ยอมให้โอกาสนี้หลุดลอย แต่ต้องหาทางเข้าถึงตัวคณินและฆ่าทิ้งตามคำสั่งนายใหญ่ให้ได้

ระหว่างที่คณินตกอยู่ในวงล้อมผู้ไม่ประสงค์ดี แพนก็ต้องรับศึกหนักจากน้องสาวคนละแม่ ที่เหมือนจะกินยาผิดขวด ทำดีกับเธอจนดูไม่ปกติ มนสิชาไม่สนใจสายตาสงสัยนั้น ตีหน้าซื่อบีบน้ำตาเพื่อความสมจริง

“ฉันทำใจได้แล้วล่ะ ฉันต้องยอมรับความจริง ฉันกับคุณคิ้มไม่ใช่เนื้อคู่กัน คุณคิ้มรักเธอ”

“เขาแต่งงานกับฉันเพราะความจำเป็น อย่าเสียใจเลย ยังมีผู้ชายดีกว่าเขาอีกมากที่พร้อมจะรักเธอ”

จบคำก็ไปกอดปลอบ มนสิชาเลยได้โอกาส คว้าเตารีดข้างมือจะฟาดหัวพี่สาวให้หายแค้น แต่แพนตาไวเลยหลบทัน แต่คนหวังร้ายกลับไม่รอด ถูกเตารีดหล่นทับเท้าเข้าเสียเอง!

ฝ่ายคณิน...หรี่ตาด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าเสียงที่เขาได้ยินเล็ดลอดมาจากห้องจัดเลี้ยงอีกห้อง และเมื่อเปิดเข้าไปก็ถึงกับอึ้ง เมื่อเห็นว่าเป็นบุ๊งนั่งสังสรรค์กับบรรดาสมาชิกอาวุโสแก๊งเหยี่ยวแดง โดยมีมนชิตกับโอชินลอบตามดูห่างๆ พร้อมกับสีหน้าหงุดหงิดที่ทุกอย่างไม่เป็นตามแผน

แต่ไม่กี่อึดใจต่อมา มนชิตก็แสยะยิ้มร้าย เมื่อคิดได้ว่าวันนี้อาจเป็นโอกาสดีจะล้างบางบรรดาสมาชิกเก่าๆ ของแก๊งเหยี่ยวแดง โอชินยินดีร่วมมือเต็มที่ แต่กลับนิ่วหน้า เมื่ออีกฝ่ายขอให้ละเว้นชีวิตคณิน

“ฉันไม่เข้าใจ ในเมื่อมีโอกาสฆ่ามันแล้ว จะรออะไรอีก”

“มาคิดดูแล้ว ตายแบบนี้ไม่สะใจ ฉันจะส่งมันเข้าคุกข้อหาฆ่าคนตาย ให้ตระกูลมันอับอาย ไม่มีแผ่นดินอยู่!”

โอชินไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่อยากขัดคำสั่ง เลยได้แต่ผละไปเตรียมตัว ส่วนคณินพยายามพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส ด้วยการยกจอกเหล้าที่แอบเททิ้งก่อนหน้ามาดื่มร่วมสาบาน ขอสงบศึกกับทุกคน

“ที่ผ่านมาผมอาจก้าวร้าวบ้าง แต่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร เคารพนับถือทุกท่านเหมือนญาติพี่น้องตลอด”

“ขนาดนับถือนะ อั๊วโดนถอนหงอกไปไม่รู้กี่เส้น” บุ๊งอดแขวะไม่ได้

“ผู้อาวุโสไม่ควรถือสาผู้ด้อยประสบการณ์...ตั้งแต่กลับมา ผมได้เรียนรู้อะไรมากมายจากทุกท่าน มันทำให้ผมโตขึ้น และคิดได้ว่าความเก่งและความสามารถไม่อาจสู้ผู้มากประสบการณ์ได้ ผมจึงอยากได้คำแนะนำดีๆ และความคิดเห็นที่มีประโยชน์จากทุกท่าน เพื่อนำมาจัดการระบบแก๊งของเขาให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น”

“ก่อนจะจัดการแก๊ง จัดการตัวเองให้รอดก่อนเถอะ” บุ๊งหยามลอยๆ คณินไม่สะทกสะท้าน แถมยื่นข้อเสนอจะแบ่งหุ้นโรงสีให้ หากกิจการเป็นไปด้วยดีและทุกฝ่ายให้การสนับสนุน เสียงดังอื้ออึงหลังจากนั้นด้วยความตื่นเต้นเห็นชอบ จนบุ๊งถึงกับนั่งไม่ติด

“ลื้อกำลังติดสินบนอยู่หรือเปล่าวะ”

“ผมไม่ได้ติดสินบน แต่มันเป็นค่าตอบแทนในฐานะที่ปรึกษา ถ้าทุกท่านยินดีจะช่วย ผมขอเวลาสามเดือนในการบริหารโรงสี หากเกินกว่านั้นแล้วทุกอย่างยังเหมือนเดิม ผมจะขอลงจากตำแหน่งหัวหน้าแก๊ง”

“จำคำพูดลื้อไว้นะ ถ้าลื้อพิสูจน์ได้ว่าลื้อมีความสามารถจริงๆ เมื่อถึงวันนั้น...อั๊วจะยอมก้มหัวให้”

“ทุกท่าน...จำคำพูดของเสี่ยบุ๊งไว้ด้วยนะครับ ขอให้เหล้าแก้วนี้เป็นพยาน”

จบคำก็ชูจอกเหล้า แต่ไม่ทันดื่มก็ต้องเบิกตาโพลง ตกใจสุดขีด เมื่อเห็นสมาชิกแก๊งหลายคน รวมทั้งบุ๊ง นอนฟุบตาแข็งบนพื้น บุ๊งเห็นแรดหนุ่มยังยืนปกติ ก็ตั้งท่าจะเอาเรื่อง คณินเลยต้องแก้สถานการณ์ด้วยการแกล้งล้มไปด้วย พลางครุ่นคิดอย่างหนักว่ากำลังเกิดเรื่องบ้าบออะไรกับพวกเขากันแน่!

ooooooo

คณินไม่มีเวลางงนาน และไม่ทันปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ก็ต้องเครียดหนัก เมื่อเห็นเกอิชาสาวปกปิดหน้าตาด้วยผ้าคาดผืนโต บุกเข้ามาฆ่าทุกคนในห้อง โดยมีบุ๊งเป็นเป้าหมายแรก แรดหนุ่มไม่อยากให้ทุกคนเข้าใจผิดว่าตนเป็นตัวการ เลยทำเป็นขยับตัวยืนไม่ได้ แต่ยังแกล้งถีบบุ๊งไปหลายรอบเพื่อหลบดาบสังหาร

สุดท้ายการต่อสู้ก็ยืดเยื้อ คณินเลยต้องลุกขึ้นในที่สุด เพื่อจัดการนักฆ่าเกอิชา และเกือบจะกระชากผ้าคาดหน้าได้แล้ว แต่มนชิตซึ่งรอจังหวะอยู่ โผล่เข้ามาเสียก่อน โอชินในคราบเกอิชานักฆ่ารีบหนีออกไป ก่อนจะกลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับตีหน้าซื่อเหมือนไม่รู้เรื่องว่าเมื่อกี้เกิดเหตุอะไรขึ้น

ขณะที่คณินจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้ว่าฆาตกรตัวจริงหนีหายไปไหน แพนก็ถึงกับยืนอึ้ง เมื่อเป้งเอาถุงผ้าเล็กๆ บรรจุกำไลหยกมาให้ พร้อมบอกว่าเป็นของขวัญวันแต่งงานจากแม่แท้ๆของเธอให้เสร็จก็จะผละไป แพนต้องรั้งตัวไว้ แล้วกล่าวขอบคุณจากใจที่เขาอดทนเลี้ยงเธอมา

“อั๊วก็...ทำตามหน้าที่ ลื้อไปอยู่บ้านโน้น ทำตัวดีๆ ละกัน อย่าทำอะไรให้อายมาถึงอั๊วได้”

“จะพยายาม พ่อก็ดูแลตัวเองดีๆนะ กินข้าวให้ครบสามมื้อด้วย”

เป้งเข้าห้องไปแล้ว แพนมองตามด้วยความซึ้งใจ เชื่อว่าพ่อก็รักตนไม่น้อย ไม่งั้นคงขายกำไลเข้าบ่อนนานแล้ว

แต่อารมณ์ซึ้งๆของแพนก็ต้องเหือดหาย เมื่อกิตติแวะมาหากลางดึกเพื่อถามหาคณิน ซึ่งไม่ยอมกลับบ้าน แพนอดเป็นห่วงไม่ได้ และตัดสินใจไปช่วยตามหาถึงโรงน้ำชา เพราะคิดว่าว่าที่เจ้าบ่าวของเธอต้องอยู่ที่นั่นแน่

มนชิตกับไทซึ่งคิดแผนสำรอง จะตัดสายเบรกและวางระเบิดรถคณิน ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นแพนมาถึงโรงน้ำชาพร้อมกิตติ สุดท้ายเลยตัดสินใจล้มเลิกแผนการเพราะไม่อยากให้แพนเป็นอันตราย แล้วผละตัวจากไปในความมืด เลยไม่ทันเห็นโอชินเดินควงมากับคณิน พร้อมบรรจงจูบแก้มอย่างจงใจจะยั่วยวนให้แพนหึง ซึ่งก็ได้ผลเกินคาด สาวแสบถึงกับสะบัดหน้าและตัวหนีงอนๆ ไม่ยอมให้ว่าที่เจ้าบ่าวเข้าใกล้

“อย่ามาแตะต้องฉันนะ”

คณินเลยสวนกวนๆ “ทำไมจะไม่ได้ ฉันเป็นว่าที่สามีเธอนะ”

“แล้วไง...ว่าที่แต่ยังไม่ได้เป็น เพราะฉะนั้นยังถือว่าไม่มีสิทธิ์...ถอยไป”

“ถ้าพูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้ สงสัยต้องจูบว่าที่เมียให้ขี้เมาแถวนี้ดูซะแล้ว”

แพนกลัวเขาจะบ้าทำจริงๆเลยรีบไปขึ้นรถ ตามด้วยกิตติซึ่งรับหน้าที่คนขับ คณินมองมาด้วยแววตาชอบใจก่อนจะก้าวตามไปนั่งข้างๆว่าที่เจ้าสาวสุดแสบ ทิ้งให้โอชินมองตามด้วยความเคียดแค้นที่คณินฆ่าไม่ตายสักที!

ท่าทางงอนๆของแพนทำให้คณินอดใจเสียไม่ได้ แต่ก็พยายามง้อเต็มที่ แต่คงจะกวนประสาทเธอมากไป เธอเลยรำคาญ ไม่คุยด้วย กิตติมองอาการพ่อแง่แม่งอนด้วยความขำ ก่อนจะยิ้มร่า เมื่อได้ยินเจ้านายหนุ่มอ้อนเสียงหวาน

“ขอบใจนะแพน อุตส่าห์ออกมาตาม เป็นห่วงมากใช่ไหม”

แพนหน้าแดง แต่ไม่วายเฉไฉกลบเกลื่อน “ทำไมฉันต้องห่วงคุณ ฉันแค่มาดูให้เห็นกับตาว่ามองคนไม่ผิด เวลาบอกกับผู้ใหญ่เรื่องยกเลิกงานแต่ง จะได้ไม่ต้องหาเหตุให้วุ่นวาย”

“ทำหน้าบูด พูดซะยาว สรุปให้สั้นลงนิดนึง”

“ก็ในเมื่อคุณยังอยากสนุกกับชีวิตโสด และฉันไม่ ได้ท้องไม่มีพ่อ มันยังไม่สายเกินไปหรอก ถ้าเราจะยกเลิก”

คำพูดท้าทายของแพนทำให้คณินนึกเคือง เลยแกล้งสั่งให้กิตติเลี้ยวรถเข้าโรงแรมข้างทาง จะได้รวบหัวรวบหางทำเมียให้เรียบร้อย แพนตาเหลือก ร้องโวยวายและตบฉาดใหญ่ จนเขาต้องเฉลยว่าแค่อยากพากลับทางลัดจะได้ถึงบ้านเร็วๆ สาวแสบถึงกับอึ้งที่ตัวเข้าใจผิด แต่ก็แอบสะใจที่ได้ตบคนกะล่อนอย่างเขา...อยากเจ้าแผนการดีนัก!

ooooooo

เหตุการณ์วุ่นวายในโรงน้ำชาทำให้บุ๊งยิ่งปักใจว่า คณินมีแผนลอบกัด แม้สมาชิกแก๊งคนอื่นจะช่วยพูดแก้ต่างให้คณินแค่ไหน เสี่ยใหญ่ก็ไม่เชื่อ และหมายมาดจะหาทางเล่นงานเอาคืนให้ได้

ส่วนคณิน...ไม่ได้คิดมากหรือกลัวบุ๊งเข้าใจผิด เครียดเรื่องแพนมากกว่าที่จนป่านนี้ก็งอนไม่เลิก แถมมีเรื่องเหรียญตราประจำแก๊ง ซึ่งไม่รู้ว่าใครเป็นคนขโมยให้กลุ้มอีกต่างหาก เส็งนั่งรถเข็นผ่านมา คณินเลยส่งเหรียญ ตราคืนให้ เสี่ยใหญ่ทำหน้างง แรดหนุ่มเลยต้องอธิบายว่าเหรียญนี้หายไปพักใหญ่ เพิ่งได้คืน

เส็งรับเหรียญมา พลางส่ายหน้าเบาๆ “ลื้อนี่ไม่ได้เรื่อง ทำของสำคัญหายได้ยังไง”

คณินไม่ถือสา แต่ก็อดเหน็บพ่อไม่ได้ “ใครไม่รู้ทำหาย แต่คนเอาไป เอาไปก่อเหตุฆ่าคนตาย แล้วป้ายความผิดให้เรา ถ้าไม่ได้คืนมาซะก่อน สงสัยจะอีกหลายคดีที่เราต้องเป็นแพะ”

เส็งตาลุก ก่อนจะพยายามปกปิด แล้วแกล้งถามว่าได้คืนจากใคร คณินถอนใจหนักหน่วง ตอนนี้แพนคือผู้ต้องสงสัยเข้าข่ายที่สุด เพราะอยู่กับเหรียญตราเป็นคนสุดท้าย แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อยากให้พ่อพลอยกังวล

“ได้มาจากคนคนหนึ่งที่ผมไม่เคยคิดว่าเขาเป็นศัตรู”

“ลื้อไม่คิด แล้วเขาคิดหรือเปล่า”

“ไม่รู้สิ...แต่ผมตั้งใจจะทำให้เขายืนอยู่ข้างผมให้ได้”

เส็งสบตาลูกชายนิ่ง ก่อนจะสั่งสอนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “การซื้อใจคน ไม่ใช่จะทำได้ง่ายๆ จุดอ่อนของคนก็ไม่เหมือนกันอีก ถ้าลื้ออยากให้เขายืนข้างลื้อ ลื้อต้องไปยืนในใจเขาก่อน”

“ขอบคุณนะป๊าที่ชี้ทางสว่างให้ ผมจะต้องเอาชนะใจคนคนนั้นให้ได้”

ท่าทางยิ้มเยาะเหมือนรู้ทันของคณิน ทำให้เส็งต้องรีบปรับท่าทางเป็นกวนประสาทตามเดิม

“ใครป๊าลื้อวะ...ว่าแต่เหรียญตรานี่ทำจากทองแดงใช่ไหม กระจอกว่ะ!”

ในที่สุดวันแต่งงานก็มาถึง คณินปลาบปลื้มและอิ่มเอมมาก จะได้สมหวังกับสาวแสบที่แอบมีใจ ไม่ต่างจากแพน ถึงจะทำท่าทางเฉยชา เหมือนไม่ยินดียินร้าย แต่ก็มีความสุขมาก เป้งมาร่วมงานด้วยท่าทางนิ่งสงบ ก่อนจะฝากฝังลูกเขยหมาดๆให้ดูแลลูกสาวนอกคอกดีๆ แรดหนุ่มรับปากหนักแน่น

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลแพนอย่างดี แบบไม่ให้คลาดสายตาเลย”

แต่บรรยากาศชื่นมื่นก็อยู่ไม่นาน เจ้าบ่าวเจ้าสาวหมาดๆก็วางมวยกันในห้องหอ เมื่อคณินทำตัวหื่นทำท่าเหมือนจะปล้ำ แพนนั่งหลับตาแน่น โวยวายเสียงดังจนคณินอดหัวเราะไม่ได้ ก่อนจะเลิกแกล้ง และหยิบหมอนผ้าห่มไปปูนอนกับพื้น สาวแสบถึงกับพูดไม่ออก แถมต้องหน้าเจื่อนเมื่อเจอเขาแขวะ

“เหมาะเนอะ หัวหน้าแก๊ง เจ้าคนนายคน นอนบนพื้นใกล้พรมเช็ดเท้า นี่ใครมาเห็นเข้าเคารพนับถือตายเลย”

“ก็คุณสัญญากับฉันแล้วว่าจะไม่...”

“จ้ะ...ไม่ต้องย้ำมากก็ได้ ความจำดี นอนเถอะ... ลูกผู้ชาย พูดคำไหนคำนั้น ไม่ต้องกลัว”

แพนไม่อยากจะเชื่อ ลากผ้าห่มมาคลุมตัวจนมิด ทิ้งให้คณินพึมพำกับตัวเองเซ็งๆ

“ทำไมชีวิตกูอาภัพอย่างนี้วะ”

ooooooo

เพราะอยากล้างแค้นคณิน บุ๊งเลยสั่งปืนลังใหญ่จากอิก น้องชายหัวหน้าแก๊งกระต่าย แต่ดันเกิดเหตุผิดพลาดบางอย่าง ปืนทั้งหมดที่สั่งกลับถูกขโมยไปต่อหน้าต่อตา!

บุ๊งปักใจว่าคณินเป็นตัวการ โดยไม่รู้เลยว่ามนชิตต่างหากที่ทำเรื่องนี้ แถมฆ่าปิดปากอิก จะได้ไม่มีพยานรู้เห็นหรือสาวถึงตัวเขาได้ แล้วจัดการนำศพไปโยนทิ้งหน้าบ้านคณิน

คณินไม่รู้ตัวว่าจะเกิดเรื่องร้าย มัวปวดหัวกับเมียสุดแสบ ซึ่งไม่ยอมหลับยอมนอน แถมเดินเพ่นพ่านไปทั่วห้อง และเพราะความสงสัยเรื่องเหรียญตรา ทำให้เขาเข้าใจว่าเธออาจสำรวจห้องเพื่อค้นหาบางอย่าง แพนอยากจะเป็นบ้าตาย แต่ไม่ทันอธิบายความจริง แรดหนุ่มก็ต้องผละไปหน้าบ้านเมื่อกิตติวิ่งหน้าตั้งมาบอกว่ามีศพอยู่หน้าบ้าน

สภาพศพของอิกทำให้คณินเครียดหนัก ยิ่งหัวหน้าแก๊งกระต่ายป่าตามมาพบในเช้าเดียวกัน ยิ่งหนักใจ เพราะดูท่าสถานการณ์จะผลักให้เขากลายเป็นฆาตกรแบบไม่ทันตั้งตัว

ด้านแพนกับวิภาดา...กระวนกระวายด้วยความเป็นห่วงคณิน แต่กลับได้นิ่วหน้า เมื่อเห็นคนงานแบกลังบรรจุของบางอย่างเข้ามา พร้อมอ้างว่าเป็นของของคณิน วิภาดากระดี๊กระด๊ามาก คิดว่าเป็นของขวัญแต่งงานของพี่สะใภ้ แต่แพนกลับไม่คิดเช่นนั้นและแอบตามไปดูจนรู้ว่าของในนั้นคืออะไร...

การตายของอิก น้องชายหัวหน้าแก๊งกระต่ายป่า ไม่ได้ทำให้คณินเดือดร้อนเท่านั้น บุ๊งก็ประสาทเสียไม่แพ้กัน เพราะอิกเป็นคนขายปืนที่หายให้เขาเมื่อหลายวันก่อน กริชแวะมาพอดี เสี่ยใหญ่เลยยุให้ช่วยกันล้างแค้นคณิน

กริชปฏิเสธทันควัน “ผมไม่สู้กับใครทั้งนั้น ยังไม่อยากตาย อยากมีชีวิตสงบสุข”

“ลื้อจะสุขได้ยังไง ถ้าอั๊วไม่สุขด้วย ลื้อนี่มันลูกแบบไหนวะ”

“แล้วป๊าจะหาเรื่องให้ตัวเองเดือดร้อนทำไม ทำมาหากินไป ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกัน”

“แต่ไอ้คิ้มมันกำลังเล่นงานเราอยู่ มันจะฆ่าเราสองคนพ่อลูกให้พ้นทางมัน”

“ไร้สาระ ถ้าเขาจะฆ่าผม เขาฆ่าตั้งแต่วันก่อนแล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของม้า ผมจะไปหาม้า”

“เออ...อั๊วลืมไปเลย ทำไมลื้อไม่เตือนอั๊ว ลื้อนี่มันใช้ไม่ได้ มัวแต่เชิดสิงโต สักวันลื้อจะได้สิงโตเป็นเมีย!”

ระหว่างที่คณินกลายเป็นผู้ต้องสงสัย เมื่อตำรวจนำกองกำลังบุกไปค้นบ้านในเช้าวันเดียวกัน เพราะได้รับแจ้งจากผู้หวังดีว่ามีของผิดกฎหมายซุกซ่อนไว้ เส็ง ซกค็งและวิภาดาเป็นกังวลมาก มั่นใจว่าเป็นการเข้าใจผิด และอาจเป็นแผนให้ถูกใส่ร้าย แต่คณินกลับไม่สะทกสะท้าน และยอมให้ตำรวจเข้าค้นแต่โดยดี

นอกเหนือจากเรื่องของผิดกฎหมาย คณินยังถูกสอบสวนหนักเรื่องศพอิกที่ถูกโยนไว้หน้าบ้าน โดยมีหัวหน้า แก๊งกระต่ายป่า พี่ชายแท้ๆของผู้ตายรับฟังการสอบสวนด้วย

คณินตัดสินใจพูดตามจริง “ผมไม่มีเหตุผลอะไรต้อง ฆ่าเขา เขาเป็นใครผมยังไม่รู้เลย ผมเห็นศพเขาก่อนเฮียไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ น้องชายของเฮียถูกฆ่ามาจากที่อื่นแล้วนำมาโยนทิ้งที่นี่”

กิตติสนับสนุนเจ้านายหนุ่มเต็มที่ “มีใครบางคนตั้งใจจะใส่ร้ายคุณคิ้ม เพื่อให้เฮียกับคุณคิ้มหมางใจกัน ซึ่งมันก็คงจะได้ผลไม่น้อย เพราะดูจากสีหน้าของเฮียแล้ว...บึ้งเหมือนถูกแตนต่อย”

หัวหน้าแก๊งกระต่ายป่าโต้เคืองๆ “อั๊วหน้าอย่างนี้ตลอดชีวิต ใครบางคนที่ว่านั่นมันคงจะอาจหาญไม่น้อย เพราะกล้าเข้ามาแหยมในเขตเหยี่ยวแดง อั๊วไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าไม่ใช่พวกเหยี่ยวแดงก็อาจจะเป็นคนงานโรงสีลื้อ”

คณินหน้านิ่ง คิดไม่ต่างจากหัวหน้าแก๊งกระต่ายป่า แต่ก็ไม่ปักใจนัก

“ถ้าฆาตกรเป็นคนของผมจริง มันต้องได้รับโทษอย่างสาสม ผมจะไม่ปล่อยให้มันทำเรื่องชั่วๆได้อีก”

แต่ถึงจะมั่นใจแค่ไหน คณินก็ต้องเครียดหนัก เมื่อไทมารายงานว่าการค้นบ้านเขา อาจเป็นเหตุจากมีคนไปแจ้งเรื่องปืนเถื่อนหาย หัวหน้าแก๊งกระต่ายป่าได้ยินก็หันขวับ ก่อนจะบอกว่าอิก น้องชายเขาเป็นพ่อค้าขายปืนรายใหญ่ คณินเริ่มเห็นเค้าความยุ่งยากแต่ก็ตีหน้านิ่งและตัดสินใจรอดูสถานการณ์ไปอีกสักพัก...

ooooooo

แพนจัดการกำจัดของในลัง ซึ่งก็คือปืนเถื่อนของอิกอย่างเรียบร้อยและไร้ร่องรอยจะตามหา ก่อนจะตีหน้าตายไปยืนยันกับตำรวจว่าคณินไม่ได้หายตัวไปไหนเมื่อคืนก่อน แต่ขลุกอยู่กับเธอทั้งคืน!

มนชิตลอบนัดเจอกับไท กระหยิ่มยิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดว่าคณินต้องติดคุกหัวโตเพราะขโมยปืนเถื่อนและฆ่าคนตายแน่ นักฆ่าหนุ่มในคราบคนงานยังไม่วางใจ กลัวว่าคณินจะรอดไปได้เหมือนเคย

มนชิตส่ายหน้าแสยะยิ้มร้าย “ลื้อคิดว่าศัตรูของมันจะยอมให้มันติดคุกหรือ ตอนนี้ไม่ใช่แค่เราที่อยากจะเอาชีวิตมัน ทั้งแก๊งพังพอน กระต่ายป่า และอีกไม่นาน ทุกแก๊งในปากน้ำโพจะหันปืนไปทางมัน”

“จริงสิ...ตอนนี้มันแทบไม่เหลือใครแล้ว”

“แล้วทำไมต้องให้มืออั๊วเปื้อนเลือดวะ คนที่จะฆ่ามันแทนอั๊วมีเยอะแยะเต็มเมือง”

การคาดการณ์ของมนชิตน่าเชื่อถือไม่น้อยเพราะช่วงสายวันเดียวกัน ทั้งสองก็ได้เจอและได้ยินบุ๊งกับกริชพูดคุยกันเรื่องคำสัญญาและพันธกิจต่อครอบครัว จะปกป้องและสู้ไม่ถอยหากมีใครคิดร้าย แม้กริชจะพูดตามประสาคนหนุ่มกตัญญูและหยิ่งในศักดิ์ศรี แต่มนชิตกลับเข้าใจผิด คิดว่าหนุ่มนักเชิดสิงโตผูกใจเจ็บกับคณิน

ในที่สุดตำรวจก็กลับไปด้วยความผิดหวัง เมื่อไม่พบปืนสักกระบอกในบ้านคณิน แพนอดทนรอจนสามีส่งตำรวจกลับเรียบร้อย จึงประชดแดกดันด้วยความหมั่นไส้ว่าเป็นเช้าแรกของการแต่งงานที่น่าตื่นเต้นเสียจริง!

“ฉันโชคดีหรือโชคร้ายกันนะ มีสามีเป็นหัวหน้านักเลงอันธพาล เกือบเป็นหม้ายตั้งแต่วันแรกเพราะสามีติดคุก”

คณินยิ้มประจบ “โชคดีอย่างแน่นอนเมียรัก ชีวิตเมียจะตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ จะมีเรื่องทุกวี่ทุกวันไม่เว้นวันหยุดราชการ แต่เมียต้องเข้าใจและทำใจว่าไม่อาจหลีกพ้น เพราะเราทำบุญมาด้วยกัน ต้องรับผิดชอบร่วมกันจ้ะ”

“ทำกรรมมาด้วยกันมากกว่า”

สองสามีภรรยาคงกระเง้ากระงอดกันอีกนาน ถ้าหัวหน้าแก๊งกระต่ายป่าจะไม่มาขอพบคณิน พร้อมประกาศจะไม่เชิญแรดหนุ่มไปงานศพอิก และจะไม่ให้ความร่วมมือใดๆในทุกกรณี จนกว่าจะหาตัวคนร้ายเจอ!

พูดจบก็ผละไป ทิ้งคณินให้มองตามเซ็งๆ “รอดคุก แต่ก็ไม่รอดเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่ดี”

แพนเข้าใจความรู้สึกเขาดีแต่ก็อดเหน็บไม่ได้ “รู้รสชาติของมันแล้วใช่ไหม การถูกสงสัยโดยที่ไม่ผิด ไม่ได้ทำอะไรเลย มันเจ็บปวดแค่ไหน คุณยังโชคดีที่ยังมีโอกาสอยู่นอกคุกเพื่อสืบหาคนร้ายตัวจริง”

“พูดแบบนี้...แสดงว่าเธอเชื่อฉันใช่ไหมว่าฉันไม่ได้ทำ”

“ฉันไม่ได้เชื่อคุณทั้งหมด ฉันแค่ยังไม่มั่นใจว่า ความจริงมันคืออะไรกันแน่ ก็เลย...”

“คุณเห็นของในลังแล้วใช่ไหม”

แพนพยักหน้า ก่อนจะถ่ายทอดเรื่องราวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนให้ฟัง แต่ที่คณินอยากรู้สุดคือปืนเถื่อนเจ้าปัญหาเหล่านั้นถูกซ่อนไว้ไหน แต่แพนกลับย้อนถามว่าเขาเอาปืนพวกนี้ไปทำอะไร คณินถึงกับถอนใจยาว ก่อนจะอธิบาย

“ถ้าผมบอกคุณว่ามันไม่ใช่ของผม มันถูกส่งมาจากใครสักคนที่คิดร้ายกับครอบครัวเรา คุณจะเชื่อผมไหม”

“ความเชื่อใจกันเป็นสิ่งมีค่าในวันที่เราดูเลวในสายตาของใครเสมอ ฉันยังไม่เคยได้รับสิ่งนั้นจากคุณเลย แต่คุณกลับขอสิ่งนั้นจากฉัน มันไม่เป็นการเอาเปรียบไปหน่อยหรือคะ”

“ไม่เอาเปรียบเลย เมื่อก่อนเราเป็นแค่คนอื่น แต่ตอนนี้เราเป็นผัวเมียแล้ว ถึงแม้ว่ายังไม่...แต่เราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน สิ่งที่คุณทำวันนี้คือสิ่งที่คนในครอบครัวทำให้กัน ของอยู่ไหนจ๊ะเมีย ฉันต้องใช้มันสืบหาตัวคนร้าย”

แพนพยักเพยิดไปที่บ่อน้ำ คณินถึงกับอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมียจะกล้าเอาปืนมูลค่ามหาศาลไปโยนทิ้งดื้อๆ แบบนี้ แต่แพนกลับไม่สะทกสะท้าน เพราะคิดว่าตัวเองทำเรื่องถูกเรื่องควรแล้ว

“ฉันก็แค่ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ของร้อนแบบนี้ อยู่ในมือคนเมื่อไหร่ก็มีแต่เรื่องเลวร้ายเท่านั้น คุณสืบหาตัวคนร้ายด้วยวิธีอื่นเถอะ...เว้นแต่ฉลาดไม่พอ!”

ooooooo

ทั้งบุ๊งและมนชิตเจ็บใจมากที่คณินไม่โดนจับ แถมรอดพ้นข้อกล่าวหาซุกซ่อนปืนเถื่อนไปได้อย่างสวยงาม แต่ถึงกระนั้น...สองวายร้ายจอมวางแผนก็ไม่ยอมแพ้ หมายมั่นปั้นมือจะชิงปืนคืนและลงมือกำจัดแรดหนุ่มอีกครั้ง

ฝ่ายคณิน...ไม่ได้นิ่งนอนใจที่ถูกใส่ร้าย และแน่นอนว่าบุ๊งคือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง แต่ก็ไม่มีหลักฐานมัดตัว สุดท้ายเลยคิดใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ เพราะเชื่อว่าอีกฝ่ายต้องลงมืออีกครั้งแน่ แต่ไม่ทันวางแผนอะไร แพนก็มา

บอกเรื่องข้าวขาด ไม่พอขาย แรดหนุ่มเลยต้องไปจัดการและตัดสินใจทำอะไรบางอย่างเสียก่อน...

เช้าวันเดียวกัน...วิภาดาจับจ่ายซื้อของตามปกติ กริชเห็นแล้วได้แต่ทำตาละห้อย ไม่กล้าไปสารภาพความในใจว่าแอบรักเธอมานาน แต่ที่เขาไม่รู้ คือวิภาดาก็ลอบมองเขาเช่นกัน และเข้าใจผิดคิดว่าเขามีท่าทีเหงาหงอยเพราะเสียใจที่แพนแต่งงานกับคณิน และเมื่อเขาเดินเสียหลักตกน้ำ เธอก็เลยคิดไปไกลว่าเขาคิดสั้นฆ่าตัวตายประชดรัก!

กริชยิ้มไม่หุบ เมื่อรู้ว่าวิภาดาเป็นห่วงถึงกับกระโจนลงน้ำตามไปช่วย แต่ก็ทำไม่รู้ไม่เห็นและต่อปากต่อคำกับเธอเหมือนเคย วิภาดาอดประหม่ากับคำพูดทีเล่นทีจริงของเขาไม่ได้ แต่ยังวางมาดนิ่งเหมือนว่าเธอไม่ได้รู้สึกรู้สาใดๆ จนเมื่อลูกน้องพี่ชายมาตามตัวกลับบ้าน จึงได้พูดทิ้งท้ายกับเขา

“เอาเป็นว่า...โทษนายที่ยังเหลือครึ่งหนึ่งเรายกให้ ตอบแทนที่นายช่วยเราไว้”

“งั้นเราก็กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมแล้วใช่ไหม”

ขณะที่กริชมีความหวังเรื่องวิภาดา สมาชิกทุกคน ในบ้านคณินก็ลุ้นตัวโก่ง จะให้คู่แต่งงานหมาดๆมีทายาทโดยเร็ว โดยเฉพาะซกเค็ง ถึงกับเตรียมอาหารบำรุงจานพิเศษให้สองสามีภรรยา จะได้มีแรงผลิตลูกเร็วขึ้น คณินยินดีทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจ ต่างจากแพนที่ทำหน้าไม่ถูก แต่ก็เพราะเขินมากกว่าไม่พอใจ

แม้เรื่องความสัมพันธ์ฉันผัวเมียกับแพนจะเป็นไปในทางที่ดีขึ้น แต่เส็งก็อดเป็นห่วงไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่องมีคนลอบทำร้ายลูกชายตลอดเวลา ฉะนั้น...เมื่ออีกฝ่ายมาบอกให้ไปรักษาตัวที่กรุงเทพฯเลยปฏิเสธ

“อั๊วไม่ไปไหนทั้งนั้น ลื้อไม่ต้องกล่อมอั๊วให้เสียเวลา ยังไงอั๊วก็จะอยู่บ้านหลังนี้ อั๊วรู้สึกว่าที่นี่ปลอดภัยที่สุดแล้ว”

คณินถอนใจยาว แต่ไม่ละความพยายามจะเกลี้ยกล่อมพ่อ “แต่ผมเหนื่อยมากเลยป๊า มีเรื่องได้ไม่หยุดหย่อน โรงสีก็มีปัญหา คนก็มีปัญหา เราเลิกทุกอย่างแล้วย้ายกลับ ไปอยู่เยาวราชไม่ดีกว่าหรือ”

“ความอดทนต่ำขนาดนี้ อย่ามาซี้ซั้วเรียกอั๊วว่าป๊านะ”

“เวลาโกรธแบบนี้ ถึงจะเหมือนหลีเส็งคนเดิม”

“ไร้สาระ ไสหัวไปได้แล้ว อั๊วง่วง อั๊วจะนอน”

จบคำก็เข้าไปนอนหน้าตาเฉย ทิ้งคณินให้มองตามด้วยแววตารู้ทัน พร้อมกับเปรยไล่หลัง

“อีกยี่สิบปีข้างหน้า ผมเองก็อยากจะบอกลูกผมเหมือนกันว่าป๊าเหนื่อยมาก กลัวมาก หิวมาก เจ็บมาก แต่ป๊าก็ต้องอดทนมากถึงมากที่สุด เพื่อปกป้องครอบครัวและคนที่ผมรัก ลูกของผมคงจะภูมิใจในตัวผมมาก”

เส็งทำเป็นไม่ได้ยิน แต่ในใจเชื่อมั่นว่าคณินต้องทำได้แน่...ลูกชายคนโตของป๊าซะอย่าง ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้!

ooooooo





ละครซีรีส์เลือดมังกร : แรด ตอนที่ 6 อ่านซีรีส์เลือดมังกร : แรดติดตามละครซีรีส์เลือดมังกร : แรด ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย แอนดริว เกร๊กสัน,ณฐพร เตมีรักษ์ 30 มิ.ย. 2558 09:02 2015-07-02T00:46:51+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ