ข่าว

วิดีโอ



ซีรีส์เลือดมังกร : แรด

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก แอคชั่น ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: กาญจนา โตะยู , อริสา ผ่องสำราญ

กำกับการแสดงโดย: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

ผลิตโดย: บริษัท แอค อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: แอนดริว เกร๊กสัน,ณฐพร เตมีรักษ์

อัลบั้ม: ตามคำเรียกร้อง! แอนดริว คืนจอประกบ แต้ว "เลือดมังกร ตอน แรด"



เหตุการณ์กะทันหันกลางโรงน้ำชา ทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง โดยเฉพาะเป้งกับมนชิต โกรธและโมโหมากจนต้องกระชากลากถูแพนกลับไปทำโทษที่บ้านเหมือนเคย ทิ้งคณิน...คู่กรณีหนุ่มซึ่งเพิ่งถูกผู้หญิงรุก ดึงตัวไปจูบต่อหน้าธารกำนัลเป็นครั้งแรก และแทนที่เขาจะชอบใจ กลับอับอายเหมือนเสียเชิงชายมากกว่า จนกิตติต้องทักขำๆ

“นายน้อยทำหน้าอย่างกับ...เพิ่งเสียหนุ่มครั้งแรก”

“เฮ้ย...เสียหนุ่มครั้งแรกตอนสิบสองเว้ย แค่ไม่เข้าใจ...ผู้หญิงคนนี้ เมายาดองหรือไง”

เส็งหัวเราะลั่น “ก็น่าจะใช่...เพราะถ้าอีมีสติ อีไม่ทำเรื่องน่าอายแบบนี้หรอก”

กิตติเปรยลอยๆ “หรือว่าแพนจะชอบนายน้อย”

“แต่ที่ป๊าไม่เข้าใจก็คือ...ไอ้เป้งบอกว่าอาแพนไม่สบายหนัก ลุกไม่ขึ้น แล้วคนรำพัดเมื่อกี้ มันก็อาแพนนี่นา”

ชื่อหญิงสาวก๋ากั่นที่กล้าจูบเขาต่อหน้าคนทั้งโรงน้ำชา ฝังจิตฝังใจคณินจนถึงเช้าวันต่อมา แล้วเขาก็ได้รู้จักเธออย่างเป็นทางการ โดยมีเส็งเป็นคนแนะนำว่าแพนเป็นลูกสาวเป้ง มาช่วยทำงานบัญชี ใช้หนี้แทนพ่อที่โรงสี สาวแสบประหม่าไม่น้อยที่ได้เจอคู่กรณีหนุ่มอีกครั้ง ก้มหน้ารับรู้น้อยๆ ก่อนจะขอตัวไปทำงาน แต่คณินก็รั้งตัวไว้

“เดี๋ยวก่อน...ในฐานะเจ้านายคนใหม่ ฉันขอสัมภาษณ์เธอเป็นการส่วนตัวหน่อย...ตามมา”

แพนต้องตามไปแบบเสียไม่ได้ แล้วสังหรณ์ก็เป็นจริง เจ้านายหนุ่มคนใหม่ไม่ได้อยากสัมภาษณ์อย่างที่อ้าง แต่จ้องจะล้างแค้นเธอเพราะเหตุเมื่อคืนมากกว่า สาวแสบถอยกรูดเมื่อเขายื่นหน้ามาใกล้

“ทีอย่างนี้ล่ะทำเป็นกลัว ตอนอยู่ต่อหน้าคนเป็นร้อย ทำไมกล้าจัง นึกว่าฉันเป็นใคร...หรือว่าแฟนเธอ”

“เอาเป็นว่า...ฉันขอโทษละกันที่ทำให้คุณอับอาย ที่ทำให้ต้องเป็นข่าวกับผู้หญิงหยำฉ่าอย่างฉัน”

“ผ่านผู้ชายมาเยอะเหรอ”

“ใช่...นับไม่ไหวเลยล่ะ”

“แต่เพิ่งจูบครั้งแรก อย่ามาโกหกฉัน” แพนหน้าเสีย คณินเลยฉวยโอกาสโอ่ทับเอาคืน “ในบรรดาผู้หญิงเป็นร้อยที่ฉันเคยจูบมา เธอเป็นคนที่จูบได้แย่ที่สุด ลิ้นแข็งชะมัด ไหนบอกว่าช่ำชอง”

แพนอับอายมาก ทำท่าจะผละไป แต่ก็ต้องชะงักเท้าไว้ก่อน เมื่อได้ยินคำสั่งของคณิน

“ไม่ยากหรอก ก็แค่...มาหาฉันที่นี่ทุกวันหลังเลิกงาน”

แพนถึงกับอึ้งไปอึดใจ แต่ก็จำต้องรับสภาพ โดยไม่รู้ชะตากรรมเลยว่าจะต้องทำหน้าที่นี้ไปถึงเมื่อไหร่...

ooooooo

เพราะรู้ตัวดีว่าเส็งกับคณินกำลังตามหากลุ่มคนร้ายที่ก่อเรื่องในวันสารทจีน มนชิตเลยต้องคิดแผนบังหน้า หาแพะมารับบาป ด้วยการฆ่าขี้เมาในคณะสิงโตเชิดของบุ๊ง แล้วโยนศพทิ้งแม่น้ำ คณินกับกิตติเร่งรุดมาดู แต่เมื่อสำรวจหาแผลที่หัวไหล่จนทั่วแต่ก็ไม่พบ แรดหนุ่มเลยมั่นใจว่าเป็นการจัดฉาก!

“มันไม่ใช่คนที่ไปฆ่าผม แต่มันถูกฆ่าโดยฝีมือไอ้แป๊ะยิ้มแน่ๆ เพื่อให้ผมเข้าใจว่าคนร้ายตายแล้ว ลูกไม้ตื้นๆ”

“ผมว่าเราไปจับตัวพวกแป๊ะยิ้มมาให้หมด แล้วทรมานมัน เค้นหาความจริงดีไหมครับ”

“เป็นความคิดที่ดี แต่ไม่ต้องทำนะ เดี๋ยวไก่ตื่น จับยาก”

ซินแสง้วงเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง ถอนใจหนักหน่วง อดเป็นห่วงคณินไม่ได้ ตามประสาคนที่เห็นกันมา แต่เล็กแต่น้อย แต่ภาระที่กรุงเทพฯก็ทำให้ต้องตัดสินใจกลับ เลยได้แต่ภาวนาให้แรดหนุ่มรักษาตัว มีสติและอดทนมากๆ

เหตุการณ์จัดฉากที่เกิดขึ้น ทำให้เส็งกับคณินคิดหนัก ภาระที่โรงสีก็หนักหน่วง ทั้งเรื่องทั่วไปและเรื่องข้าวที่ถูกตีกลับเมื่อหลายวันก่อน เสี่ยใหญ่เลยพยายามดันลูกชายคนโตเต็มที่ ด้วยการพาไปแนะนำต่อหน้าคนงานทุกคน ไทมองมาเงียบๆ ต่างจากแพนที่มองมาด้วยความหมั่นไส้ เคืองไม่หายที่ถูกเย้าให้อายเมื่อวันก่อน

คณินไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของเหล่าคนงาน มัวหมกมุ่นกับการตามหาแป๊ะยิ้มใจโหดกับซามูไรหน้าเหี้ยม โดยมีเส็งกับกิตติช่วยสืบเบาะแสให้ แต่ก็ไม่ได้เรื่องนัก จนเส็งเริ่มจะร้อนใจ เพราะเป็นห่วงลูกชายคนเดียว

“ป๊าไม่ต้องห่วง เพราะตราบใดที่ผมยังไม่ตาย มันต้องลงมืออีกแน่”

“เฮ้ย...ลื้อพูดอย่างนี้ อั๊วยิ่งเป็นห่วง เรื่องอะไรไปเป็นเป้าให้มัน”

“ถ้าเป็นห่วง ก็ย้ายกลับไปอยู่กรุงเทพฯเหมือนเดิมก็สิ้นเรื่อง”

“ไม่...อั๊วไม่หนี คนอย่างอั๊วเดินหน้าแล้ว ไม่มีวันถอยหลัง”

สองพ่อลูกคงจะถกกันอีกนาน ถ้าแพนจะไม่เอาแฟ้มงานมาให้คณินตรวจเสียก่อน เส็งเลยต้องแยกตัวไปทางอื่น ทิ้งสองเจ้านายลูกน้องให้จ้องหน้ากัน ก่อนที่คณินจะเป็นฝ่ายแก้เก้อ โวยวายกลบเกลื่อน หาว่าเธอหยิบแฟ้มมาผิด แพนหน้าเสีย รีบไปหาอันที่ถูกให้ โดยมีเจ้านายหนุ่มตามตอแยอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

แต่คณินคงจะช่วยหาแบบใกล้ชิดเกินไป ทำให้แพนต้องสะบัดตัวออกน้อยๆ คณินเบ้หน้า อดแซวไม่ได้

“แหม...หวงเนื้อหวงตัวจริงนะ ทีคืนนั้นยังจอ สระอู บอ อยู่เลย”

“ให้ฉันทำยังไง คุณถึงจะหยุดพูดเรื่องนี้”

“ยอมให้ฉันแก้แค้นเธอสิ แล้วฉันจะสอนให้รู้ว่ามืออาชีพเขาทำกันยังไง”

คณินทำท่าจะจูบจริงๆแพนรีบถอยห่าง น้ำตาคลอด้วยความกลัว แรดหนุ่มเลยยอมผละออก หัวเราะเบาๆ

“ฉันไม่แกล้งเธอแล้วไม่ต้องกลัวถึงฉันจะเลว แต่ฉันก็ไม่เคยคิดแตะผู้หญิงที่ไม่ยินยอมพร้อมใจหรอกนะ”

แพนถอนใจโล่งอก แต่ก็ต้องของขึ้นหลังจากนั้นเมื่อเขากล่าวหาว่าเธออาจเป็นหนอนบ่อนไส้ เพราะเหตุการณ์แปลกๆในโรงสี รวมถึงเรื่องข้าวที่ถูกตีกลับเมื่อหลายวันก่อน ก็น่าจะเป็นฝีมือเธอ

“เธอน่าสงสัยที่สุด บอกมาว่าเธอทำงานให้ใคร”

“ถามได้...ฉันก็ทำงานให้เถ้าแก่เส็งสิคะ”

“ไม่เอาน่าแพน ถ้าเธอยอมสารภาพ ฉันจะไม่เอาผิดเธอ แถมยังกันให้เธอเป็นพยานด้วย”

แพนกระแทกแฟ้มงานบนโต๊ะ ก่อนจะต่อยท้องเขาเต็มแรง “ไม่ต้องกันฉันเป็นพยานหรอกค่ะ เพราะฉันจะแจ้งความจับตัวเอง ในข้อหาทำร้ายร่างกายคุณโดยไตร่ตรองไว้ก่อน แต่สาเหตุมาจากการที่คุณดูถูกฉัน!”

คณินจุกจนตัวงอ เจ็บไปถึงกระดูกเพราะหมัดเธอกระแทกโดนแผลที่ถูกแทง ส่วนแพนหัวเราะชอบใจ ก่อนจะหน้าเสีย เมื่อเห็นเลือดซึมออกจากเสื้อผ้าเจ้านายหนุ่มตรงช่วงท้องเป็นดวงโต!

ooooooo

ท่าทางเจ็บจริงๆของเจ้านายหนุ่ม ทำให้แพนหน้าถอดสี สุดท้ายจากคู่ปรับก็ต้องกลายเป็นพยาบาลจำเป็น รับหน้าที่ทำแผลให้เขา คณินนิ่วหน้าเพราะยังระบมแผล แต่ก็อดยิ้มบางๆไม่ได้ เมื่อเห็นหน้ารู้สึกผิดของลูกจ้างสาว

“ผู้หญิงอะไร หมัดหนักเป็นบ้า ใครได้เป็นเมีย... โชคร้ายตาย”

“งั้นคุณก็สบายใจได้ เพราะไม่มีวันใช่คุณแน่”

“ดี...โหงวเฮ้งอย่างนี้ แก่ไป คงขี้บ่นแย่”

แพนไม่ถือสาคำพูดกวนๆ ตั้งท่าจะผละไป แต่ก็ถูกเขารั้งไว้ สาวแสบคิดว่าเขายังเคือง เลยรีบออกตัว

“คุณไม่มีสิทธิ์ไล่ฉันออกนะ เพราะฉันไม่ใช่คนงานโรงสี ฉันแค่มาทำงานขัดดอก”

“รู้แล้วน่า ฉันแค่จะเตือนเธอว่าอย่าลืมเย็นนี้ตามสัญญา”

แพนถอนใจโล่งอก “ฉันไม่ได้ความจำเสื่อมค่ะ...ไม่ต้องย้ำ”

เวลาเดียวกันที่ตลาดสด...วิภาดาจับจ่ายใช้สอยของสำหรับไหว้พระจันทร์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่กลับต้องหุบยิ้ม เมื่อกริชผ่านมาเห็น พยายามจะเข้ามาคุยและปรับความเข้าใจ แต่เธอก็ไม่คุยดีด้วย

“เราเป็นเพื่อนกันนะวิ เราคุยกันดีๆเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้...เพราะตอนนี้เราเป็นศัตรูกัน อย่าลืมสิ”

“เราไม่ได้เป็นศัตรูกับวิ แต่วิเป็นศัตรูกับเราเอง ทำไมวิไม่แยกแยะระหว่างเรื่องครอบครัวกับเรื่องของเรา วิจะมาตัดเพื่อนกับเราไม่ได้ วิเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของเรานะ”

“เพื่อนสนิท...นายนี่ตลกนะ พี่น้องยังตัดกันได้ นับประสาอะไร ไปไกลๆ เราจะซื้อของทำบุญ...”

สถานการณ์ของกริชกับวิภาดายังอึมครึมเหมือนเมื่อหลายวันก่อน ต่างจากสถานการณ์ของคณิน เข้าที่เข้าทางขึ้น และเริ่มคุ้นชินกับการจัดการงานต่างๆในโรงสี เส็งมองมาด้วยความภาคภูมิใจ

“ลื้อจงใช้ความสามารถฟื้นฟูกิจการค้าข้าวของเราให้กลับมารุ่งเรืองเหมือนเดิมให้ได้”

“ผมไม่มั่นใจว่าจะช่วยป๊าได้แค่ไหนแต่จะพยายามครับ”

“และลื้อจะเป็นหัวหน้าแก๊งเหยี่ยวแดงที่ใครต่อใครต่างยำเกรง...มันเป็นของลื้อทั้งหมด”

เส็งปลีกตัวไปหลังจากนั้น เมื่อสัมผัสได้ว่าเกิดอาการเจ็บหน้าอก โดยมีไทลอบตามห่างๆ แสยะยิ้มสะใจเมื่อได้รู้ความลับของเสี่ยใหญ่ว่ากำลังป่วยด้วยโรคร้าย แพนผ่านมาเห็นโดยบังเอิญ เลยเข้าไปทัก นักฆ่าแป๊ะยิ้มในคราบคนงานหนุ่มถึงกับหน้าถอดสี แต่ก็พยายามแถกลบเกลื่อนไปได้อย่างแนบเนียน

ส่วนคณิน...ไม่รู้เรื่องโรคร้ายของพ่อ มัววุ่นกับเรื่องที่กิตติสืบมาได้ ว่าอาจมีหนอนบ่อนไส้อยู่ในโรงสี แต่ความสนใจเรื่องคนร้ายก็ค่อยๆเลือนไป เมื่อเขาหันมาเห็นแพนยืนคุยกับไทอย่างสนิทสนม กลายเป็นอารมณ์หึงขึ้นมาแทน!

ooooooo

บุ๊งกระดกถ้วยเหล้าขึ้นซดรวดเดียว คับแค้นใจไม่หาย ต้องชวดตำแหน่งหัวหน้าแก๊งเหยี่ยวแดงให้เด็กเมื่อวานซืนอย่างคณิน บรรดาเพื่อนฝูง สมาชิกอาวุโสลำดับรองของแก๊ง ต้องช่วยปลอบไม่ให้คิดมาก แต่ไม่วายถามเรื่องที่คาใจมานาน ว่าเหตุใดบุ๊งถึงอยากล้มเส็งและแย่งตำแหน่งหัวหน้าแก๊งมาเป็นของตัวเองนัก

ภาพความหลังเมื่อยี่สิบปีก่อนย้อนมาในหัว สมัยที่บุ๊งหอบเสื่อผืนหมอนใบลงเรือจากเมืองจีนพร้อมกับเส็ง แล้วดันไปมีเรื่องเข้าใจผิดกับเส็ง คิดว่าอีกฝ่ายหาเรื่องปองร้าย เส็งเองก็รู้ดี แต่ไม่อยากพูดมาก ได้แต่ปล่อยให้เรื่องราวผ่านเลยไป ไม่อยากให้เพื่อนร่วมชาติที่ลงเรือมาด้วยต้องมองหน้ากันไม่ติดตลอดชาติ

ด้านแพน...ไปพบคณินตามสัญญา อึ้งไปเล็กน้อย เมื่อเขายื่นตลับยาทาแผลให้ สาวแสบขยับเสื้อผ้า ไม่ให้เขาเห็นรอยช้ำตามตัว คณินส่ายหน้าน้อยๆ ยัดตลับยาใส่มือเธอ ก่อนจะดึงตัวไปนั่งดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน

“นับจากนี้...เธอต้องมาดูพระอาทิตย์ตกดินกับฉันทุกวันที่นี่”

“ไม่ยักรู้ว่ามีที่สวยๆแบบนี้ที่ปากน้ำโพ”

“ของสวยๆงามๆมีรอบตัวแหละ มันอยู่ที่ว่าเธอจะมีเวลามองมันหรือเปล่า...”

ขณะที่ความสัมพันธ์ของคณินกับแพนเป็นไปในทางที่ดีขึ้น หลินร้อนรนมาก กลัวแพนจะแย่งคณินไป แล้วเธอจะชวดเงินสินสอดก้อนโตสำหรับใช้ล้างหนี้ให้เป้ง เลยรุดไปหาซกเค็งในคืนเดียวกัน

“ที่ลื้อมานี่ เพราะอยากให้ลูกชายอั๊วรับผิดชอบอาแพนหรือ”

“ไม่ใช่ๆ อั๊วต้องการให้จัดการเรื่องดูตัวระหว่างคุณคิ้มกับมนสิชาให้เร็วที่สุดต่างหาก ก่อนที่ชื่อเสียงของลูกชายลื้อจะเสียหายเพราะนังแพนไปมากกว่านี้”

ซกเค็งแบ่งรับแบ่งสู้ ด้วยยังไม่ได้คุยกับลูกชายให้เข้าใจ แต่คนเดือดเนื้อร้อนใจที่สุดคงหนีไม่พ้นมนสิชา ไม่อยากถูกจับคลุมถุงชนกะทันหันแบบนี้ แพนมองมาด้วยความเอือมระอา เลยถูกหลินแขวะให้เจียมตัว เป้งไม่สนใจเสียงโวยวายของสามคนแม่ลูก แต่เห็นแก่เงินสินสอดมากกว่า เลยสนับสนุนเมียเต็มกำลัง

“รีบๆแต่งเหอะ จะได้เอาเงินผัวมาให้ป๊าม้าใช้ด้วย”

“แต่หนูไม่ได้รักคุณคิ้มนะป๊า หนูจะแต่งงานกับเขาได้ยังไง”

หลินกล่อมมนสิชาอีกแรง แต่ไม่วายเหน็บผัวไปในตัว “ลื้อก็อย่าโง่ไปหน่อยเลย ผู้หญิงที่ได้แต่งงานกับผู้ชายรวยๆ การศึกษาสูงๆ อนาคตคุณนายก็เท่านั้น ลื้อจะได้สบายใจภายภาคหน้า จะได้ไม่เหมือนอั๊ว”

เป้งสะดุ้ง แก้ตัวเสียงอ่อย “แหมอาหลิน...ถึงลื้อไม่ได้เป็นคุณนาย แต่อั๊วก็ไม่เคยปล่อยให้ลื้อทำงานหนักนะ”

แพนฟังอยู่นาน ทนไม่ไหว โพล่งออกไป “พ่อ...ถ้าเงินไม่พอใช้ ให้ฉันออกไปทำงานที่โรงน้ำชาสิ”

เป้งหัวเสียมาก แหวไล่ให้แพนกลับไปห้อง โดยมีหลินมองตามด้วยความหมั่นไส้

“ลื้อน่าจะล่ามโซ่มันไว้นะ...นังแพนน่ะ!”

ไม่ใช่แค่มนสิชาที่ร้อนใจ คณินก็ปวดหัวไม่ต่างกัน เมื่อถูกพ่อแม่กะเกณฑ์ให้ไปดูตัวในวันรุ่งขึ้น แม้เขาจะพยายามบ่ายเบี่ยงเท่าไหร่ ทั้งสองก็ไม่สนใจ ยืนกรานให้เขาไปดูตัวมนสิชา วิภาดาก็ช่วยอะไรไม่ได้ ได้แต่มองหน้าพี่ชายขำๆ พร้อมแซวว่าคงจะขัดขืนยาก เพราะพ่อแม่อยากมีหลานเต็มแก่แล้ว

ooooooo

ไม่มีใครรู้ว่ามนชิตแอบทำงานชั่วๆให้ใคร เพราะผู้มีอิทธิพลคนนั้นไม่เคยโผล่หน้ามาปากน้ำโพบ่อยครั้งนัก ที่สำคัญ...มนชิตมักทำงานคนเดียว มีเพียงไท แป๊ะยิ้มใจโหดในคราบคนงานกับเคนจิ ซามูไรหน้าเหี้ยมเท่านั้นที่รู้ว่ามนชิตคิดไม่ซื่อ อยากฆ่าคณินให้ตาย เพราะหวังตำแหน่งหัวหน้าแก๊งเหยี่ยวแดงและกำจัดศัตรูหัวใจไปในตัว

แล้วโอกาสก็มาถึงอีกครั้ง เมื่อนายใหญ่ปรากฏตัวและเร่งให้มนชิตจบเรื่องคณินโดยเร็วที่สุด แลกกับข้อเสนอจะทำให้เขาเป็นหนึ่งในสี่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งปากน้ำโพ รวมทั้งความลับเรื่องที่ว่าเขาเป็นลูกชายแท้ๆของใครกันแน่

ปมฝังใจตั้งแต่เด็ก รวมทั้งความอยากรู้อยากเห็น ทำให้มนชิตยินยอมทำเรื่องชั่วร้าย แม้ความรักความเอ็นดูที่เคยได้จากเป้งมาตลอดหลายปี ก็เติมเต็มจิตใจเขาไม่ได้ เขาเรียกตัวไทกับเคนจิมาพบในคืนวันเดียวกันนั้นเอง กำชับเสียงเข้มให้สองวายร้ายจัดการคณินให้สำเร็จ...ถ้าทั้งสองยังอยากมีเงาหัวต่อไป!

นอกจากจะกำจัดศัตรูหัวใจอย่างคณินแล้ว มนชิตยังพยายามเข้าหาแพนตลอด แต่สาวแสบก็ไม่สนใจ แถมไล่ตะเพิดเขาอีกด้วย มนชิตได้แต่มองตามหลังน้องสาวนอกไส้ที่เขาแอบหลงรักมานานด้วยความคับแค้นใจ...

รอสักหน่อยเถอะ เมื่อเขามีพร้อมทุกอย่าง ทั้งอำนาจและเงินทอง แพนต้องไม่ปฏิเสธเขาแบบนี้แน่

ไทเริ่มหาโอกาสลอบสังหารคณินในวันถัดมา แรดหนุ่มสัมผัสได้ถึงความน่าสงสัย เลยจับตามองไทเป็นพิเศษ แต่เหมือนจะไม่ได้อะไรมาก เพราะแม้แต่กิตติก็ยืนยันว่าไทเป็นคนงานขยันขันแข็ง ซื่อสัตย์และไม่เคยทำตัวมีปัญหา แต่ที่ทำให้คณินร้อนเป็นไฟ น่าจะเป็นเรื่องความสนิทสนมระหว่างไทกับแพนมากกว่า
และไฟหึงก็ทำท่าจะลุกลามกว่าเดิม เมื่อคณินดันผ่านไปเห็นแพนยื่นตลับยาทาแผลของเขาให้ไท

“ขนาดเจ็บ ยังไม่ยอมหยุดพัก นายจะทำงานไปถึงไหน”

ไทยิ้มบางๆ สวมบทคนงานหนุ่มผู้สัตย์ซื่อและขยันขันแข็งได้อย่างแนบเนียน “ผมอยากทำงานตอบแทนเถ้าแก่ที่ช่วยคนเร่ร่อนจรจัดอย่างผมไว้ แพนก็เหมือนกัน รู้ไหม...แพนเป็นเพื่อนคนแรกและคนเดียวในชีวิตผมเลย”

ไทแยกตัวไปแล้ว แพนได้แต่มองตามด้วยความเป็นห่วง แล้วก็ถึงกับหน้าตื่น เมื่อคณินปรากฏตัว พร้อมถ้อยคำถากถางว่าเธอเป็นพวกชอบปั่นหัวผู้ชาย

“ถ้าเธอไม่ต้องการยาที่ฉันให้ เธอก็ควรจะขว้างมันทิ้งซะ ไม่ใช่เอามาให้ผู้ชายอื่นแบบนี้”

คำพูดท้าทายเพราะความโมโห ทำให้แพนปรี๊ดแตก ปาตลับยาทิ้งต่อหน้าเขาจริงๆ แต่คนรับเคราะห์ถูกตลับยากระแทกหัวก็คือกิตติ แพนเลยอดรู้สึกผิดไม่ได้ ต้องขอตัวไปสงบสติอารมณ์ดื้อๆ คณินละล้าละลัง เพราะกิตติมาตามไปดูตัวมนสิชาตามนัด แต่สุดท้ายแรดหนุ่มก็เลือกตามไปปรับความเข้าใจกับแพน

คณินตามไปดักหน้าแพนจนได้ แล้วตัดสินใจสารภาพความจริงจากใจ “โอเค...ฉันจะพูดแบบไม่อายเลย ตอนที่ฉันเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น ฉันไม่พอใจ ไม่ชอบ อยากจะถีบหน้ามัน เพราะงั้น...”

แพนโบกมือ ดักคอ “ถ้าคุณคิดจะสารภาพรักกับฉันล่ะก็ อย่าทำนะ...เพราะคุณกำลังจะไปดูตัว”

“มันไม่สำคัญเลย ฉันจะยกเลิกเมื่อไหร่ก็ได้ แค่เธอบอกว่าชอบฉัน และตกลงคบกับฉัน...โอเคไหม”

แพนถึงกับพูดไม่ออก ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง คณินต้องย้ำว่าเขารู้สึกพิเศษกับเธอจริงๆ

“ฉันไม่มีทางเชื่อคนกะล่อนอย่างคุณหรอก เลิกล้อเล่นได้แล้ว”

คณินส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย ยืนยันด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันไม่ได้ล้อเล่น ฉันพูดจริง ให้ข้าวเปลือกพวกนี้เป็นพยานเลย ห้ามสิแพน บอกฉันว่าเธอไม่อยากให้ฉันไปดูตัว แล้วมาคบกับเธอแทน”

แพนนิ่งไปหลายอึดใจ ก่อนจะปฏิเสธ และขอให้เขาไปดูตัวเหมือนเดิม คณินหน้าจ๋อย โอดใหญ่ว่าอกหัก

“พอคุณไปเจอว่าที่คู่หมั้นของคุณ เดี๋ยวคุณก็หาย”

“อย่าดูถูกความรู้สึกฉัน ถึงฉันจะผ่านผู้หญิงมาเยอะ แต่เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันรู้สึกดีด้วย”

คณินหมุนตัวจากไปแล้ว แพนได้แต่มองตามเศร้าๆ ก่อนจะตะโกนตามหลัง

“ผู้หญิงที่คุณกำลังจะไปดูตัวด้วยน่ะ...น้องสาวฉันเอง ขอให้คุณโชคดีนะ...ว่าที่น้องเขย!”

ooooooo

คณินอยากจะเป็นบ้าตาย ไม่ได้อยากเป็นน้องเขยแพนสักนิด อยากได้ตำแหน่งอื่นมากกว่า แต่ดูเหมือนแพนจะไม่ยอมรับรู้และปิดตาปิดใจจากเขาตลอด แรดหนุ่มพยายามทำใจไปดูตัวตามความต้องการของพ่อแม่ แต่ก็เหมือนทุกอย่างจะไม่ราบรื่นนัก เพราะรถของเขากับกิตติถูกโจมตีกลางทาง!

คณินตัดสินใจหักรถหลบลงคลอง ก่อนจะกระเสือก กระสนขึ้นจากน้ำกับกิตติ พร้อมปืนพกคู่ใจ แล้วสองหนุ่มก็ได้เห็นซามูไรหน้าเหี้ยมคนเดิมที่เคยไล่ล่าคณินเมื่อหลายวันก่อน แรดหนุ่มอยากจับเป็น แต่ก็ต้องผิดหวัง เมื่อซามูไรวายร้ายใจเด็ดปาระเบิดใส่พวกเขา พร้อมทำลายชีวิตตัวเองไปในตัว

สภาพเจ้านายลูกน้องจากแก๊งเหยี่ยวแดงแทบดูไม่ได้ หลังผ่านการลอบสังหารแบบดุเดือด เมื่อมนสิชาเห็นว่าที่คู่หมั้นเดินกะเผลกเข้ามาในร้าน ก็นึกรังเกียจ รีบเผ่นออกจากร้านทันที คณินได้แต่มองตามด้วยความขำขัน ต่างจากมนชิตซึ่งมารอดูผลงานลูกน้อง ขบกรามแน่นด้วยความแค้นใจ...ทำไมไอ้คิ้มถึงตายยากตายเย็นแบบนี้วะ!

หลังแยกจากมนสิชา...คณินก็รีบกลับไปเจอแพนตามนัด แต่เขาคงมาสายเกินไป สาวแสบเลยแอบกลับบ้านก่อน แรดหนุ่มไม่ถือโกรธ แต่จงใจสะกดรอยตามไปส่งเธอที่บ้านเงียบๆ กว่าแพนจะรู้ตัว ก็เกือบพลั้งมือทำร้ายเขาเสียแล้ว ด้วยเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นพวกอันธพาล

คณินยืนกรานจะไปส่งเธอที่บ้าน แพนต้องยอมแบบเสียไม่ได้ แต่ไม่ยอมให้เขาไปส่งถึงหน้าประตู

“ถ้าคนในบ้านเห็นฉันมากับคุณ ฉันก็ซวยอีก คุณกลับไปเถอะ”

“ฉันถามจริงๆ เธออยู่บ้านนี้ในฐานะอะไร”

แพนอึ้งไปอึดใจ ก่อนตอบเสียงเรียบว่าในฐานะลูกสาวคนโตของเป้ง คณินตั้งท่าจะพูดบางอย่าง แต่คงช้ากว่ามนชิต ซึ่งโผล่มาขัดจังหวะ พร้อมกับกันท่าไม่ให้แรดหนุ่มเข้าใกล้น้องสาวนอกไส้ แพนเห็นท่าไม่ดีเลยคิดจะแยกสองหนุ่มออกจากกัน คณินไม่อยากมีปัญหาจึงยอมผละไป ทั้งที่ในใจเริ่มคุกรุ่น...ไม่ชอบหน้ามนชิตเอาซะเลย!

แพนเดินลิ่วเข้าบ้านไปแล้ว มนชิตโมโหหึงมากตามไปกระชากแขน พร้อมตวาดลั่น “ไอ้คิ้มมันมีผู้หญิงเป็นร้อย เธอคิดว่ามันจะจริงจังกับเธอเหรอ มันรักใครไม่เป็นหรอก เธออย่าฝันลมๆแล้งๆ อย่างดีก็เป็นแค่เมียเก็บ!”

“ถึงฉันจะเป็นเมียน้อยเมียเก็บใคร มันก็ชีวิตฉัน ไม่ต้องมายุ่ง”

แพนพูดจบก็หมุนตัวเข้าบ้าน ทิ้งมนชิตให้มองตามด้วยความคับแค้นใจ พึมพำเสียงเครียดไล่หลัง

“เธอบีบให้ฉันต้องทำเองนะ...บีบให้ไอ้คิ้มมันต้องตายเอง”

แม้มนสิชาจะไม่ประทับใจท่าทางซอมซ่อของว่าที่คู่หมั้นหนุ่มนัก แต่พวกเส็งก็ไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลย ยังพยายามตะล่อมให้คณินแต่งงานและมีลูกหลานสืบสกุล คณินเองก็ไม่ได้ถือสาหรือนึกรำคาญพ่อแม่ ได้แต่เออออไม่ตามเรื่อง ไม่อยากขัดใจ แต่ก็ไม่คิดจะรับปากให้เป็นเรื่องเป็นราวต่างจากด้านมนสิชา...อาละวาดกับพ่อแม่ไม่หยุด พร้อมประกาศลั่นไม่มีวันแต่งงานกับคณิน เป้งกับหลินกล่อมเท่าไหร่ก็ไม่ได้ผล ร้อนถึงมนชิตต้องบังคับน้องสาวเสียเอง มนสิชาโมโหมาก ตอกกลับให้พี่ชายแต่งงานแทน ถ้าอยากได้เงินสินสอดนัก หรือไม่ก็ส่งแพนไปทำหน้าที่แทนเธอ

แพนได้ยินทุกอย่าง ไม่อยากถือสาให้ร้อนใจ เลยจะขอตัวไปทำงาน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินคำพูดพ่อ

“อาแพน...ลื้อเตรียมตัวไว้นะ อั๊วจะให้ลื้อแต่งงาน”

ไม่ใช่แค่แพนที่ตกใจ แม้แต่สมาชิกคนอื่นๆในบ้านก็อดแตกตื่นไม่ได้ เป้งเลยโพล่งขึ้นเสียงเข้ม

“ก็ดีกว่าปล่อยให้ลื้อทำตัวมั่วซั่วไปวันๆ”

ooooooo

นอกจากตามหาตัวคนร้ายที่ลอบสังหารเมื่อวันก่อน คณินยังคิดหนักเรื่องเกลือเป็นหนอนในโรงสี เลยต้องควบคุมและตรวจตราอย่างละเอียดถี่ถ้วนทุกขั้นตอน โดยมีเส็งกับกิตติคอยช่วยห่างๆ ด้วยความหวังเป็นอย่างยิ่ง ว่าข้าวงวดนี้จะไม่ถูกตีกลับเหมือนครั้งที่แล้ว

แพนคอยช่วยเช็กทุกอย่างตามหน้าที่ แล้วก็ถึงกับสะดุ้ง เมื่อเห็นบุ๊งย่างสามขุมเข้ามาในโรงสี เส็งกับคณินออกไปรับหน้า นิ่วหน้าน้อยๆ เมื่อบุ๊งยื่นเงินปึกใหญ่ให้

“อั๊วจะมาแลกเปลี่ยนสินค้า อั๊วรับชำระหนี้ของไอ้เป้ง มันเลยจะแถมดอกเบี้ยให้ อั๊วจะรับอาแพนไปวันนี้เลย”

คณินมีสีหน้าเข้มขึ้น ส่งสายตาบอกพ่อกับลูกน้องว่าจะจัดการเอง โดยมีแพนมองมาด้วยความสงสัย แล้วก็ถึงกับหน้าตึง เมื่อเห็นแรดหนุ่มทำท่าตื่นเต้น

“อย่าบอกนะ...ว่าเสี่ยจะรับแพนไปเป็นเมีย”

บุ๊งพยักหน้ารับโอ่ๆ ก่อนจะถึงกับตะลึงเมื่อคณินโถมตัวมากอด

“ยินดีด้วยด้วยผมได้เธอแล้ว เบื่อแล้วด้วย แพนก็คงเบื่อผมเหมือนกัน พอรู้ว่าเสี่ยจะมารับเลยกระดี๊กระด๊าใหญ่”

บุ๊งถึงกับช็อก แต่คงไม่เท่าแพน ที่เดินหน้าแดงก่ำมาเผชิญหน้ากับคณิน พร้อมประชดเสียงเขียว

“เสี่ยมารับฉันหรือคะ ถ้างั้นรออะไรอยู่ล่ะ ไปกันเลยสิคะ”

บุ๊งโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ประกาศกร้าว “อาแพน...ลื้ออยู่ที่นี่ เหมาะสมแล้ว อั๊วจะกลับก่อน!”

แม้เส็งจะเข้าใจดีว่าคณินทำเพื่อปกป้องแพน แต่ถึงกระนั้นก็อดหนักใจไม่ได้ กลัวใจลูกชายคนเดียวจะทำให้เป็นเรื่องจริง ส่วนคณินไม่รู้ถึงความหนักใจของพ่อ มัวพะวักพะวนเรื่องแพนจนต้องตามไปง้อ

“เกิดเป็นลูกสาวเสี่ยเป้งนี่มันไม่ง่ายเลยนะ...เธอคงลำบากไม่น้อย”

“พ่อฉันต่างหากที่ลำบาก เพราะมีฉันเป็นลูก ฉันไม่ควรเกิดมาเลย”

“อย่าพูดอย่างนั้น ชีวิตเธอมีค่ามากนะแพน”

“คุณไม่ต้องปลอบใจฉัน ฉันยอมรับความจริงข้อนี้ได้ พ่อไม่ต้องการฉันแต่แรก เขาเห็นฉันเป็นตัวปัญหาในชีวิตเขา และวันนี้...เขาก็หาวิธีตัดฉันออกจากชีวิตเขาได้แล้ว”

คำพูดตัดพ้อน้อยใจในโชคชะตาของเธอทำให้คณินอดสงสารไม่ได้

“คุณจะยอมให้พ่อคุณบงการชีวิตจริงๆหรือ”

“ฉันเหนื่อยน่ะ ไม่อยากสู้กับเขาอีกแล้ว”

“ถ้างั้น...ให้ผมสู้แทนได้ไหม”

“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น”

“คุณก็ให้สิทธิ์ผมสิ”

จบคำก็คว้ามือเธอมากุมไว้ พร้อมสายตาออดอ้อน แพนนิ่วหน้า สะบัดมือออก

“ฉันไม่เข้าใจ คุณเองไม่ใช่หรือที่เจ้ากี้เจ้าการจะส่งฉันให้เสี่ยบุ๊ง”

“ผมนี่นะ เจ้ากี้เจ้าการส่งคุณให้ตาแก่ตัณหากลับ”

“ไม่ใช่คุณแล้วใคร...ไอ้คนทุเรศ!”

คณินส่ายหน้าอ่อนใจ “อุตส่าห์ช่วยกลับโดนด่า ถ้างั้นตอนผมเรียก ทำไมไม่หนีล่ะ”

“คุณจะให้ฉันหนีไปไหน”

“หนีไปกับผมไง”

แพนถึงกับอึ้งไปอึดใจ ไม่อยากจะเชื่อหู คณินเลยถือโอกาสเอื้อมไปกุมมือเธออีกครั้ง

“ผมแค่ไม่อยากให้คุณเป็นแบบนี้จริงๆ ไม่มีเหตุผลอื่น ไม่ต้องทำตามคำสั่งใครอีกแล้ว ไปกรุงเทพฯด้วยกันนะ ผมอยากดูแลคุณ ผมไม่อยากให้คุณโดนตีอีกแล้ว เราหนีไปด้วยกันสักพัก แล้วค่อยกลับมาขอขมาป๊ากับม้า โทษนะ...พ่อคุณขายคุณให้เสี่ยบุ๊งไม่ได้แล้วคุณคิดว่าเขาจะไม่ขายคุณให้ใครอีกเลยหรือ”

แพนทำท่าอึกๆอักๆ คณินเลยยื่นข้อเสนอ “ผมให้เวลาคุณหนึ่งคืน กลับไปคิดให้ดี พรุ่งนี้...เรือส่งข้าวจะออกจากท่าตอนฟ้าสาง ผมจะรอคุณที่จุดนัดพบนะ”

คณินลูบผมเธออย่างรักใคร่ ก่อนจะผละไป ทิ้งแพนให้มองตามด้วยแววตาสับสน แต่ก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูก

ooooooo

บุ๊งไปเอาเรื่องเป้งถึงในบ่อน ด้วยเคืองไม่หายที่หมดหวังในตัวแพน แถมถูกคณินฉีกหน้าต่อหน้าคนงาน มนชิตก็อยู่ที่นั่นด้วย กำลังเถียงกับพ่อบุญธรรมด้วยน้ำเสียงโกรธจัดไม่แพ้กัน เพราะไม่พอใจที่เป้งจะขายแพนปลดหนี้

แต่ศึกสองพ่อลูกก็ต้องระงับไว้ เพราะศึกกับบุ๊งมาเหนือกว่า ด้วยการประกาศทวงหนี้ทั้งหมด เป้งหน้าซีด เพราะเพิ่งผลาญเงินค่าตัวลูกสาวไปกับบ่อน บุ๊งไม่สนใจ ขู่จะยึดบ้านภายในสามวันถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมใช้หนี้

สั่งจบก็ผละจากไปแล้ว ทิ้งเป้งให้มองตามเครียดๆ แม้แต่มนชิตก็อดวิตกตามไปด้วยไม่ได้

“คราวนี้จะทำยังไงป๊า สงสัยจะไม่มีที่ซุกหัวนอนกันก็คราวนี้”

“ใครบอกลื้อ...ไอ้บุ๊งไม่เอาก็ดี อั๊วจะได้ขายอาแพนให้ไอ้คุณคิ้ม ท่าทางมันก็สนใจอาแพนอยู่”

มนชิตอยากจะเป็นบ้า ไม่อยากเสียแพนให้ใคร แต่ก็ต้องพยายามข่มอารมณ์ไว้...

ด้านคณิน...ประสาทเสียไม่แพ้มนชิต แต่เพราะเรื่องงานมากกว่า เมื่อเส็งยืนกรานจะยกตำแหน่งหัวหน้าแก๊งเหยี่ยวแดงให้ แถมประกาศกร้าวจะไม่ยอมยุบแก๊งเพื่อจบปัญหา

คณินอดไม่ได้ ประชดกลับเสียงหยัน “หัวหน้าแก๊งนี่เงินเดือนเท่าไหร่นะป๊า”

“เงินเดือนคืออำนาจบารมี”

“ไม่ใช่ความเกลียดชังหรือ”

“บอกแล้วไง...แก๊งเราไม่ทำร้ายชาวบ้าน ไม่ทำผิดกฎหมาย อั๊วถึงอยากได้คนดี มีความยุติธรรมมาบริหารอำนาจนี้ ซึ่งก็คือลื้อ ถ้าเป็นไอ้บุ๊ง...คนที่นี่เดือดร้อนแน่”

“แล้วถ้าไม่ใช่ทั้งผมและเสี่ยบุ๊งล่ะ”

เส็งถอนใจหนักหน่วง สวนกลับกวนๆ “งั้นก็คนที่ขโมยตราหัวหน้าแก๊งไปยังไงล่ะ”

“ป่านนี้มันเอาไปตึ๊งร้านทอง แล้วเอาเงินไปเที่ยวโรงน้ำชาแล้วมั้ง”

สองพ่อลูกมองหน้ากันเครียดๆ ตั้งแต่เกิดเรื่องคนร้ายบุกโรงสีเมื่อหลายวันก่อน ก็ไม่มีใครพบเห็นตราหัวหน้าแก๊งเหยี่ยวแดงอีกเลย กิตติโผล่มาแทรกได้ทันเวลา เพื่อรับตัวเส็งไปดูงานนอกเมือง สองพ่อลูกเลยต้องพักยกเถียงกันไว้ก่อน คณินได้แต่ลอบถอนใจ มองตามพ่อผละไปกับคนสนิทด้วยท่าทางเซ็งๆ

“ป๊านะป๊า...เอาแต่ใจตัวเองไม่เคยเปลี่ยน เดี๋ยวก็ตัดพ่อตัดลูกซะเลย”

ฝ่ายมนชิต...ร้อนใจมาก กลัวพ่อจะขายแพนใช้หนี้จริงๆ เลยบุกไปหาไทถึงโรงสี และสั่งให้จัดการคณินขั้นเด็ดขาด ส่วนตัวเองจะฉุดแพนมาทำเมียให้

รู้แล้วรู้รอด แป๊ะยิ้มในคราบคนงานหนุ่มถึงกับหน้าเสีย ไม่อยากทำร้ายเพื่อนสาวคนเดียวที่มี แต่ก็ใจไม่แข็งพอจะขัดคำสั่งมนชิต ได้แต่ทำท่าอึกๆอักๆ แล้วคอยตามดูแพนห่างๆ

คณินลอบสังเกตท่าทางแปลกๆของไทตลอด นึกไม่ชอบหน้าคนงานหนุ่มมากขึ้นทุกที ที่ชอบมาวอแวหรือทำตัวใกล้ชิดกับแพน เลยต้องหาทางเข้ามาคุย เพื่อสอบถามถึงการตัดสินใจของเธอ

“ไม่ต้องคิดอะไรแล้วล่ะ ตัดสินใจไปกับฉันเถอะ”

“คุณเป็นผู้ชายก็พูดได้สิ...มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะ การตัดสินใจครั้งนี้ มันคือชีวิตที่เหลือของฉันทั้งหมด”

“ใช่...ชีวิตที่เหลือของคุณ ให้ฉันดูแลนะ อย่าหาว่าดูถูกเลย พ่อคุณไม่หยุดแค่นี้หรอก ขายคุณให้เสี่ยบุ๊งไม่ได้ ก็คงจะขายคุณให้คนอื่นอยู่ดี”

“ทำไมฉันไม่เกิดมาเป็นผู้ชายให้รู้แล้วรู้รอดนะ”

“เป็นผู้หญิงแหละดีแล้ว ความสวยของเธอทำให้ปากน้ำโพน่าอยู่ขึ้นเยอะ”

“แต่มันอันตรายสำหรับฉัน ถ้าคุณหวังดีกับฉันจริงๆ ช่วยสอนวิชาป้องกันตัวให้ฉันนะ”

“จะเรียนให้มันเหนื่อยทำไม แค่แหกปากร้องดังๆ ก็พอแล้ว คุณคิ้มขา...ช่วยด้วยค่ะ เดี๋ยวฉันไปช่วยเธอเอง”

แพนส่ายหน้า เปลี่ยนเสียงเป็นอ้อน ขอให้เขาช่วยสอนวิชาป้องกันตัวให้ แล้วเธอจะยอมทำตามทุกอย่าง คณินยิ้มตาพราว ขโมยหอมแก้มเธอเป็นค่าแลกเปลี่ยน แล้วผละไปดื้อๆ สาวแสบถึงกับอ้าปากค้าง พูดไม่ออกไปพักใหญ่ พร้อมด้วยความแปลกใจ ที่ตัวเองไม่โกรธเขามากเท่าที่คิด...

ooooooo

แผนการลอบสังหารคณินถูกกำหนดขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้มนชิตก็ให้คัง หนึ่งในลูกน้องคนสนิทไปว่าจ้างคนเชิดสิงโตของบุ๊งมาเป็นพวก โดยไม่รู้เลยว่ากริชจะผิดสังเกต และแอบตามดูสองคนงานเรื่อยๆ

คณินไม่รู้ตัวว่าจะมีคนลอบทำร้าย มัวเพลินกับการสอนวิชาป้องกันตัวให้แพนตามสัญญา และสาวแสบก็เป็นนักเรียนที่ดี ตั้งอกตั้งใจอย่างมาก แต่ก็ยังไม่คล่องนัก เพราะเพิ่งได้เรียนเป็นครั้งแรก

“ถ้าฉันเรียนวิชาป้องกันตัวจากคุณจนเก่งแล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งคุณอีก”

“ขี้โกงนี่ งั้นฉันไม่สอนเธอแล้ว”

“ขอบคุณนะที่คุณช่วยฉันหลายต่อหลายครั้ง ฉันเองไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณ”

“ถ้าอยากตอบแทน เธอก็แค่ไม่ทำตัวให้ฉันเป็นห่วงอีก...ด้วยการมาอยู่ใกล้ๆ หวังว่าฉันจะเห็นเธอไปตามนัด”

สถานการณ์ของคณินกับแพนเป็นไปในทางที่ดีขึ้น ต่างจากสถานการณ์ของไท หนักใจและเครียดจัดที่ต้องทำตามคำสั่งมนชิต เพราะหากเขาทำสำเร็จ นั่นก็หมายถึงสาวแสบจะได้เป็นเมียมนชิตโดยไม่เต็มใจ สุดท้าย...เมื่อทนรับความรู้สึกผิดไม่ไหว แป๊ะยิ้มหนุ่มเลยตัดสินใจเขียนจดหมายเตือน แล้ววางไว้บนโต๊ะทำงานแพน แต่โชคร้ายที่คังเห็นเข้าเสียก่อน แพนเลยไม่มีโอกาสรู้ตัวล่วงหน้าว่ากำลังจะมีภัย!

หลังฝึกวิชาป้องกันตัวจนเหนื่อย คณินก็ไปส่งแพนที่บ้าน พร้อมกับชวนคุยเรื่องเก่าๆ อยากทำความรู้จักเธอให้มากขึ้น จนได้รู้ว่าสาวแสบยังเรียนไม่จบ เขาอาสาจะส่งเสียให้เรียนต่อ ถ้าได้หนีไปกรุงเทพฯด้วยกัน แพนไม่ตอบ เพราะยังไม่แน่ใจโชคชะตา แค่อยากให้เขากับเธอรอดพ้นจากปากน้ำโพเสียก่อน

“คุณต้องทำตามสัญญานะ”

“แน่นอน...ฉันบอกเธอแล้ว ฉันจะพาเธอหนี เพราะไม่อยากเห็นเธอเป็นแบบนี้ ไม่ได้พาไปเป็นเมีย...ฉันจะไม่แตะต้องเธอเด็ดขาด จนกว่าเราจะแต่งงานกัน ฉันจะไม่ทิ้งเธอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น”

“ฉันจะไม่เชื่อคุณจนกว่าฉันจะได้เห็นกับตา”

เวลาเดียวกันที่ย่านร้านค้า...วิภาดาเดินซื้อของใช้ส่วนตัวคนเดียว กริชผ่านมาเห็นเลยเข้าไปทัก แต่เธอก็ไม่คุยดีด้วย เพราะยังปักใจว่าเขาเป็นหนึ่งในพวกที่ปองร้ายพี่ชายสุดที่รัก แต่กริชก็ไม่ยอมแพ้ ตื๊อจะอธิบายความจริงใจ พร้อมกับบอกว่าจะไปเรียนต่อที่เซี่ยงไฮ้ วิภาดาถึงกับชะงัก...อดใจเสียไม่ได้ที่จะไม่ได้เจอเขาอีกหลายปี

หลังส่งแพนเข้าบ้านแล้ว คณินก็จะกลับบ้าน แต่ก็ไปไม่ถึง เพราะถูกแป๊ะยิ้มเจ้าเก่า และสมุนสองคนรุมทำร้าย แต่แรดหนุ่มก็อาศัยความคล่อง เอาตัวรอดไปจนได้ แต่ก็สะบักสะบอมเต็มที

ส่วนไท หรือนักฆ่าในคราบแป๊ะยิ้ม ต้องซมซานหาที่หลบซ่อน แต่ก็ต้องเจอกับคังระหว่างทาง ที่เข้ามาขวางเพื่อคาดคั้นความจริงเรื่องที่เขาแอบเขียนจดหมายเตือนแพน แต่ฝีมือคังก็สู้ไทไม่ได้ เลยถูกฆ่าปิดปากอย่างน่าเวทนา

ไทหายตัวไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งศพคังไว้กลางทาง เมื่อคณินหอบร่างอ่อนแรงผ่านมาเห็น เลยได้เห็นจดหมายที่บอกให้ไปช่วยแพน แต่ก็ไม่รู้ว่าที่ไหน เพราะส่วนอื่นๆของจดหมายเต็มไปด้วยคราบเลือด!

ขณะที่คณินออกตามหาแพนด้วยความเป็นห่วง สาวแสบก็ถูกพี่ชายนอกไส้ลักพาตัวจากบ้านไปทำเมีย สาวแสบโวยวายทันทีที่ได้สติจากยาสลบ แต่มนชิตก็ไม่สะทกสะท้าน เพราะรอคอยเวลานี้มาเกือบทั้งชีวิต

“จะบ้าเหรอ ถ้าป๊ารู้ว่าเฮียจะทำอะไร ป๊าไม่ให้อภัยเฮียแน่”

“เฮียไม่สนหรอกว่าป๊าจะคิดยังไง เพราะเฮียทนไม่ได้แน่ ถ้าแพนต้องตกเป็นของคนอื่น!”

จบคำก็พยายามปลุกปล้ำน้องสาวนอกไส้ แต่แพนก็ตั้งสติเอาวิชาป้องกันตัวที่ได้จากคณินมาใช้ และผละหนีออกมาจนได้ มนชิตเจ็บใจมาก รีบสั่งลูกสมุนให้ช่วยตามจับ แต่ก็ตามไม่ทัน จนกระทั่งแพนหนีไปถึงบ้าน

เป้งรอแพนอยู่แล้วด้วยความเป็นห่วง แม้จะไม่รักใคร่ไยดีลูกสาวนอกคอกคนนี้เท่าไหร่ แต่ก็ถือว่าเป็นลูก เลยดูดายไม่ได้ หลินกับมนสิชามองมาด้วยความไม่ชอบใจ ก่อนจะได้ยิ้มร้าย เมื่อเห็นแพนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สาวแสบโผหาพ่อตามสัญชาตญาณเพื่อหลบภัยจากมนชิต แต่กลับต้องหน้าหันเพราะถูกพ่อตบฉาดใหญ่

“นังลูกเลว...นำแต่ความอับอายมาให้ พรุ่งนี้อั๊วจะหาผู้ชายคนใหม่ให้ลื้อแต่งงาน!”

เพราะอารมณ์โกรธและน้อยใจแท้ๆ ทำให้แพนหมุนตัวออกจากบ้านอีกครั้ง สวนกับมนชิตที่เพิ่งเข้ามา แต่เขาก็ไม่กล้าออกอาการมาก ได้แต่กันพ่อให้เข้าบ้าน...ไม่อยากให้ความแตก ว่าเขาเป็นคนฉุดแพนออกจากบ้านเอง!

แพนหอบสภาพหมดแรงไปนอนหน้าโรงเชิดสิงโตของกริชจนถึงเช้า ส่วนคณินก็ค้างที่โรงสี ไม่อยากให้พ่อแม่กับน้องสาวเป็นกังวลกับแผลช้ำๆตามตัวเขา แล้วเลยถือโอกาสรอแพน เพื่อเดินทางไปกรุงเทพฯพร้อมกันในวันรุ่งขึ้น

ooooooo


ละครซีรีส์เลือดมังกร : แรด ตอนที่ 2 อ่านซีรีส์เลือดมังกร : แรดติดตามละครซีรีส์เลือดมังกร : แรด ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย แอนดริว เกร๊กสัน,ณฐพร เตมีรักษ์ 16 มิ.ย. 2558 09:09 2015-06-18T02:10:17+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ