ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ซีรีส์เลือดมังกร : กระทิง

SHARE
ตอนที่ 10

ความจริงจากปากธามทำให้ย่าหยาแทบช็อก แต่ต้องพยายามตั้งสติและปั้นหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่างจากบรรยากาศความรักเบ่งบานของเฉียงกับโบตั๋น กลายเป็นสีชมพูสวยงามเหมือนดอกกุหลาบที่เขาแบ่งจากธามมาให้เธอ โบตั๋นซาบซึ้งใจมาก และไม่สนเลยว่ามันจะเป็นสีแดงหรือไม่ เพราะเขาทำให้เธอรู้สึกเป็นคนสำคัญ

“ฉันเคยได้ดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่จากเฮีย แต่เฮียให้อาจิวเอามาให้ ฉันชอบมาก แต่มันไม่อิ่มใจเหมือนกับที่ได้จากกุหลาบดอกนี้ ขอบคุณนะคะอาเฉียงที่ทำให้ฉันรู้สึกตัวว่ามีคุณค่าอีกครั้ง”

“คุณมีค่าสำหรับผมเสมอ ผมรักคุณโบตั๋น ผมอยากบอกคุณอย่างนี้ทุกนาที เพราะผมรักคุณ...รักคุณเหลือเกิน”

ดอกกุหลาบสีชมพูหนึ่งดอก ทำให้โบตั๋นมอบตัวและใจให้แก่ความรักของเฉียง แต่ช่อกุหลาบใหญ่สีเดียวกันของธาม กลับทำให้ย่าหยาน้ำตาตก เพราะหวนคิดถึงอดีตแสนหวาน ที่ชลธีเคยหลอกถามและซื้อให้เธอ ธามมองมาด้วยความสงสัย ย่าหยาเลยต้องยิ้มกลบเกลื่อน ขอบคุณเขาที่ใส่ใจและรักเธอเสมอมา

“ฉันก็รักคุณค่ะคุณธาม...รักมาก”

ธามเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องมากก็ได้ ขอแค่ไม่ทรยศกันเท่านั้นก็พอ”

คำพูดของธาม ทำให้ย่าหยานอนไม่หลับเกือบทั้งคืนด้วยความไม่สบายใจ สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ต้องแล่นไปหาซินแสง้วงแต่เช้า เพื่อระบายความอึดอัดใจ และตัดสินใจเด็ดขาดจะบอกความจริงกับธาม

ซินแสง้วงส่ายหน้าไม่เห็นด้วย “อีเปลี่ยนเป็นคนละคนแล้วอาหยา บาดแผลในอดีตไม่มีทางทำให้อีใจเย็นเหมือนเดิมได้ ถ้าลื้อบอกอีว่าเป็นใคร อีไม่เอาลื้อไว้แน่”

“นั่นก็สุดแท้แต่เวรกรรม หยาจะไม่โกหกเขาเป็นครั้งที่สอง”

“ทำไมไม่รอให้งานใหญ่ผ่านไปก่อน ลื้อกับอาธามต้องร่วมมือกัน เสร็จงานแล้วบอก ก็ยังไม่สาย”

ย่าหยาถอนใจยาว น้ำตาคลอด้วยความกดดัน “ยิ่งนานวันมันยิ่งทรมานค่ะซินแส หยาเห็นหน้าเขา แล้วภาพที่หยายิงพี่ธีมันตามหลอน หยาไม่อยากโกหกเขาอีกแม้แต่นาทีเดียว”

เวลาเดียวกันที่โรงพยาบาล...ฮกมาพบธามตามนัด ตาโตด้วยความยินดีและตื่นตะลึง เมื่อได้รู้ความจริงว่าฮั้ว น้องชายคนเดียวยังมีชีวิต แม้จะสมองเสื่อมจำใครไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าตายจากกัน ธามไม่อยากให้ฮกตามล้างแค้นเล้ง เลยตัดสินใจมอบเงินก้อนใหญ่สำหรับรักษาฮั้วและให้ทั้งสองตั้งตัวที่เซี่ยงไฮ้ ฮกซาบซึ้งน้ำใจกระทิงหนุ่มมาก ดึงน้องชายให้คุกเข่าคำนับ พร้อมคำสัญญาหนักแน่นว่าจะกลับมาทดแทนบุญคุณให้ได้ก่อนตาย!

หลังจากนั้น...ธามก็ไปพบมิสเตอร์ลีที่โรงแรม นัดแนะเรื่องแผนการตลบหลังเล้งในวันรุ่งขึ้น นกต่อหนุ่มเต็มใจช่วย เพราะเห็นแก่อุดมการณ์ของอีกฝ่ายที่อยากล้างมลทินให้พ่อแม่ ส่วนตนก็ได้ผลตอบแทนคุ้มค่า คือที่ดินริมแม่น้ำเจ้าพระยาของธาม ที่จะเอาไปสร้างบ้านพักให้ภรรยาที่ป่วยใกล้ตาย ได้ใช้เวลาช่วงสุดท้ายที่นั่น...

ooooooo

ธามแวะไปรับย่าหยาที่ศาลเจ้า และถือโอกาสไหว้พระขอพรเพื่อเป็นสิริมงคล เอาฤกษ์เอาชัยสำหรับภารกิจในวันรุ่งขึ้น พร้อมกับแจ้งข่าวซินแสง้วง ว่าส่งฮกกับฮั้วไปเซี่ยงไฮ้แล้ว ถ้ายาหมดคงจะติดต่อมาเอง

ซินแสง้วงพยักหน้ารับรู้ เหลือบตาไปทางย่าหยา แล้วตัดสินใจตัดบท ไม่ให้เธอบอกความจริงกับธาม

“พรุ่งนี้ลื้อสองคนมีงานใหญ่ สิ่งที่ลื้อต้องเจอ ยากยิ่งกว่าเดินฝ่ากองไฟ ลื้อต้องอดทนถึงที่สุด การที่ลื้อตั้งใจทำดี จะทำให้ลื้อพบเจอแต่สิ่งดีๆ ขอให้ยึดความรัก ความกตัญญูและการให้อภัยเป็นที่ตั้ง แล้วทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี”

จนแล้วจนรอด ย่าหยาก็หาโอกาสบอกความจริงกับธามไม่ได้ แถมพ้งยังโผล่ให้เห็นเป็นระยะๆ เหมือนจะเตือนสติ ไม่ให้เธอเห็นความสำคัญของความรักและเรื่องในอดีตจนทำเสียเรื่อง

ฝ่ายเล้ง...นอกจากวาดฝันสวยหรูถึงงานแต่งกับย่าหยา ยังสังหรณ์ใจประหลาด ระแวงว่าธามจะสมคบพวกตำรวจตลบหลัง เลยกดดันลูกน้องอย่างหนักให้ระวังตัวอย่างดี พร้อมเสนอรางวัลใหญ่หากภารกิจสำคัญสำเร็จ

ความกดดันของเล้ง แท้จริงคือความฝังใจในอดีต ที่เคยถูกพวกแก๊งเลือดมังกรรุ่นพ่อ ซึ่งเป็นคนจีนยุค

เสื่อผืนหมอนใบ นั่งเรือสำเภามาแสวงหาช่องทางทำมาหากินในเมืองไทย ทำมึนตึงใส่ ไม่ยอมรับเขาเป็นพวก

“ในเมื่อทำดีแล้วไม่ได้ดี อั๊วจะทำทำไม พวกลื้อก็ไม่ต่างจากอั๊ว มือเปื้อนเลือดมาแล้วทุกคน อั๊วขึ้นเป็นใหญ่เมื่อไหร่ จะเหยียบหัวพวกลื้อให้จมดิน พวกลื้อจะได้รู้รสชาติของความต่ำต้อยกว่าว่ามันเป็นยังไง”

เล้งกัดฟันแน่น ในหัวย้อนคืนสู่อดีตเมื่อหลายปีก่อน ตอนเขาคิดค้นทำทองปลอมขึ้นมา ตั้งเช็งเอี๊ยง...เพื่อนสนิทคนเดียวที่มี เจ้าของร้านทองอันดับหนึ่งในเยาวราช ไม่พอใจมาก และคัดค้านอย่างรุนแรง ไม่ให้นำออกสู่ตลาด แต่เล้งกลับไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ เพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องรุนแรง แค่ลดต้นทุนผลิตทองเท่านั้น

ตั้งเช็งเอี๊ยงโมโหมาก แหวลั่น “ลื้อไม่ได้ฆ่าใครตาย แต่ลื้อทำลายศรัทธาของลูกค้าที่มีต่อลื้อ นั่นยิ่งกว่าฆ่าตัวเองอีกนะ ลูกหลานลื้อจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะทำมาหากินอะไร ถึงจะเรียกศรัทธาคืนมาได้ ลื้อจะเอาอย่างนั้นหรือ”

เล้งยุไม่สำเร็จก็ตีหน้าขำกลบเกลื่อน “อั๊วแค่พูดเล่น ลื้อร้อนเป็นไฟไปได้”

ตั้งเช็งเอี๊ยงหยุดอารมณ์ตัวเองแทบไม่ทัน ขอโทษเพื่อนเสียงอ่อน ก่อนจะยิ้มบางๆ เมื่อพูดถึงหลิวเจียหลิน ภรรยาสุดที่รัก ที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ไม่เลือดร้อนเหมือนเก่า

“ถ้าลื้อมีความรักแล้วลื้อจะรู้ว่าความรักทำให้เรายอมเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ทุกอย่าง”

เล้งดึงตัวเองจากอดีต ขบกรามแน่น จำได้ดีว่าคำพูดกระแทกใจของเพื่อนทำให้แค้นเจียนคลั่งแค่ไหน ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าความรักคืออะไร ในเมื่อเขาเจอและรักหลิวเจียหลินมาก่อนตั้งเช็งเอี๊ยงด้วยซ้ำ

“แม้แต่ลูกลื้อก็ไม่มีวันสมหวังในความรัก อั๊วจะทำให้มันกระอักเลือด ให้มันพินาศย่อยยับเหมือนลื้อ... อาเช็ง!”

อารมณ์แค้นฝังหุ่นของเล้งอันตรธานหายเป็นปลิดทิ้ง ทันทีที่ได้ยินเสียงในโทรศัพท์จากย่าหยา ซึ่งแกล้งโทร.มาหยั่งเชิง แต่คุยกันไม่ทันไร ธามก็ฉวยโทรศัพท์ไปวางหน้าตาเฉย ด้วยความหึง ไม่อยากให้เมียสุดที่รักเสวนากับเสี่ยใหญ่ ย่าหยาถอนใจหนักหน่วง แม้จะปลื้มที่เขารักและหวง แต่ก็หนักใจที่ต้องมีเรื่องปิดบังแบบนี้

ธามไม่ทันสังเกตท่าทางเหม่อๆของเมียสุดที่รัก มัวตั้งอกตั้งใจทำสเต๊กจานเด็ดให้เป็นมื้อเย็น ฉลองที่ได้อยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยา ย่าหยาเห็นอาหารตรงหน้าก็น้ำตารื้น จำได้ดีว่าเป็นสูตรเดียวกับที่เขาเคยทำให้เธอเมื่อเจ็ดปีก่อน

ตอนที่ 9

ถ้อยคำตัดรอนของธาม ทำให้ย่าหยาเจ็บเหมือนถูกกระชากหัวใจออกจากตัว น้ำตาไหลพรากด้วยความสะเทือนใจที่ต้องทำร้ายใจตัวเอง และทรมานหัวใจกระทิงหนุ่ม

แต่ถึงกระนั้น...ภารกิจยิ่งใหญ่ชำระแค้นให้พ่อแม่ก็ต้องดำเนินต่อ ย่าหยาจำต้องปั้นหน้าเศร้า นึกถึงธามแต่ดันโกหกเล้งหน้าตายว่าพี่ชายแท้ๆซึ่งพรากจากกันมานานโทร.หา เธอเลยต้องออกไปพบ

“หยาหาเขาไม่เจอ เราไม่ได้เจอกันมานานแล้ว ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่...อาจไม่ได้เจอกันอีกเลยก็ได้”

เล้งตามมารยาหญิงไม่ทัน โอบกอดคู่หมั้นสาวด้วยความสงสารจับใจ โดยไม่รู้เลยว่าย่าหยาขยะแขยงสัมผัสของเขามากแค่ไหน และได้แต่ภาวนาให้ภารกิจล้างแค้นนี้สำเร็จโดยเร็วที่สุด

ค่ำคืนมืดมิดของธามกับย่าหยาผ่านพ้นไปด้วยความยากลำบาก โดยเฉพาะธามนั่งจ้องรูปพ่อแม่กับชลธีแน่นิ่ง ราวกับว่าทุกคนยังมีชีวิต ไม่ได้จากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับเหมือนเช่นตอนนี้ แต่ไม่ว่าจะข่มใจแค่ไหน ธามก็สลัดความเหงา ความผิดหวังและความอ้างว้างออกไปไม่พ้น...และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะทำได้

เช่นเดียวกับย่าหยา...นั่งจมจ่อมบนเตียงคนเดียวในห้องพัก ในมือถือผ้าพันคอของธาม ราวกับต้องการสื่อความในใจถึงเขา ถ้อยคำตัดพ้อต่อว่าของเขายังลอยวนเวียนในหัว

“ขอบใจที่แทงกันซึ่งๆหน้า รู้ไว้ว่ามันทิ่มเข้ากลางใจฉันเต็มๆ”

ย่าหยาน้ำตาไหล รู้ดีว่าเขาต้องเจ็บปวดแค่ไหนเรื่องการแต่งงานระหว่างเธอกับเล้ง แต่เธอก็ถอยไม่ได้แล้ว แผนการที่เตรียมมานานต้องเดินหน้า...และไม่ว่าใครก็ขวางไม่ได้!

แต่ถึงจะช้ำใจเรื่องย่าหยาแค่ไหน ธามก็ไม่ลืมงานสำคัญ ปล่อยทองปลอมประทับตราร้านของเล้งเข้าตลาดมืด โดยมีจิวคอยช่วย และมองตามด้วยความเป็นห่วงตลอด เพราะแผลบนตัวเจ้านายหนุ่มทำท่าจะไม่ดีขึ้น

อีกคนที่ส่งข่าวและช่วยพวกธามห่างๆก็คือเฉียง แต่ทุกอย่างก็ไม่ง่าย เพราะทั้งเฉียงและโบตั๋นถูกพวกเล้งจับตามองตลอด ด้วยยังไม่ไว้ใจ กลัวเอาความลับไปบอกพวกธาม อย่างดีที่สองผัวเมียจะทำได้ คือส่งข่าวผ่านจิว โบตั๋นถอนใจหนักหน่วง แม้จะทำใจมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้กับวีรกรรมที่ผ่านมา

“ฉันไม่หวังให้เฮียอภัยฉันแล้ว แต่ฉันอยากให้เฮียยกโทษให้คุณ เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะฉัน”

“ผมอยากอยู่ในสภาพนี้โบตั๋น ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมก็จะคิดและทำแบบนี้ เพราะอะไรรู้ไหม...เพราะผมรักคุณ ถ้าไม่มีวันนั้น ผมคงไม่ได้อยู่ใกล้คุณขนาดนี้”

น้ำเสียงและแววตาจริงใจของเฉียง ทำให้โบตั๋นน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้งใจ สองผัวเมียคงโผกอดกันไปแล้ว ถ้าฮกจะไม่โผล่มาตามเฉียงไปพบเล้งเสียก่อน โบตั๋นมองมาอย่างเข้าใจ อาสาทำมื้อเย็นเตรียมไว้ให้เขากลับมากิน เฉียงพยักหน้ายิ้มรับ สัญญาด้วยความเต็มใจ... ยินดีมากที่บรรยากาศระหว่างเขากับโบตั๋นเป็นไปในทางที่ดีขึ้น

ooooooo

ขณะที่ธามหมกมุ่นกับแผนการป้ายความผิดให้เล้งเป็นพ่อค้าทองปลอม เหมือนอย่างที่พ่อแม่เขาเคยได้รับเมื่อเจ็ดปีก่อน ย่าหยาต้องตามติดเล้งไปทุกที่ เพื่อเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวที่สวยและหรูหราที่สุดในเมือง แต่สภาพจิตใจหม่นหมองและบอบช้ำเรื่องธาม ทำให้เธอมีท่าทีเหมือนคนซังกะตาย จนเล้งยังอดเป็นห่วงไม่ได้

สายตาสงสัยของเล้งทำให้ย่าหยารู้สึกตัว ปั้นหน้ายิ้มแย้ม ราวกับดีใจเสียเต็มประดาจะได้เป็นเจ้าสาวของเสี่ยใหญ่ แต่ถึงกระนั้น...นักฆ่าหน้าหวานในคราบสาวเสิร์ฟก็ตบตาหยกมณี ซึ่งถูกเล้งเรียกตัวมาแต่งหน้าให้เพื่อถ่ายรูปสำหรับการ์ดงานแต่งไม่ได้ แถมรู้ทันเธออีกต่างหากว่าไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับเล้ง

ย่าหยาถึงกับพูดไม่ออก แต่ไม่ทันแก้ตัว ฮกก็มาตามไปถ่ายรูป หยกมณีเลยต้องละเรื่องคาใจไว้ก่อน และเร่งมือแต่งหน้าแทน ย่าหยาลอบผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อเห็นหน้าธาม แขกรับเชิญพิเศษที่เล้งเชิญมาเป็นพยาน พร้อมพรรคพวกค้าทองคนอื่นๆ

เล้งแสยะยิ้มร้ายเมื่อเห็นสีหน้าอึดอัดของธาม “ขอบใจนะอาธามที่สละเวลามาเจอพวกเราทุกคน อั๊วจะแต่งงานทั้งที ก็อยากมีรูปถ่ายกับเพื่อนในวงการเดียวกันเก็บไว้เป็นที่ระลึก จะได้เอาไปประดับในงานด้วย”

คงมีเล้งคนเดียวที่ปลาบปลื้มกับการเจอกันโดยไม่ได้คาดฝัน เพราะทุกคนที่เหลือ โดยเฉพาะย่าหยา ถึงกับต้องกัดฟันข่มความโกรธ ที่ต้องเห็นกระทิงหนุ่มถูกลากมาย่ำยีหัวใจเช่นนี้

ส่วนธามจำต้องตีหน้านิ่งข่มอารมณ์ปวดร้าวในอก ยืนนิ่งถ่ายภาพตามคำขอของเล้ง และทำท่าจะกลับทันทีเมื่อช่างภาพลดมือ แต่เล้งหันมาเห็นเสียก่อน ยิ้มเยาะ ก่อนจะรั้งตัวไว้

“เดี๋ยวอาธาม...ให้เกียรติเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวหน่อยได้ไหม ช่วยเป็นตัวแทนอาเช็ง เพื่อนที่อั๊วรักที่สุดด้วยนะ”

ธามขบกรามแน่น ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มแย้ม “เพื่อเพื่อนรักของป๊ากับม้า...ผมยินดี”

กว่าธามจะผละจากเล้งได้ ก็เป็นเวลาเย็นย่ำ จิวตามประกบเหมือนเคย แต่ไม่กล้าซักอะไรมาก ดูท่าเจ้านายหนุ่มจะช้ำแทบกระอักไม่น้อย ที่ถูกหลอกมากระทืบหัวใจต่อหน้าใครหลายคน แต่ถึงจะเจ็บปวดใจแค่ไหน ธามก็ต้องสลัดความรู้สึกส่วนตัวทิ้ง เพราะมีงานสำคัญ พาชานนท์ดักจับทองปลอมของเล้งในคืนเดียวกัน

เวลาเดียวกันที่ฉั่วเทียนเหลา...สุ่ยซึ่งเพิ่งรู้เรื่องงานแต่งระหว่างเล้งกับย่าหยาจากหยกมณีถึงกับอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อว่าสาวเสิร์ฟหน้าหวานจะลงเอยกับเสี่ยใหญ่กะทันหันแบบนี้ ย่าหยามีสีหน้าลำบากใจ ได้แต่แก้ตัวแกนๆว่าเลื่อนออกไปไม่ได้ เพราะทุกอย่างถูกกำหนดแล้ว สุ่ยไม่ติดใจเรื่องนั้น แต่อยากรู้เรื่องอื่นมากกว่า

“ที่อั๊วสงสัยคือลื้อแต่งงานกับเสี่ยเล้งทำไม ลื้อรักกับเฮียกระทิงไม่ใช่หรือ”

คำถามของสุ่ย พร้อมสายตาคาดคั้นของหยกมณี ทำให้ย่าหยาถึงกับไปไม่ถูก

“ไม่รู้ว่าเหตุผลลื้อคืออะไร แต่ในฐานะพี่สาว...อั๊ว อยากบอกว่าความรักมันไม่ได้เกิดง่ายๆ โดยเฉพาะรักที่เกิดจากเรารักเขา แล้วเขาก็รักเรา อั๊วใช้ชีวิตค่อนชีวิตอยู่กินกับผู้ชายที่อั๊วไม่ได้รัก...มันขมขื่น อั๊วไม่อยากให้ลื้อเป็นอย่างอั๊ว”

หยกมณีพยักหน้าเห็นด้วยกับสุ่ย เอ่ยเสียงอ่อน “เจ๊กับอาอันเคยรักกันมาก แต่มีอันต้องจากกันไกล ตอนนั้นเจ๊เสียใจแทบไม่เป็นผู้เป็นคน จนวันนี้อีกลับมาขอแต่งงาน เจ๊ตอบตกลงทันที ความเจ็บปวดที่ผ่านมาสอนให้เจ๊รู้ว่าอย่ามัวรีรอที่จะมีความสุขกับคนที่เรารักเขา และเขาก็รักเรา”

ท่าทางลังเลของย่าหยา ทำให้สุ่ยต้องสำทับ “คนเราเกิดมาหนเดียวตายหนเดียวนะอาหยา ลื้อทำอะไรมีเหตุผลเพื่อคนอื่นทุกครั้ง ถ้าจะทำอะไรเพื่อตัวเองบ้างสักครั้ง มันผิดมากไหม ลื้อลองถามใจตัวเองดู”

ooooooo

แผนการล่อให้ตำรวจจับทองปลอมของธามเป็นไปอย่างราบรื่น แถมของกลางที่ยึดจากพ่อค้าในตลาดมืด ก็พุ่งเป้าไปที่เล้งตามต้องการอีกต่างหาก ที่เหลือคือเอาหลักฐานมัดตัวไปใส่ไว้ในโรงงานทำทองของเล้งเท่านั้น จิวรับหน้าที่ไปจัดการ โดยมีเฉียงดักรอและช่วยดูต้นทางให้ แผนการทุกอย่างของธามเลยสำเร็จด้วยดี

หลังภารกิจลับช่วยจิวเอาหลักฐานทองปลอมไปใส่ในโรงงานทำทองของเล้งสำเร็จ เฉียงก็แยกกลับมาบ้านพัก เพื่อกินมื้อเย็นกับโบตั๋นตามสัญญา นักร้องสาวดาวรุ่งดีใจมาก ทำท่าจะเอาอาหารไปอุ่นให้ แต่เฉียงก็ยื้อไว้

“ไม่เป็นไรหรอกครับ บางครั้งความอร่อยมันก็ไม่ได้อยู่ที่รสชาติ แต่อยู่ที่ความตั้งใจ ความใส่ใจของคุณทำให้อาหารมื้อนี้อร่อยมาก ผมจะจำไปจนวันตายว่าเคยได้กินอาหารอร่อยอย่างนี้”

โบตั๋นยิ้มปลื้มน้ำตาคลอ “ขอบคุณนะอาเฉียง ที่กลับมากินข้าวกับฉันตามสัญญา”

สถานการณ์ระหว่างเฉียงกับโบตั๋นเป็นไปในทางที่ดีขึ้น ต่างจากสถานการณ์ของธามกับย่าหยา ที่ใกล้ถึงจุดแตกหัก โดยเฉพาะธาม ช้ำและกระวนกระวายใจมากจนนอนไม่หลับ ต้องแวะมาสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ศาลเจ้า ซินแสง้วงผ่านมาเห็นก็อดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ว่ากระทิงหนุ่มทุกข์ใจเรื่องอะไรถึงต้องมาดึกๆดื่นๆเช่นนี้

ธามมีท่าทางอึกอัก ซินแสง้วงดักคออย่างรู้ทัน “ทุกข์จากงานทำให้เราคิดหนักจนไม่มีเวลานอน ทุกข์จากความรักทำให้เราคิดหนักจนไม่อยากนอน ลื้อแบกทุกข์สองอย่างไว้คนเดียวไม่ได้หรอกนะอาธาม”

“ผมกำลังคิดครับ...ว่าถึงเวลาต้องตัดบางสิ่งบางอย่างออกไปจากชีวิต”

“ลื้อรู้ผิดชอบชั่วดี...ลื้อทำได้อาธาม”

ฟากย่าหยา...ทุกข์ทรมานใจไม่แพ้ธาม ถ้อยคำเตือนสติของสุ่ยกับหยกมณียังเวียนวนในหัว ทำให้เธอต้องคิดทบทวนเรื่องงานแต่งกับเล้งอีกครั้ง...หรือเธอจะลองทำตามหัวใจเรียกร้องดูสักครั้ง

ทั้งธามกับย่าหยาต่างก็มีค่ำคืนอันร้าวราน ด้วยคิดไม่ตกจะจัดการเรื่องหัวใจของตนเช่นไร กว่าธามจะตัดใจได้และออกจากศาลเจ้าก็เป็นเวลาย่ำรุ่งของวันถัดมา สวนทางกับย่าหยาที่ตื่นมาปรับทุกข์กับซินแสง้วงแต่เช้า

“พี่ธี...จะกลับมาไหมคะซินแส พี่ธีจะไม่มีวันกลับมาหาหยาใช่ไหมคะ”

“คนตายไปแล้ว ยังไงก็ไม่กลับมา ทำใจสักทีอาหยา ลืมอดีตแล้วอยู่กับความจริงสักที”

คำพูดเตือนสติของซินแสง้วงทำให้ย่าหยาหน้าซีด ใจหายและเสียใจมากที่จะไม่มีโอกาสเจอหรือขอโทษชลธี ทั้งเรื่องความผิดในอดีต และเรื่องเธอปันใจให้ธาม...สุดท้ายเลยต้องไปนั่งระบายอารมณ์กับองค์พระและเทพเจ้า

“ไม่ว่าพี่ธีจะอยู่ที่ไหน โปรดรับรู้ไว้นะคะว่าจันทร์เสียใจ จันทร์อยากขอโทษ อยากชดใช้ความผิดที่จันทร์ทำไว้กับพี่ธี แต่จันทร์ก็...ไม่มีโอกาสแล้ว จันทร์ชดใช้ให้พี่ธีชาตินี้ไม่ได้ จันทร์ขอตามไปชดใช้ในชาติหน้านะคะ ส่วนเรื่องคุณธาม...ในชีวิตนี้จันทร์ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจันทร์จะรักใครได้อีก จันทร์พยายามแล้ว... พยายามจะหนี พยายามจะไม่รักเขา แต่จันทร์...จันทร์อยากจะขออนุญาตนะคะพี่ธี อนุญาตให้จันทร์รักเขานะคะ”

ตอนที่ 8

และแล้ววันสำคัญก็มาถึง แก๊งทายาทเลือดใหม่... ภรพ ทรงกลด ธาม คณินและหงส์ รวมตัวกันที่ฉั่วเทียน-เหลา เพื่อประชุมเรื่องความคืบหน้าการไปเกลี้ยกล่อมหัวหน้าแก๊งต่างๆ ให้ร่วมมือทำให้เยาวราชเป็นถิ่นมังกรสีขาว แต่อีกเหตุผลหนึ่ง ก็เพื่อล่อลวงให้พวกเล้งตายใจ ตามไปป่วน พวกเขาจะได้ตามจับให้ได้แบบคาหนังคาเขา

ตอนที่ 7

แผนการของเฉียง คือยอมทำงานเป็นมือขวาของเล้ง โดยมีโบตั๋นร่วมมือห่างๆ ตอนเขาต้องการล้วงความลับจากเสี่ยใหญ่ เพื่อหาโอกาสล้างแค้นให้ธาม เล้งยินดีมากเมื่อได้คำตอบจากเฉียง แต่ไม่วายดักคอ

“กฎของแก๊งมังกรดำ...สั้นๆง่ายๆ คิดให้ดีก่อนเข้า เพราะเข้าแล้วออกไม่ได้!”

ตอนที่ 6

หลังลอบฆ่าสุงไม่สำเร็จ ซ้งก็ถูกเล้งส่งตัวไปกบดานนอกประเทศ เพื่อกันไม่ให้มีใครสาวถึงตัว ส่วนตัวเองแล่นไปร่วมงานศพของสุง พร้อมตีหน้าโศกเศร้าราวกับเสียใจมากกับการจากไปของหัวหน้าแก๊งหงส์ดำ

ธามมาร่วมงานศพเช่นเดียวกับเล้ง พร้อมกับแก๊งเพื่อนสนิท ภรพ ทรงกลดและคณิน แต่คนที่เขาอยากเจอที่สุดคือหงส์ น้องสาวคนเล็กของแก๊ง ที่คงเสียใจมากกับการสูญเสียครั้งนี้ กระทิงหนุ่มอยู่ร่วมจนจบพิธี จึงเดินแยกจากเพื่อนๆมาปลอบใจหงส์ โดยไม่รู้เลยว่าย่าหยากับหลงบอดี้การ์ดของหงส์จะผ่านมาเห็น และแอบดูทั้งสองตลอด

หงส์หมดอาลัยตายอยาก ระบายกับธามด้วยความอึดอัด “ทำไมเฮีย...ทำไมเรื่องเลวร้ายต้องเกิดกับหงส์ หงส์ทำอะไรผิด ทำไมฟ้าดินต้องลงโทษ พรากคนที่หงส์รักไปหมด หงส์ไม่เหลือใครแล้วเฮีย ไม่เหลือใครอีกแล้ว”

“หงส์เหลือเฮียคนนี้อีกคนนะ”

ธามกางแขนรอรับ หงส์โผเข้าหาเหมือนสมัยเด็กๆ ซึมซับความรักและความหวังดีจากกระทิงหนุ่ม ที่เธอนับถือและผูกพันยิ่งกว่าฉาง พี่ชายแท้ๆ ธามโอบกอดแนบแน่น พร้อมให้คำสัญญา

“คนที่มันทำกับแปะสุง มันต้องได้รับโทษอย่างสาสม!”

ภาพธามกับหงส์กอดกันทำให้ย่าหยากับหลงถึงกับพูดไม่ออก ถึงกับเดินเหม่อลอยออกจากคนละมุมที่แอบดู แล้วเดินชนกันโดยบังเอิญ ย่าหยาเบิกตาโพลง เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆ เช่นเดียวกับหลง ไม่อยากเชื่อตาตัวเองเลยว่าจะได้เจอผู้หญิงโชคร้ายที่ชื่อจันทร์ชมพู ซึ่งเขาเคยเกือบฝังเธอทั้งเป็นเมื่อเจ็ดปีก่อน!

ตอนที่ 5

จนแล้วจนรอด หยกมณีก็ไม่รู้เหตุผลที่ย่าหยายอมออกไปทานข้าวกับเล้งหลังเลิกงาน เช่นเดียวกับโบตั๋น ที่ไม่มีโอกาสรู้ว่าทำไมธามไม่เคยพาเธอเข้ามาบ้านสักครั้ง

ธามขยับตัวด้วยความอึดอัด โบตั๋นยิ่งใจเสีย แต่ก็อยากรู้เหตุผล “ถ้าย่าหยาไม่ให้โบตั๋นมาส่งข้าวเฮีย โบตั๋นคงไม่มีโอกาสเข้าไป เฮียไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนเข้าบ้าน ยกเว้นย่าหยา...เฮียชอบอีหรือเปล่า”

ตอนที่ 4

หลังปะทะฝีปากกันอย่างเชือดเฉือน ย่าหยาก็พาธามไปนั่งโต๊ะประจำ โดยมีโบตั๋นมาช่วยต้อนรับ ก่อนจะแยกตัวไปรับแขกหน้าเวที กระทิงหนุ่มอารมณ์เสียไม่หาย ซึ่งย่าหยาก็รู้ดี แต่ทำอะไรไม่ได้มาก เพราะมัวใจจดจ่อ จะหาโอกาสเข้าหาเล้ง เพื่อแผนการขั้นต่อไป

แล้วสาวเสิร์ฟจอมห้าวก็สมหวัง เมื่อเล้งได้กลิ่น น้ำหอมจากกายเธอ แล้วทักขึ้นมาด้วยความแปลกใจ ย่าหยาลอบยิ้มร้าย สะใจยิ่งนักที่แผนดึงความสนใจของเธอได้ผลเกินคาด เพราะเล้งถึงกับเพ้อทีเดียว

ตอนที่ 3

พ้งเดินทางจากเซี่ยงไฮ้มาเพราะห่วงย่าหยาและถือโอกาสให้ข้อมูลแวดล้อมเพิ่มเติม โดยเฉพาะเกี่ยวกับผู้คนที่เล้งพยายามไปข้องแวะด้วย ทั้งหยงเป่า หัวหน้าแก๊งอินทรี และเหวินเต๋อ หัวหน้าแก๊งกิเลน สองแก๊งใหญ่ที่เป็นพันธมิตรกับแก๊งกระทิงมานานนับสิบปี ย่าหยารับฟังอย่างตั้งใจเก็บไว้เป็นข้อมูลเผื่อเป็นประโยชน์ในอนาคต

ย่าหยารอเวลาให้เล้งแยกจากหยงเป่ากับเหวินเต๋อ แล้วแกล้งเดินไปขวางหน้ารถของเสี่ยใหญ่ พ้งแอบมองจากมุมลับตา ค่อยๆถอยห่างออกมาเมื่อเห็นว่าเล้งไม่มีท่าทีเกรี้ยวกราดย่าหยา แต่กลับพาส่งโรงพยาบาลแทน ส่วนเล้งนึกไม่ถึงว่าจะเจอสาวเสิร์ฟคนใหม่จากฉั่วเทียนเหลาในสถานการณ์เช่นนี้ แต่ก็ถือว่าเป็นโอกาสดีจะซักถามประวัติ

ตอนที่ 2

ธามโกรธจัดที่ถูกย่าหยาเอาลูกบิลเลียดฟาดหัว สั่งให้เฉียงกับจิวตามไปจับตัวหญิงสาวกลับมา แต่ย่าหยาก็อาศัยความมืดและความไวส่วนตัวหนีไปได้ จนเกือบจะถึงห้องพักอยู่แล้ว ถ้าหยกมณีจะไม่มาดักรอเสียก่อน!

จิวหมายมั่นปั้นมือจะไปลากตัวย่าหยาจากฉั่วเทียนเหลาในวันรุ่งขึ้น เฉียงกลัวจะไม่ทันการณ์เพราะคิดว่าสาวเสิร์ฟจอมห้าวคงหนีเตลิดไปไกลไม่กลับมาทำงานแล้ว โดยไม่รู้เลย ว่าย่าหยาไม่คิดหนี แต่ยังยืนกรานกับหยกมณีจะทำงานที่ฉั่วเทียนเหลาเหมือนเดิม เพราะมีธุระสำคัญต้องรอใครบางคน

ตอนที่ 1

ท่ามกลางบรรยากาศมืดมิดยามค่ำคืนในเยาวราช โส่ยนักเลงหัวไม้ชั้นเลวถูกแก๊งมังกรดำตามล่า นำโดยเล้ง พ่อค้าและเจ้าของกิจการร้านทองที่มีสาขาทั่วประเทศ แต่มีจิตใจโหดเหี้ยมและเลือดเย็น โส่ยเกือบถูกซ้อมจนตายถ้ารถของพวกแก๊งกระทิง นำโดยธาม ธราธร ไม่โผล่เข้ามาเสียก่อน

ธาม ธราธร หนุ่มหล่อมาดขรึม เจ้าของฉายากระทิงดุแห่งเยาวราช หรือที่หลายคนเรียกว่าเฮียกระทิง ก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม พร้อมเฉียงกับจิว คนสนิททั้งสอง เพื่อขัดขวางพวกเล้งและช่วยโส่ย และก็ทำได้สำเร็จในระยะเวลาไม่นาน แต่ที่ทำให้ทุกคนตกใจมากกว่า คือเรื่องลูกสาวของโส่ยที่ติดอยู่ในบ้านที่กำลังไหม้ไฟ!

ซีรีส์เลือดมังกร : กระทิง เรื่องย่อละคร

“ธาม ธราธร” ลูกชายบุญธรรมของเฉินอี่เสียง เดินทางกลับมาเมืองไทยเพื่อรับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งกระทิง  และเพื่อมาดูแลธุรกิจของ “ตั้งเช็งเอี๊ยง” และ “หลิวเจียหลิน” พ่อแม่ผู้ให้กำเนิด รวมทั้ง น้องชายฝาแฝด “ชลธี” ซึ่งทั้งหมดถูกยิงและเผาให้ตายทั้งเป็นเมื่อ 7 ปีที่แล้ว  เขาจึงไม่ได้กลับมาเพื่อสานต่อธุรกิจครอบครัวอย่างเดียว แต่เพื่อจุดประสงค์หลักคือลากตัวคนผิด ซึ่งก็คือเสี่ยเล้ง มาขอขมาและสารภาพบาปต่อหน้าสุสานของครอบครัวตระกูลเช็ง

“ย่าหยา หรือ เพ็ญนภา” เดินทางจากเซี่ยงไฮ้มาด้วยจุดประสงค์เดียวกับธาม  เธอกลับมาเพื่อเอาคืนเล้งที่ฆ่าพ่อ “สมชาย” ของเธอซึ่งเป็นอดีตมือขวาของเขาตาย  และเธอเองก็แทบเอาชีวิตไม่รอด ธามและย่าหยามาเจอกันที่สนามบิน  ทั้งคู่ต่างคุ้นหน้ากันมาก ธามทักย่าหยาว่า “จันทร์ชมพู” ย่าหยาปฏิเสธว่าเธอไม่ได้ชื่อจันทร์ชมพู  แล้วให้ธามขอโทษเธอที่ทักผิดคน ธามจูบย่าหยาแล้วเอ่ยปากขอโทษว่าจูบผิดคนแทน ย่าหยามาหาซินแสง้วง ละล่ำละลักบอกซินแสว่าเธอเจอชลธีที่สนามบิน ซินแสดับฝันย่าหยาโดยบอกว่าคนที่ย่าหยาเจอคือ ธาม  พี่ชายฝาแฝดของชลธี ส่วนชลธีตายไปนานแล้ว  ย่าหยาเจ็บปวดได้แต่หลอกตัวเองว่าพี่ธีของเธอยังมีชีวิตอยู่   

พ้งพ่อบุญธรรมของย่าหยาเช่าโรงแรมเป็นที่พักไว้ให้ หญิงสาวไปสมัครงานที่ภัตตาคารฉั่วเทียนเหลา โดยได้รับความช่วยเหลือจากหยกมณีที่ช่วยฝากสุ่ย  เจ้าของภัตตาคารในตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟให้ ย่าหยามาทำงานที่นี่เพื่อต้องการพบตัวเล้ง  เมื่อเล้งเห็นหน้าย่าหยาก็ตกใจเพราะย่าหยาหน้าเหมือนจันทร์ชมพูไม่ผิดเพี้ยน  ทั้งธามและเล้งต่างก็สืบหาปูมหลังย่าหยา  เพราะทั้งคู่ต่างสงสัยว่าย่าหยากับจันทร์ชมพูคือคนคนเดียวกัน  โดยเฉพาะธามถึงกับตามประกบหญิงสาวแทบจะทุกฝีก้าว จนกระทั่งธามจับ ฮก / ฮั้ว ลูกสมุนเล้งได้  ถึงได้รู้ความจริงว่า 2 คนนี้  รวมทั้ง เกี๊ยงลูกน้องอีกคนของเล้งได้ฆ่าจันทร์ชมพูตายแล้วจริงๆ

ในขณะที่ธามเลิกสงสัยย่าหยา เล้งก็เชื่อว่าเขาระแวงไปเอง เขายิงจันทร์ชมพูกับมือ ลูกกระสุนโดนจุดสำคัญ ต่อให้เป็นผู้ชายก็ไม่รอด เล้งเลิกจับผิดย่าหยาแต่หันมาสนใจหญิงสาวเป็นพิเศษเพราะบุคลิก นิสัย รสนิยมของย่าหยาช่างเหมือนหลิวเจียหลิน  แม่ธามซึ่งเป็นอดีตรักแรกพบของเล้งทุกกระเบียด โดยที่เล้งไม่รู้เลยว่านั่นคือแผนของย่าหยาที่ทำทุกอย่างเพื่อให้เล้งหลงใหล เธอต้องการใกล้ชิดเล้งเพื่อจะฆ่าเล้งให้สาสมกับความเลวที่เล้งทำไว้กับพ่อ แม่และตัวเธอ...เธอซึ่งเมื่อ 7 ปีที่แล้วเคยเป็นคนรักของชลธี เธอที่เล้งหลอกใช้เพราะต้องการรู้ความลับของตระกูลเช็ง เธอที่ชลธีและเล้งเรียกว่า จันทร์ชมพู ใช่!! เธอคือจันทร์ชมพูและเธอยังไม่ตาย!!!!

จากการที่ธามตามประกบย่าหยาทำให้ชายหนุ่มผูกพันกับหญิงสาวโดยไม่รู้ตัว สร้างความไม่พอใจให้กับโบตั๋น ซึ่งเป็นเมียลับๆของธาม ในขณะที่ธามกับเล้งชิงไหวชิงพริบในเรื่องธุรกิจ ทั้งคู่ก็ห้ำหั่นกันเรื่องความรักด้วย ธามไปเปิดร้านทองสาขาย่อยที่ภูเก็ตตัดหน้าเล้ง เขาขอสุ่ยพาย่าหยาไปด้วยเพราะยิ่งเห็นย่าหยาโปรยเสน่ห์ใส่เล้งมากเท่าไหร่ ธามยิ่งไม่ไว้ใจเธอมากเท่านั้น การเดินทางครั้งนี้ทั้งคู่ต้องหนีการไล่ล่าของลูกน้องเล้ง ย่าหยาถูกยิงเพราะช่วยธาม ธามจึงพาเธอไปรักษาตัวที่บ้านพักบนเขาและดูแลเธออย่างดี  ทั้งคู่สัญญาจะไม่โกหกกันและจะดูแลกันเหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน  

เล้งแค้นใจที่รู้ทีหลังว่าธามพาย่าหยาไปภูเก็ตด้วย เขาวางหมากสุดท้ายด้วยการใช้ให้โบตั๋นซึ่งเป็นหลานของซ้ง มือขวาเล้งใช้มารยาหญิงหลอกล่อ เฉียง มือขวาธามให้แตกคอกับธาม เพราะสืบรู้ว่าเฉียงแอบรักโบตั๋น โบตั๋นจำเป็นต้องทำตามคำสั่งเล้งเพราะต้องการช่วยชีวิตซ้ง  ซึ่งเล้งขู่ว่าถ้าเธอไม่ร่วมมือ เขาจะปล่อยให้คนของแก๊งหงส์ฆ่าซ้งโดยไม่เข้าไปช่วยเหลือ  แผนสำเร็จตามที่เล้งคาด  ธามตัดขาดจากเฉียงและโบตั๋น โบตั๋นมารู้ทีหลังว่าเธอโดนเล้งหลอกเพราะซ้งตายไปนานแล้ว โบตั๋นแค้นใจมากจึงร่วมมือกับเฉียงทำเพื่อคนที่ทั้งคู่รักซึ่งก็คือธามเป็นครั้งสุดท้าย  

ความรู้สึกดีๆก่อตัวขึ้นในใจธามกับย่าหยา แต่แล้วทั้งคู่ก็ต้องผิดใจกันอย่างรุนแรงเมื่อธามเห็นย่าหยาจับมือถือแขนกับหลงซึ่งเป็นบอดี้การ์ดหงส์ และย่าหยาก็เห็นธามกอดและแสดงออกว่ารักหงส์มากจนเข้าใจว่าหงส์คือคู่รักของธาม ในขณะที่ธามก็เข้าใจว่าหลงคืออดีตคนรักของย่าหยาที่กลับมารื้อฟื้นความสัมพันธ์กับหญิงสาว ความเข้าใจผิดบานปลายจนย่าหยาเข้าใจว่าธามจะแต่งงานกับหงส์ เธอจึงประกาศจะหมั้นกับเล้งซึ่งขอเธอแต่งงานก่อนหน้านี้หลายครั้ง นั่นทำให้ธามร้อนเป็นไฟ

ก่อนจะมีงานมงคลระหว่างเล้งกับย่าหยา เล้งก็ส่งท้ายความเลวของตัวเองด้วยการบุกถล่มธาม ภรพ ทรงกลด คณิน หงส์ ที่ฉั่วเทียนเหลา เพราะต้องการถอนรากถอนโคนพวกเลือดมังกรรุ่นใหม่ที่ประชุมเรื่องล้างอิทธิพลเถื่อนและธุรกิจนอกกฎหมายอยู่ที่นั่น เล้งยอมเจ็บตัวเพื่อปกป้องและแสดงให้ย่าหยาเห็นว่าเขารักเธอจริงจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ย่าหยาตามไปดูแลเล้งที่บาดเจ็บ หญิงสาวมีโอกาสหลายครั้งที่จะจัดการเล้งแต่เธอทำไม่ได้เพราะธามตามมาขัดขวางทุกครั้ง เขาต้องการเล้งไปสารภาพบาปและขอขมาพ่อแม่เขาในขณะที่ยังมีลมหายใจ  

ก่อนถึงวันหมั้นหมาย ธามพาย่าหยาหนี เล้งส่งลูกน้องตามไล่ล่า ธามพาย่าหยามารอเล้งที่ภูเก็ตเพราะรู้ว่าเล้งนัดส่งทองเถื่อนและยาเสพติดงวดสุดท้ายที่นั่น ระหว่างรอ..ทั้งคู่ก็เผยความในใจ ย่าหยามองธามเป็นธามอย่างเต็มตาโดยไม่มีเงาของชลธีซ้อนอยู่ในตัวชายหนุ่ม ในขณะที่ธามก็มองย่าหยาเป็นย่าหยาไม่ใช่จันทร์ชมพูอย่างที่เขาเคยรู้สึก ทั้งคู่ใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุขได้เพียงคืนเดียว ก็ต้องตื่นมาพบกับความจริงที่ซ่อนอยู่....

ธาม..ชลธี..จันทร์ชมพู..ย่าหยา..อะไรคือความจริง  อะไรคือการหลอกลวง  
ระหว่างความกตัญญูกับความรัก  ธามและย่าหยาจะเลือกสิ่งใด..

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“ณเดชน์-โบว์” ขึ้นสังเวียนคู่ปรับครั้งแรก ใน “มนต์รักหนองผักกะแยง”

“ณเดชน์-โบว์” ขึ้นสังเวียนคู่ปรับครั้งแรก ใน “มนต์รักหนองผักกะแยง”
11 พ.ค. 2564

06:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 11 พฤษภาคม 2564 เวลา 15:29 น.