ข่าว

วิดีโอ



ซีรีส์เลือดมังกร : กระทิง

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก แอคชั่น ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ปารดา กันตพัฒนกุล

กำกับการแสดงโดย: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

ผลิตโดย: บริษัท แอค อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์,เข็มอัปสร สิริสุขะ

จนแล้วจนรอด หยกมณีก็ไม่รู้เหตุผลที่ย่าหยายอมออกไปทานข้าวกับเล้งหลังเลิกงาน เช่นเดียวกับโบตั๋น ที่ไม่มีโอกาสรู้ว่าทำไมธามไม่เคยพาเธอเข้ามาบ้านสักครั้ง

ธามขยับตัวด้วยความอึดอัด โบตั๋นยิ่งใจเสีย แต่ก็อยากรู้เหตุผล “ถ้าย่าหยาไม่ให้โบตั๋นมาส่งข้าวเฮีย โบตั๋นคงไม่มีโอกาสเข้าไป เฮียไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนเข้าบ้าน ยกเว้นย่าหยา...เฮียชอบอีหรือเปล่า”

“เธอพูดอะไร ผู้หญิงคนนั้นแค่มาทำงานไถ่โทษเท่านั้น”

“แล้วโบตั๋นล่ะ เฮียรักโบตั๋นบ้างไหม” ธามสะอึก ไม่เคยคิดเรื่องนี้ โบตั๋นถึงกับเครียด แต่พยายามใจเย็น ไม่เร่งรัดคำตอบ “โบตั๋นไม่สนหรอกว่าเฮียรักโบตั๋นหรือเปล่า ขอแค่เฮียเมตตาให้ได้อยู่ใกล้เฮีย ได้รักเฮีย เท่านี้ก็พอ”

ความซื่อสัตย์และจงรักของโบตั๋นทำให้ธามสงสาร โอบปลอบและเดินไปส่งอีกฝ่ายถึงฉั่วเทียนเหลาในเวลาต่อมา เลยทันได้เห็นย่าหยาควงกับเล้งด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ชื่นมื่น กระทิงหนุ่มถึงกับเลือดขึ้นหน้าด้วยความหึง แต่ต้องข่มใจไว้ ไม่ให้แสดงอาการ เพราะยังไม่อยากยอมรับความจริงว่าย่าหยาเริ่มมีอิทธิพลกับหัวใจ

ย่าหยาไม่รู้ตัวว่าถูกธามมองตามจนลับตา มัวหาโอกาสลอบวางยาเล้งอย่างที่ตั้งใจมานาน และในที่สุดก็ได้จังหวะเหมาะ เมื่อเขาพามากินขนมข้างทาง ร้านโปรดของหลิวเจียหลิน...หญิงสาวที่เล้งรักและฝังใจมาตลอดชีวิต

เจ้าของร้านสาวใหญ่ได้ยินคู่ควงหน้าหวานของเล้งสั่งขนมก็ถึงกับอึ้ง ก่อนจะยิ้มบางๆให้เล้ง แล้วลงมือตักขนมให้ พร้อมกับบอกว่าคู่ควงของเล้งสั่งเหมือนหลิวเจียหลินทุกอย่าง ย่าหยาสะใจมาก แต่ยังแกล้งทำไม่รู้เรื่อง

“คุณเจียหลินคือคนรักของเสี่ยใช่ไหมคะ”

“อย่าไปพูดถึงอีเลย อีไปสบายแล้ว แต่ก็จริงอย่างที่ป้าแกว่า เธอมีอะไรหลายอย่างเหมือนเจียหลิน...”

“ไม่มีใครเหมือนใคร และแทนที่ใครได้หรอกค่ะ”

“ตอนแรกฉันก็คิดอย่างนั้น แต่พอมาเจอเธอ...”

เล้งส่งสายตาหวานเชื่อมให้ บอกความในใจแบบไม่ปิดบัง ย่าหยาเลยฉวยโอกาสนี้ หลอกให้เขาเก็บผ้าเช็ดหน้าที่เธอจงใจทำหล่นใต้โต๊ะ แล้วแอบเอายาพิษที่เตรียมไว้ในแหวนใส่ลงขนม

แต่เล้งไม่ทันได้กิน เกี๊ยงก็มาตามไปคุยธุระ เสี่ยใหญ่ละล้าละลัง ไม่อยากทิ้งคู่ควงสาว แต่เธอก็ยืนยันว่ากลับเองได้ เขาเลยผละไปแบบไม่เต็มใจนัก ย่าหยามองตามด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะทำลายหลักฐาน โดยใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเดิมเช็ดคราบยาพิษจนเกลี้ยง แล้วเอากระดาษหนังสือพิมพ์แถวนั้นมาห่อผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไปทิ้งที่อื่นอีกที

ooooooo

ย่าหยาเร่งร้อนกลับห้องพัก จนไม่ทันได้ทิ้งหลักฐานสำคัญในกระเป๋า และลืมทุกอย่างสนิท เมื่อเผชิญหน้ากับธาม ที่มาดักรอถึงในห้องด้วยความโมโหหึงเธอกับเล้ง ย่าหยาโกรธมากที่เขาใช้สิทธิ์เจ้าของโรงแรม เข้าออกห้องเธอตามใจชอบ แต่ธามก็ไม่สนใจ กระชากเสียงถามว่าเหตุใดเธอถึงผิดสัญญา

ท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ของย่าหยา ทำให้ธามยิ่งหัวเสีย “เธอให้คนอื่นไปส่งข้าวฉัน แถมยังโกหกเอาของที่ฉันให้ไปให้คนอื่น แล้วยังใส่เสื้อผ้าของฉันออกไปเดทกับเจ้านายคนสนิทของเธอ”

ย่าหยาตกใจที่เขารู้เรื่องเธอยกเสื้อผ้าให้โบตั๋นเร็วกว่าที่คิด แต่ไม่ทันแก้ตัว เขาก็แหวลั่นว่าเธอเป็นคนของเล้ง ที่ถูกส่งมาเพื่อหาทางกำจัดเขา สาวเสิร์ฟจอมห้าวอยากจะเป็นบ้า แต่พยายามอธิบายอย่างใจเย็น

“ฉันเคยบอกคุณแล้วไงว่าเสี่ยเล้งอาจจะพอใจฉัน”

“เพิ่งพอใจ...หรือว่าพอใจกันมาเจ็ดปีแล้ว”

ย่าหยานิ่วหน้าไม่เข้าใจ ธามซึ่งกำลังโมโหหึงและเพิ่งรู้จากคนสนิทว่าเธอไม่ใช่เพ็ญนภา จึงคิดว่าเธอเป็นพวกผู้ร้ายปากแข็ง เลยคว้าหนังสือเดินทางของเธอมายื่นใส่หน้า “เจ็ดปีที่ผ่านมา เธอเข้าออกต่างประเทศหลายครั้ง ทั้งปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ ฮ่องกง ญี่ปุ่นแล้วก็เมืองไทย เธอไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอใช้ชีวิตส่วนใหญ่ที่ฮ่องกงกับเซี่ยงไฮ้ ความจริงคือเสี่ยเล้งเลี้ยงเธอมานานแล้ว ที่สำคัญ...
เธอไม่ใช่เพ็ญนภา!”

“ฉันคือเพ็ญนภา”

คำยืนยันของเธอยิ่งทำให้ธามยิ่งเดือด “โกหก... อาเฉียงกับอาจิวไปถามคนที่อยู่แถวบ้านพ่อแม่อุปโลกน์ของเธอมาหมดแล้ว ทุกคนยืนยันว่าเธอไม่ใช่เพ็ญนภา... ตกลงว่าเธอเป็นใคร”

ย่าหยายืนนิ่งตอบไม่ถูกและยังคิดไม่ตกจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้ยังไง ธามกระชากตัวเธอมาคาดคั้นตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน แล้วต้องชะงักเมื่อเห็นห่อกระดาษหนังสือพิมพ์หล่นจากกระเป๋ากางเกงเธอ

สภาพผ้าเช็ดหน้าที่ถูกยาพิษกัดเซาะจนเว้าแหว่ง แทบไม่เหลือลวดลายเดิมที่จะทำให้ความลับของเธอเปิดเผย ทำให้ย่าหยาถึงกับหายใจติดขัด ก่อนจะละล่ำละลักแก้ตัวว่าเอาไปเช็ดเหล้าลูกค้า เลยมีสภาพดูไม่ได้ธามไม่ติดใจสงสัย แต่อยากได้คำตอบมากกว่าว่าเธอคือใครกันแน่และทำไมต้องโกหก!

ธามยืนกรานไม่ยอมกลับจนกว่าจะได้คำตอบที่พอใจ ย่าหยาเลยต้องปั้นเรื่องโกหกแบบสดๆร้อนๆ

“ก็ได้...ก็ได้ ฉันยอมรับว่าฉันไม่ใช่เพ็ญนภา แต่ฉันชื่อพราวเดือน...มาตามหาพี่ชายชื่อพันแสง”

ธามไม่อยากเชื่อ คิดว่าไม่จำเป็นเลยที่เธอต้องสร้างเรื่องใหญ่โต แถมเปลี่ยนชื่อแซ่ ถ้าแค่ต้องการตามหาตัวพี่ชาย ย่าหยาข่มอารมณ์หงุดหงิด อธิบายว่าจำเป็นต้องเอาตัวไปใกล้เล้ง เพราะมีเหตุผลสำคัญ

“ฉันต้องเป็นคนอื่น เพื่อกันไม่ให้เขาสาวถึงพ่อแม่ฉัน... พ่อฉันเคยเป็นลูกน้องเขา แต่พ่อฉันถูกมันฆ่าตาย แม่ฉันนอนป่วยตายคาบ้านก็เพราะมัน ฉันมาที่นี่เพื่อจะแก้แค้นให้พ่อกับแม่ คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ!”

ขณะที่ย่าหยาพยายามกลบเกลื่อนแผนการล้างแค้น เล้งร้อนเป็นไฟเมื่อทราบจากเมฆินทร์ นักการเมืองวายร้าย ผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องวุ่นวายในเยาวราชระยะหลัง ว่าร้านทองสาขาใหม่ของตนที่จะเปิดที่ภูเก็ต ถูกคู่แข่งซื้อที่ดินตัดหน้า แต่ที่ทำให้เสี่ยใหญ่แค้นแทบกระอัก ก็เมื่อเมฆินทร์บอกว่าธามคือคนที่ได้ที่ดินผืนงามนั้นไป

อีกคนที่ช้ำใจไม่แพ้เล้งคือโบตั๋น หลังจากตั้งหน้า ตั้งตาถามหาเหตุผลจากธามเรื่องย่าหยา แต่ก็ไม่ได้รับ คำตอบ นักร้องสาวดาวรุ่งเลยหมดอาลัยตายอยาก นั่งดื่มเหล้าที่ฉั่วเทียนเหลาประชดชีวิตจนเกือบค่อนคืน หยกมณีผ่านมาเห็นและจะพาตัวกลับ แต่ก็ไม่มีแรงพอ เลยจำต้องทิ้งนักร้องสาวรุ่นน้องไว้...เดี๋ยวสร่างเมาคงกลับบ้านเอง

แต่คนดูดายไม่ได้กลับเป็นเฉียง ที่แอบตามดูนักร้องสาวด้วยความเป็นห่วง หลังเห็นท่าทางเจื่อนๆของเธอตอนแยกกับธามเมื่อหัวค่ำ โบตั๋นเมาหนักมาก อ้วกตลอดทางแต่เฉียงก็ไม่ถือสา ค่อยๆพยุงเธอไปตามทางเพื่อกลับหอพัก แต่คงเป็นโชคไม่ดีของทั้งสอง ที่เล้งซึ่งเพิ่งแยกจากเมฆินทร์ขับรถผ่านมาเห็น พร้อมเกี๊ยงและซ้ง เสี่ยใหญ่ลอบสังเกตท่าทางและสีหน้าของเฉียงที่มีต่อโบตั๋นแล้วแสยะยิ้มร้าย

“ไอ้กระทิงมันจะรู้ว่าเมียเก็บกับมือขวาทรยศมันก่อนตายโหงไหม...น่าสงสารจริงๆ!”

ooooooo

แม้ย่าหยาจะยืนยันนอนยันว่าไม่ได้เป็นคนของเล้ง แต่ธามก็ไม่ไว้ใจ ส่งฟงไปสืบประวัติพราวเดือนกับพันแสงว่ามีตัวตนจริงหรือไม่ ส่วนตัวเองตามประกบย่าหยา และตัดสินใจพาเธอไปเปิดสาขาใหม่ที่ภูเก็ตด้วย ด้วยความระแวงว่าหญิงสาวจะร่วมมือกับเล้งก่อเรื่องไม่ดีขึ้นอีก

ย่าหยายังไม่รู้ตัวว่าต้องไปภูเก็ต หน้าตื่นเมื่อหยกมณีมาแจ้งข่าวในคืนเดียวกันว่าสุ่ยสั่งให้เธอลาพัก เพื่อไปฉลองเปิดร้านทองสาขาใหม่กับธาม ย่าหยาโวยวายตั้งท่าจะไม่ไป แต่ก็ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเห็นธามที่หน้าประตู

หยกมณีอ้าปากค้าง ตกใจไม่แพ้ย่าหยา แต่ยังตั้งสติได้ แซวกระทิงหนุ่มขำๆ

“ไหนบอกไปพรุ่งนี้ไงเฮีย จะไปคืนนี้เลยหรือ ทั้งชุดนอนอย่างนี้เนี่ยนะ”

“ไปพรุ่งนี้ แต่จะนอนเฝ้าเลขาที่นี่ ไม่งั้นเลขาหาย!”

ย่าหยาตาโต ทำท่าจะปฏิเสธ แต่ธามก็ไม่เปิดโอกาส แถมไล่หยกมณีกลับอีกต่างหาก นักร้องสาวมองคู่ กรณีหนุ่มสาวยิ้มๆ และยอมผละไปแต่โดยดี เพราะเชื่อว่ากระทิงหนุ่มคงไม่ทำร้ายสาวเสิร์ฟจอมห้าวแน่ แต่น่าจะอยากอยู่ใกล้ๆคอยป่วนให้หัวใจกระปรี้กระเปร่ามากกว่า

เพียงอึดใจเดียวที่หยกมณีกลับไป ย่าหยาก็ประกาศลั่นไม่ให้แขกหนุ่มที่ไม่ได้รับเชิญนอนที่ห้อง แต่มีหรือธามจะยอม เดินไปนอนบนเตียงหน้าตาเฉย ย่าหยาโวยวายไม่เลิก จนเขาต้องจับมานอนด้วยกัน พร้อมโน้มตัวเข้าหา

“ฉันจะไม่ทำอะไร ถ้าเธอนอนดีๆ...แล้วก็อย่าคิดหนี เพราะเธอรู้ดีว่าไม่มีวันหนีฉันพ้น”

“ถ้างั้นก็อย่าลวนลามฉัน เพราะคุณรู้ดีว่าฉันไม่มีวันยอมคุณ”

พูดจบก็พลิกตัวนอนตะแคงให้ ปิดฉากการสนทนา ธามได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วเอี้ยวตัวไปปิดไฟ แต่ดันเห็นชายผ้าพันคอของเขา แพลมออกจากใต้หมอนที่เขากำลังจะใช้นอน เลยอดแซวเธอไม่ได้

“ไม่ยักรู้ว่าแอบคิดถึงฉันจนต้องเอาผ้าที่ให้มาซุกไว้ใต้หมอน”

ย่าหยาเบิกตาโพลง หน้าแดงด้วยความอายสุดขีด แต่ยังทำหงุดหงิดกลบเกลื่อน

“ตกลงจะนอนหรือไม่นอน ฉันง่วง...ปิดไฟสักที!”

ธามยิ้มกว้าง แกล้งแหย่ไม่ให้อีกฝ่ายฝันถึงเขา ย่าหยาอยากจะกรี๊ดใส่หน้า แต่พยายามข่มใจสวนกลับ

“ถ้าจะฝัน ฉันจะฝันถึงคนรักของฉัน...ไม่ใช่คุณ”

ธามเจ็บจี๊ด หันตัวไปอีกทางเพื่อระงับอารมณ์พลุ่งพล่าน เลยไม่ทันเห็นย่าหยาหยิบนาฬิกาพก สิ่งของแทนใจของชลธีออกจากใต้หมอน และมองมันด้วยความคิดถึงเจ้าของเดิมอย่างสุดหัวใจ

ด้านเล้ง...คิดใช้ความรักที่เฉียงมีต่อโบตั๋นให้เป็นประโยชน์ ด้วยการให้นักร้องสาวไปดึงตัวคนสนิทของธามมาเป็นพวก และซ้งก็เป็นคนมาแจ้งคำสั่งใน

เช้าวันต่อมา โดยมีเกี๊ยงตามมาเร่ง ไม่อยากให้เล้งคอยนาน โบตั๋นซึ่งเมาค้างพยายามประคองร่างง่อนแง่นของตัวเองมาเจออาแท้ๆ แต่ก็แทบสร่างเมา เมื่อแอบได้ยินบทสนทนาของซ้งกับเกี๊ยง เรื่องที่วางแผนจะลอบฆ่าธาม ด้วยการวางระเบิดฉีกร่างกระทิงหนุ่มให้เป็นจุณ!

โบตั๋นไม่รอช้า จะไปแจ้งข่าวธาม ไม่ทันระวังเลยชนกับหยกมณีที่กำลังซื้อโจ๊กเป็นอาหารเช้า นักร้องสาวคนดังเลยซักไซ้นักร้องรุ่นน้องที่เมาไม่เป็นท่าเมื่อคืนก่อน แต่โบตั๋นก็ไม่มีเวลาตอบ เพราะอยากรีบไปหาธาม

หยกมณีได้ยินว่าจะมีคนปองร้ายกระทิงหนุ่ม เลยหลุดปากไปว่าธามอยู่ที่ห้องพักย่าหยา จนเมื่อโบตั๋นวิ่งหายไปแล้ว ถึงคิดได้

“ไอ้หยา...ตายแล้ว เฮียรอดแต่อาหยาจะโดนตบไหม...”

ooooooo

เฉียงซึ่งกำลังขับรถไปรับธามกับย่าหยาที่ห้องพักโรงแรมหมู่ตัน พูดไม่ออก เมื่อเห็นโบตั๋นวิ่งไล่ตาม โบกมือพร้อมตะโกนเรียกเขาอยู่ไม่ไกล แต่เขาก็ไม่ยอมจอด กลัวธามจะไม่พอใจ

โบตั๋นไม่ย่อท้อ ตามจนทันเห็นกระทิงหนุ่มจนได้ แล้วก็ถึงกับหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นเขาขึ้นรถไปกับย่าหยา สาวเสิร์ฟหน้าหวานประจำฉั่วเทียนเหลา ที่กลายมาเป็นศัตรูหัวใจของเธอโดยไม่รู้ตัว เฉียงหันไปเห็นโบตั๋นพอดีและอดสงสารไม่ได้ เมื่อเห็นอีกฝ่ายน้ำตาร่วงที่เห็นภาพบาดตา

เฉียงตัดสินใจให้จิวไปเอารถที่บ้านธาม เพื่อขับตามเจ้านายหนุ่ม ส่วนตัวเองแอบตามไปปลอบใจนักร้องสาว โบตั๋นไม่แปลกใจที่ได้เห็นหน้าคนสนิทของธาม แถมสะอื้นไห้อย่างไม่อาย เมื่อรู้ว่าธามพาย่าหยาไปภูเก็ตด้วย

“ในชีวิตฉันไม่เคยไปภูเก็ต ไม่เคยเห็นทะเล ฉันอยากไปเที่ยวทะเล เฮียไม่เคยพาฉันไปไหน ชีวิตฉันกับเฮียวนอยู่แค่ฉั่วเทียนเหลากับโรงบิลเลียด แม้แต่บ้านเฮีย ฉันยังต้องสาระแนไปเอง”

เฉียงถอนใจยาว พยายามแก้ต่างแทนเจ้านายหนุ่มว่าไปทำงาน เปิดสาขาร้านใหม่ แต่โบตั๋นไม่เชื่อ และเข้าใจว่ากระทิงหนุ่มเปลี่ยนใจไปรักสาวเสิร์ฟรุ่นน้องแล้ว เฉียงเลือกจะเงียบเพราะค้านไม่ออก โบตั๋นเลยยิ่งโกรธ

“ทำไมไม่เถียง พูดสิ...บอกฉันให้ดีใจสักนิดสิว่ามันไม่จริง!”

“ผมไม่รู้...รู้แต่ว่าเฮียจะไม่ทอดทิ้งคุณ ถ้าคุณอยู่ในที่ของคุณ”

“อยู่เพื่อทนดูผู้ชายที่ตัวเองรักไปรักผู้หญิงอื่นอย่างนั้นหรือ”

เฉียงสบตาเธอนิ่ง ราวจะสื่อให้รู้ถึงความรู้สึกในใจ “มันก็ยังดี อย่างน้อยคุณก็ได้อยู่กับเฮีย ได้เห็นหน้าเฮีย ได้รักเฮีย...สำหรับคนที่เรารัก แค่นี้...มันก็มากพอแล้วไม่ใช่หรือ”

โบตั๋นชะงัก คำพูดเฉียงแทงใจดำเหลือเกิน หรือเธอจะเป็นได้แค่นี้...แค่คนที่ได้รักธามก็พอแล้ว

ธามไม่รู้ว่ามีใครต้องเสียน้ำตาให้เขาบ้าง มัววุ่นวายต่อปากต่อคำกับย่าหยา ซึ่งหาทางหนีลงจากรถตลอดเวลา สาวเสิร์ฟจอมห้าวโดนดักทุกทางก็โมโห เหลือบตามองไปทางกระทิงหนุ่มเซ็งๆที่รู้ทันจนน่ารำคาญ

ธามไม่ยี่หระกับสายตาต่อว่าของเธอ เปรยเสียงเรียบเหมือนจะหยั่งเชิง “ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปไม่มีใครกล้าเปิดประตูแล้วกระโดดลงจากรถช่วงที่รถวิ่งกันหรอก คนที่คิดจะทำและทำได้ต้องเป็นพวกนักฆ่าเท่านั้น”

ย่าหยาไม่เต้นตาม รู้ดีว่าเขาตั้งใจยั่วประสาท แต่เลือกจะพูดตรงๆว่ามีเรื่องสำคัญต้องจัดการ และจะหาโอกาสหนีทุกครั้งที่ทำได้ ธามส่งยิ้มเยือกเย็นให้เธอ ก่อนจะบอกว่าคิดได้ตอนนี้ก็สายไปแล้ว!

ภาพเหตุการณ์ตอนเช้าผุดในหัวอีกครั้ง ย่าหยาอยากจะกระโจนไปทึ้งหัวเขานัก เมื่อสะระตะได้ว่าธามวางแผนทุกอย่างตั้งแต่ต้น ด้วยการวางยานอนหลับในอาหารเช้าและเครื่องดื่ม เธอจะได้ไม่หาเรื่องหนีเหมือนทุกครั้ง และธามก็ไม่ต้องรอนานเลย ย่าหยาไม่ทันต่อว่าเขาด้วยซ้ำ ก็ผล็อยหลับเพราะฤทธิ์ยา

กว่าย่าหยาจะฟื้นคืนสติก็เป็นเวลาเย็นของวันเดียวกัน ธามพาเธอมาพักที่โรงแรมในตัวเมืองภูเก็ต คอยให้ตื่นและเร่งให้แต่งตัว เตรียมไปงานเปิดสาขาใหม่ของเขา ย่าหยาคร้านจะปฏิเสธให้เสียอารมณ์ เลยยอมแบบเสียไม่ได้ แต่ไม่วายกวาดตาหาทางหนีเรื่อยๆ... คอยดูนะ สบโอกาสเมื่อไหร่จะหนีไปให้ไกลเลย!

แต่ความหวังของย่าหยาก็ดูจะยากลำบาก เพราะธามไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อยู่คนเดียว แถมลากช่างแต่งหน้าทำผมชื่อธิดามาช่วยเธอแต่งตัวอีกต่างหาก โดยมีตัวเขานั่งเฝ้าอีกที กันไม่ให้เธอหนีไปได้ง่ายๆ

ธิดาเริ่มจากการแต่งหน้าทำผม ย่าหยาเซ็งสุดขีด เพราะไม่ชอบถูกบังคับ ธามไม่สนใจ และถึงกับตะลึงเมื่อได้เห็นสาวเสิร์ฟแปลงโฉมจากสาวห้าวมาเป็นสาวสวยหวาน แต่ถึงกระนั้นก็พยายามปั้นหน้าเข้มกลบเกลื่อน

“เปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วที่รัก ใกล้เวลาเปิดงานแล้ว”

ธามทำท่าจะเปลี่ยนชุดให้ย่าหยาเอง ธิดาต้องโวยด้วยความเขินแทน “ว้าย...เฮีย จะรักเมียอะไรขนาดนั้น ให้ธิดาไปเปลี่ยนให้ดีกว่าค่ะ ไม่พอดีจะได้เย็บแก้กันให้ ห่างเมียสักสองสามนาที คงไม่เป็นอะไรนะคะ”

ooooooo

ธามเฝ้ารอย่าหยาเปลี่ยนชุดด้วยใจจดจ่อ ใบหน้าสวยหวานที่ได้รับการแต่งเติมอย่างดี แทบทำให้เขาหยุดหายใจ แต่แล้วความรู้สึกอ่อนไหวก็กลายเป็นความ
โกรธขึ้ง เมื่อธิดาวิ่งมาบอกว่าย่าหยาหายตัวไปแล้ว!

ย่าหยาวิ่งหนีออกจากโรงแรมแบบไม่คิดชีวิต กว่าจะหลอกให้ธิดาไปแก้ชุด จะได้สบช่องหนีก็เมื่อยปากแทบแย่ แผนต่อไปคือหาทางกลับกรุงเทพฯให้เร็วที่สุด เพื่อจบการล้างแค้นเล้งที่รอมานาน

ธามพยายามข่มอารมณ์เดือดพล่าน ปั้นหน้ายิ้มต้อนรับแขก ไม่ให้เหวี่ยงใส่ทุกคน ด้วยความหัวเสียที่ย่าหยาหายตัวไป และกระทิงหนุ่มก็ทำได้ดีเกินคาด กลบเกลื่อนท่าทางงุ่นง่านได้แนบเนียน จนเมฆินทร์ที่มาร่วมงานในฐานะแขกรับเชิญพิเศษ และเล้งซึ่งแอบสังเกตการณ์จากร้านกาแฟไม่ไกลกันนั้นดูไม่ออก

บรรยากาศในงานเป็นไปอย่างราบรื่น ธามขึ้นเวทีไปกล่าวขอบคุณแขกผู้มีเกียรติหลังจากนั้น โดยมีเฉียงกับจิวตามประกบเหมือนเคย พลันสายตาดุก็เหลือบไปเห็นเล้งที่แอบดูเขาจากมุมหนึ่งในงาน เลยถือโอกาสตลบหลัง ด้วยการเชิญเสี่ยใหญ่คู่ปรับมาร่วมตัดริบบิ้นเปิดร้านบนเวทีร่วมกับเมฆินทร์

เล้งแทบเก็บสีหน้าแตกตื่นไม่อยู่ ขบกรามแน่น ก่อนจะกระซิบบอกซ้งให้ยกเลิกแผนการวางระเบิดในงานทั้งหมด แต่ก็ไม่ทันการณ์ เพราะนักเลงที่จ้างมาประจำตำแหน่งแล้ว เล้งเลยสั่งให้ฆ่าปิดปากทุกคน!

ท่าทางมีพิรุธของเล้ง ทำให้ธามต้องสั่งให้เฉียงตรวจเช็กของขวัญทุกชิ้นอย่างละเอียด แต่ไม่ทันขยับ ทุกคนในงานก็ต้องกระโดดหนีไปคนละทาง เมื่อระเบิด
เวลาที่ถูกซ่อนมาในกระเช้าของขวัญเริ่มทำงาน ธามควง กรรไกรประจำแก๊ง ตัดสายชนวนเพื่อหยุดเวลาได้ทัน เมฆินทร์กับเล้งสบตากันเครียดๆ ก่อนที่นักการเมืองหนุ่มจะตั้งสติได้ก่อน ตีหน้ายักษ์โวยวายใส่ผู้ว่าฯที่มาร่วมงานด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

เกี๊ยงกับซ้งผสมโรง ลากหนึ่งในนักเลงรับจ้างมาคาดคั้นต่อหน้าทุกคน แถมทำท่าจะซ้อมให้ตายคามือเพื่อปิดปาก ธามมองมาด้วยความสงสัย ก่อนจะสั่งให้หยุดการกระทำแบบศาลเตี้ย แล้วส่งคนร้ายในสภาพสะบักสะบอมไปให้ผู้ว่าฯจัดการแทน เฉียงกับจิวรีบไปพยุงร่างคนร้าย ผู้ว่าฯถึงกับหน้าซีด ออกตัวเสียงสั่น

“ผมต้องขอโทษทุกคนจริงๆ เมื่อเช้าก่อนงานเริ่ม ผมก็ตรวจตราทุกอย่างดีแล้ว ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ได้”

ธามสบตาเล้งนิ่ง ก่อนจะพูดเหมือนไม่ติดใจอะไร “มันเหตุสุดวิสัยนี่ครับท่าน คนร้ายคงต้องการเอาชีวิตผม แต่มันฉลาดน้อยไปหน่อยที่ลืมคิดว่านอกจากผมแล้วยังมีท่านเมฆินทร์ ท่านผู้ว่าฯเจ้าสัว แล้วก็เสี่ยเล้งอยู่ที่นี่ด้วย”

“นั่นสิ...คนสำคัญทั้งนั้น มันไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องใหญ่หรือไง โง่บัดซบจริงๆ”

เมฆินทร์ตบท้ายให้สมบทบาท ธามสะใจมาก แต่เล่นเอาเล้งถึงกับสะดุ้ง หน้าตึง ที่ถูกหลอกด่าจากทุกทาง!

เล้งแค้นแทบคลั่งที่ถูกตลบหลังแบบไม่ทันตั้งตัว สั่งขาดให้ซ้งตามเก็บธาม และไม่ให้กลับกรุงเทพฯจนกว่าจะทำสำเร็จ ส่วนย่าหยาหนีไปไม่ถึงไหน ก็ถูกพวกธามตามไปจับตัวได้เสียก่อน

เฉียงกับจิวถูกเจ้านายหนุ่มส่งตัวกลับไปคุมงานที่กรุงเทพฯหลังจากนั้น ส่วนธาม...ไม่ทันได้พาย่าหยาไปชำระความที่ไหน ก็ต้องพากันหนีตายเข้าไปในสวนยาง เพราะถูกพวกซ้งไล่ฆ่า ย่าหยาเห็นว่าไม่ดีแน่ถ้าหนีไปด้วยกันแบบนี้ เพราะจะกลายเป็นเป้าล่อใหญ่ให้ถูกยิงโดยง่าย เลยเสนอแผนเฉพาะหน้าให้แยกกัน

“คุณธาม...ปล่อยฉันสักที ฉันไปร่วมฆ่าใครกับคุณ คุณถึงต้องดึงฉันมาเสี่ยงตายด้วยแบบนี้”

“ยังจะกล้ามาพูดดีอีก เธอส่งข่าวบอกเสี่ยเล้งให้มาที่นี่ เธอรู้ว่ามันวางแผนระเบิดร้านฉัน เธอเลยหนีเอาตัวรอด”

ย่าหยาไม่อยากเชื่อว่าเขายังมีหน้ามาจับผิดตอนนี้ “คุณพูดอะไร ฉันไม่รู้ว่าเสี่ยเล้งมาที่นี่ ถ้าฉันรู้ฉันจะเสียเวลาหนีคุณเพื่อกลับไปจัดการมันที่กรุงเทพฯหรือ ฉันไม่มีเวลาเล่นสนุกกับคุณหรอกนะ”

ธามไม่ยอมปล่อยมือ และลากเธอไปด้วย แต่ไม่นาน ก็ต้องแยกกันเพื่อความคล่องตัว เพราะพวกซ้งไล่ยิงใกล้เข้ามาทุกที และทันทีที่ลับร่างกระทิงหนุ่ม ย่าหยาก็ใช้ศิลปะป้องกันตัวที่ฝึกฝนจนชำนาญ จัดการสมุนซ้งจนหมอบไปหลายคน ก่อนจะหวนกลับไปช่วยธามอีกครั้ง แต่ก็เกือบเอาตัวไม่รอด เมื่อซ้งใช้เธอเป็นตัวประกันต่อรองกับธาม!

แม้จะไม่ไว้ใจย่าหยา แต่ธามก็เลือกจะช่วยเธอ ซ้งโมโหจะยิงสวน แต่ย่าหยาก็ไหวตัวทันผลักธามให้ล้มแล้วเอาตัวขวางทางปืนแทน โชคดีที่กระสุนแค่ถากที่ต้นขา แต่ธามก็โกรธจัด ไล่ยิงซ้งที่วิ่งหนีจนกระสุนหมด

หลังเหตุการณ์เฉียดความตาย ธามก็พาย่าหยาไปทำแผลที่ริมลำธาร พลางบอกตัวเองว่าเพราะความใจกล้าบ้าบิ่นของเธอแท้ๆ ทำให้เขาอดซึ้งใจไม่ได้ และเขาก็เกือบได้รู้ความลับเรื่องเธอคือคนเดียวกับจันทร์ชมพูอยู่แล้ว ถ้าไม่มัวง่วนทำแผล จนไม่ทันเห็นผ้าเช็ดหน้าสีขาว ลวดลายที่เขาจำได้ขึ้นใจ ที่เธอหยิบมาซับเลือดตัวเอง

ถึงแผลจะไม่ใหญ่และไม่ร้ายแรง แต่ก็ทำให้ย่าหยาเดินไม่ถนัด ธามเลยตัดสินใจเอาเธอขึ้นหลังแบกไปตามทางในป่าแบบไม่ย่อท้อ สาวเสิร์ฟที่ตรากตรำมาตลอดทั้งวันพร้อมกับเสียเลือดไปมาก หมดแรงจะคัดค้าน ได้ยินเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู ตอนหยุดพักว่าเขาจะพาเธอกลับบ้าน...

ooooooo

ข่าวการหนีไปได้ของธาม ทำให้เล้งโกรธมาก กำชับไม่ให้ซ้งกลับกรุงเทพฯ ถ้ายังทำภารกิจตามฆ่าไม่สำเร็จ ส่วนธามพาย่าหยาไปรักษาตัวที่บ้านพักบนเขาในภูเก็ตจนได้ และกว่าเธอจะตื่นอีกครั้ง เขาก็กำลังจะเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ เพราะเห็นว่าเธอขยับตัวลำบาก และเสี่ยงต่อการที่แผลจะเปิดอีก

ย่าหยามองมาด้วยสายตาประหม่า แต่ยังตีหน้าเข้ม ยืนยันจะทำความสะอาดร่างกายเอง ธามนิ่วหน้าด้วยความหมั่นไส้ ความรู้สึกอ่อนหวานก่อนหน้าจางหายและเลือกจะแดกดันเธอว่าหวงตัว

“ใช่...ฉันหวงตัวกับคนที่ฉันไม่รัก”

“เธอโชคดีที่มีคนที่เธอรัก”

ท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา ทำให้ย่าหยาอดถามถึงคนรักของเขาไม่ได้

“คุณรักเธอมากใช่ไหม งั้นคุณคงรู้ว่าคุณทรยศหักหลังเธอไม่ได้ ไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าหรือลับหลังก็ตาม”

“ผู้หญิงคิดอย่างนั้นจริงๆหรือ”

“ฉันคิดอย่างนั้น...ฉันจะไม่มีวันทรยศคนที่ฉันรัก”

ธามเบ้หน้า ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้ไม่เคยเชื่อใจผู้หญิงคนไหนอีก

“ฉันจะทำให้เธอทรยศคนที่เธอรัก ฉันจะทำให้เธอรักฉันให้ได้”

“คุณพูดเพราะต้องการจะกวนประสาทฉันหรืออะไรก็ตาม แต่ฉันขอบอกตรงนี้เลยว่าไม่มีวัน!”

ขณะที่ธามกับย่าหยาท้าทายกันไปมาที่ภูเก็ต โบตั๋นก็เมาแอ๋ไม่เป็นท่า ด้วยความช้ำใจเพราะคิดว่าธามปันใจให้ย่าหยาแล้ว สุ่ยกับหยกมณีถึงกับกุมขมับ เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ้อแอ้ไม่เป็นประโยคของนักร้องสาวดาวรุ่งบนเวที และแทบจะลากลงมาแทบไม่ทัน เมื่ออีกฝ่ายโดนแขกเกือบทั้งร้านรุมต่อว่าที่ร้องเพลงไม่ได้เรื่องเหมือนเคย

หยกมณีแยกตัวไปรับหน้าแขกแล้ว ส่วนโบตั๋น แทบจะหายเมาเป็นปลิดทิ้ง เมื่อเห็นสายตาเอาเรื่องของสุ่ย ที่ไม่พอใจมากที่เธอเอาเรื่องส่วนตัวมาทำให้งานเสียหายเช่นนี้

“ลื้อมีเรื่องกับเฮียกระทิงใช่ไหม อีทำร้ายตบตีลื้อเหรอ หรือว่าอีไล่ลื้อออกจากบ้าน ไม่เลี้ยงดูลื้อแล้ว”

โบตั๋นสั่นหน้าจ๋อยๆ น้ำตาพานไหลอีกรอบแบบช่วยไม่ได้ ปฏิเสธเสียงเครือว่าธามยังเลี้ยงดูทุกอย่าง สุ่ยนิ่วหน้า ไม่เข้าใจว่านักร้องสาวดาวรุ่งจะต้องการอะไรอีก โบตั๋นเลยหมดความอดทนโพล่งออกไป

“โบตั๋นอยากให้เฮียรัก อยากให้เฮียสนใจโบตั๋นบ้าง”

“นึกว่าเรื่องอะไร ลื้อเลิกเพ้อฝันได้แล้ว อียังดูแลลื้อ แล้วลื้อก็เป็นเมียอี แค่นี้ก็โชคดีกว่าผู้หญิงทั้งเยาวราชแล้ว” โบตั๋นยังร่ำไห้ว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใจ สุ่ยส่ายหน้าเซ็งๆ “ทำไมอั๊วจะไม่เข้าใจ อั๊วเกิดก่อนตั้งกี่ปี มีผัวมาตั้งกี่คน อั๊วยังไม่เคยเห็นว่าความรักหน้าตาเป็นไง เฮียกระทิงอีเพิ่งหมดรักลื้อ หรืออีก็เป็นอย่างนี้ของอีมาตั้งนานแล้ว...ถามใจลื้อดู”

โบตั๋นถึงกับอึ้ง สุ่ยส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะลุกไปข้างนอก เมื่อเด็กในร้านมาตามไปพบเล้ง ซึ่งแวะมาหาย่าหยา แต่ก็ต้องกลับไปด้วยใบหน้าถมึงทึง เมื่อรู้ว่าสาวเสิร์ฟคนโปรดไปภูเก็ตกับธาม!

กว่าสุ่ยจะรู้ตัวว่าหลุดปากเรื่องไม่ควรออกไปก็เกือบเลิกงาน หยกมณีพลอยประสาทเสียไปด้วย กลัวใจธามกับเล้งจะฆ่ากันตายเพราะแย่งผู้หญิงคนเดียว

เวลาเดียวกันที่หลังฉั่วเทียนเหลา...โบตั๋นเดินถือขวดเหล้ากระดกเข้าปากแบบไม่อายใคร คำพูดประชดแกมปลอบของสุ่ยวนเวียนในหัว แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ที่ต้องสูญเสียธาม เฉียงซึ่งเพิ่งกลับถึงกรุงเทพฯ แวะมาหาด้วยความเป็นห่วง และทนดูดายไม่ได้ต้องโผล่หน้าไปแย่งขวดเหล้าและเตือนสติ

แต่โบตั๋นก็ไม่สนใจพยายามคว้าขวดคืน “มายุ่งอะไรกับฉันนักหนา แอบรักฉันหรือไงถึงได้ตามอยู่ได้”

เฉียงชะงัก หน้าชาด้วยความละอาย แต่โบตั๋นซึ่งเมามากไม่ทันสังเกต และคิดเองว่าเขายอมรับ

“ก็ดี...ฉันเองก็ไม่มีใคร มีเฮีย...เฮียก็ไม่รัก เกิดมาไม่เคยมีใครรักฉันจริงด้วยซ้ำ งั้นเรามาลองรักกันดูไหม”

ขาดคำก็โผกอดและจะจูบ เฉียงหน้าร้อนวูบวาบ แต่ก็พยายามข่มอารมณ์ปฏิเสธเพราะเธอเป็นเมียธาม

โบตั๋นเบ้หน้า ก่อนจะเย้ยหยันตัวเองเสียงเครือ “เมียเหรอ...เรียกให้ถูก ฉันแค่นางบำเรอต่างหาก”

น้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจของเธอ ทำให้เฉียงสะเทือนใจมาก แต่ก็ไม่ยอมตอบสนองสัมผัสจากเธอ โบตั๋นโกรธจัด เลยรุกหนักขึ้น พร้อมกับจินตนาการว่าเฉียงคือธาม

“ถ้าคุณไม่รักฉัน เราก็แค่สนุกกัน ไม่แน่...คุณอาจจะรักฉันก็ได้ ฉันแค่อยากให้คนรักฉัน มันผิดตรงไหน”

โบตั๋นฟูมฟาย และโถมตัวหาเขา เฉียงกดดันมาก แต่ในที่สุดก็ผลักเธอออก พร้อมกับโพล่งอย่างเหลืออด

“ผิดที่ผมรักคุณไง ผมรักคุณเกินกว่าจะทำลายคุณ ได้ยินไหมโบตั๋น!”

คำสารภาพรักแบบกะทันหันของเฉียง ทำให้โบตั๋นถึงกับผงะ ต่างจากเล้งซึ่งแอบผ่านมาได้ยินโดยบังเอิญ แสยะยิ้มร้ายในความมืด เมื่อคิดได้ว่าแผนการดึงเฉียงมาเป็นพวก เพื่อทำลายธาม น่าจะเป็นผลสำเร็จได้ไม่ยาก

เล้งผละไปแล้วโดยไม่มีใครเห็น ทิ้งให้เฉียงกับโบตั๋นมองหน้ากันเจื่อนๆ ที่ปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือสติ คนสนิทของธามเป็นฝ่ายตั้งหลักได้ก่อน อาสาไปส่งเธอถึงหอพัก ถือโอกาสขอโทษที่พูดจาไม่คิดและปลอบใจเรื่องธาม

“ฉันรู้...คุณพูดเพราะอยากให้ฉันหยุดบ้าแค่นั้น ฉันไม่มีอะไรดีพอที่ใครจะมารักหรอก ฉันรู้ตัว”

โบตั๋นขอตัวเข้าห้อง เฉียงได้แต่มองตามด้วยแววตาสงสารสุดหัวใจ และคงจะปล่อยตัวปล่อยใจนานไปหน่อย เลยไม่ทันเห็นว่าจิวผ่านมาเห็น และยืนมองอยู่นานแล้ว

“เราช่วยกันดูแลของของเฮียได้ แต่อย่าให้มันเกินเลยนะ...อั๊วขอ”

จบคำจิวก็ผละไป ทิ้งเฉียงให้ยืนอึ้งคนเดียว รู้สึกผิดต่อธามอย่างรุนแรงที่กล้าคิดเกินเลยกับโบตั๋นแบบนี้

ooooooo

ถึงแม้แผลกระสุนถากที่ต้นขาจะไม่รุนแรง แต่ก็ทำให้ย่าหยาเพ้อเพราะพิษไข้ไปหลายวัน ธามรับหน้าที่ดูแลตลอด โดยมีแม่บ้านประจำบ้านพักช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ แต่เมื่อย่าหยาฟื้นขึ้นมา กลับไม่ยอมบอกความจริง แต่แกล้งให้เข้าใจผิด คิดว่าเขาเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าและเช็ดตัวให้ จนเห็นเธอทะลุปรุโปร่งไปถึงไหนต่อไหน!

แต่ถึงกระนั้น...ธามก็เป็นผู้มีพระคุณ รักษาแผลและอาการป่วยของเธอจนดีขึ้นมาก ย่าหยาเลยยอมพูดดีกับเขาบ้าง ระหว่างที่เขาพาเธอไปเดินเล่นชมวิวรอบบ้านพักส่วนตัวบนเขา

“คุณไม่ได้ไม่ชอบทะเลอย่างที่เคยพูด ไม่งั้นคงไม่เลือกปลูกบ้านบนเขา แต่ยังมองเห็นทะเลแบบนี้”

ย่าหยาคิดเช่นนั้นจริงๆ และถึงแม้เขาจะยืนยันว่าเกลียดทะเล แต่บ้านพักหลังนี้ก็เป็นคำอธิบายที่ดีว่าเขาไม่ได้หมายความตามที่พูด ธามไม่อยากต่อล้อต่อเถียงให้เข้าตัว เลยชวนให้เธอกินข้าวต้มฝีมือเขา

คำแรกที่ได้ชิม ก็ทำให้ย่าหยาชะงักไปอึดใจ “ฉันว่าฉันเคยกินข้าวต้มรสชาติแบบนี้มาก่อน”

“สูตรของอาม้า เธอจะเคยกินได้ยังไง ฉันไม่เคยทำให้ใครกิน หรืออาธีเคยทำให้เธอกิน...”

ชื่อของชลธีทำให้ย่าหยาถึงกับพูดไม่ออก เฉไฉเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะไม่อยากให้เขาสงสัยว่าเธอคือจันทร์ชมพู

“อยากจับผิดไปจนตายก็เชิญ”

ท่าทางเชิดๆของเธอ ไม่ได้ทำให้ธามโกรธเหมือนเมื่อก่อน ออกจะเอ็นดูมากกว่า “ฉันว่าฉันน่าจะเชื่อใจเธอได้ระดับหนึ่งนะ คนที่คิดฆ่าฉัน คงไม่ทำให้ฉันตายใจ ด้วยการเอาตัวรับกระสุนแทนหรอก มันมากเกินไป... หรือเธอว่าไง”

“ไม่ว่าไง นอกจากโล่งอกที่คุณจะได้เลิกจับผิดฉันสักที”

ธามยิ้มกว้าง ถือโอกาสมัดมือชก ทวงสัญญาที่เคยขอให้เธอเป็นคนในครอบครัวในคืนไหว้พระจันทร์ ย่าหยาตอบไม่ถูก ประหม่าไม่น้อยเมื่อเห็นประกายตาวิบวับ แต่ก็ต้องตีหน้าเคร่ง ย้อนถามว่าต้องทำตัวเช่นไร

“สองข้อ...หนึ่งไม่ทำร้ายกัน สอง...สำคัญที่สุด ไม่โกหกกัน การโกหกทำให้อีกฝ่ายยิ่งกว่าตายทั้งเป็น”

“ฉันรู้...ฉันคิดว่าฉันไม่มีอะไรปิดคุณแล้วนะ”

“งั้นสัญญา ต่อไปนี้เราเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ฉันจะดูแลเธอเอง”

ธามยื่นมือมาให้ ย่าหยายอมจับแบบเสียไม่ได้ ก่อนจะตะลึง เมื่อเขาโน้มตัวมาจูบแผ่วเบา

“จูบรับสมาชิกใหม่ ประเพณีของแก๊งกระทิง”

ขณะที่สถานการณ์ระหว่างธามกับย่าหยาเริ่มดีขึ้น โบตั๋นกลับต้องลำบากใจ เมื่อซ้งซึ่งถูกเล้งบีบบังคับมาอีกทาง สั่งให้ดึงตัวเฉียงมาเป็นพวกให้ได้ นักร้องสาวดาวรุ่งปฏิเสธ แถมต่อว่าอาหนุ่มที่ลากเธอมาสู่แวดวงนักเลงอันมืดมิด จนหาทางออกไม่เจอเช่นนี้ ซ้งหัวเสียมาก ตอกกลับเสียงห้วนว่า ที่เธอมีกินสุขสบายทุกวันนี้ก็เพราะเล้ง ถ้าเสี่ยใหญ่ไม่ช่วยเขาออกจากคุก และช่วยส่งเสียเลี้ยงดูเธอ นักร้องสาวคงไม่ได้ชูคอเป็นคนดังประจำฉั่วเทียนเหลาถึงวันนี้

โบตั๋นร้องไห้โฮ กดดันมาก “ทำไมกู๋...ทำไมเราต้องเป็นหนี้บุญคุณคนเลวๆอย่างนั้น...ทำไม!”

ซ้งสงสารหลาน แต่ก็ต้องตัดใจพูด “คนเลวอย่างอีก็ต่อลมหายใจให้อั๊วกับลื้อไม่ใช่หรือ ถ้าลื้อไม่อยากทำ อั๊วก็จะไม่บังคับ อั๊วจะไปขอร้องนายใหญ่อีกครั้ง อีจะฆ่าอั๊วก็ยอม...อั๊วเลี้ยงลื้อมา ถึงจะไม่สบายนัก แต่อั๊วก็รักลื้อ ลื้อเป็นหลานคนเดียวของอั๊ว ถ้าจะมีใครทำให้ลื้อเสียใจ อั๊วขอเป็นคนสุดท้าย”

โบตั๋นโผกอดอาหนุ่มด้วยความรักและกตัญญู เล้งซึ่งแอบฟังตลอด ตัดสินใจปรากฏตัว พร้อมคำขู่

“มันขึ้นอยู่กับลื้อที่ต้องคิดให้ได้ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน...ความรักหรือชีวิตกู๋ลื้อ”

สุดท้ายโบตั๋นก็ไม่มีทางเลือก จำต้องทำตามสิ่งที่เล้งต้องการแบบเสียไม่ได้ เพื่อสนองตัณหาเบื้องลึกของเสี่ยใหญ่ ที่ต้องการทำลายคู่แข่งอย่างธาม และตำแหน่งนายกสมาคมเลือดมังกรต่อจากสุง นักร้องสาวดาวรุ่งเริ่มแผนการในวันรุ่งขึ้น ด้วยการบุกไปหาเฉียงถึงโรงบิลเลียด ที่ธามมักไปหมกตัวอยู่ที่นั่น แต่แผนเธอก็ล่มไม่เป็นท่า เพราะถึงเฉียงจะยอมรับว่ารักเธอมาก แต่ก็ยืนยันจะไม่ทรยศธามเด็ดขาด!

ส่วนธาม...หลังกลับจากภูเก็ตก็ใจลอย พะวงเรื่องย่าหยา ที่แม้เธอจะรับปากร่วมมือกำจัดเล้ง แต่ก็ไม่สัญญาจะจับเป็นเสี่ยใหญ่ ให้เขาพาตัวไปขอโทษหลุมศพพ่อแม่ต่อหน้าทุกคนอย่างที่ตั้งใจ แต่กลับอยากจับตายมากกว่า จนในที่สุด ความอดทนของกระทิงหนุ่มก็สิ้นสุด ต้องพาตัวเองไปถึงฉั่วเทียนเหลา โดยอ้างกับจิวว่าจะไปหาโบตั๋น

ธามไปถึงฉั่วเทียนเหลาไม่กี่อึดใจต่อมา ทันได้เห็นภาพบาดตาที่เล้งพยายามก้อร่อก้อติกย่าหยา แต่ไม่ทันที่เขาจะขยับตัวทำอะไร ก็ต้องแล่นกลับบ้านเสียก่อน เมื่อเฉียงวิ่งมาแจ้งว่าสุงพ่อของหงส์ถูกแทงตายแล้ว!

เล้งดีใจจนเนื้อเต้น แต่ก็ต้องหุบยิ้มแทบไม่ทัน เมื่อซ้งโทร.มาบอกว่าไม่ได้เป็นคนลงมือตามที่เสี่ยใหญ่สั่ง แต่สุงตายเพราะฝีมือคนอื่น ส่วนธามยังไม่คิดเรื่องใครคือฆาตกร แต่อยากรีบไปปลอบใจหงส์มากกว่า พร้อมกับแก๊งเพื่อนสนิท รวมทั้งย่าหยาที่ถูกส่งตัวมาจากฉั่วเทียนเหลาเพื่อเสิร์ฟน้ำและอาหารในงาน

ooooooo


ละครซีรีส์เลือดมังกร : กระทิง ตอนที่ 5 อ่านซีรีส์เลือดมังกร : กระทิงติดตามละครซีรีส์เลือดมังกร : กระทิง ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์,เข็มอัปสร สิริสุขะ 23 พ.ค. 2558 08:09 2015-05-26T01:26:00+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ