ข่าว

วิดีโอ



ซีรีส์เลือดมังกร : กระทิง

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก แอคชั่น ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ปารดา กันตพัฒนกุล

กำกับการแสดงโดย: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

ผลิตโดย: บริษัท แอค อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์,เข็มอัปสร สิริสุขะ

หลังปะทะฝีปากกันอย่างเชือดเฉือน ย่าหยาก็พาธามไปนั่งโต๊ะประจำ โดยมีโบตั๋นมาช่วยต้อนรับ ก่อนจะแยกตัวไปรับแขกหน้าเวที กระทิงหนุ่มอารมณ์เสียไม่หาย ซึ่งย่าหยาก็รู้ดี แต่ทำอะไรไม่ได้มาก เพราะมัวใจจดจ่อ จะหาโอกาสเข้าหาเล้ง เพื่อแผนการขั้นต่อไป

แล้วสาวเสิร์ฟจอมห้าวก็สมหวัง เมื่อเล้งได้กลิ่น น้ำหอมจากกายเธอ แล้วทักขึ้นมาด้วยความแปลกใจ ย่าหยาลอบยิ้มร้าย สะใจยิ่งนักที่แผนดึงความสนใจของเธอได้ผลเกินคาด เพราะเล้งถึงกับเพ้อทีเดียว

“ฉันชอบผู้หญิงที่ใช้น้ำหอมกลิ่นนี้...เธอทำให้ฉันคิดถึงผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง”

“คงเป็นผู้หญิงที่เสี่ยรักมาก”

“ที่สุด...เขาอยู่ในใจฉันเสมอ”

ท่าทางพูดคุยกันอย่างสนิทสนมระหว่างเล้งกับย่าหยา ทำให้ธามหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก และเมื่อได้รับโทรศัพท์จากชานนท์ นายตำรวจหนุ่มมือสะอาดประจำท้องที่เยาวราช ว่ากำลังมาถึงตามที่นัดไว้ ก็ไม่รีรอจะขอไปนั่งร่วมโต๊ะกับเล้งตามแผน เล้งมองมาด้วยความไม่ชอบใจ แต่ยังตีหน้ายิ้มแย้ม ยินดีต้อนรับเป็นอย่างยิ่ง ราวกับว่าธามคือลูกหลานที่รักและชื่นชอบเสียเต็มประดา!

โบตั๋นเป็นห่วงธาม เลยตามมานั่งข้างๆ คอยเอาใจไม่ห่าง เล้งส่งสายตายิ้มเยาะ ก่อนจะโพล่งถามขึ้นว่าเมื่อไหร่ทั้งสองจะแต่งงาน นักร้องสาวมองมาลุ้นๆ แต่กระทิงหนุ่มก็ดับความหวัง ด้วยการบอกว่าอยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ย่าหยาพยายามกลบเกลื่อนสีหน้าอยากรู้อยากเห็น แล้วรินเหล้าให้ทุกคนบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย เล้งหันมามองเธอด้วยความชอบใจ แล้วตัดสินใจหยิบสร้อยทองที่ตั้งใจเตรียมมาให้หยกมณี แต่เปลี่ยนใจให้สาวเสิร์ฟแทน

“ขอบคุณมากค่ะเสี่ย ฉันไม่ชอบใส่ทอง เสี่ยเก็บไว้เถอะค่ะ”

“แปลก...ผู้หญิงที่ไหนก็ชอบทองทั้งนั้น เธอไม่ชอบทองแล้วชอบอะไร”

“จริงๆหยาไม่ชอบใส่เครื่องประดับ แต่ถ้าจำเป็น ขอแค่สร้อยห้อยจี้หยกรูปดอกโบตั๋นเล็กๆก็พอ”

คำตอบของย่าหยา ทำให้เล้งถึงกับอึ้งไปอึดใจ ภาพในอดีตผุดขึ้นอีกครั้ง ตอนเขาแอบได้ยินตั้งเช็งเอี๊ยะคุยกับหลิวเจียหลิน เรื่องหาซื้อของให้เธอในวันแต่งงาน ตั้งเช็งเอี๊ยะยืนกรานจะซื้อเครื่องประดับราคาแพง ให้สมน้ำสมเนื้อลูกสาวผู้ลากมากดี แต่หลิวเจียหลินกลับปฏิเสธ และไม่ยี่หระเลยว่าใครจะคิดเช่นไร

“เกียรติของฉันคือการได้อยู่กับผู้ชายที่เป็นลูกผู้ชาย ผู้ชายที่ฉันรัก ขยันทำมาหากิน ไม่เป็นอันธพาลต่างหาก”

“แต่ฉันอยากให้ จะได้เป็นที่ระลึกในวันแต่งงานของเราด้วย”

“ถ้างั้น...ฉันขอแค่จี้หยกรูปดอกโบตั๋นเล็กๆก็พอ”

ไฟรักไฟแค้นสุมขึ้นในอกอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ เล้งดึงตัวเองจากอดีต สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น เช่นเดียวกับธามที่เปรยเสียงเข้มว่าแม่แท้ๆของเขาก็ชอบจี้หยกรูปดอกโบตั๋นเล็กๆเหมือนกัน เล้งยืนกรานจะให้สร้อยทองกับเธอ ย่าหยามีท่าทีอึดอัด หยกมณีซึ่งลอบสังเกต เหตุการณ์ตลอด เลยเข้ามารับสร้อยเส้นนั้นไปแทน

ooooooo

เฉียงกับจิวบุกไปเผาโกดังเก็บฝิ่นของเล้งในคืนเดียวกัน โดยมีฮกตกกระไดพลอยโจน ร่วมเห็น เหตุการณ์ด้วยแบบไม่เต็มใจนัก ร้อนถึงเล้งซึ่งกำลังตีหน้าซื่อ เล่นบทผู้ใหญ่ใจดี ขอให้ชานนท์ช่วยตรวจสอบและตามสืบคนร้ายที่ลอบฆ่าธามหลายต่อหลายครั้ง ต้องพรวดพราดออกจากฉั่วเทียนเหลา ไปดูความเสียหายของโกดังแทบไม่ทัน

ภายใต้สถานการณ์ตึงเครียดของเล้ง ธามลอบยิ้มสะใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เฉียงกับจิวทำงานได้ดีอย่างที่เขาวางแผนไว้กับชานนท์ เล้งรู้แก่ใจว่ากระทิงหนุ่มต้องเป็นคนบงการจัดฉากทั้งหมด แต่ไม่อยากถูกชานนท์สงสัย เลยต้องกลบเกลื่อนความแค้นนั้น ด้วยการโบ้ยความผิดไปยังกลุ่มคนร้ายไม่ทราบสังกัด ที่จงใจป่วนแก๊งเลือดมังกรในเยาวราช สร้างความเดือดร้อนไปทั่วมาตั้งแต่วันสารทจีน

ชานนท์ลอบสบตาธามอย่างรู้กัน แต่ไม่ทันซักไซ้เพื่อจับผิด เล้งก็เฉไฉเอาตัวรอดไปได้อย่างหวุดหวิดด้วยการอ้างว่าโกดังที่ไหม้ไฟไม่ใช่ของเขา แต่เป็นอาคารด้านหลังต่างหาก!

ไม่มีใครมีหลักฐานแน่ชัดว่าโกดังที่ไหม้ไฟเป็นของใครกันแน่ เล้งเลยรอดข้อกล่าวหาไปได้อย่างไม่มีใครทักท้วง จิวกับเฉียงหัวเสียมาก ที่ลงทุนลงแรงไปตั้งมาก แต่กลับจับตัวเล้งไม่ได้ตามหวัง ธามต้องปลอบให้ใจเย็น

“นิ่งไว้ก่อน อย่าขยับตัวให้เป็นจุดสนใจ สิ่งที่มันทำกับครอบครัวฉัน ฉันเอาคืนแน่”

“อั๊วว่าเราบุกไปซัดกับมันแบบตาต่อตาฟันต่อฟันไปเลย ง่ายกว่านะเฮีย” จิวเสนอ

“แบบนั้นทำเมื่อไหร่ก็ทำได้ แต่เราก็จะได้ชื่อว่าเป็นอันธพาลไปด้วย วิญญาณป๊าม้าฉันก็มีมลทินเหมือนเดิม”

เฉียงซึ่งใจเย็นและมีเหตุผลกว่าทุกคน พยักหน้าเห็นด้วยกับธาม ที่ประกาศลั่นว่าไม่ต้องการแค่แก้แค้น แต่อยากกระชากหน้ากากเลวทรามของเล้งให้ทุกคนเห็นมากกว่า

“ที่สำคัญ...ฉันต้องการลากคอมันมาคารวะหลุมศพป๊ากับม้าตอนที่มันยังเป็นๆให้ได้!”

เฉียงกับจิวเข้าใจความแค้นเจ้านายหนุ่มดี โดยเฉพาะเฉียงที่เป็นคู่ซ้อมการต่อสู้มาให้ตลอดเจ็ดปี

“ยากที่สุดก็ตรงนี้ อั๊วเพิ่งเข้าใจว่าทำไมอาแปะเฉินถึงสอนเฮียให้สู้จนสุดตัว ยั้งความโกรธสุดใจ”

“ฉันอยากจะฆ่ามันทุกครั้งที่เห็นแต่ต้องห้ามใจ เป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะทดแทนบุญคุณของป๊าม้าได้ ฉันต้องอดทน”

เรื่องโกดังเก็บฝิ่นถูกไฟไหม้ ทำให้เล้งโกรธจัด และสั่งขาดให้ซ้งส่งโบตั๋นหลานสาวแท้ๆที่เขาช่วยอุปถัมภ์ค้ำชูจนได้ดีลงมือวางยาธามโดยเร็วที่สุด ซ้งรีบทำตามคำสั่ง ลอบไปพบหลานสาวถึงฉั่วเทียนเหลา ในคืนเดียวกันนั่นเอง ธามซึ่งตั้งใจมาชวนนักร้องสาวไปไหว้พระจันทร์ เลยต้องกลับบ้านด้วยความผิดหวัง แถมไม่ได้ขนมไหว้พระจันทร์กลับไปอีกต่างหาก แต่ก็ถือว่าเป็นโชคดี เพราะได้เจอคนอีกคนแทน...

ย่าหยานั่นเอง คนที่ธามอยากเจอแต่ก็ไม่คิดว่าจะสมหวังในคืนพระจันทร์เต็มดวงเช่นนี้ สาวเสิร์ฟจอมห้าวถึงกับทำหน้าไม่ถูก เพราะใจจริงลึกๆก็อยากเจอเขาเหมือนกัน ธามไม่สนใจท่าทีอึกอัก ชวนเธอไปไหว้พระจันทร์ด้วยที่บ้านดื้อๆ ซึ่งย่าหยาก็ไม่ขัดใจ เพราะไม่อยากอยู่คนเดียวในวันครอบครัวเช่นกัน

สองหนุ่มสาวจุดธูปและคุกเข่าไหว้พระจันทร์เคียงข้างกัน ต่างคนต่างอธิษฐานในใจ

ธามหลับตาลงช้าๆ นึกถึงตั้งเช็งเอี๊ยะและหลิวเจียหลิน “ผมคิดถึงม้ากับป๊านะครับ เราสามคนมีกันและกัน ไม่ใช่แค่วันนี้วันเดียวแต่ตลอดไป ทุกคำที่ผมสัญญา ขอให้ป๊ากับม้าเชื่อใจ ผมจำได้ไม่เคยลืม”

เช่นเดียวกับย่าหยา คิดถึงพ่อแม่ซึ่งถูกฆ่าตายไปเมื่อเจ็ดปีก่อน “หยาคิดถึงพ่อแม่ทุกวัน อยากจัดการกับคนชั่วให้จบสิ้นสักที หยาอยากกลับบ้าน กลับไปอยู่ในที่ของเรา พ่อกับแม่ช่วยให้ถึงวันนั้นเร็วๆนะคะ”

เวลาเดียวกันที่หอพักของโบตั๋น...เฉียงซึ่งรับคำสั่งจากธาม มาบอกนักร้องสาวว่าจะมารับไปไหว้พระในวันรุ่งขึ้น ถึงกับชะงักเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้อยู่ตามลำพัง แต่กำลังคุยกับใครบางคนในมุมลับตา ซ้งนั่นเองที่รับคำสั่งจากเล้ง นำยาพิษในห่อกระดาษสีน้ำตาลมาให้และถือโอกาสเร่งให้หลานสาวลงมือเร็วที่สุด โบตั๋นอิดออด ไม่อยากฆ่าธาม ชายหนุ่มที่เธอเป็นเมียลับๆและหลงรักเขาสุดหัวใจ แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งเล้ง เพราะรู้ดีว่าเสี่ยใหญ่โหดเหี้ยมเพียงใด

ooooooo

ธามกับย่าหยาสงบศึกกันชั่วคราวเนื่องในวันไหว้พระจันทร์ แต่ธามก็ไม่วายเริ่มป่วน ด้วยการยื่นของไหว้ให้เธอกินคนละครึ่ง แล้วมัดมือชกดื้อๆว่าเธอคือคนในครอบครัวเดียวกับเขา ย่าหยาถึงกับพูดไม่ออก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเฮียกระทิงจอมโหดประจำเยาวราชจะโมเมเป็นตุเป็นตะขนาดนี้

“ประเพณีของบ้านนี้ ป๊ากับม้าบอกไหว้พระจันทร์ด้วยกัน กินขนมอันเดียวกัน ถือเป็นครอบครัวเดียวกัน”

แต่นอกจากความแปลกใจ ย่าหยาก็อดใจเต้นโครมครามไม่ได้ ก่อนจะถอนใจโล่งอก เมื่อเขาเฉลยว่าเป็นแค่พี่น้องในครอบครัวเดียวกัน ธามลอบสังเกตอาการของเธอตลอดแล้วแกล้งถาม

“กฎข้อแรกของการเป็นครอบครัวเดียวกันคือไม่โกหกกัน ว่าไง...เธออยากเป็นคนในครอบครัวฉันไหม”

สายตาอ่อนโยนแต่แฝงแววคาดคั้นของเขาทำให้ย่าหยาทำตัวไม่ถูก แต่ก็ไม่ยอมเผยความลับ และขอตัวกลับบ้านดื้อๆ ธามจะตามไปส่งแต่เธอก็ปฏิเสธ รีบวิ่งขาแทบขวิดจากไป กระทิงหนุ่มตามไปจนได้ แล้วก็ต้องกัดฟันกรอด เมื่อเห็นว่าเล้งมาดักรอหญิงสาวหน้าหอพัก... ไม่อยากให้มาส่ง ที่แท้ก็นัดเจอกับไอ้เล้ง!

การปรากฏตัวของเล้งในคืนไหว้พระจันทร์ พร้อมท่าทางให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษ ทำให้ย่าหยาสะใจมาก และไม่รอช้าจะเดินตามแผนขั้นต่อไป ด้วยการลอบฆ่าเขาในวันรุ่งขึ้น เล้งไม่ระแวงสงสัย และคิดว่าการที่เธอยอมไปไหนมาไหนกับเขา คือเธอไม่ปฏิเสธไมตรี ซึ่งย่าหยาก็เต็มใจให้คิดเช่นนั้น เพราะจะได้หาโอกาสเข้าถึงตัวเขาง่ายขึ้น...เหมือนอย่างที่พ้งเคยบอก โอกาสของเธอมีแค่ครั้งเดียวและเธอต้องทำให้สำเร็จ!

ธามกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจ เมื่อเห็นว่าย่าหยาทำท่าสนิทสนมกับเล้งจนออกนอกหน้า ไม่เหมือนเวลาอยู่กับเขา ที่เธอมักต่อปากต่อคำและทำท่าเหม็นขี้หน้าเขาตลอด...หรือว่าเธอจะเป็นคนของเล้งจริงๆ

ซินแสง้วงผ่านมาเห็นธามทำลับๆล่อๆ แอบดูเล้งกับย่าหยาไหว้พระ ก็อดทักทายไม่ได้ ตามประสาคนรู้จักกันมานาน ธามถอนใจหนักหน่วง พยายามระงับอารมณ์พลุ่งพล่านเต็มที่ต่อหน้าซินแสใหญ่

“ผมสงสัยว่าเสี่ยเล้งจะส่งผู้หญิงคนนั้นมาเป็นนางนกต่อ ย่าหยาเป็นคนเดียวที่เข้าออกบ้านผมได้”

ซินแสง้วงสบตากระทิงหนุ่มนิ่งๆ ก่อนจะตัดสินใจถาม “ลื้อกลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยหรือ”

“ไม่ได้กลัวครับ เพราะผมจะไม่ยอมให้มันเกิดซ้ำรอยอีกเป็นอันขาด!”

ธามขอตัวออกจากศาลเจ้าไปแล้ว ซินแสง้วงมองตามด้วยความเหนื่อยใจ รู้ดีว่าธามหรือชลธีในอดีตคับแค้นใจมากแค่ไหน ที่ถูกจันทร์ชมพู...คนรักเก่าทรยศจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ไม่ต่างจากย่าหยา...หญิงสาวที่เกือบตายไปแล้ว ตั้งหน้าตั้งใจใช้ความแค้นที่สะสมในใจมานาน บ่มเพาะเป็นพลังล้างแผลในอดีต ด้วยการตีหน้าระรื่นต่อหน้าเล้งอยู่ในเวลานี้ สุดท้ายซินแสใหญ่ก็ทนไม่ไหว เมื่อเห็นเธอเงื้อมือจะฆ่าเล้ง ต้องปรากฏตัวเพื่อเตือนสติ

“คนทำบุญจิตต้องสงบถึงจะได้บุญ ถ้าคิดทำบาปโดยอ้างบุญ จิตยิ่งตกต่ำ บุญก็ไม่ได้แถมบาปยังเกาะกินใจ”

ย่าหยาถึงกับสะอึก ความตั้งใจจะลอบฆ่าเสี่ยใหญ่ถูกซินแสง้วงล่วงรู้จนได้ แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น เมื่อพ้นเขตศาลเจ้ามาได้ ความเจ็บแค้นก็เข้าครอบงำจิตใจเธอ และไม่รั้งรอจะหาโอกาสอีกครั้ง...

ooooooo

หลังออกจากศาลเจ้า ธามก็ไปที่โรงแรม เพื่อเจอมิสเตอร์ลี นักธุรกิจหนุ่มชาวต่างชาติที่เฉินอี่เสียงส่งมาช่วยเป็นนกต่อ เจรจาหลอกซื้อยาเสพติดจากเล้ง

สองหนุ่มตกลงกันได้ในเวลาไม่นาน เพราะได้ผลประโยชน์ร่วมกัน เฉียงซึ่งตามประกบเจ้านายหนุ่มเหมือนเคย ตั้งท่าจะบอกเรื่องโบตั๋นนัดเจอชายหนุ่มปริศนา แต่ก็ไม่สบโอกาส

ส่วนเล้ง...พาย่าหยามาโรงแรมเดียวกับธาม เพื่อเจอมิสเตอร์ลีตามนัด สาวเสิร์ฟจอมห้าวยอมตามมาด้วย แต่ไม่ให้เขาเลี้ยงข้าวกลางวัน แถมขอตัวดื้อๆ เพราะไม่มีอารมณ์จะจัดการตามแผนแล้ว เล้งไม่สงสัยท่าทางของอีกฝ่าย แต่คิดว่าเธอคงพยายามวางตัวให้มีค่าในสายตาเขามากกว่า เลยอดจะชื่นชมไม่ได้

“ฉลาดมาก...ญาติที่อุปการะเธอสอนเธอมาดีจริงๆ”

ย่าหยาเหยียดยิ้มเย็น “บางครั้งความฉลาดก็ไม่ได้มาจากการสั่งสอนคนดีๆหรอกค่ะ”

“ถ้างั้น...ใครสอนให้เธอทันคนแบบนี้”

“ประสบการณ์ค่ะ...ประสบการณ์จากคนชั่วเป็นบทเรียนดีที่สุดของฉัน”

“เธอเคยเจอเรื่องไม่ดีมางั้นหรือ”

“ค่ะ...เจอเองบ้าง อ่านเอาบ้าง ได้ยินมาบ้าง ทุกอย่างที่ผ่านมาในชีวิต ฉันถือเป็นบทเรียนทั้งนั้น”

เล้งแยกตัวไปพบมิสเตอร์ลี ส่วนย่าหยาก็ออกจากโรงแรมไปหาข้าวกลางวันกินตามประสาคนที่หิวมาก ส่วนเฉียงผละจากธามไปหาโบตั๋น เพื่อไปไหว้พระและเดินเล่นเป็นเพื่อนตามคำสั่งเจ้านายหนุ่ม เนื่องในวันเกิดของเธอ นักร้องสาวเห็นหน้าคนสนิทของธามแล้วก็ถึงกับพูดไม่ออก...เขาไม่เคยมีเวลาให้ทั้งที่เป็นวันสำคัญของเธอ

ข้ออ้างของธามคือมีธุระสำคัญต้องจัดการ แต่ใครจะรู้ว่าธุระที่ว่าคือสะกดรอยตามย่าหยา ด้วยความสงสัยว่าเธออาจเป็นนกต่อของเล้งมาลอบทำร้ายเขาเหมือนในอดีต ย่าหยาซึ่งกำลังนั่งทานก๋วยเตี๋ยวข้างทางอย่างเอร็ดอร่อย ถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อเห็นหน้าลูกค้าหนุ่มที่มานั่งทานก๋วยเตี๋ยวโต๊ะเดียวกับเธออย่างหน้าตาเฉย!

ธามนั่นเองที่เป็นลูกค้าคนล่าสุดของร้าน และเพื่อนร่วมโต๊ะของย่าหยา ซึ่งทำหน้าไม่อยากเชื่อสุดขีด

“คุณ...มาได้ยังไง คุณตามฉันมาหรือ”

“อย่าหลงตัวเองหน่อยเลย ฉันมาคุยงานแถวนี้ แล้วร้านนี้ฉันกินประจำ”

“แต่โต๊ะนี่ฉันจองก่อน ทำไมคุณไม่ไปนั่งโต๊ะอื่น สะกดคำว่ามารยาทเป็นไหม”

ธามไม่สะทกสะท้าน แถมตอกกลับแบบสบายๆ “เป็น...แต่คำว่าเอื้อเฟื้อสำคัญกว่า โต๊ะนี่มีเก้าอี้สองตัว ฉันนั่งตัวของฉัน ไม่ได้ไปนั่งบนตักเธอ ที่เหลือเผื่อแผ่ให้คนอื่นนั่งไม่ดีกว่าหรือ”

ย่าหยาอยากจะกรี๊ดมาก แต่ก็พยายามสงบสติอารมณ์จะลุกไปนั่งที่อื่น แต่ทุกที่ก็เต็มหมด สาวเสิร์ฟจอมห้าวเลยต้องทรุดตัวนั่งเก้าอี้ตัวเดิมแบบเซ็งๆ ธามไม่สนใจท่าทางฉุนเฉียวของอีกฝ่าย ตั้งหน้าตั้งตากิน ก่อนจะชะงักไปอึดใจ เมื่อเห็นคราบนมเย็นเป็นรูปเขี้ยวที่มุมปากเธอ พลันภาพในอดีตก็ผุดขึ้น ว่าจันทร์ชมพูก็มีอากัปกิริยาแบบนี้เหมือนกัน กระทิงหนุ่มดึงตัวเองออกจากอดีตช้าๆ ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดหน้าจะเช็ดมุมปากให้ แต่ย่าหยาก็ยกมือปัดเสียก่อน

ปฏิกิริยาโต้ตอบของเธอทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ เพราะดูจะคล่องแคล่วเหมือนคนได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ย่าหยาเห็นสายตาของเขาก็เฉไฉกลบเกลื่อนทำท่าจะดึงผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาเช็ด ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ธามลุกพรวดไปหน้าร้านเพื่อจ่ายเงินทั้งส่วนของเขาและเธอ เลยไม่ทันเห็นลวดลายบนผ้าเช็ดหน้าของย่าหยา

ย่าหยาเก็บผ้าเช็ดหน้าที่มีลวดลายเหมือนกับที่ธามมีทุกอย่างลงกระเป๋าก่อนจะหน้านิ่วคิ้วขมวด เมื่อรู้ว่าธามถือวิสาสะจ่ายเงินค่าอาหารให้เธอแล้ว หญิงสาวถลาตามไปเอาเรื่อง ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณ ธามเลยบอกให้ทดแทนด้วยการไปนั่งรถเล่นกับเขา ย่าหยาปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่อยากเอาตัวไปพัวพันให้เขาระแคะระคาย

แต่มีหรือที่ธามจะยอมแพ้ หลังยื้อยุดอยู่นาน เขาก็ตัดสินใจใช้ไม้ตายโพล่งออกไปต่อหน้าทุกคน

“ไม่เอาน่าที่รัก...อย่างอนสิ ไม่ต้องตกใจนะครับ เวลางอนเมียผมเสียงดังอย่างนี้ทุกที”

ย่าหยาตาเหลือก แหวลั่น “ใคร...ใครเป็นเมียคุณ!”

“หึงแล้วแบบนี้ตลอด บอกแล้วว่าผมไม่ได้มีอะไรกับสาวๆพวกนั้น ผมรักคุณคนเดียวจริงๆนะ ยาหยี...ย่าหยา”

จบคำก็ดึงเธอมากอดแนบชิด ผู้คนรอบข้างเริ่มมุงดูด้วยความสนใจ ย่าหยาอายแทบมุดแผ่นดินหนี แต่ก็ไม่ยอมขึ้นรถไปกับเขา ธามเลยแกล้งประกาศว่าเมียสุดที่รักท้องอ่อนๆเลยขี้หงุดหงิด ย่าหยาอยากจะเป็นบ้าตาย แล้วก็เกือบจะปรี๊ดแตก เมื่อธามโน้มตัวมาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ต่อหน้าคนนับสิบ!

“จะขึ้นรถได้หรือยังครับ หรือต้องจูบก่อนถึงจะใจอ่อน”

ย่าหยากัดฟันปฏิเสธ แต่ธามก็ดึงตัวเข้าไปในรถจนได้ พร้อมกับโบกมือให้ผู้คนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เล้งซึ่งเพิ่งตกลงสัญญาสุดพิเศษกับมิสเตอร์ลี แลกกับข้อเสนอบางอย่าง เดินออกมาจากโรงแรมทันเห็นภาพบาดตา ถึงกับขบกรามแน่นด้วยความหึงหวง สั่งเสียงห้วนให้เกี๊ยงตามธามไป

“เก็บมัน...แต่อย่าให้ผู้หญิงเป็นอะไร!”

ooooooo

โบตั๋นถอนใจปลงๆกับโชคชะตาของตน ที่ไม่เคยมีใครให้ความสำคัญหรือจริงใจกับเธอเลย แม้แต่ธาม ชายหนุ่มที่เธอยอมทอดร่างให้และหลงรักเขาจนหมดหัวใจ แต่เขาก็ไม่เคยเห็นคุณค่าและใส่ใจพอจะมาอยู่กับเธอในวันเกิด มีเพียงเฉียงคนสนิทที่เขามักส่งมาอยู่เป็นเพื่อน และดูแลตามคำสั่งเท่านั้น

เฉียงเข้าใจความรู้สึกโบตั๋นดี จนความรู้สึกก่อตัวเป็นความรักมาได้พักใหญ่ แต่เขาก็ไม่สามารถแสดงอารมณ์ใดๆออกไปได้ เพราะรู้ดีว่านักร้องสาวเป็นผู้หญิงของเจ้านายหนุ่ม โบตั๋นแวะมาไหว้พระที่ศาลเจ้า เห็นคนสนิทของธามหยิบกำไลข้อเท้าเด็กมาดูก็สงสัย เฉียงยิ้มบางๆ ก่อนจะเล่าอย่างไม่ปิดบังว่าตัวเองเป็นพ่อหม้ายเมียตายมีลูกสาวหนึ่งคน แต่จำต้องจากมาเพื่อติดตามผู้มีพระคุณอย่างธาม ทิ้งลูกสาวให้แม่ดูแล

“คุณเลยต้องเป็นทั้งพ่อทั้งแม่ให้ลูกสินะ อยู่ไกลลูกไกลแม่ขนาดนี้คุณคงคิดถึงพวกเขามาก”

“ถ้าไม่มีเฮียธาม ผมคงตายเป็นหมาข้างถนนไปแล้ว คิดถึงพวกเขาขนาดไหนก็ต้องทน”

“เป็นฉัน ฉันก็ทน...การมีใครสักคนให้คิดถึง ถึงจะทรมานมากแค่ไหนก็ยังดีกว่าไม่มีใครให้คิดถึงเลย”

สองหนุ่มสาวคงจะคุยเรื่องลูกอีกนาน ถ้าซินแสง้วงจะไม่มาทักเสียก่อน แล้วโบตั๋นก็ถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เมื่อได้ยินจากซินแสว่าธามแวะมาศาลเจ้าเมื่อเช้า...ก็ไหนว่าเขามีธุระสำคัญมาหาเธอไม่ได้!

ธามไม่รู้ว่าโบตั๋นกำลังโกรธและน้อยใจ มัวตามตอแยต่อปากต่อคำกับย่าหยา พยายามเอาตัวไปใกล้ชิดกับเธอทุกทาง โดยมีข้ออ้างว่าทำทุกอย่างเพื่อสืบความจริงเกี่ยวกับเธอเท่านั้น แต่คงจะตั้งอกตั้งใจมากไปหน่อย เลยเกือบพลาดท่าถูกลูกสมุนเล้งกราดกระสุนใส่จนแทบเอาชีวิตไม่รอด!

ธามขบกรามแน่นด้วยความแค้นใจ แม้จะรู้แน่ว่าย่าหยาคงไม่ใช่พวกเล้ง เพราะถ้าใช่ เสี่ยใหญ่คงไม่ส่งมือปืนนับสิบมาสาดกระสุนใส่แบบนี้ แต่เจ็บใจมากกว่าที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้ แถมเมื่อเขาพยายามคาดคั้นหนึ่งในมือปืนถึงความสัมพันธ์ของเล้งกับย่าหยา ก็ไม่มีใครยอมเล่า แต่ขาดใจตายต่อหน้าต่อตาเขาแทน

ย่าหยาซึ่งถูกสั่งให้แยกตัวจากธามเพื่อความปลอดภัย อดใจไม่ไหว เป็นห่วงกระทิงหนุ่ม ตัดสินใจย้อนไปช่วย ท่าทางการต่อสู้แบบไม่กลัวตายของเธอ ทำให้ธามถึงกับตะลึง แต่ไม่ทันซักอะไรสองหนุ่มสาวก็ต้องกระโดดหนีลงแม่น้ำเสียก่อน กว่าจะโผล่พ้นน้ำอีกครั้ง สมุนของเล้งก็ผละไปแล้ว หลังฝากห่ากระสุนชุดใหญ่ลงน้ำหวังปลิดชีพกระทิงหนุ่มให้ตายตามคำสั่งเสี่ยใหญ่ โดยไม่ได้คิดว่าหากกระสุนหลงไปโดนย่าหยา พวกเขาจะมีชะตากรรมเช่นไร

จิวเป็นคนมาช่วยเจ้านายหนุ่มกับสาวเสิร์ฟจอมห้าว โดยปลอมตัวเป็นคนหาปลาละแวกนั้น เฝ้าสังเกตการณ์ไม่ไกลตามคำสั่งของธามที่เตรียมการมาล่วงหน้า เพราะมั่นใจว่าเล้งต้องหาโอกาสเล่นงานทุกครั้งที่สบช่องแน่ และวันนี้เขาก็คาดการณ์ไม่พลาด เล้งส่งลูกสมุนมาตามเก็บเขาจริงๆ เพียงแต่ไม่คิดว่าจะกล้าตอนมีย่าหยาอยู่ด้วยเท่านั้น

หลังผ่านเหตุการณ์เกือบเอาชีวิตไม่รอดกลางแม่น้ำ จิวก็พาเจ้านายหนุ่มกับสาวเสิร์ฟจอมห้าวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรม ย่าหยาพยายามขัดขืนไม่อยากเข้าไปตามลำพังกับเขา แต่ก็ถูกลากมาจนได้พร้อมกับคำถามคาดคั้นจากกระทิงหนุ่ม ว่าเธอมีความลับหรืออะไรปิดบังเขาหรือไม่

ย่าหยาไม่สะทกสะท้านกับสายตาดุดันของอีกฝ่าย ตอกกลับเสียงเรียบ “คุณนี่ก็แปลก หาเรื่องคาดคั้นจับผิดตลอดเวลา คราวก่อนก็หาว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ชื่อจันทร์ชมพูอะไรนั่น มาคราวนี้จะยัดเยียดให้ฉันเป็นใครอีกล่ะ”

“คนของเสี่ยเล้ง เสี่ยเล้งส่งเธอมาจัดการฉันใช่ไหม”

ย่าหยานิ่วหน้าไม่เข้าใจ แล้วก็ถึงบางอ้อเมื่อเขาเฉลย

“เธอไปไหนกับเสี่ยเล้งตลอด เธอคิดว่าฉันโง่จนไม่รู้เหรอว่าไอ้ที่ตามไล่ล่าเมื่อกี้ มันตามเอาชีวิตฉัน...ไม่ใช่เธอ!”

ธามแกล้งพูดเสียงเครียด ย่าหยาคร้านจะอธิบาย ดึงมีดจากที่ซ่อนใต้ขามาจ่อคอเขา แล้วสั่งให้ปล่อยตัวเธอ แต่พลันสติที่หลงเหลือเพียงน้อยนิด ก็หวนคิดถึงอดีต ตอนเธอประลองฝีมือกับพ้งเป็นครั้งสุดท้าย ตอนนั้นเธอเป็นฝ่ายชนะพ่อบุญธรรมที่เสี้ยมสอนวิชาให้ทุกอย่าง แต่ถึงกระนั้น...พ้งก็ต้องเตือนสติเธอ

“ลื้อชนะ แต่โอกาสชนะมีครั้งเดียว อย่าให้ใครรู้ว่าลื้อมีฝีมือ ไม่อย่างนั้นลื้อจะตายก่อนได้แสดงฝีมือ...จำไว้!”

เพียงชั่วแวบเดียวที่ย่าหยาปล่อยใจคิดถึงอดีต ธามก็ถือโอกาสแย่งมีดในมือ และอีกเล่มที่ต้นขาอีกข้างมาถือไว้อย่างนุ่มนวล อดสงสัยไม่ได้ว่าสาวเสิร์ฟอย่างเธอจะพกมีดไว้ทำไมตั้งมากมาย ย่าหยาไม่สนใจสายตากล่าวหา นั้น แต่กลับใช้มารยาหญิงบีบน้ำตาให้เขาเห็นใจแทน ว่าเคยถูกทำร้ายจนเกือบตาย

“ถ้าพ่อบุญธรรมไม่ช่วยไว้ ฉันคงตายตั้งแต่ตอนนั้น...ท่านสอนให้ฉันรู้จักป้องกันตัว เพราะไม่อยากให้ฉันถูกทำร้ายเหมือนที่ผ่านมา ถ้าฉันเป็นนักฆ่า ฉันคงจัดการคุณไปแล้ว ฉันแค่อยากป้องกันตัว มันผิดมากเหรอ”

อารมณ์พลุ่งพล่านของธามสงบลงอย่างประหลาด เปลี่ยนใจไม่เอาเรื่องหรือซักไซ้อะไรอีก ย่าหยาได้แต่ถอนใจโล่งอก เอาตัวรอดไปได้อีกครั้ง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่ามารยาร้อยเล่มเกวียนผู้หญิง มันใช้ได้ผลทุกสถานการณ์จริงๆ!

ooooooo

มารยาหญิงไม่ได้ทำให้แค่ย่าหยาเอาตัวรอดจากการสงสัยของธาม แต่ยังทำให้กระทิงหนุ่มเกิดอารมณ์หวั่นไหวรุนแรงอีกด้วย เมื่อได้อยู่ใกล้ชิดเธอ แต่กระนั้น...ธามก็พยายามหักห้ามใจอย่างหนัก ไม่อยากให้เสน่หาของผู้หญิงคนไหน มาทำให้ประวัติศาสตร์ ซ้ำรอยเหมือนที่เขาเคยเจอจากจันทร์ชมพู

ขณะที่ธามใจเต้นไม่เป็นส่ำ เล้งก็ร้อนรนแทบนั่งไม่ติด ทั้งเรื่องโกดังเก็บฝิ่นที่ถูกไฟไหม้ จนต้องตามตัวจือ คนสนิทของเมฆินทร์ ชายหนุ่มผู้มีอิทธิพลมืดในแวดวงทางการมาช่วยเก็บกวาดให้ และเรื่องของธาม ที่ลูกสมุนยังหาศพไม่พบ เพราะกระทิงหนุ่มกระโดดหนีลงน้ำ แถมพาย่าหยาลงไปด้วย เล้งหัวเสียมาก ประกาศลั่น

“ไอ้ธาม...หาศพมันให้เจอ ส่วนย่าหยา ถ้าไม่มีลมหายใจกลับมา...พวกลื้อตาย!’

ธามคงจะสะใจมาก ถ้ารู้ว่าเล้งแทบคลั่งที่หาตัวย่าหยาไม่พบ แต่เวลานี้กระทิงหนุ่มกลับอารมณ์ดีมาก ที่ได้ใกล้ชิดย่าหยา โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นอากัปกิริยาบางอย่างของเธอ ที่เหมือนกับจันทร์ชมพูอย่างบอกไม่ถูก ย่าหยาเห็นสายตาปนแววหวานของเขาแล้วก็อดเขินไม่ได้ เสเอาผ้าเช็ดผมที่เปียกชื้นจากการสระ แต่ไม่ทันขยับ ธามก็แย่งผ้ามาทำแทนก่อน สาวเสิร์ฟจอมห้าวเกือบจะเคลิ้มแล้ว ถ้าเขาจะไม่ลงน้ำหนักมากจนผิดปกติ

“นี่มันมือหรือไม้เบสบอลกันแน่หะ เช็ดเบาๆหน่อยได้ไหม”

“เบาแล้วเมื่อไหร่จะแห้ง ผู้ชายที่ไหนก็มือหนักอย่างนี้ทั้งนั้น”

“ไม่จริง...อย่างน้อยก็คนหนึ่งล่ะที่ทำทุกอย่างด้วยความอ่อนโยน”

“ใคร...คนรักเธองั้นหรือ หวังว่าคงจะไม่ใช่เสี่ยเล้งนะ”

ย่าหยาแกล้งยอมรับแบบกวนๆ แต่ก็ต้องเปลี่ยนท่าทีแทบไม่ทัน เมื่อได้เห็นสีหน้าดุดันของเขา ที่ทำให้เธอรู้สึกได้อย่างหนึ่งว่าเขาคงมีความหลังเจ็บช้ำฝังใจกับเล้งไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่นัก

“เสี่ยเล้งไม่ใช่คนรักของฉัน...แต่เขารักฉันหรือเปล่า ฉันไม่รู้”

ธามสบตาเธอนิ่ง ไม่ทันเอ่ยปากถามอะไร จิว ก็โผล่หน้ามาเสียก่อน พร้อมชุดใหม่ของเขาและชุดใหม่ของเธอซึ่งตัดเย็บอย่างดีถึงหกชุด กระทิงหนุ่มตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนสถานการณ์น่าสงสัย แล้วถามถึงเฉียง จิวส่งสายตาเป็นประกายรู้ทัน ตอบว่านัดเจอกันที่ฉั่วเทียนเหลา และผละจากไป ทิ้งย่าหยาให้มองตามงงๆ

ท่าทางยิ้มกรุ้มกริ่มของจิว ทำให้ย่าหยาคาใจไม่น้อย และไม่กี่วินาที เธอก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้

“ทั้งหมดเป็นแผนการที่คุณวางไว้ คุณตั้งใจหาเรื่องทะเลาะกับฉัน ดึงฉันขึ้นรถ ใช้ฉันเป็นตัวล่อศัตรู พาฉันกระโดดน้ำหนี ให้อาจิวเอาเรือมารับ กระทั่งเสื้อผ้าพวกนี้ คุณก็เตรียมมาก่อนหน้านี้แล้ว”

“เรื่องมันเยอะจนเกินจะเรียกว่าบังเอิญใช่ไหม งั้นเรียกว่าจงใจแล้วกัน”

ย่าหยาปรี๊ดแตก โกรธมากที่ธามทำให้เธอต้องหนีตายจนเกือบเอาชีวิตไปทิ้ง แต่เขากลับมีทีท่าสบายๆ

“ถ้าไม่ทำอย่างนี้แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นพวกมันหรือเปล่า”

“คุณเอาความแค้นส่วนตัวมาลงกับฉัน โดยที่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วย”

“อยู่กับเฮียกระทิง ไม่ตายง่ายๆหรอก ฉันไม่ยอมให้เธอตาย”

ย่าหยาส่ายหน้าเอือมระอาพวกเอาแต่ใจ เผด็จการและคิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลอย่างกระทิงหนุ่มมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องยอมเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะเธอกำลังจะไปทำงานที่ฉั่วเทียนเหลาสาย และก่อนจะได้ออกจากห้อง เธอก็กวาดตามองหามีดพกคู่ใจ ธามยื่นให้อย่างรู้ใจ แต่ไม่วายทิ้งท้าย

“ถ้าจะย้อนกลับมาแทงกันล่ะก็ ขออย่างเดียว แทงกันซึ่งๆหน้า อย่าแทงข้างหลัง!”

ooooooo

เล้งแทบข่มความโมโหไว้ไม่อยู่ เมื่อลูกสมุนมารายงานเรื่องการค้นศพธาม รวมทั้งการตามหาตัวย่าหยา ที่ล้มเหลวไม่เป็นท่า แล้วก็แทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เมื่อได้เห็นสองหนุ่มสาวที่ตามหาตลอดทั้งวันหน้าฉั่วเทียนเหลา ในสภาพปกติสมบูรณ์ทุกอย่าง ไม่บุบสลายหรือมีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว

ย่าหยาไม่ทันเห็นเล้ง ต่างจากธาม จงใจหิ้วชุดใหม่อีกห้าชุดที่เหลือของเธอมาส่งให้ถึงหน้าฉั่วเทียนเหลา ด้วยหวังจะยั่วประสาทเสี่ยใหญ่ ซึ่งก็ได้ผลเกินคาด เล้งต้องเก็บอาการแทบแย่ ก่อนจะตีหน้ายิ้มแย้มเข้ามาทัก ธามแสยะยิ้มร้าย ตอบกลับเสียงระรื่นว่าไม่ได้ไปเที่ยวไหนไกล แต่ต้องวิ่งหนีหลบกระสุนพร้อมย่าหยามากกว่า

สถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้า ทำให้ย่าหยาใจไม่ดี ต้องขอตัวไปเตรียมตัวเข้างาน โดยสวนกับเฉียงซึ่งเพิ่งมาถึงและมาตามติดเจ้านายหนุ่มเหมือนเคย เล้งมองตามเธอด้วยแววตาบางอย่าง ก่อนจะหันไปพูดกับธามด้วยท่าทีแสร้งเป็นห่วงเสียเต็มประดา ที่อีกฝ่ายถูกตามล่าไม่เว้นแต่ละวัน

“ถ้าผมไม่ตาย พวกมันคงไม่เลิกจองเวร มันคงลืมไปน่ะครับว่าผมก็ทำมันตายได้เหมือนกัน”

สองหนุ่มต่างรุ่นคงจะฟาดฟันกันด้วยฝีปากและสายตาอีกนาน ถ้าชานนท์จะไม่โผล่มาเสียก่อน

“สวัสดีครับ...ผมมีหมายมาขอค้นโรงฝิ่นเสี่ย นะครับ” เล้งยืนอึ้ง ต่างจากธาม สบตาตำรวจหนุ่มอย่างรู้กัน “เชิญคุณธามด้วยครับ ทางตำรวจได้เบาะแสว่าพวกอันธพาลที่ทำร้ายคุณเคยใช้บริการที่นั่น ถ้าเจอจะได้ชี้ตัวเลย”

ระหว่างที่เล้งถูกธามกับชานนท์ประกบให้ไปโรงฝิ่น ย่าหยาก็ต้องรับศึกหนักจากลมเพชรหึงของโบตั๋นอีกรอบ เมื่อมีเสียงซุบซิบไปทั่วภัตตาคารว่าธามตามก้อร่อก้อติก และทำท่าจะเปลี่ยนใจจากนักร้องสาวมาเป็นสาวเสิร์ฟ

“เฮียกระทิงไปกับเธอ ทั้งที่วันนี้เป็นวันเกิดฉัน”

พูดจบก็ปรายตาไปทางชุดใหม่ห้าชุดที่แขวนอยู่ไม่ไกลกันนั้น ย่าหยาถึงกับปฏิเสธไม่ออก ได้แต่สารภาพว่าไปกับธามมาจริง โบตั๋นโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ถลามาเตรียมตบให้หายแค้น แต่จู่ๆย่าหยาก็หาทางเอาตัวรอดได้

“เฮียกระทิงชวนหยาไปซื้อของให้พี่โบตั๋นนะคะ คงเห็นว่าเป็นผู้หญิงด้วยกัน น่าจะเลือกของได้ถูกใจกว่า”

“หมายความว่า...เสื้อผ้าพวกนี้ เฮียซื้อให้ฉันงั้นหรือ แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก สวยๆทั้งนั้นเลย ที่เฮียไม่พาฉันไปคงเพราะอยากจะเซอร์ไพรส์นี่เอง เฮียให้เธอห่อของขวัญให้ฉันใช่ไหม ไม่ทันแล้วล่ะ”

ธามไม่รู้เรื่องความอึดอัดใจของย่าหยาที่ต้องปกปิดความจริงจากโบตั๋นว่าชุดทั้งหมดไม่ใช่ของขวัญวันเกิดของนักร้องสาว แต่เป็นของกำนัลที่กระทิงหนุ่มตั้งใจซื้อมาให้เธอ เขามัวแต่ใจจดจ่อกับการร่วมมือกับชานนท์ ตามจับผิดเล้งให้ได้คาหนังคาเขา แม้เฉียงจะหาโอกาสบอกเรื่องที่โบตั๋นน้อยใจ กระทิงหนุ่มก็ไม่มีอารมณ์จะใส่ใจ

แต่แล้วทั้งธามและชานนท์ก็ต้องผิดหวัง เมื่อไปถึงโรงฝิ่นกลับไม่พบสารเสพติดผิดกฎหมายอย่างที่คิด แต่กลับเป็นแค่ยาจีนแผนโบราณเปิดขายให้ชาวบ้านเท่านั้น เล้งสบตาเกี๊ยงอย่างรู้กัน นึกขอบคุณเมฆินทร์ที่เตรียมตั้งรับแทนเขาได้ทันอย่างหวุดหวิด ธามเจ็บแค้นมาก และเกือบควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เช่นเดียวกันกับชานนท์ที่ต้องพยายามตีสีหน้าเยือกเย็น และขอค้นพื้นที่ตามหมายให้ทั่วแทน

ooooooo

หลังส่งธามไปตรวจโรงฝิ่นพร้อมชานนท์ เฉียงกับจิวก็แยกไปตามสืบเรื่องย่าหยาที่หมู่บ้านย่านชานเมืองกรุงเทพฯ แล้วก็เป็นไปตามคาด เมื่อชาวบ้านยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่าเพ็ญนภาไม่ได้หน้าตาแบบย่าหยา!

ด้านธามกับชานนท์...สบตากันด้วยความเซ็งสุดขีด เมื่อตรวจจนทั่วก็ไม่พบสารเสพติดในโรงฝิ่น เล้งเหยียดยิ้มร้ายสวมบทเป็นมาเฟียผู้ทรงคุณธรรม อาสาจะจัดการทุกอย่างหากมีลูกน้องคนไหนทำผิดกฎหมาย ธามเบ้หน้า หลอกด่าไปหลายยก แต่เล้งก็ไม่ยี่หระ หันไปพูดกับชานนท์ เร่งให้ตามจับคนร้ายที่ไล่ล่าธามไม่หยุดหย่อน

ธามยิ้มหยัน “ไม่เป็นไรครับ เพราะผมพร้อมเอาคืนทุกเวลา กลัวมีปัญหาทีหลัง”

ชานนท์กับธามขอตัวกลับไปแล้ว ทิ้งเล้งให้มองตามด้วยความเคียดแค้น...เก๋าเจ้ง ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!

ฝ่ายโบตั๋น...หยิบชุดสวยจากธามมาลองอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเลือกชุดสีชมพูอ่อนมาสวม เพราะรู้ดีว่าเขาชอบ ย่าหยาถึงกับชะงัก เมื่อเห็นชุดสวยในร่างนักร้องสาว อึดอัดใจมาก จนสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ตั้งท่าจะสารภาพความจริง แต่ก็ช้ากว่านักร้องสาว ที่ส่งยิ้มหวานมาให้ พร้อมขอบคุณยกใหญ่ที่สาวเสิร์ฟเป็นตัวเชื่อมให้เธอกับกระทิงหนุ่ม

ย่าหยาลำบากใจไม่อยากเป็นคนลวงโลก แต่ไม่ทันบอกความจริงกับโบตั๋น หยกมณีก็มาตามไปพบเล้งเสียก่อน สาวเสิร์ฟจอมห้าวอยากจะเป็นบ้า แต่ก็พยายามรวบรวมสติ ตอบคำถามเสี่ยใหญ่ ที่เข้าใจว่าเธอสนิทสนมกับธามเป็นการส่วนตัว เล้งถอนใจโล่งอก เมื่อย่าหยายืนยันว่าเรื่องที่อยู่กับธามเป็นความบังเอิญ เลยรุกหนักขอเป็นคนดูแล

ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เล้งตกหลุมเสน่ห์ของเธอจนได้ ย่าหยาเก็บความดีใจไว้แทบไม่มิด แต่ไม่วายบีบน้ำตา ตีหน้าเศร้าเล่าถึงความหลังว่าคงรักใครไม่ได้อีก เพราะต้องรอคนรักที่สัญญาจะมาขอแต่งงานที่นี่ เล้งเชื่อสนิทไม่หวาดระแวงเลยแม้แต่นิดเดียว สงสารและเสนอตัวด้วยความเต็มใจ จะขอดูแลจนกว่าคนรักเธอจะกลับมา

ขณะที่แผนของย่าหยาดำเนินไปด้วยดี ธามหัวเสีย มากเมื่อทราบจากเฉียงและจิวว่าย่าหยากับเพ็ญนภาไม่ใช่คนคนเดียวกันอย่างแน่นอน แต่ไม่ทันสั่งการให้สืบอะไรมากกว่านี้ โบตั๋นก็โผล่เข้ามา พร้อมมื้อดึกจากฉั่วเทียนเหลา ซึ่งเธออาสามาส่งแทนย่าหยา ธามไม่พอใจมาก ทั้งเรื่องมื้อดึกและชุดสวยบนร่างนักร้องสาว และไม่รีรอเลยจะบอกความจริง โบตั๋นหน้าซีดเผือดและเกือบจะกรี๊ดแล้ว ถ้ากระทิงหนุ่มจะไม่ยื่นกล่องใส่ปิ่นปักผมทำด้วยทองคำให้แทน

ธามเอาตัวรอดเรื่องชุดของย่าหยาจากโบตั๋นจนได้ เช่นเดียวกับย่าหยาบ่ายเบี่ยงขอเวลากับเล้งได้อย่างนุ่มนวล แต่ถึงกระนั้น...ก็โกหกหยกมณีที่มาสอบถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ เมื่อเห็นว่าน้องสาวนอกไส้สุดที่รักกำลังเตรียมตัวไปทานมื้อดึกกับเล้งหลังเลิกงาน หวั่นใจแทนว่าย่าหยาจะปฏิเสธเสี่ยใหญ่ไม่ได้

ย่าหยายิ้มบางๆ ไม่มีท่าทางหวาดกลัวแม้แต่น้อย “ไม่ว่าเสี่ยหรือใครก็บังคับหยาไม่ได้ ถ้าหยาไม่เต็มใจ ที่ต้องออกไปเพราะหยามีเหตุผล ไม่เกี่ยวกับเรื่องชู้สาวสักนิด แล้วสักวันค่ะเจ๊ สักวันหยาจะเล่าให้เจ๊ฟัง”

ooooooo


ละครซีรีส์เลือดมังกร : กระทิง ตอนที่ 4 อ่านซีรีส์เลือดมังกร : กระทิงติดตามละครซีรีส์เลือดมังกร : กระทิง ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์,เข็มอัปสร สิริสุขะ 20 พ.ค. 2558 08:29 2015-05-23T01:08:55+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ