ข่าว

วิดีโอ



ซีรีส์เลือดมังกร : หงส์

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก แอคชั่น ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: สรรัตน์ จิรบวรวิสุทธิ์

กำกับการแสดงโดย: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

ผลิตโดย: บริษัท แอค อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ,ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์

เกากับเหล่าสมุนออกจากศาลเจ้าไปแล้ว ซินแสง้วงเลยเรียกหงส์กับหลง ให้ออกจากที่ซ่อนหลังรูปปั้นเทพเจ้าในวิหารเก่า บอดี้การ์ดหนุ่มอดทึ่งไม่ได้ไม่คิดเลยว่าคุณหนูคนสวยจะรู้จักสถานที่ลึกลับแบบนี้

“ตอนแอบอาป๊ามาฝึกงิ้วที่นี่ ฉันเอาอาวุธที่โรงงิ้วมาซ่อนไว้ในช่องนี้”

สองหนุ่มสาวไหว้ขอบคุณเทพเจ้าที่ให้การคุ้มครอง ก่อนที่หงส์จะเปรยเสียงเบา

“สี่เทียนไต้อ๊วงคุ้มครองลื้อสองคนไว้แท้ๆ”

“เป็นเพราะสติปัญญาของคุณหนูต่างหากที่ทำให้รอดพ้นเงื้อมมือคนพาลมาได้” ซินแสง้วงท้วง

“ไม่รู้ว่าหงส์จะเอาตัวรอดจากพวกมันได้สักกี่น้ำ”

“โบราณว่าไว้ สิบคนจะหาผู้กล้าได้คนหนึ่ง ร้อยคนจะหาผู้มีสติปัญญาได้คนหนึ่ง คุณหนูมีทั้งสติปัญญาและความกล้าหาญ ชาตินี้ย่อมไม่มีวันอับจน เชื่ออั๊วเถอะ”

ขณะที่หงส์กับหลงหลบซ่อนตัวเงียบเชียบในศาลเจ้า แก๊งทายาทเลือดใหม่ที่เหลือ นำโดยทรงกลด ภรพ คณินและธาม พยายามเค้นคอเหล่าสมุนของเกาและมือปืนไม่ทราบสังกัดซึ่งจับตัวได้จากเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน แต่ก็ไร้ผลและความคืบหน้า ในที่สุดธามก็ทนไม่ไหว ต้องใช้ไม้แข็งขู่จะฆ่า เหล่าตัวประกันจึงยอมสารภาพ

“เสี่ยเล้ง...เสี่ยเล้งส่งอั๊วมา เสี่ยเล้งสั่งให้ฆ่าพวกลื้อ!”

ชื่อของเล้งทำให้ธามหูผึ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าเสี่ยใหญ่และอดีตหัวหน้าแก๊งมังกรจะยังมีชีวิต และเมื่อแก๊งเพื่อนสนิท ทราบเรื่องก็ถึงกับเดือดพล่าน ตั้งท่าจะไปตามล่าให้สมแค้น แต่ธามก็ยั้งไว้ ไม่อยากให้หงส์ซึ่งจะขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งหงส์ดำในอีกไม่กี่วันรู้เรื่องและไม่สบายใจ

แต่ที่พวกธามไม่รู้ คือหงส์ทุกข์ใจอยู่แล้ว ไม่ตื่นเต้นและไม่รู้สึกอยากได้รับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งเลย หลงเดินมานั่งคุยด้วยเหมือนเคย เข้าใจความรู้สึกดี แต่ก็ไม่อยากให้คุณหนูคนสวยปฏิเสธภาระหน้าที่

“บางทีคนที่เหมาะจะได้รับอำนาจที่สุด ก็คือคนที่ไม่เคยแสวงหามันเลย”

“ฉันไม่คิดว่าฉันจะเป็นนายใหญ่แก๊งหงส์ดำแทนอาป๊าได้”

“นายน้อยเป็นได้ ผมเชื่อ...เถ้าแก่สุงมองคนไม่เคยพลาด”

“ฉันจะให้อาเจ็กเต็กเป็นหัวหน้าแก๊งหงส์ดำร่วมกับฉัน”

“นายน้อย...เถ้าแก่เต็กไม่ใช่คนดี”

“โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่สีขาวและสีดำเท่านั้น แต่ยังมีสีเทาด้วย ไม่มีใครหรอกที่ดีพร้อมหรือเลวไปเสียทั้งหมด อย่างน้อยอาเจ็กเต็กก็ได้ชื่อว่าเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับอาป๊า ร่วมกันก่อตั้งแก๊งสามวิหคมาด้วยกัน”

“นายน้อยลืมแล้วหรือ เถ้าแก่เต็กเคยทำอะไรไว้กับนายน้อยบ้าง”

หงส์ถอนใจยาว ไม่ลืมแต่ปลงเสียแล้ว “อะไรที่ผ่านมาแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ ทุกวันนี้อาเจ็กเต็กก็ได้รับผลกรรมที่ตัวเองเคยทำแล้ว ฉันไม่อยากผูกใจให้เป็นเวรเป็นกรรมต่อกันอีก”

ooooooo

การตัดสินใจของหงส์ ทำให้เหล่าสมาชิกแก๊งหงส์ดำถึงกับพูดไม่ออก โดยเฉพาะกุ่ยกับหมวย คู่รักหมาดๆแห่งคณะงิ้วเฟิ่งหวง ค้านหัวชนฝาและอยากให้คุณหนูคนสวยทบทวนอีกครั้ง เพราะเต็กเคยก่อเรื่องไว้มาก

“แต่เจ๊ตัดสินใจแล้ว อาเจ็กจะได้มาช่วยบริหารกิจการ ต่างๆในแก๊งหงส์ดำ เจ๊จะได้ดูแลโรงงิ้วเต็มตัวสักที”

แม้เหตุผลของหงส์จะหนักแน่นแค่ไหน กุ่ยกับหมวยก็ยังไม่เห็นด้วย จนหงส์ต้องยื่นคำขาดให้เลิกแล้วต่อกัน

“ตอนนี้ตี๋เล็กก็ชดใช้กรรมไปแล้ว หงส์อยากให้ทุกคนให้อภัย ลืมเรื่องร้ายๆที่เคยเกิดขึ้น แล้วหันมาเริ่มต้นกันใหม่ แก๊งหงส์ดำกับแก๊งกระเรียนจะได้กลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนเมื่อครั้งที่อาป๊ายังมีชีวิตอยู่”

ทุกคนในแก๊งหงส์ดำต้องยอมรับการตัดสินใจของหงส์แบบไม่เต็มใจนัก แต่คุณหนูคนสวยก็ไม่สนใจ มุ่งมั่นจะทำให้แก๊งหงส์ดำของพ่อกับแก๊งกระเรียนของเต็กคืนดีกันให้ได้

ภาพความทรงจำในอดีตหวนคืนอีกครั้ง สมัยที่หงส์ยังเป็นเด็ก ถูกสุงทำโทษอย่างหนักเพราะแอบฝึกงิ้ว เต็กในตอนนั้นเป็นผู้ใหญ่ใจดี คอยปลอบและให้กำลังใจเธอเสมอ

หงส์ยังจำได้และระลึกถึงบุญคุณของเขาเสมอ จนถึงกับให้คำสัญญาต่อหน้าป้ายดวงวิญญาณของพ่อ

“ไม่ต้องห่วงนะคะอาป๊า อาเจ็กเต็กเคยมีพระคุณกับหงส์ หงส์ไม่เคยลืม ตอนนี้อีไม่เหลือใครแล้ว หงส์จะดูแลอาเจ็กเต็กเหมือนกับที่ดูแลอาป๊า”

คิดได้อย่างนั้น หงส์ก็จัดเตรียมอาหารและยาบำรุงไปเยี่ยมเต็กในเช้าวันต่อมา แต่นอกจากเถ้าแก่ใหญ่จะไม่ให้การต้อนรับแล้ว คุณหนูคนสวยยังถูกเข้าใจผิดอีกต่างหากว่ามาเยาะเย้ยถากถาง

“ยาบำรุงหรือยาพิษกันแน่...อย่านึกว่าอั๊วรู้ไม่ทัน ลื้อจะฆ่าอั๊วเหมือนที่ฆ่าตี๋เล็กใช่ไหม”

“หงส์ไม่เคยคิดจะฆ่าใคร ที่เฮียตี๋เล็กตายก็เพราะอีทำตัวเองต่างหาก”

เต็กโกรธมาก ตวาดกลับเสียงเข้ม “ไม่จริง...ลื้อนั่นแหละที่เป็นตัวการ ถ้าลื้อไม่พาตำรวจมาที่บ้านอั๊ว ตี๋เล็กก็คงไม่ตายอย่างน่าอเนจอนาจแบบนี้ ความเจ็บปวดของอั๊ว ลื้อไม่มีวันเข้าใจหรอก”

“อาเจ็กเสียลูกชาย หงส์ก็เสียอาป๊า เราสองคนต่างก็สูญเสีย ต่างก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน”

“หุบปากนะ ถ้าคืนนั้นตี๋เล็กไม่ไปหาลื้อ พี่ใหญ่ก็คงไม่ตาย ทุกอย่างก็คงไม่ลงเอยแบบนี้ เพราะลื้อคนเดียว!”

จบคำก็จะเข้ามาบีบคอ หงส์ตกใจมาก แต่ก็ยืนนิ่งไม่ขยับ ยอมให้ทำถ้าอีกฝ่ายจะหายแค้น เต็กโมโหคิดว่าคุณหนูคนสวยอวดเก่ง ท้าทายเพราะคิดว่าเขาคงไม่กล้าทำร้ายผู้หญิง

“หงส์ไม่ได้ท้าทาย ถ้าความตายของหงส์ทำให้แก๊งหงส์ดำกับแก๊งกระเรียนกลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนก่อน แต่ขออย่างเดียว...ถ้าหงส์ตายแล้ว ฝากแก๊งหงส์ดำกับโรงงิ้วเฟิ่งหวงด้วยนะอาเจ็ก ถือว่าเห็นแก่ดวงวิญญาณของอาป๊า”

เต็กอึ้งไปอึดใจ ความเยือกเย็นของหงส์ทำให้เขาคลายโทสะชั่วขณะและยอมฟังสิ่งที่เธอร้องขอ

“หงส์อยากชวนอาเจ็กร่วมเป็นหัวหน้าแก๊งกับหงส์ด้วย หงส์ต้องเป็นหัวหน้าแก๊งหงส์ดำตามคำสั่งเสียของอาป๊าในพินัยกรรม แต่หงส์อายุยังน้อย ด้อยประสบการณ์ ยังต้องเรียนรู้อีกมาก เลยอยากให้อาเจ็กช่วยชี้แนะ”

เล้งแอบฟังจากอีกมุม ลุ้นตัวโก่ง อยากรู้นักว่าเต็กจะตอบว่าอย่างไร แล้วก็ได้แสยะยิ้ม เมื่อเต็กปฏิเสธ

“อาหงส์...คิดเหรอว่าลูกไม้ตื้นๆของลื้อจะตบตาอั๊วได้”

หงส์หน้าเสีย ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเต็กนัก แต่เถ้าแก่ใหญ่ก็ไม่สนใจ

“ลื้อจะอาศัยบารมีอั๊ว รวมแก๊งกระเรียนให้อยู่ในกำมือของแก๊งหงส์ดำ หลังจากนั้นลื้อก็จะตลบหลังกำจัดอั๊ว!”

“อาเจ็กเปรียบเสมือนตัวแทนของอาป๊า หงส์จะทำอย่างนั้นได้ยังไง”

“อั๊วไม่ได้หน้าโง่เหมือนไอ้ตี๋เล็ก จะได้หลงกลนังผู้หญิงร้อยเล่ห์อย่างลื้อ เลิกเสแสร้งทำตัวเป็นแม่พระได้แล้ว”

หงส์ตะลึง ไม่คิดเลยว่าเต็กจะแปลเจตนาและความหวังดีของเธอเป็นอื่น และถึงกับแหวลั่น เมื่อเธอตัดสินใจถามว่าเขาต้องการอะไรกันแน่

“ต้องการอะไรน่ะหรือ...อั๊วต้องการเห็นลื้อพินาศย่อยยับ เจ็บปวดทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น...นังตัวซวย!”

ooooooo

หงส์กลับบ้านพร้อมกับความผิดหวัง ถูกเต็กปฏิเสธ แถมไล่ออกจากบ้านอย่างกับหมูกับหมา จนต้องมาปรับทุกข์กับซินแสง้วงที่ศาลเจ้า หลงยืนฟังอยู่ด้วย อดหนักใจแทนเธอไม่ได้

“ช่วงนี้นายน้อยไปไหนมาไหนต้องระวังตัวให้มาก เถ้าแก่เต็กอาจกำลังคิดร้ายกับนายน้อย”

“ไม่หรอก...ถ้าอาเจ็กเต็กจะฆ่าฉัน คงบีบคอฉันตายไปแล้ว”

“อย่ายุ่งเกี่ยวกับเถ้าแก่เต็กอีกเลย ถึงนายน้อยจะปรารถนาดีกับอี แต่อีก็ไม่มีวันมองเห็น คอยแต่ระแวงว่านายน้อยจะปองร้ายอี เหมือนที่อีทำกับนายน้อย ศัตรูยิ่งอยู่ใกล้ตัวมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอันตรายมากเท่านั้น”

“ฉันไม่ถือว่าอาเจ็กเต็กเป็นศัตรู ต่อให้อาเจ็กคิดร้ายกับฉันจริง ฉันก็ทิ้งอาเจ็กไปไม่ได้”

หลงจะค้าน แต่ซินแสง้วงก็สวนขึ้นก่อนว่าหงส์คิดถูกแล้ว เหมือนที่ในตำนานเจ้าแม่กวนอิมกล่าวไว้ว่าชาติภพหนึ่งทรงถือกำเนิดเป็นองค์หญิงเมี่ยวซ่าน ราชธิดาพระเจ้าเมี่ยวจง ได้ทรงสละดวงตาและแขนสองข้าง เป็นยารักษาพระบิดาจนหายจากอาการประชวร ทั้งที่ก่อนหน้านั้น พระราชบิดาเคยมีรับสั่งให้ประหารชีวิตนางเพราะขัดคำสั่ง

ผลจากความเมตตาในครั้งนั้นของเจ้าหญิงเมี่ยวซ่าน ทำให้ทรงได้รับดวงตาและแขนคืน ถือเป็นกุศลและผลบุญยิ่งใหญ่ และสิ่งที่หงส์เลือกทำกับเต็กในวันนี้ ก็ส่งผลไม่ต่างกัน หลงพยักหน้ารับ ทึ่งแต่ก็ยังไม่เชื่อใจเต็ก

“คนที่ยอมสละแม้แต่ชีวิตตัวเองเพื่อช่วยเหลือศัตรูคงมีแค่ในตำนานเท่านั้น”

“ซินแสกำลังจะบอกว่าไม่มีชัยชนะใดยิ่งใหญ่ไปกว่าการให้อภัยด้วยจิตใจที่เปี่ยมด้วยเมตตา ยิ่งให้ยิ่งได้รับ”

“ใช่แล้วอาหงส์...ความแค้นยับยั้งด้วยการให้อภัย ความเสียใจยับยั้งได้ด้วยการปล่อยวาง”

“ความแค้น...หากไม่ได้รับการชำระ แล้วชีวิตจะเป็นสุขได้ยังไง” หลงยังไม่เข้าใจ

“ที่สุดของการล้างแค้นคือการรบต่อความมืดในใจตน สิ่งที่ตกค้างในใจคือความโกรธเกลียดเคียดแค้น พร้อมจะสร้างศัตรูใหม่ได้ตลอดเวลา หาไม่ก็เป็นอารมณ์ร้ายของตัวเองที่ตามรบกวนจิตใจไม่ให้เป็นสุข วิธีแก้แค้นดีที่สุดจึงไม่ใช่ทำให้ใครตาย แต่เป็นการทำให้ความเกลียดจางหายไปจากใจเราเอง”

หลงยังคาใจ หากเต็กไม่อภัยให้หงส์และลอบทำร้ายอีกครั้ง เธอจะทำเช่นไร

ซินแสง้วงถอนใจปลงๆ “งั้นก็ให้นับว่าเป็นเวรเป็นกรรม...”

ข้อเสนอของหงส์ทำให้เต็กหนักใจและลังเลไม่น้อย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจปฏิเสธ เพราะเบื่อและล้าเต็มทีกับหนทางเจ้าพ่อ เล้งได้ยินก็หัวเสียมาก แต่ยังพยายามเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายร่วมมือ

“นังหงส์ทำให้ลูกชายลื้อตาย ลื้อจะยอมแพ้ง่ายๆ อย่างนี้หรือ ถ้าลื้อคิดจะแก้แค้นแทนตี๋เล็ก ลื้อก็ต้องใจแข็ง ทิ้งความรู้สึกผิดในใจให้หมด อย่าคิดเมตตากับคนอื่น ห้ามมีมนุษยธรรมหลงเหลือแม้แต่น้อยนิด”

“สิ่งที่ลื้อบอกอั๊ว มันช่างต่างจากคำสอนของพี่ใหญ่ราวฟ้ากับเหว”

“มีแต่คนอ่อนแอ ขี้ขลาดตาขาวเท่านั้นที่อ้างเมตตาธรรมขึ้นมาบังหน้า ถ้าลื้อไม่ขุดรากถอนโคนมันเสียตั้งแต่วันนี้ ต่อไปภายภาคหน้า เราจะกำจัดมันยากขึ้น ลื้อจะปล่อยให้คนที่มันทำกับลูกลื้อลอยนวลอย่างนี้น่ะหรือ”

คำพูดยั่วยุของเล้งได้ผลเกินคาด แม้เต็กจะยังไม่แน่ใจนัก แต่ท้ายที่สุดก็ยอมรับปากทำตามจนได้

ooooooo

การเจรจากับเต็กไม่ได้ผล หงส์เลยต้องนั่งกลุ้มคนเดียว ด้วยใกล้วันสถาปนาเธอเป็นหัวหน้าแก๊งหงส์ดำโดยสมบูรณ์เต็มที หลงพยายามให้กำลังใจเหมือนเคย แต่หงส์ก็ไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำได้

“ทำไมนายถึงได้มั่นใจนัก คนที่ขี่หลังเสือ ใช่ว่าจะบังคับเสือได้ทุกราย ฉันเห็นถูกเสือขย้ำตายมานักต่อนัก”

“คนขี่หลังเสือส่วนใหญ่บังคับเสือด้วยพระเดช เมื่อหมดอำนาจ ก็ย่อมถูกเสือร้ายหมายขย้ำ แต่นายน้อยบังคับเสือด้วยพระคุณ เสือที่ดุร้ายก็ยอมสยบเชื่องลงได้”

หงส์ยิ้ม ชอบใจการอุปมาอุปไมยของเขา จนนึกครึ้ม เปลี่ยนมาพูดเรื่องเธอกับเขาบ้าง

“วันสถาปนาหัวหน้าแก๊งหงส์ดำ ฉันอยากให้นายอยู่ข้างๆฉัน”

“วันสำคัญของนายน้อย ผมต้องไปร่วมยินดีอยู่แล้ว”

“นายต้องมาให้ได้นะอาหลง...ฉันจะรอ”

“ผมให้สัญญา ไม่ว่านายน้อยจะอยู่ที่ไหน ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ผมก็จะตามไปเป็นข้าช่วงใช้นายน้อยทุกที่”

หงส์ปลื้มใจมาก สบตาเขาแน่นิ่ง ก่อนจะตัดสินใจบอกสิ่งที่อยู่ในใจ

“ถ้าฉันจะมีใครสักคนอยู่เคียงข้างกันจนวันตาย... คนคนนั้นคงเป็นนาย”

หลงถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจพองโต พึมพำเรียกนายน้อย จนเธอต้องเย้ายิ้มๆ

“จนป่านนี้แล้ว นายยังเรียกฉันว่านายน้อยอีกหรือ”

“ไม่ให้เรียกนายน้อย จะให้ผมเรียกว่าอะไร”

“อาหงส์...ฉันอยากให้นายเรียกฉันว่าอาหงส์เฉยๆ”

จบคำก็ยื่นหน้าไปใกล้ ส่งสายตายืนยันความรู้สึกจากใจ หลงเบือนหน้าหนี พยายามหักห้ามใจสุดความสามารถ แต่ก็ทำไม่ได้ หันหน้ากลับ พร้อมกับโน้มตัวจูบคุณหนูคนสวยอย่างดูดดื่ม...ลึกซึ้ง

ความสัมพันธ์ของหงส์กับหลงพัฒนาแนบแน่นขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับระยะเวลาที่คุณหนูคนสวยจะได้เป็นหัวหน้าแก๊งหงส์ดำ ก็ใกล้เข้ามาทุกที จนเธออดใจเสียไม่ได้...ในขณะที่ทุกคนรอบข้างมีชีวิตเรียบง่าย มีความฝันสวยงาม ไม่ต้องแลกด้วยเลือดเนื้อและชีวิตของใคร แต่เธอกลับเลือกไม่ได้ และต้องมีชีวิตยิ่งใหญ่กว่านั้น

พลันภาพความทรงจำในอดีต ตอนเธอคุยกับหลงถึงเรื่องความฝันก็หวนคืนอีกครั้ง คุณหนูคนสวยยังจำได้ดี ว่าแม้แต่บอดี้การ์ดหนุ่มก็มีความฝันเรียบง่าย แค่ได้อยู่กับคนที่รักและมีครอบครัวอบอุ่นก็พอ ซึ่งถึงวันนี้ เธอก็เริ่มจะตั้งคำถามกับตัวเอง...เมื่อไหร่หนอที่เธอจะมีชีวิตเรียบง่ายแบบนั้นบ้าง

ระหว่างที่ทุกคนในแก๊งหงส์ดำวุ่นวายกับการเตรียมงานสถาปนาหงส์เป็นหัวหน้าแก๊ง พวกเล้งก็ควานหาตัวหลงอย่างหนัก จนได้ข้อสงสัยถึงพฤติกรรมของหงส์ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ที่มักไปขลุกตัวที่ศาลเจ้าบ่อยๆ

เต็กแอบฟังทุกอย่าง สังหรณ์ใจว่าหลงอาจซ่อนตัวที่ศาลเจ้าจริงๆ เลยตัดสินใจไปพิสูจน์ด้วยตัวเอง แล้วก็จริงดังคาด เถ้าแก่ใหญ่พบบอดี้การ์ดหนุ่มเข้าพอดี หลังจากที่อีกฝ่ายพยายามแกะสลักแผ่นไม้เป็นรูปหงส์ให้คุณหนูคนสวยเป็นของขวัญเนื่องในวันสถาปนาหัวหน้าแก๊งที่จะมาถึงในอีกไม่กี่วัน

เต็กมองเห็นแผ่นไม้เล็กๆในมืออีกฝ่าย ก็พอเดาได้ว่าหลงต้องรู้สึกพิเศษกับหงส์แน่

“ลื้อรักอาหงส์หรือ...คนไร้หัวใจอย่างลื้อ รู้จักรักด้วยหรือ”

“มีแต่คนตายแล้วเท่านั้นที่ไม่รู้ว่ารักคืออะไร นายน้อยให้ชีวิตใหม่กับอั๊ว อีเป็นยิ่งกว่าคนที่อั๊วรัก”

เต็กหัวเราะ ก่อนจะเย้ยหยัน “งั้นหรือ ลื้อคงรัก อีมากสินะ ถึงได้ยอมเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายปกป้องอีครั้งแล้วครั้งเล่า เขาถึงว่ากันว่าความรักเหมือนโคถึกที่คึกพิโรธ”

“อั๊วมันคนโง่ คนป่าคนดอยอย่างอั๊วไม่เข้าใจที่ลื้อพูด รู้แต่เพียงว่าความรักทำให้อั๊วมีลมหายใจจนทุกวันนี้”

“ลื้ออยู่เพราะความรัก แต่อั๊วอยู่เพราะความแค้น อั๊วคงตายตาไม่หลับ ถ้ายังไม่ได้สะสางความแค้นให้ตี๋เล็ก”

จบคำก็ผลุนผลันจากไป ทิ้งหลงให้มองตามด้วยความกังวล เป็นห่วงหงส์ขึ้นมาทันที เพราะดูท่าเต็กจะไม่ยอมปล่อยให้วันสถาปนาหัวหน้าแก๊งหงส์ดำผ่านไปด้วยดีแน่

ooooooo

เพราะกลัวหงส์เป็นอันตรายแท้ๆ หลงเลยตัดสินใจออกจากศาลเจ้า และคอยคุ้มกันเธอห่างๆจะได้ไม่เป็นภาระของซินแสง้วงหรือใครต่อใครที่หวังดีกับเขา ซินแสง้วงเข้าใจดี ไม่ขัดขวาง แถมเตรียมเสบียงให้อีกต่างหาก

“วันข้างหน้าอั๊วจะเป็นตายอย่างไรไม่อาจรู้ได้ อั๊วอยากจะขอพรจากซินแส”

“อั๊วไม่มีพรจะให้ลื้อหรอก ไม่มีพรใดเปรียบได้กับคุณงามความดีที่ทำเอง”

หลงโค้งศีรษะคำนับ แล้วขยับตัวออกจากศาลเจ้า ซินแสง้วงมองมานิ่งๆ ก่อนจะตัดสินใจบอกสิ่งที่สองจิตสองใจมาตลอดหลายวัน ให้บอดี้การ์ดหนุ่มดูแลตัวเองดีๆ

“ช่วงนี้ดวงชะตาลื้อไม่ค่อยดีนัก ภายในสองสามวันนี้ ลื้ออย่าจับอาวุธทุกชนิดเด็ดขาด หาไม่จะมีภัยถึงชีวิต”

หลงพยักหน้ามั่นใจว่าตัวเองจะควบคุมทุกอย่างได้ แต่บทพิสูจน์ดวงชะตาก็มาถึงเร็วกว่าที่คาด เขาถูกพวกเล้งและนายตำรวจหลายนายตามล่าทันทีที่ออกจากศาลเจ้า บอดี้การ์ดหนุ่มพยายามปกป้องตัวเองเต็มที่ เกือบจะคว้าอาวุธคู่ใจมาใช้แล้ว แต่ก็ยั้งใจไว้ได้เมื่อนึกถึงคำเตือนของซินแสง้วง และเอาตัวรอดไปได้ในที่สุด

กว่าหงส์จะรู้เรื่องหลงจากไปก็เย็นของวันเดียวกัน ซินแสง้วงสงสารและเห็นใจเธอมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากยื่นจดหมายของหลงที่ฝากไว้ให้ คุณหนูคนสวยถึงกับน้ำตาคลอ และเมื่อเปิดอ่าน ก็แทบจะร้องไห้โฮ

“ผมขอโทษที่ต้องจากไปโดยไม่ทันร่ำลา ตอนนี้ผมเป็นนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ มีชนักปักหลัง ไม่ใช่อาหลงคนเดิมอีกต่อไป แต่ผมยินดีและเต็มใจจะอยู่ในสภาพนี้ ขอเพียงแค่ได้ทำเพื่อนายน้อย ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ผมก็ยอม”

ทุกถ้อยคำของหลงในจดหมายบาดลึกในใจหงส์จนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้อีกต่อไป

“นายน้อยอย่าได้กังวล ผมจะเฝ้าดูนายน้อยขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งหงส์ดำอยู่ห่างๆ นายน้อยจะต้องเป็นพญาหงส์ที่สง่างาม กางปีกโบยบินเหนือพญามังกรทั้งมวล และยึดมั่นในเมตตาธรรมเหมือนนิทานเรื่องพญาหงส์ที่นายน้อยเคยเล่าให้ผมฟัง ผมสัญญาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมต้องไปร่วมแสดงความยินดีกับนายน้อยให้ได้ ลาก่อนนายน้อยของอาหลง”
หงส์พับจดหมาย ก่อนจะพบว่ามีแผ่นไม้เล็กๆรูป

หงส์ ซึ่งหลงตั้งใจทำมอบให้เธอเป็นของขวัญเนื่องในวันสถาปนาหัวหน้าแก๊งหงส์ดำแนบมาด้วย คุณหนูคนสวยกำมันแน่น น้ำตาไหลอีกอย่างช่วยไม่ได้ สะเทือนใจเหลือเกินที่คนที่เธอรักและอยากให้อยู่ข้างๆที่สุด จากเธอไปไกลอีกแล้ว...

ooooooo

ในที่สุดวันสถาปนาหงส์เป็นหัวหน้าแก๊งก็มาถึง เหล่าสมาชิกหงส์ดำช่วยกันเตรียมงานอย่างแข็งขัน โดยมีว่าที่หัวหน้าแก๊งคนสวยยืนมองห่างๆด้วยสายตาเย็นชา ร้อนถึงหยกมณีซึ่งมาร่วมงาน ต้องไปพูดคุย

ปลอบใจ จึงได้รู้ว่าหงส์กำลังเครียด และเป็นกังวลกับการหายตัวไปของหลง

“ความรักน่ะไม่จำเป็นต้องลงเอยด้วยการแต่งงานอยู่กินด้วยกันเสมอไปหรอกนะ ต่อให้รักกันปานจะกลืนขนาดไหน สุดท้ายก็ต้องตายจากกันอยู่ดี จะเหลือไว้ก็แต่ความทรงจำตอนที่มีความสุขด้วยกันเท่านั้น...เด็กโง่เอ๊ย”

หงส์ทึ่งในความเด็ดเดี่ยวของหยกมณีมาก ซึ่งถึงอัน... ชายอันเป็นที่รักจะจากไปแล้ว แต่นักร้องสาวก็เข้มแข็งและอยู่ด้วยตัวเองมาตลอด เธอก็เช่นกัน...ต้องอยู่อย่างมีความหวังและทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

ม่วยจูแวะมามอบชุดสวยให้หงส์ใส่ในเช้าวันเดียวกัน เช่นเดียวกับหยกมณีมาช่วยแต่งหน้าให้

“โบราณว่าไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง ผู้หญิงเราต้องรู้จักแต่งหน้าแต่งตัว ถึงจะสามารถสยบผู้ชายได้”

“หงส์ไม่อยากให้คนอื่นยอมสยบเพราะความสวยที่ปรุงแต่งขึ้น”

“แล้วนายหญิงจะใช้อะไรเจ้าคะ ไหนลองบอกมาซิ”

“หงส์จะใช้ความเมตตา เหมือนที่อาป๊าเคยใช้”

“ความเมตตา ฟังดูดีนี่ แต่ใครที่ไหนจะกลัวเธอ”

“หงส์ไม่อยากให้เขาเกรงกลัว แต่อยากให้เขาเกรงใจมากกว่า เป็นนายคนต้องปกครองด้วยคุณธรรมและเมตตาธรรม หากกุมหัวใจคนอื่นได้ ก็จะเป็นผู้นำที่ดีได้”

“เจ๊ดีใจที่เธอคิดได้อย่างนี้ น่ายินดีแทนแก๊งหงส์ดำที่มีผู้นำอย่างเธอ นับจากนี้เธอจะไม่ใช่อาหงส์คนเดิมอีกต่อไป แต่เธอจะเป็นนายหญิงที่ทุกคนต้องยอมก้มหัวให้”

พิธีสถาปนาผ่านไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางแขกเหรื่อมากมายมาร่วมเป็นพยาน ไม่ว่าจะแก๊งทายาทเลือดใหม่ ภรพ ธาม ทรงกลดและคณิน หยกมณี รวมไปถึงเต็กในฐานะหัวหน้าแก๊งกระเรียน อดีตพันธมิตรแก๊งสามวิหค

ส่วนเล้ง...ซึ่งกลายเป็นคนพิการตั้งแต่เหตุการณ์ถูกคณินยิงที่ปากน้ำโพ ฉกฉวยโอกาสนี้ส่งสมุน นำโดยซา ไปวางระเบิดรอบโรงงิ้วเฟิ่งหวงเพื่อขัดขวางพิธีสถาปนา แต่หลงซึ่งตามอารักขาหงส์ห่างๆเห็นเข้า เลยเข้าขวางได้ทันเวลา

เต็กโมโหมากที่ทุกอย่างไม่เป็นตามแผนควักปืนมายิงหลง ก่อนจะตัดสินใจฆ่าตัวตายตาม โดยไม่รู้เลยว่าหลงไม่ตายอย่างที่เข้าใจ แต่กลับหอบร่างสะบักสะบอม เต็มไปด้วยรอยแผลไปแสดงความยินดีกับหงส์ในคืนเดียวกัน

ไม่มีใครรู้ว่าซากศพคนมากมายหน้าโรงงิ้วเฟิ่งหวงและกองระเบิดโดยรอบนั้นเป็นฝีมือใคร รวมทั้งหงส์ ซึ่งไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เมื่อเธอได้เจอหน้าหลงอีกครั้ง

“อาหลง...นายไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ฉันจะจ้าง ทนายเก่งที่สุดมาช่วยนาย ตอนนี้ฉันเป็นหัวหน้าแก๊งหงส์ดำแล้ว ฉันจะต้องหาวิธีช่วยนายให้ได้ นายจะต้องพ้นคดี”

หลงปฏิเสธเบาๆ “ผมจะอยู่หรือตายไม่สำคัญ แค่ได้เห็นรอยยิ้มนายหญิงเป็นครั้งสุดท้าย ผมก็มีความสุขแล้ว”

หงส์ร้องไห้เสียงสั่น “อาหลง...นายจะทิ้งฉันไปไม่ได้นะ ไหนนายเคยบอกว่าจะดูแลฉันไง”

นายหญิงเปรียบเหมือนของขวัญล้ำค่าที่ฟ้า ประทานมาให้ น่าเสียดาย เราสองคนเหมือนเส้นขนาน ไม่มีวันจะบรรจบกันได้ แต่ผมก็มีความสุขที่ครั้งหนึ่งผมเคยได้เป็นเส้นขนานที่อยู่เคียงข้างและคอยดูแลนายหญิง ถึงจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม ผมจะจดจำช่วงเวลานี้ไว้ เพราะมันคือช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิต ลาก่อนครับนายหญิง”

พูดจบก็จะผละไป หงส์รีบตะโกนถามไล่หลัง เมื่อไหร่เธอจะได้เจอเขาอีก

“เมื่อใดที่ได้ยินเสียงเพลงใบไม้...ผมจะกลับมา”

หลงหายตัวไปหลังจากนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเขาซ่อนตัวอยู่ไหน หรือยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ หงส์ได้แต่ร้องไห้และคร่ำครวญถึงเขาตลอด จนแก๊งเพื่อนสนิท ภรพ ทรงกลด ธามและคณินอดเป็นห่วงไม่ได้ ส่วนเล้ง...เจ็บใจมากที่แผนทุกอย่างล้มไม่เป็นท่า แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เสี่ยใหญ่หมดสิ้น ทั้งเงิน อำนาจและบารมี สุดท้ายอดีตหัวหน้าแก๊งมังกรดำอันยิ่งใหญ่ก็ตกอับ กลายเป็นหัวขโมยลักของกินจนเกือบถูกกระทืบตายในตลาด

โชคดีที่หงส์กับแก๊งเพื่อนสนิทผ่านมาเห็น เลยช่วยไว้ ก่อนจะตัดสินใจปล่อยให้เล้งเผชิญโชคตามลำพัง แต่สุดท้ายก็หนีกรรมเก่าไม่พ้น ถูกแก๊งนักเลงหัวไม้เจ้าถิ่นซ้อมจนตายคาที่!

“อำนาจมันมาแล้วก็ไป คนที่มัวเมาหลงละเลิงในอำนาจย่อมตกอยู่ในวังวนของกิเลสไม่สิ้นสุด”

ooooooo

–อวสาน–


ละครซีรีส์เลือดมังกร : หงส์ ตอนที่ 10(ตอนจบ) อ่านซีรีส์เลือดมังกร : หงส์ ติดตามซีรีส์เลือดมังกร : หงส์ ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ,ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์ 17 ส.ค. 2558 08:03 2015-08-19T02:00:56+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ