ข่าว

วิดีโอ



ซีรีส์เลือดมังกร : หงส์

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก แอคชั่น ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: สรรัตน์ จิรบวรวิสุทธิ์

กำกับการแสดงโดย: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

ผลิตโดย: บริษัท แอค อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ,ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์

การแสดงงิ้วชุดขุนศึกตระกูลหยาง ซึ่งมีหงส์นำแสดงเป็นหยางจงเป่า ขุนพลเอกของเรื่อง ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากเหล่าคนดู หลงก็ไม่เป็นข้อยกเว้น เขาแวะมาดูผลงานของคุณหนูคนสวยด้วยความชื่นชมจากใจจริง

“ฉันฝันอยากเล่นงิ้วตั้งแต่เด็กๆ อยากทำตามความฝันสักครั้ง แล้วนายล่ะอาหลง ตอนเด็กๆฝันอยากเป็นอะไร”

“เด็กกำพร้าอย่างผม ไม่เคยฝันอะไร นอกจากมีกินเป็นมื้อๆ”

น้ำเสียงเศร้าๆของเขาทำให้หงส์สงสารและเห็นใจ “นายกับฉันมีอะไรเหมือนกันหลายอย่าง ฉันก็กำพร้าแม่ตั้งแต่เกิด แต่ฉันโชคดีที่มีอาป๊า ถึงแม้อาป๊าจะไม่เคยรักฉันก็ตาม”

“ถ้าเถ้าแก่สุงไม่รักคุณหนู คงไม่มอบโรงงิ้วเฟิ่งหวงให้คุณหนูดูแล”

หงส์ส่ายหน้าน้ำตาคลอเมื่อคิดถึงชะตาชีวิตตนเอง “ในสายตาอาป๊า ฉันเป็นตัวซวยทำให้อาม้ากับเฮียฉางต้องตาย ไม่รู้ว่าใครจะต้องตายเพราะฉันอีก...นายอยู่ใกล้ๆฉัน ไม่กลัวตายหรือไง”

“ถ้าต้องตายเพราะคุณหนู...ผมก็ยอม”

หลงชะงัก เพิ่งรู้ตัวว่าหลุดความในใจออกไป แต่คงไม่อึ้งเท่าหงส์ ซึ่งสวนกลับแผ่วเบา

“อย่าพูดอย่างนั้น ฉันไม่อยากให้ใครต้องตายเพราะฉันอีกแล้วอาหลง”

พูดจบก็ผละจากไป ทิ้งหลงให้มองตามด้วยแววตาลึกซึ้ง ใจอ่อนและอ่อนไหวลงมากตั้งแต่มีเธอเข้ามาในชีวิต

ขณะที่ความรู้สึกของหลงกับหงส์ยังคลุมเครือ คุณหนูคนสวยก็ต้องกลุ้มหนัก เมื่อสุงยื่นคำขาดจะให้เธอแต่งงานและแม้ว่าพ่อจะไม่บอกว่าเจ้าบ่าวที่มองหาคือใคร เธอก็ไม่หายเครียด และได้แต่ภาวนา...อย่าให้เป็นตี๋เล็กก็แล้วกัน!

ด้านไช้...ตรอมใจไม่เลิกเรื่องส่งลูกน้องไปตาย จนถึงขั้นมีความคิดอยากแยกตัวจากแก๊งสามวิหค

“อำนาจเปรียบเหมือนกับไฟ นักเลงทั้งหลายก็เหมือนแมลงเม่า รู้ว่าอาจกลายเป็นขี้เถ้า แต่แมลงเม่าก็ยังบินเข้ากองไฟ วันหนึ่งอั๊วก็คงต้องกลายเป็นขี้เถ้าเหมือนกัน”

หลงซึ่งมาดื่มเป็นเพื่อนเหมือนเคย รับฟังด้วยสีหน้าหนักใจ ไม่อยากให้เถ้าแก่ใหญ่ด่วนตัดสินใจ

“ทำไมเถ้าแก่ถึงได้อยากแยกตัวเป็นอิสระ”

“อั๊วไม่อยากให้พี่ใหญ่ต้องมาเดือดร้อนเพราะอั๊วอีก ที่ผ่านมามันก็แย่พอแล้ว ถึงยังไงอั๊วกับไอ้เกาก็อยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ มันต้องลุยกันให้ตายกันไปข้าง!”

หลงไปนอนแล้ว ทิ้งไช้ให้นั่งคิดอะไรเงียบๆคนเดียว ภาพถ่ายร่วมกับสุงและเต็กในกรอบสะดุดตาเถ้าแก่ใหญ่อย่างจัง พร้อมความทรงจำในอดีตซึ่งหวนมาอีกครั้ง เมื่อครั้งที่พวกเขาทั้งสามเป็นพวกว่างงาน ไม่มีเงินแม้แต่จะหาอาหารยาไส้ โชคดีได้เศษขนมอิ่วจาก้วยหรือปาท่องโก๋จากร้านกาแฟเจ้าเก่า ทั้งสามเลยได้แบ่งกันกินกันตาย

ไช้ดึงตัวเองจากอดีต คิดหนักเรื่องแยกตัวจากแก๊งสามวิหคอย่างจริงจัง ไม่อยากให้พี่น้องร่วมสาบานอีกสองคนคือสุงกับเต็ก ต้องมีปัญหากับเกาไปด้วย...

ooooooo

จดหมายลาออกจากแก๊งสามวิหคของไช้มาถึงมือสุงเช้าวันต่อมา โดยหลงเป็นคนนำมาให้แทนเถ้าแก่ใหญ่ ซึ่งยังเก็บตัวเงียบเหมือนช่วงหลายวันที่ผ่านมา หงส์ยืนเป็นใบ้ พูดไม่ออกเมื่อเจอหน้านักฆ่าหนุ่ม สุงเองก็สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ มั่นใจว่าทั้งสองมีใจต่อกันแน่ แต่ก็ไม่คิดขัดขวาง เพราะเห็นว่าเหมาะสมกันดี

แต่เรื่องหงส์กับหลงก็ไม่น่าหนักใจเท่าเรื่องไช้ลาออกจากแก๊งสามวิหค สุงเลยรีบหารือกับเต็กซึ่งแวะมาหาในเช้าวันเดียวกัน แล้วก็ได้ตะลึงเมื่อได้ยินความคิดของอีกฝ่าย

“อั๊วนึกแล้วไม่มีผิด ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้...ถ้าแก๊งไก่ฟ้าแยกตัวไป ทั้งกิจการ ทรัพย์สินและกำลังคนของเราจะถูกแบ่งไปด้วย แก๊งสามวิหคก็จะไม่เป็นปึกแผ่นอีกต่อไป พี่ใหญ่ยอมได้หรือ”

เต็กเป็นเดือดเป็นร้อนแทนมาก พยายามยุให้ทำอะไรบางอย่างเพื่อสั่งสอนหรือตอบโต้ไช้ จนสุงอดประหลาดใจไม่ได้ พร้อมนึกระแวงแคลงใจไปในตัว...นับวันความคิดของเต็กจะน่ากลัวและรุนแรงมากขึ้นทุกที

อีกด้านของโรงงิ้วเวลาเดียวกัน...ตี๋เล็กซึ่งติดสอยห้อยตามเต็กมาด้วย เพราะใจร้อนอยากให้พ่อสู่ขอหงส์ให้ เข้าจู่โจมคุณหนูคนสวยในครัวแบบไม่ทันได้ตั้งตัว แถมทำรุ่มร่ามจนเธอเหลืออด แหวลั่นพร้อมคว้ามีดทำกับข้าวมาขู่เพื่อป้องกันตัว โชคดีที่เต็กมาเห็นเสียก่อน ตี๋เล็กเลยรอดตัวไปอย่างหวุดหวิด

เต็กปวดหัวกับความใจร้อนของตี๋เล็กมาก ทั้งสร้างเรื่องและหลักลอยไปวันๆจนทุกคนเริ่มเอือมระอา แต่ก็ถือว่าสวรรค์ยังไม่โหดร้ายกับเขาเกินไปนัก เมื่อเมฆินทร์ส่งคนมาเชิญไปพบ เต็กอดแปลกใจไม่ได้ แต่เมื่อได้เห็นความยิ่งใหญ่และโอ่อ่าของเมฆินทร์ เลยตัดสินใจเล่าถึงความขัดแย้งและปัญหาล่าสุดระหว่างแก๊งสามวิหคให้ฟัง...

เกามาถึงคฤหาสน์ของเมฆินทร์ไม่นานหลังจากเต็กกลับไปแล้ว พร้อมสีหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เมื่อเจ้าของคฤหาสน์บอกว่าหาทางจัดการพวกแก๊งสามวิหคได้แล้ว

“เราต้องหาทางปั่นหัวไอ้พวกแก๊งสามวิหคให้พวกมันแตกหัก แล้วยืมมือพวกมันเล่นงานกันเอง หากใครเพลี่ยงพล้ำเราค่อยเอาคนเข้าโจมตี กำจัดพวกมันทีละแก๊ง ทีละแก๊งจนราบคาบ แกกับฉันจะได้ไม่ต้องลำบากกันด้วย”

เกาแสยะยิ้มร้าย หัวเราะชอบใจในแผนการ มั่นใจมากว่าอีกไม่นานแก๊งสามวิหคจะสิ้นชื่อแน่!

ระหว่างที่พวกเมฆินทร์คิดแผนชั่วร้ายจะยุแยงให้แก๊งสามวิหคแตกคอกัน ไช้ก็มีอาการคลุ้มคลั่ง เห็นภาพหลอนของซันกับลูกน้องซึ่งถูกเขาส่งไปตายเมื่อหลายวันก่อน หลิวทนไม่ไหว ต้องเข้าไปเตือนสติ

“เฮียคิดแต่จะเอาชนะคะคาน ยอมแลกได้ทุกอย่างเพื่อศักดิ์ศรีบ้าๆ ใครจะเป็นจะตายก็ช่าง ต่อให้เฮียเป็นฝ่ายชนะ อั๊วก็อยากจะรู้นัก ชัยชนะบนกองซากศพของเพื่อนพ้องพี่น้องนับไม่ถ้วน มันน่าภาคภูมิใจตรงไหน”

หลงผ่านมาเห็น เลยจะเข้าไปห้ามทัพ แต่ก็เหมือนทำอะไรไม่ได้มาก บาดแผลในใจไช้บาดลึกลงทุกที เช่นเดียวกับหลิว สะเทือนใจมากที่เห็นสามีสุดที่รักซึ่งเคยเป็นเจ้าพ่อใหญ่ ต้องมาเมาแอ๋ไร้สภาพเช่นนี้

หลังส่งไช้เข้านอน หลิวก็ออกมาสวดมนต์ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หลงเลยตามมาคุยด้วย

“ลื้อเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมหรือเปล่าอาหลง”

“ถ้ากฎแห่งกรรมมีจริง ทำไมไอ้คนชั่วที่มันฆ่าคนรักอั๊วถึงยังลอยนวล”

“ปลูกข้าวมันก็มีเวลาออกรวงตามธรรมชาติ ถ้ายังไม่ถึงเวลา ใครก็บีบบังคับให้ข้าวออกรวงก่อนกำหนดไม่ได้”

“อั๊วเชื่อว่าใครทำเช่นไร ก็ต้องได้รับผลตอบแทนเช่นนั้น แต่กว่าเวรกรรมจะตามทัน...มันช้าไป”

“วิบากกรรมไม่ต้องรอให้ถึงชาติหน้า บางทีตอนนี้เฮียไช้อาจกำลังถูกเวรกรรมที่เคยทำไว้ตามสนองก็ได้...”

ooooooo

สุงเครียดหนักเรื่องไช้ขอแยกตัว จนต้องหาทางยับยั้ง ด้วยการสั่งหวังไปซื้อขนมอิ่วจาก้วยจากร้านกาแฟเจ้าเก่าใส่ปิ่นโตให้หงส์นำไปเยี่ยมไช้ในเช้าวันต่อมา แต่เจ็งลูกสมุนเมฆินทร์ ซึ่งมาสังเกตการณ์ที่หน้าโรงงิ้วเห็นเข้าเลยคิดแผนตลบหลังด้วยการแอบสลับสับเปลี่ยนขนมอิ่วจาก้วยที่มีพิษให้หงส์ถือไปแทน

แผนส่งหญิงชราท่าทางงกเงิ่นไปล่อลวงหงส์ได้ผลดีเกินคาด คุณหนูคนสวยไม่ทันสงสัยท่าทางแปลกๆ และไม่ทันระวังเมื่ออิ่วจาก้วยในปิ่นโตถูกเปลี่ยน จนกระทั่ง ไปถึงบ้านไช้ แล้วเถ้าแก่ใหญ่เกิดชักและมีเลือดออกทางปาก!

หลิวกับหลงมองไปทางหงส์ด้วยแววตาผิดหวัง โดยเฉพาะหลิว เสียใจมากที่หญิงสาวซึ่งเคยรักเหมือนลูกสาวแท้ๆจะใจร้ายและอำมหิตถึงเพียงนี้ เช่นเดียวกับเม้ง หัวหน้าคนงานของไช้ รวมทั้งคนงานอื่นๆที่มองคุณหนูคนสวยด้วยสายตาอาฆาต จนเธอทนไม่ไหว ต้องวิ่งจากมาทั้งที่น้ำตานองหน้า...

กว่าสุงจะรู้เรื่องการตายอย่างมีเงื่อนงำของไช้ก็เช้าวันต่อมา โดยมีหงส์มองมาด้วยความผิดหวังปนเคืองสุดขีด ที่พ่อเลือดเย็นพอจะฆ่าเพื่อนร่วมสาบานของตัวเอง ต่างจากเต็ก ซึ่งรีบมาหาเพื่อแสดงความยินดี

“พี่ใหญ่ตัดสินใจถูกแล้ว หากปล่อยให้แก๊งไก่ฟ้าแยกตัว อีกหน่อยพี่ใหญ่จะปกครองแก๊งอื่นลำบาก”

สุงชักฉุนที่อีกฝ่ายพูดเหมือนเขาเป็นคนทำ “แม้แต่ลื้อก็คิดว่าอั๊วฆ่าเฮียไช้งั้นหรือ”

“เราสามพี่น้องเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานานอั๊วก็ไม่อยากเชื่อว่าเป็นฝีมือพี่ใหญ่ แต่ของในปิ่นโตนั่น...”

“อั๊วไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง อั๊วไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันเป็นอย่างนี้”

“ตอนนี้ใครๆต่างก็มองว่าพี่ใหญ่เป็นคนลงมือ”

“เสือย่อมไม่มีวันกินเนื้อเสือด้วยกัน มีแต่หมาเท่านั้นที่กินเนื้อพวกเดียวกันเวลาหิว”

เต็กถึงกับหน้าเจื่อน เริ่มสงสัยว่าบางทีสุงอาจไม่ใช่คนสั่งฆ่าไช้ แต่ไม่ทันสะระตะอะไรมาก สองเจ้าพ่อก็ต้องผละจากกัน เมื่อชานนท์พร้อมลูกน้องจำนวนหนึ่งแวะมาเชิญสุงกับหงส์ไปสอบปากคำ

หงส์เป็นไข้ตัวร้อนจัดตั้งแต่เมื่อคืน ด้วยตรอมใจไม่อยากเชื่อว่าพ่อจะวางแผนฆ่าไช้ แต่ถึงกระนั้น...

คุณหนูคนสวยก็ใจเด็ด และแข็งใจพยุงตัวเองไปให้ปากคำกับตำรวจจนได้ ชานนท์มองมาด้วยความสงสารและเห็นใจ แต่ก็ไม่กล้าแสดงตัวอะไรมาก นอกจากปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพเท่านั้น

การสอบปากคำเบื้องต้นเริ่มที่บ้านสุงนั่นเอง โดยมีชานนท์เป็นคนชี้แจงรายละเอียดของคดีทั้งหมด แต่ไม่ทันได้ความกระจ่าง การสอบปากคำก็ต้องชะงัก เมื่อเมฆินทร์ยกพวกมาขัดจังหวะ!

ชานนท์ต้องกลับก่อนเพราะคำสั่งลึกลับจากเบื้องบน สุงเลยต้อนรับคณะของเมฆินทร์ตามลำพัง พร้อมแบ่งรับแบ่งสู้ เมื่ออีกฝ่ายพยายามเสนอตัวช่วยแถมทำท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ย เหมือนจะสนใจหงส์เป็นพิเศษ

เมฆินทร์กลับไปนานแล้ว สุงเลยถือโอกาสไปคุยกับลูกสาวคนเดียวซึ่งนั่งเหม่อเหมือนคนใจลอย

“นั่งตัวตรงๆ ให้สมกับเป็นลูกสาวอั๊ว”

หงส์ขยับตัว ยังเคืองพ่อจนต้องประชด “ถึงอาป๊าจะเป็นพญามังกรเข้มแข็งแค่ไหน แต่หงส์ก็เป็นหงส์วันยันค่ำ”

“ถึงลื้อจะเป็นหงส์ ลื้อก็ต้องสง่าอย่างพญาหงส์ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าทำตัวเป็นห่านให้อั๊วเห็นอีก”

“ทำไมอาป๊าต้องฆ่าอาเจ็กไช้ด้วย”

“อาไช้เป็นน้องอั๊ว อั๊วจะฆ่าอีได้ยังไง”

“อาหวังบอกว่าเช้าวันนั้นอาป๊าใช้ให้ไปซื้ออิ่วจาก้วยที่ร้านกาแฟน่ำแซ”

“แต่อั๊วไม่รู้เรื่องที่อิ่วจาก้วยนั่นมีพิษ ต้องมีใครเล่นตลกแน่ๆ”

คำยืนยันของพ่อ ทำให้หงส์หวนคิดถึงเหตุการณ์เจอกับหญิงชราที่หน้าตลาด พอจะปะติดปะต่อทุกอย่างได้ แต่ก็ไม่มีหลักฐานจะแก้ต่างให้พ่อ สุงเข้าใจดีและมั่นใจมากว่าต้องเป็นฝีมือใครสักคนที่จ้องจะทำลายแก๊งสามวิหค

ooooooo

การตายอย่างโหดเหี้ยมของไช้ ทำให้บรรดาสมาชิกแก๊งไก่ฟ้าแตกฮือ โดยเฉพาะเม้ง กลายเป็นแกนนำใหญ่จะยกพวกไปล้างแค้นสุง เมื่อหลงรู้เรื่องก็พยายามรั้งไว้ ก่อนจะถามหยั่งเชิง

“แล้วถ้าเถ้าแก่สุงไม่ได้เป็นคนฆ่านายของพวกเราล่ะ”

“อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ เห็นๆอยู่ว่าเถ้าแก่สุงเป็นคนวางยา เฮียหลงหลีกไปดีกว่า อย่าห้ามพวกอั๊วเลย”

“ปล่อยคนชั่วสิบคน ดีกว่าลงโทษคนบริสุทธิ์เพียงคนเดียว พวกลื้อมีหลักฐานแล้วเหรอว่าเถ้าแก่สุงเป็นคนทำ”

“ใครๆก็เดาออกทั้งนั้น”

“อั๊วเข้าใจความเจ็บแค้นของพวกลื้อ แต่เวลานี้ พวกลื้อไม่ควรใช้ความรู้สึกตัวเองตัดสิน ไม่งั้น...เราอาจตกเป็นเครื่องมือของคนที่จ้องจะเล่นงานเราอยู่ก็ได้”

เม้งมองหน้าสมาชิกคนอื่นๆ เริ่มจะคล้อยตาม หลงเลยถือโอกาสสำทับให้ใจเย็น และปล่อยหน้าที่ตามหาตัวคนบงการที่แท้จริงให้เขา...รับรองว่าเขาจะไม่ปล่อยให้มันลอยนวลแน่!

เมื่อสะระตะทุกอย่าง รวมถึงหลักฐานแวดล้อมเท่าที่หาได้ หลงก็ค่อนข้างมั่นใจว่าหงส์กับสุงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของไช้ เลยตัดสินใจไปเตือนสองพ่อลูกให้ระวังตัว คุณหนูคนสวยไม่อยากเชื่อหู สายตาผิดหวังและโกรธแค้นของเขายังตราตรึงในหัว แล้วเหตุใดวันนี้เขาถึงมาเตือนเธอกับพ่อ

“สถานการณ์ตอนนี้สุ่มเสี่ยงมาก แก๊งไก่ฟ้ากับแก๊งหงส์ดำพร้อมประหัตประหารกันทุกเมื่อ ถ้าจะมีใครสักคนคิดแก้แค้นให้เถ้าแก่ไช้ คุณหนูคงตกเป็นเป้าหมายอันดับต้นๆ”

หงส์ถอนใจเฮือกใหญ่ ก่อนประกาศกร้าวว่าไม่เคยกลัวตาย

“คนเราเกิดมามีใครบ้างที่ไม่ตาย วันหนึ่งอาจถึงคราวของฉันบ้างก็ได้”

“ตราบใดที่ผมยังมีลมหายใจ จะไม่มีใครทำอันตรายคุณหนูได้แม้แต่ปลายก้อย”

หงส์ยิ้ม มองมาอย่างขอบคุณ “อาหลง...ฉันเชื่อว่าอาป๊าไม่ได้ฆ่าอาเจ็กไช้ แล้วนายล่ะเชื่อไหม”

“จะฆ่าหรือไม่ฆ่า มีแต่เถ้าแก่สุงเท่านั้นที่รู้”

แต่นอกจากหลง ก็ไม่มีใครเชื่อเลยว่าสุงไม่ได้ฆ่าไช้ เพราะตามรูปการณ์ เจ้าพ่อใหญ่ก็เข้าข่ายและมีแรงจูงใจมากที่สุด ไม่เว้นแม้แต่หมวยกับกุ่ย ซึ่งแม้จะรักและซาบซึ้งในบุญคุณของสุงแค่ไหน ทั้งสองก็อดสงสัยไม่ได้ว่าการตายของไช้ อาจมีที่มาจากความขัดแย้งระหว่างแก๊งไก่ฟ้าและแก๊งหงส์ดำก่อนหน้านี้

หงส์ได้ยินได้เห็นทุกอย่าง แต่ก็เชื่อใจพ่อว่าไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น รวมทั้งเหตุการณ์แปลกๆหน้าตลาดและการปรากฏตัวของหญิงชรานั่นด้วย ทำให้คุณหนูคนสวยตัดสินใจไปพบหลิวในวันรุ่งขึ้นเพื่ออธิบายความจริง

แต่หลิวก็ไม่รับฟังและให้การต้อนรับอย่างเย็นชา จนหงส์ต้องล่าถอย เสียใจมากที่สถานการณ์ย่ำแย่ถึงเพียงนี้ แต่ถึงกระนั้น...คุณหนูคนสวยก็ไม่ท้อ รีบนำภาพหญิงชราที่ตัวเองวาดตามความทรงจำไปให้หลง จะได้ช่วยกันตามหา ด้วยเชื่อว่าหญิงชราคนนั้นต้องเกี่ยวข้องบางอย่างกับการตายของไช้แน่

“ถ้าจะมีใครสักคนลอบวางยาพิษในอิ่วจาก้วยก็คงต้องฉวยโอกาสนั้น” หงส์เชื่ออย่างนั้น

“หากมีคนคิดวางแผนฆ่าเถ้าแก่ไช้จริง สู้ส่งมือปืนไปยิงไม่ง่ายกว่าหรือ” หลงยังไม่แน่ใจ

“ไม่...มันไม่ได้ต้องการแค่เอาชีวิตอาเจ็กไช้ แต่มันต้องการปั่นหัวยุแยงให้แก๊งหงส์ดำกับแก๊งไก่ฟ้าแตกกันเอง!”

สถานการณ์ลูกผีลูกคนของสุง ทำให้เมฆินทร์กับเกาสะใจมาก โดยเฉพาะเกา รอเวลานี้มานานเพราะอยากได้ที่หัวมังกรของสุงเต็มที ส่วนเมฆินทร์สนใจที่ของสุงเช่นกัน แต่ก็มีอย่างอื่นที่เย้ายวนใจมากกว่า

เกายิ้มรู้ทัน “ท่านอยากรู้จักคุณหนูหงส์แบบไหนล่ะครับ”

“แกก็รู้...ระดับฉัน มันต้องรู้จักแบบตัวต่อตัวเท่านั้น!”

ooooooo

หลิวตัดสินใจย้ายกลับเมืองจีนหลังงานศพของไช้ โดยขายกิจการทั้งหมดของแก๊งไก่ฟ้าให้เต็ก และจัดการแบ่งสันปันส่วนเงินของสามี แจกจ่ายให้ลูกน้องเพื่อนำไปตั้งตัว หลงถึงกับหน้าเสีย เมื่อได้ยินว่าเธอจะยุบแก๊งไก่ฟ้า

“ขนาดเฮียไช้เป็นเจ้าพ่อมายี่สิบกว่าปี ยังพลาดท่าถูกมันฆ่าได้ วงการนี้มันไม่มีมิตรแท้หรอก มีแต่ศัตรูทั้งนั้น อั๊วเป็นห่วงลื้อ ไม่อยากให้ลื้อต้องจบชีวิตเหมือนเฮียไช้ ไปตามทางของลื้อซะ”

พูดจบก็ผละจากไป ทิ้งให้หลงยืนอึ้งคนเดียว ไม่อยากจะเชื่อว่าแก๊งไก่ฟ้าจะสิ้นชื่อแล้ว...

ข่าวการยุบแก๊งไก่ฟ้าแพร่สะพัดทั่วเยาวราชในวันรุ่งขึ้น โดยมีเต็กกับตี๋เล็กรับฟังด้วยความสะใจ
“อั๊วกับเฮียไช้เคยบุกเบิกด้วยกันมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ ไม่ขายให้อั๊ว แล้วจะขายให้ใครวะ”

“อย่างนี้ไอ้พวกแก๊งไก่ฟ้าก็กลายเป็นคนของเราด้วยสิอาป๊า”

“แน่นอน...ไม้ใหญ่โค่น นกกามันก็โบยบินกระจัดพลัดพรายหาแหล่งพักพิงใหม่กันทั้งนั้น ตอนนี้พวกมันคิดว่าพี่ใหญ่ฆ่านายของมัน ฉะนั้น...คนของแก๊งไก่ฟ้าย่อมไม่มีทางเข้าไปสวามิภักดิ์กับแก๊งหงส์ดำเป็นอันขาด!”

ตี๋เล็กชอบใจมาก เสนอตัวเต็มที่จะช่วยพ่อคุมกิจการของแก๊งกระเรียนแทน เต็กคิดหนัก ยังไม่ไว้ใจลูกชายคนเดียวนัก แต่ก็พยายามแบ่งรับแบ่งสู้ด้วยการพาไปแนะนำกับสุง จะได้ขอช่วยดูแลกิจการและอดีตลูกน้องของไช้

สุงมองตี๋เล็กด้วยแววตาประเมิน มองออกว่าชายหนุ่มรุ่นลูกเป็นคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ จึงไม่อยากยกงานใหญ่เกินตัวให้ แต่ก็ไม่อยากหักหน้าเต็ก เลยแกล้งถามว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงอยากเข้าสู่เส้นทางเจ้าพ่อ

ตี๋เล็กยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ “อั๊วอยากยืนอยู่เหนือคนอื่นเหมือนอาแปะ”

สุงส่ายหน้าเบาๆ ถอนใจยาว “ถ้าลื้ออยากจะยืนเหนือคน ลื้อก็ต้องมีชีวิตอยู่เหนือความตายให้นานที่สุด อั๊วโชคดีที่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่ลื้อ...อาจไม่มีโชคเหมือนอย่างอั๊ว”

“ทำไมอั๊วจะเป็นเจ้าพ่อใหญ่อย่างอาแปะไม่ได้”

“เพราะลื้อใช้อารมณ์มากกว่าใช้สมอง คนวู่วามเอาแต่ใจอย่างลื้อมักไม่ค่อยตายดี”

คำวิจารณ์ตรงไปตรงมาของสุง ทำให้ตี๋เล็กถึงกับของขึ้น ร้อนถึงเต็กต้องปรามไม่ให้ก้าวร้าว แต่ก็ดูจะไม่ค่อยได้ผล สุงไม่ถือสา โบกมือห้ามเต็ก แล้วหันไปปรามาสตี๋เล็กเสียงเข้ม

“สิ่งตัดสินโชคชะตาของคนส่วนใหญ่ก็คือนิสัยใจคอของตนเอง คนขาดความคิดอย่างลื้อ พลาดมานักต่อนัก ชีวิตนักเลงต้องไม่มีโอกาสพลาดแม้แต่หนเดียว เพราะถ้าพลาด ก็หมายถึงตาย!”

เต็กยังอยู่คุยกับสุงในห้อง ส่วนตี๋เล็กผลุนผลันออกมาสงบสติอารมณ์ข้างนอก แต่ไม่ทันใจเย็น ก็พาลไปลงกับหงส์ ด้วยการไปยุ่มย่ามวุ่นวายขอให้สอนรำงิ้ว จนเธอเหลืออด

“งิ้วเป็นศิลปะชั้นสูง ไม่ใช่ของเล่นของพวกอันธพาล เอะอะก็ท้าตีท้าต่อย”

“วิถีนักเลงก็ต้องทำให้คนยำเกรงกันบ้าง ไม่อย่างงั้นจะปกครองคนได้ยังไง”

“ถ้าเฮียเลือกจะปกครองคนด้วยวิธีนั้น คงจะมีคนเกลียดมากกว่าคนกลัว”

“น้องหงส์เป็นผู้หญิง ไม่มีวันเข้าใจเส้นทางของพวกนักเลงหรอก หัดรำงิ้วสวยๆ เอาไว้มัดใจเฮียก็พอแล้ว”

หงส์โกรธจัด แต่พยายามระงับเต็มที แล้วทำท่าจะผละไป แต่ตี๋เล็กก็ตามมาทำรุ่มร่าม จนเกิดการท้าดวลกันขึ้น โดยมีหมวย กุ่ยและหวังยืนมองเฉย ไม่เข้าไปช่วย เพราะเชื่อแน่ว่าหงส์ต้องเอาชนะตี๋เล็กได้แน่!

ooooooo

ผลการดวลเป็นไปตามคาด หงส์ตีแสกหน้าเอาชนะไปได้อย่างสวยงาม สร้างความเดือดดาลให้แก่ตี๋เล็กเป็นอันมาก รวมไปถึงเต็กกับสุงซึ่งออกมาเห็นเข้าพอดี โดยเฉพาะสุงโกรธจัดถึงขั้นเอาทวนฟาดหงส์อย่างแรง

“งิ้วเป็นศิลปะชั้นสูง ไม่ใช่ปาหี่ข้างถนนที่จะเอาไว้โอ้อวดคนอื่น ทีหลังอย่าทำแบบนี้ให้อั๊วเห็นอีก”

กุ่ยอยากช่วยหงส์ โวยลั่น “เถ้าแก่ไม่ยุติธรรม ถ้า เจ๊หงส์ถูกลงโทษ ลูกชายเถ้าแก่เต็กก็ต้องถูกลงโทษด้วยสิ”

“หุบปาก...ที่อั๊วลงโทษมันก็เพราะมันเป็นลูกอั๊ว เป็นคนสืบทอดงิ้วต่อจากอั๊ว อยากให้คนอื่นตราหน้าหรือไงว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน ถ้าวันนี้ลื้อยังเอาชนะใจตัวเองไม่ได้ แล้ววันข้างหน้าลื้อจะยืนอยู่เหนือคนอื่นได้ยังไง”

หมวยก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ พยายามอธิบายว่าตี๋เล็ก ระรานหงส์ก่อน แต่สุงก็ไม่คลายความโมโห ลงมือฟาดลูกสาวคนเดียวที่เหลือไม่ยั้ง จนหงส์ถึงกับปลงตก พึมพำเสียงเบา

“จะมีประโยชน์อะไร ถ้าการยืนอยู่เหนือคนอื่น แล้วทำให้พี่น้องตัวเองต้องตาย!”

สุงได้ยินแล้วของขึ้น เงื้อมือตบหน้าหงส์เต็มแรง ก่อนประกาศกร้าวว่าตนไม่ได้ฆ่าไช้ ทุกคนรอบข้างหน้าเสียไปตามๆกัน รวมทั้งหงส์ ซึ่งถึงกับใจหายวาบหลังจากนั้น เมื่อเห็นพ่ออาการกำเริบ ทรุดฮวบกองกับพื้นอีกแล้ว...

แม้จะแพ้การดวลจนอับอาย แต่ตี๋เล็กก็ไม่เข็ด แถมอยากปราบพยศหงส์มากกว่าเดิม สร้างความกลุ้มใจให้แก่เต็กเป็นอย่างมาก ที่ลูกชายหมั่นหาเรื่องปวดหัวมาให้ไม่หยุดหย่อน ซึ่งหงส์ก็พอเดาได้ แต่ก็ไม่สนใจ เพราะมีเบาะแสเพิ่มเติมจากหลง ถึงข้อสงสัยก่อนหน้าว่าอาจมีคนร้ายแอบสลับอิ่วจาก้วยมีพิษให้เธอถือไปเยี่ยมไช้

จริงอย่างที่หงส์สงสัยก่อนหน้านี้ หญิงชราซึ่งเธอเจอหน้าตลาด ตายอย่างไม่มีสาเหตุ แถมมีปิ่นโตที่มีอิ่วจาก้วยวางไว้ภายในบ้านด้วย หลงเลยหมดข้อกังขา และเชื่อหมดใจว่าสุงไม่ใช่คนร้ายฆ่าไช้...แต่คนร้ายตัวจริงคือใครกันแน่

คนร้ายตัวจริงก็คือเมฆินทร์กับเกา ซึ่งรวมหัวกันคิดแผนชั่ว จัดฉากให้ไช้ตายแล้วป้ายความผิดให้สุง พร้อมจัดการฆ่าปิดปากหญิงชราซึ่งใช้เป็นตัวล่อหงส์ที่หน้าตลาดด้วย และแผนต่อไปของสองวายร้ายก็คือส่งซ้ง มือปืนคนสนิทของเล้งไปฆ่าสุง หวังให้เจ้าพ่อใหญ่แห่งแก๊งหงส์ดำสิ้นชื่อให้ได้เร็วๆนี้!

ด้านหลิน...จัดการขายทอดกิจการทั้งหมดของแก๊งไก่ฟ้า จัดสรรแบ่งเงินจำนวนหนึ่งให้บรรดาสมาชิก รวมทั้งหลง ก่อนจะเก็บข้าวของและอพยพไปอยู่เมืองจีนกับญาติ โดยจะไม่กลับมาอีก

“เงินนี่...อั๊วให้พวกลื้อไปตั้งตัว เก็บไว้เป็นทุนรอน ค้าขายก็ได้ แต่อย่าเข้ามายุ่งกับวงการนักเลงอีก”

หลงยังไม่เข้าใจกับการตัดสินใจของเธอ “ทำไมเถ้าแก่เนี้ยถึงไม่อยากให้พวกอั๊วอยู่ในวงการ”

หลิวมีสีหน้าเจ็บปวด ก่อนจะพูดถึงสิ่งที่ค้างในใจมานานหลายปี “นักเลงก้าวสู่ความยิ่งใหญ่ด้วยเลือดคนอื่นฉันใด ก็ต้องก้าวลงจากบัลลังก์ด้วยเลือดตัวเองฉันนั้น...นี่คือสัจธรรมของวงการนักเลง”

หลงเข้าใจความรู้สึกเธอดี แต่ก็อยากให้เธออยู่ต่อเพื่อตามหาคนร้ายตัวจริงที่ฆ่าไช้ แต่หลิวก็ปฏิเสธ

“ต่อให้ลื้อชำระความแค้นเก่า ก็เท่ากับสร้างแค้นใหม่ ไม่รู้จักจบจักสิ้น”

“อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด ขอเพียงฆ่าศัตรูได้ อั๊วยอมแลกด้วยชีวิต”

“อั๊วไม่อยากเห็นใครต้องตายอีกแล้วอาหลง เลิกคิดจะแก้แค้น แล้วไปจากที่นี่ซะ นี่คือคำเตือนสุดท้ายจากอั๊ว”

สมาชิกแก๊งไก่ฟ้าแตกฉานซ่านเซ็นกันไปคนละทิศคนละทาง แต่ส่วนใหญ่จะไปอยู่กับแก๊งกระเรียนของเต็ก เพราะไม่มีที่ไป และไม่อยากเข้าแก๊งหงส์ดำซึ่งอาจเป็นตัวการฆ่าไช้ หลงปฏิเสธคำชวนของเม้งที่จะให้ไปอยู่แก๊งกระเรียนด้วยกัน ก่อนจะเดินเรื่อยเปื่อยและไร้จุดหมาย ไปปรับทุกข์กับซินแสง้วงที่ศาลเจ้า

ท่าทางซังกะตายของหลง ทำให้ซินแสง้วงอดเวทนาไม่ได้ แต่ก็อยากให้เขาลิขิตชีวิตด้วยตัวเอง

“ชีวิตจะเป็นอย่างไร ขึ้นอยู่กับว่าลื้อเลือกเส้นทางไหน...ชีวิตเป็นของลื้อ ลื้อเท่านั้นที่รู้จักดี และมีสิทธิ์กำหนดทางเดินชีวิตตัวเอง แต่ถ้าลื้อกักขังตัวเองกับอดีต ลื้ออาจจะพลาดสิ่งดีที่สุดในชีวิต”

“ซินแสจะให้อั๊วลืมเรื่องในอดีตที่เคยเกิดขึ้นกับคนรักของอั๊วหรือ”

“บางจังหวะ...ชีวิตก็ต้องเดินไปพร้อมกับอดีต บางจังหวะชีวิตก็ต้องเดินตามหลังอดีต บางจังหวะก็ต้องเดินนำหน้าอดีต” หลงนิ่วหน้าไม่เข้าใจ ซินแสง้วงเลยอธิบายเพิ่ม “เดินไปพร้อมกับอดีต หมายถึงให้สิ่งดีๆ

ที่ผ่านมาเป็นกำลังใจให้ต่อสู้ในวันนี้ เดินตามหลังอดีต หมายถึงให้สิ่งที่ผ่านมาเป็นบทเรียนสั่งสอน เดินนำหน้าอดีต หมายถึงให้ลืมเรื่องไม่ดีที่เคยประสบพบเจอ ปล่อยให้มันผ่านไป อย่าเอามาใส่ใจ...คราวนี้ลื้อรู้หรือยังล่ะว่าควรวางอดีตตัวเองไว้ตรงไหน...”

ooooooo

คำพูดเตือนสติของซินแสง้วงทำให้หลงคิดได้ และตัดสินใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ พลันภาพใบหน้าเศร้าหมองของหงส์ก็แวบเข้ามาในความคิด รวมทั้งภาพเหตุการณ์ปองร้ายหลายครั้งหลายครา ทำให้นักฆ่าหนุ่มคิดทบทวนใหม่ ก่อนจะไปหาเธอถึงโรงงิ้วเฟิ่งหวง และขอสมัครเข้าแก๊งหงส์ดำ!

หงส์ทำหน้าไม่อยากเชื่อ แต่เมื่อเขาบอกถึงเจตนาจะช่วยเธอหาตัวคนร้ายเพื่อแก้ต่างให้สุง เลยยอมให้เขาไปพบพ่อเพื่อขออนุญาต สุงมองหน้าหลงด้วยแววตาครุ่นคิด ก่อนจะถามถึงเหตุผลที่อยากเข้าแก๊งหงส์ดำ

ซึ่งกำลังเป็นที่สงสัยจากผู้คนว่าใจร้ายถึงขั้นฆ่าเพื่อนร่วมสาบานได้ หลงไม่ตอบ แต่คุกเข่าตรงหน้า

“สิ้นเถ้าแก่ไช้...อั๊วก็หมดที่พึ่ง ไม่รู้จะหันหน้าหาใครอีกแล้ว นอกจากเถ้าแก่สุง”

“คนมีฝีมืออย่างลื้อ แก๊งไหนๆก็ยินดีต้อนรับทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องเป็นแก๊งหงส์ดำของอั๊วหรอก”

“หงส์ดำกับไก่ฟ้าเป็นพี่น้องกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมา วิญญาณเถ้าแก่ไช้คงดีใจที่อั๊วได้รับใช้เถ้าแก่สุง”

“ใครๆก็คิดว่าอั๊วอำมหิตฆ่าพี่น้องตัวเองได้ลงคอ แม้แต่คนในแก๊งหงส์ดำเอง ลื้อเชื่อหรือว่าอั๊วไม่ได้ฆ่าอาไช้”

“หากเถ้าแก่สุงคิดจะวางยาเถ้าแก่ไช้จริง คงไม่วานให้คุณหนูหงส์ลงมือแน่ เพราะมันเสี่ยงเกินไป ถ้าพลาด...
ย่อมหมายถึงชีวิตของคุณหนูหงส์”

สุงพอใจในคำตอบ เช่นเดียวกับทุกคนในแก๊งหงส์ดำ จนคลายความสงสัยในเจตนาของหลงลงบ้าง หงส์เองก็มองมาด้วยความชื่นชม ก่อนจะได้ยิ้มกว้าง เมื่อพ่อประกาศให้หลงเป็นสมาชิกแก๊งหงส์ดำนับตั้งแต่นี้...

ในขณะที่หลงเริ่มต้นใหม่กับแก๊งหงส์ดำได้อย่างสวยงาม แต่พวกเม้งกลับต้องรับเคราะห์หนัก เมื่อตี๋เล็ก ซึ่งรับมอบหมายจากพ่อมาดูแลสมาชิกใหม่จากแก๊งไก่ฟ้า ดูถูกดูแคลนและใช้กำลังหักหาญน้ำใจจนแทบทนไม่ไหว

กว่าเต็กจะทราบถึงวีรกรรมของตี๋เล็ก เม้งก็แทบลงไปกองกับพื้น ร้อนถึงเหล่าคนงานอื่น ต้องพยุงไปพักและทำแผลให้ เต็กมองดูทุกอย่างด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนจะเรียกลูกชายไปตำหนิ

“ลื้อต้องทำให้พวกมันยอมรับในตัวลื้อ ไม่ใช่ทำให้พวกมันยิ่งเกลียดขี้หน้าลื้อ”

“เป็นนักเลง ถ้าขืนทำตัวเป็นพ่อพระ คนอื่นจะกลัวเกรงได้ยังไง”

“ถ้าลื้อปกครองคนด้วยความกลัว พวกมันอาจเชื่อฟังลื้อได้ชั่วครู่ชั่วยาม แต่ไม่มีวันที่มันจะจงรักภักดีกับลื้อตลอดไป วันใดที่สิ้นความเกรงกลัว พวกมันก็จะไปจากลื้อ...จำไว้!”

คืนเดียวกันที่บ้านสุง...หงส์หอบหมอนและผ้าห่มมาให้หลงนอนห้องเดียวกับกุ่ยตามคำสั่งพ่อ โดยมีหมวยมองตามยิ้มๆ หมั่นไส้กุ่ยที่หวงหงส์จนออกนอกหน้า แต่ก็มั่นใจว่าหลงจะไม่เป็นอะไร เพราะดูท่าหงส์จะมีใจให้แน่ๆ

หงส์เขินหน้าแดงให้กับคำกระเซ้าเย้าแหย่ของหมวย แต่ก็แทบหมดอารมณ์หวาน เมื่อยกยามาให้พ่อไม่กี่อึดใจต่อมา เจ้าพ่อใหญ่ซึ่งเคยมีมาดสุขุมลุ่มลึก ถึงกับนั่งถอนใจยาวอย่างหมดสภาพ เมื่อคิดถึงการตายของไช้

เรื่องราวของหญิงชราปริศนาหน้าตลาด และการตายของเธอจากปากหงส์ ทำให้สุงประสาทเสียมาก

“อั๊วไม่อยากให้อาไช้ต้องตายเปล่าเหมือนอาฉาง”

“อาป๊าคิดว่าคนร้ายที่ลอบวางยาอาเจ็กไช้เป็นพวกเดียวกับที่ถล่มโรงงิ้ววันสารทจีนหรือเปล่าคะ”

“ตลอดชีวิตเจ้าพ่อ อั๊วมีศัตรูทั้งในที่ลับและที่แจ้ง ถ้าไม่เพราะความแค้นก็ผลประโยชน์ อั๊วยังไม่ปักใจว่ามันเป็นใครจนกว่าจะมีหลักฐานหรือพยานแน่ชัด แต่ที่แน่ๆอั๊วคิดว่ามันไม่ใช่พวกเดียวกัน สัญชาตญาณอั๊วบอกว่าอย่างนั้น”

น้ำเสียงของพ่อ ทำให้หงส์เริ่มหวั่นใจ “หงส์เป็นห่วงอาป๊า ไม่อยากให้อาป๊าเป็นเจ้าพ่ออีกแล้ว”

“อั๊วออกปากฝากฝังสมาคมเลือดมังกรกับอาตงไว้แล้ว อีกไม่นานอั๊วจะประกาศล้างมือจากวงการนี้เสียที...”

ooooooo

แม้จะปลอบให้ลูกสาวคนเดียวที่เหลือคลายใจเรื่องลาออกจากตำแหน่งเจ้าพ่อและนายกสมาคมเลือดมังกร แต่ตัวสุงเองก็ไม่หายเครียด จนต้องไปเดินเล่นรับลมกลางดึก เลยได้เจอกับหลง ซึ่งนอนไม่หลับเช่นเดียวกัน

สุงหยุดฟังเพลงใบไม้ของหลง ซึ่งเขาเดาว่าเป็นเพลงถึงคนรักอยู่นาน จึงตัดสินใจปรากฏตัว หลงอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะเล่าเรื่อโศกนาฏกรรมอันแสนเศร้าในอดีต

“คนรักของอั๊วถูกฆ่าตายเมื่อเจ็ดปีก่อน อาเหมยตายโดยไม่มีความผิดสักนิด”

“คนที่ฆ่าได้แม้กระทั่งผู้หญิงไม่มีทางสู้ จิตใจมันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน”

หลงสัมผัสได้ถึงความจริงใจจากน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจของสุง แต่ก็ยังไม่ไว้ใจ

“ตอนเถ้าแก่ฆ่าคนตาย เถ้าแก่คิดอะไร”

“อั๊วแค่ต้องการเอาชีวิตรอด ถ้าอั๊วไม่ฆ่ามัน มันก็ต้องฆ่าอั๊ว”

“เถ้าแก่เคยฆ่าคนแค่คนเดียวเท่านั้นหรือ”

“แค่คนเดียวก็เกินพอ ตั้งแต่อั๊วฆ่าไอ้ตี๋เพ้ง อั๊วก็ตั้งสัจจะกับตัวเอง ชาตินี้อั๊วจะไม่ฆ่าใครให้เป็นบาปกรรมอีก!”

หลงกลับไปนอนที่ห้องกุ่ยหลังจากนั้น แต่ใบหน้าและน้ำเสียงจริงใจของสุงก็ตามหลอกหลอน จนเขาแทบไม่เชื่อเลยว่าคนอย่างเจ้าพ่อใหญ่จะฆ่าใครอย่างเลือดเย็นได้

สุดท้ายความเครียดก็ผลักให้หลงมาเดินเล่นรับลมข้างนอกอีกครั้ง แล้วก็ได้ตาลุกวาว เมื่อเห็นว่ามีผู้บุกรุก!

ชายชุดดำปริศนาเล็ดลอดไปถึงห้องสุง หวังปลิดชีพหัวหน้าแก๊งหงส์ดำให้สิ้นชื่อ แต่ทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่า เมื่อสุงยังไม่นอนและตั้งรับทัน แถมหลงยังบุกเข้าไปช่วยอีกต่างหาก

ซ้งมือปืนคนสนิทของเล้งนั่นเองที่เป็นผู้บุกรุก หลงจำหน้าฆาตกรที่ฆ่าเหมยได้ และไม่รอช้า ถลาเข้าหาหวังฆ่าให้หายแค้น แต่ฟัดกันนัวอยู่นาน ซ้งก็ไม่เปิดปากสารภาพว่าใครเป็นคนส่งมา แถมสู้ยิบตาจนหลงแทบหมดแรง

หงส์ หมวยและกุ่ยได้ยินเสียงเอะอะจากห้องสุง เลยรุดไปดู ซ้งเลยฉวยโอกาสนี้จับหงส์เป็นตัวประกัน คุณหนูคนสวยร้องให้จัดการคนร้าย โดยไม่ต้องห่วงเธอ แต่หลงก็ทำไม่ได้ กลัวเธอเป็นอันตรายถึงชีวิต

ในที่สุดซ้งก็หนีไปจนได้ หงส์เจ็บใจมาก ทุบตีหลงไม่ยั้งที่ไม่ทำตามคำสั่งเธอ

“นายปล่อยให้ไอ้ฆาตกรที่ฆ่าเฮียฉางไป ถ้ามันย้อนกลับมาเล่นงานอาป๊าอีกจะว่ายังไง”

“ผมฆ่ามันไม่ได้ มันเสี่ยงกับคุณหนูเกินไป”

“ฉันยอมตาย ดีกว่าปล่อยให้ไอ้คนชั่วที่มันจะฆ่าอาป๊าหนีรอดไปได้”

“ผมเคยทำให้คนที่รักตายต่อหน้าต่อตาไปแล้วครั้งหนึ่ง คุณหนูรู้ไหมว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน ผมจะไม่ยอมให้คนที่ผมรักต้องเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตาผมอีก”

หลงหลุดความในใจออกไป หงส์ถึงกับชะงัก แต่ไม่ทันพูดอะไร หมวยก็มาตามทั้งสองไปพบสุงเสียก่อน

และแล้วเรื่องราวความแค้นระหว่างหลงกับซ้งก็ถูกถ่ายทอดหลังจากนั้น สุงไม่เคยเห็นหน้าซ้งมาก่อน เลยไม่รู้ว่าเป็นคนของเล้ง หลงถึงกับหน้าถอดสี และอดรู้สึกผิดไม่ได้ที่เข้าใจผิดอีกฝ่ายมาตลอด ส่วนหงส์ไม่ทันสังเกตปฏิกิริยาของสุงกับหลง มัวครุ่นคิดหนัก ว่าซ้งน่าจะเป็นสมุนของหนึ่งในแก๊งมาเฟียเลือดมังกรในเยาวราช

กุ่ยซึ่งมายืนฟังด้วย ระแวงว่าซ้งอาจเป็นคนของแก๊งไก่ฟ้า แต่หลงก็ปฏิเสธเสียงเข้ม พร้อมกับบอกว่าซ้งคือมือปืนคนเดียวกับที่ยิงฉางในวันสารทจีนที่ศาลเจ้า

“ต่อให้ตายกี่ร้อยชาติ อั๊วก็จำหน้ามันได้ไม่ลืม ตอนนี้อั๊วแน่ใจแล้วว่าศัตรูของเถ้าแก่กับอั๊วเป็นคนคนเดียวกัน”

สุงเลือดขึ้นหน้าเมื่อเป็นเรื่องของลูกชายคนโต ประกาศกร้าวจะหาตัวมาลงโทษอย่างสาสมให้ได้ หลงสะใจมาก แต่ก็เริ่มไม่แน่ใจและสงสัยว่าอาจเป็นเล้งที่เป็นผู้บงการเรื่องทั้งหมด!

ooooooo

ความกังวลของหลงรู้ถึงหูหงส์จนได้ในคืนเดียวกัน เมื่อเขาตัดสินใจบอกว่าเคยทำงานเป็นคนขับรถให้เล้งเมื่อเจ็ดปีก่อน รวมทั้งเป็นผู้อยู่ในเหตุการณ์การสังหารจันทร์ชมพู คนรักของชลธีหรือธามพี่ชายร่วมสาบานของหงส์

หลงสงสัยว่าเหตุการณ์นั้นอาจเป็นสาเหตุทำให้เหมยต้องตาย ซึ่งหงส์ก็เห็นด้วยแต่ยังไม่มีหลักฐาน

การถูกลอบฆ่าของสุงทำให้สมาชิกแก๊งทุกคนแตกตื่นและหวาดผวาไม่น้อย โดยเฉพาะหมวยกับกุ่ย พูดคุยกันอย่างตึงเครียดว่าใครคือหนอนบ่อนไส้และตัวการที่แท้จริง กุ่ยปักใจเชื่อว่าเป็นหลงเพราะเป็นคนใหม่และทำตัวมีพิรุธตลอด แต่หมวยจับได้ว่าเขามีอคติ เลยสวนกลับจนกลายเป็นเรื่องทะเลาะกันตามเคย

แต่คนเดือดเนื้อร้อนใจกว่าก็คือเต็ก ซึ่งแวะมาหาสุงแต่เช้าพร้อมตี๋เล็ก สุงซึ้งในน้ำใจของสองพ่อลูก แต่ก็ไม่อยากให้กระโตกกระตากหรือแหวกหญ้าให้งูตื่น ส่วนตี๋เล็กร้อนใจเรื่องหงส์ เลยโพล่งออกไปจะขอดูแลเธอแทนสุง เต็กเลยรีบผสมโรงเออออ แต่สุงก็ไม่เล่นด้วย เพราะไม่อยากยกลูกสาวคนเดียวให้คนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออย่างตี๋เล็ก

“ลูกสาวแค่คนเดียวอั๊วดูแลเองได้ คนแก๊งหงส์ดำก็มีตั้งเยอะแยะ”

“ถึงยังไงอีก็ต้องเป็นฝั่งเป็นฝา พี่ใหญ่จะได้หมดห่วง อาหงส์เองก็ไม่ได้มีใครที่ไหนนี่นา อาตี๋เล็กก็ชอบพอกับอาหงส์อยู่ อั๊วว่าถึงเวลาแล้วที่แก๊งหงส์ดำกับแก๊งกระเรียนจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน”

“อาหงส์หัวดื้อ ฟังใครที่ไหน อั๊วเป็นพ่อยังสั่งอีไม่ค่อยจะได้ ยิ่งบังคับยิ่งเตลิด”

“อั๊วนี่แหละจะพิชิตใจน้องหงส์เอง อาแปะอย่ากันสี่กันห้าเลย แค่เอ่ยปากยกน้องหงส์ให้อั๊วก็พอ”

สุงชักฉุนสวนกลับอย่างเหลืออด “ตอนนี้อั๊วมีแต่เรื่องปวดหัวมากพอแล้ว ยังไม่รีบร้อนอยากได้ลูกเขย แต่ถ้าลื้ออดทนรอไม่ไหว อยากจะหาสะใภ้ให้อาป๊าลื้อ จนตัวสั่น ก็ลองไปหาลูกสาวบ้านอื่นมาเป็นเมียซะจะได้จบๆ”

คำปฏิเสธของสุงทำให้หงส์โล่งใจมาก เรื่องราววุ่นวายภายในคณะงิ้วและคดีความของพ่อก็หนักหนาพอดูแล้ว เธอคงไม่มีแรงไปสู้รบและต่อกรกับคนพาลอย่างตี๋เล็กเป็นแน่

แต่คนพาลของหงส์กลับนั่งแทบไม่ติด โวยวายไม่หยุดจนเต็กต้องบากหน้าไปขอความช่วยเหลือจากเมฆินทร์ ซึ่งฝ่ายนั้นก็รับปากดิบดี ทั้งที่ในใจเดือดพล่าน กลัวชายหนุ่มปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างตี๋เล็กจะแย่งหงส์ไป

เกานัดเจอกับเมฆินทร์หลังจากนั้นหัวเราะราวกับคนบ้า เมื่อรู้ว่าตี๋เล็กอยากได้หงส์ไปเป็นเมีย

“ลูกชายเถ้าแก่เต็กคนนี้เลือดร้อน มุทะลุวู่วาม ไม่เอาถ่าน คนมองการณ์ไกลอย่างเถ้าแก่สุง ย่อมไม่ฝากชีวิตลูกสาวไว้กับไอ้ตี๋เล็กแน่ กระผมเอาหัวเป็นประกัน”

เมฆินทร์ถอนใจยาว “ฟังแกแล้วฉันค่อยสบายใจหน่อย ตั้งแต่เมียฉันตาย ตกพุ่มม่ายมาหลายปีฉันยังไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่กับใครอีก จนกระทั่งได้เจอกับคุณหนูหงส์”

“คนระดับท่าน แม้แต่ดาวบนฟ้าก็ยังเด็ดลงมาได้ แต่ทำไมท่านถึงได้ดูจริงจังกับลูกสาวเถ้าแก่สุงนักล่ะครับ”

“รวมอำนาจยังไงล่ะ คุณหนูหงส์เป็นถึงลูกสาวนายกสมาคมเลือดมังกร ถ้าได้อีมาครอบครองอำนาจทุกอย่างก็จะตกอยู่ในกำมือฉัน รวมทั้งที่ดินหัวมังกรนั่นด้วย”

“แต่ที่ดินโรงงิ้วเฟิ่งหวง เราตกลงจะทำธุรกิจร่วมกันไม่ใช่หรือท่าน”

“ที่ดินในเยาวราชแกก็มีตั้งเยอะแยะแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก ที่ตรงนี้...ฉันขอ!”

เกาพูดไม่ออก สะสมความไม่พอใจในตัวเมฆินทร์มากขึ้นเรื่อยๆ...อย่าให้ถึงคราวฉันบ้างละกัน!

เพราะเรื่องเต็กพาตี๋เล็กมาทาบทามลูกสาวแท้ๆ สุงเลยต้องคิดหนัก แม้จะมั่นใจว่าหงส์ไม่มีใจกับตี๋เล็ก แต่ก็ยังไม่มั่นใจ จนต้องเรียกหลงเข้าไปคุยเพื่อฝากฝังตามลำพัง

สุงดูออกว่าหลงก็มีใจกับลูกสาวคนสวย เลยอยากพูดเปิดอกตามประสาคนใจนักเลง อยากให้เขาอยู่ดูแลหงส์ให้มีชีวิตรอดปลอดภัย ไม่ต้องแปดเปื้อนด้วยข้อขัดแย้งบนเส้นทางเจ้าพ่ออย่างเขา

“อั๊วเชื่อว่าคุณหนูสามารถปกครองแก๊งหงส์ดำ รวมทั้งทำให้แก๊งอื่นๆในสมาคมเลือดมังกรยอมรับได้”

สุงไม่เชื่อเช่นนั้น ผู้หญิงบอบบางอย่างหงส์หรือจะสู้ผู้ชายอกสามศอก...บรรดาลูกหลานเจ้าพ่อได้

“เถ้าแก่อย่าได้กังวล คุณหนูหงส์ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา”

สุงอดคล้อยตามไม่ได้ แต่ก็ยังเป็นห่วง...อย่างน้อยๆหงส์ก็คือลูกสาวคนเดียวที่เหลือ

“อาหลง...ถ้าวันหนึ่งไม่มีอั๊ว อั๊วฝากอาหงส์ด้วยนะ”

“อั๊วสัญญาว่าจะปกป้องคุณหนูด้วยชีวิต”

ooooooo


ละครซีรีส์เลือดมังกร : หงส์ ตอนที่ 5 อ่านซีรีส์เลือดมังกร : หงส์ติดตามละครซีรีส์เลือดมังกร : หงส์ ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ,ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์ 31 ก.ค. 2558 09:09 2015-08-03T09:26:59+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ