ข่าว

วิดีโอ



ซีรีส์เลือดมังกร : หงส์

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก แอคชั่น ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: สรรัตน์ จิรบวรวิสุทธิ์

กำกับการแสดงโดย: พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

ผลิตโดย: บริษัท แอค อาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ,ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์

ระหว่างที่หลงหาทางล้างแค้นให้เหมย ไช้ก็เปิดศึกกับเกาซึ่งหยามหน้าด้วยการเปิดบ่อนในเขตแก๊งไก่ฟ้า และซันก็เป็นตัวแทนไปทลายบ่อนของเกาเสียราบคาบ!

เการู้ทุกอย่างจากซาคนสนิท โกรธมากแต่เลือกจะเก็บอาการ ไม่อยากผลีผลามโต้ตอบไช้ให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่คนเดือดร้อนสุดกลับเป็นสุง ซึ่งไม่รีรอจะเรียกตัวไช้และเต็กมาพบกลางดึก

สุงต่อว่าไช้ทันทีที่เจอหน้า โทษฐานก่อเหตุรุนแรงขัดคำสั่งเขา แต่ไช้ก็ไม่สะทกสะท้าน มั่นใจว่าตัวเองทำถูก เต็กหนักใจมาก และพยายามไกล่เกลี่ยให้เห็นแก่ความเป็นพี่น้องร่วมสาบาน

คำว่าพี่น้องทำให้ไช้ของขึ้น “พี่น้อง...จนป่านนี้ลื้อยังกล้าพูดคำนี้อีกหรือ ถ้าพี่ใหญ่ยังคิดถึงพี่คิดถึงน้อง คิดถึงวันที่เราสามคนสาบานร่วมกันในคุกเมื่อสามสิบปีก่อน คงไม่นั่งเฉยปล่อยให้มันหยามน้ำหน้าอั๊วจนถึงวันนี้หรอก”

“เสี่ยเกาเป็นคนสนิทท่าน จะหุนหันพลันแล่นไม่ได้ ลื้อคิดมั่งไหมว่าทำแบบนี้แล้วพี่น้องแก๊งเราจะเป็นยังไงบ้าง”

“เลิกอ้างพี่น้องสักที อั๊วว่าพี่ใหญ่คิดถึงเก้าอี้ตัวเองมากกว่า”

พูดจบก็ผลุนผลันออกไป สุงจะฮึดฮัดไล่หลัง แต่ก็เกิดแน่นหน้าอกล้มลงเสียก่อน หงส์ซึ่งเพิ่งยกป้านน้ำชาเข้ามา ถลาไปหา แต่เขาก็ปัดมือไม่ให้ยุ่ง หงส์เสียใจมากและมัวเป็นห่วงพ่อ เลยไม่ทันสังเกตว่าเต็กมองมาด้วยความสาสมใจ...อีกไม่นานตำแหน่งหัวหน้าแก๊งหงส์ดำจะต้องเป็นของเขาแน่!

สุงรู้ตัวดีว่าร่างกายไม่แข็งแรง แต่ภาระหนักหน่วงและตำแหน่งใหญ่โตในวงการเจ้าพ่อก็ทำให้ไม่มีเวลาใส่ใจ เขาอดทนรอจนหงส์และบรรดาคนงานออกจากห้องส่วนตัว ถึงได้ลืมตาช้าๆ พลางคิดถึงเรื่องในอดีต...

กว่าจะกลายเป็นเจ้าพ่อรุ่นใหญ่ มีคนนับหน้าถือตาทั่วเยาวราชขนาดนี้ สุงต้องผ่านวันเวลาร้ายๆมามาก ไม่เว้นแม้แต่คุกตะรางตั้งแต่ยังหนุ่ม ไช้กับเต็กรู้ดีและนับถือความใจเด็ดของเขามาก จนถึงกับบุกไปหาถึงคุกในคราหนึ่ง เพื่อแจ้งข่าวจากตงหัวหน้าแก๊งเขี้ยวสิงห์และได้ขอสาบานเป็นพี่น้องร่วมแก๊งสามวิหคในคุกนั่นเอง

สุงดึงตัวเองจากอดีต เสียงไช้ต่อว่าเมื่อเย็นยังกึกก้องในหัว โดยเฉพาะที่เขาเพิกเฉย ไม่ช่วยล้างแค้นพวกเกา เถ้าแก่ใหญ่เจ้าของคณะงิ้วถอนใจยาว เข้าใจสถานการณ์ดี แต่ก็อยากให้ไช้เข้าใจเหตุผลเขาด้วย

“ลื้อไม่ได้ตกที่นั่งเดียวกับอั๊ว ลื้อไม่มีวันเข้าใจหรอกอาไช้ ว่าการเป็นพญามังกรเหนือมังกรมันหนักหนาแค่ไหน”

ทันใดนั้นเสียงนาฬิกาบอกเวลาล่วงสู่วันใหม่ก็ดังขึ้น สุงยังไม่ง่วง มัวครุ่นคิดถึงปัญหาอย่างหนัก จนในที่สุดก็คิดหาทางออกได้ และลงมือเขียนจดหมายลับถึงเกา...

ooooooo

จดหมายเชิญไปจิบน้ำชาแกล้มขนมไหว้พระจันทร์อันเลื่องชื่อของคณะงิ้วเฟิ่งหวง ไม่ได้ผิดคาดจากที่เกาคิดไว้ และเขาก็ไม่ลังเลจะตอบรับ ด้วยอยากรู้เหมือนกันว่าสุงจะมาไม้ไหน

หงส์เป็นคนลงมือทำขนมไหว้พระจันทร์อันเลื่องชื่อทั้งหมด แจกจ่ายคนงานและชาวคณะงิ้วจนถ้วนทั่ว และเผื่อแผ่ไปถึงหลง ซึ่งเธอถือเป็นเพื่อนและผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้หลายครั้ง

หลงปลื้มแต่ก็ลำบากใจจะรับ หงส์ต้องคะยั้นคะยออยู่นาน เขาถึงยอม...หลิวมองเห็นอากัปกิริยาของทั้งสองตลอด และทนไม่ได้ที่หงส์ หลานสาวซึ่งเธอรักและเอ็นดูเหมือนลูกสาวแท้ๆจะเกลือกกลั้วกับคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบหลง จนถึงกับออกมากันท่าและพาคุณหนูคนสวยไปคุยอีกทาง

และก็เพราะความระแวงเรื่องหลง หลิวเลยถือโอกาสถามหงส์เรื่องแต่งงาน แต่คุณหนูคนสวยก็บ่ายเบี่ยง เพราะยังไม่เจอคนที่รัก และอยากอยู่ดูแลสุงกับคณะงิ้ว หลิวเข้าใจดี แต่ก็อยากให้เปิดใจ

“ถึงเวลาแต่งลื้อก็ต้องแต่ง หญิงชายน่ะเกิดมาเป็นของคู่กัน ผู้หญิงเราจะดีจะชั่วก็อยู่ที่ผัว มีผัวผิดคิดจนตัวตาย อั๊วโชคดีที่เป็นเมียเฮียไช้ ตั้งแต่อยู่กินด้วยกันมา อีไม่เคยทำให้อั๊วต้องเสียน้ำตาเลยสักครั้ง”

หลิวเหลียวไปทางกรอบรูปคู่ของเธอกับไช้ หงส์อดมองตามไม่ได้ แล้วก็ได้แต่ยิ้ม เมื่อได้ยินคำของหลิว

“จะเลือกใครเป็นคู่ครองต้องดูให้ดีๆนะอาหงส์ เลือกคนที่ขยันขันแข็ง หนักเอาเบาสู้ แต่งกันไปจะได้ไม่ลำบาก”

หงส์ขอตัวกลับหลังจากนั้น หลิวเลยฝากของเยี่ยมไปให้สุง ก่อนจะเรียกให้หลงเดินไปส่ง แต่ที่หงส์กับหลงคิดไม่ถึง คือหลิวมีแผนสูงจะไปค้นห้องหลง แล้วก็ได้สมใจ เมื่อเจอปืนสั้นในกล่อง!

หลงยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง มัวพูดคุยกับหงส์ด้วยท่าทางพินอบพิเทา

“นายเป็นคนแถวนี้เหรอ ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้านายมาก่อน”

“ผมเคยอยู่ที่นี่พักหนึ่ง แต่มันนานมากแล้ว ตั้งแต่ผมเข้ามาหางานทำที่เยาวราช”

“นายยังไม่ตอบฉันเลยว่าก่อนจะมาอยู่กับอาเจ็กไช้ นายทำงานอะไรมาก่อน”

“ผมขายกระเพาะปลาครับ”

หงส์ส่ายหน้าไม่เชื่อ “ดูจากการพูดการจาแล้วไม่น่าใช่ นายไม่ได้เป็นแค่คนขายกระเพาะปลาใช่ไหม อาหลง...ถ้าคิดจะเป็นเพื่อนกันก็ต้องไว้ใจกัน นายอย่ามีลับลมคมในกับฉันได้ไหม”

สายตาคาดคั้นแต่เต็มไปด้วยความจริงใจของเธอ ทำให้หลงใจอ่อน ยอมเล่าว่าเคยเป็นคนขับรถให้ใครคนหนึ่งในเยาวราช หงส์ไม่ทันถามว่าใคร ก็ต้องขอตัวดื้อๆ เมื่อเห็นว่าสุงมีแขกพิเศษมาจิบน้ำชาถึงบ้าน!

เกานั่นเองแขกพิเศษของสุง พร้อมกับเต็กที่มาช่วยสุงเจรจา แต่กลับไร้เงาของไช้ คู่กรณีคนล่าสุดของเกา หงส์ไม่กล้าเข้าไปยุ่มย่าม ได้แต่แอบฟังเงียบๆ จากบทสนทนาเรียบง่ายเป็นกันเอง กลายเป็นเอะอะโวยวาย เมื่อสุงกับเต็กเปิดฉากขอให้เกายุติข้อบาดหมางกับไช้ แต่มีหรือหัวหน้าแก๊งค้างคาวจะยอม

“เถ้าแก่ไช้ส่งคนไปถล่มบ่อนอั๊ววินาศสันตะโร คนของอั๊วตายเป็นเบือ ยังมีอะไรต้องเจรจากันอีก”

สุงถอนใจยาว ก่อนจะแย้งเสียงเรียบ “แต่เท่าที่อั๊วรู้มา บ่อนเสี่ยเกาเข้ามาตั้งในถิ่นของอาไช้”

เกาไม่สะทกสะท้าน ตอกกลับกวนๆ “พวกเด็กๆ

มันทำกัน อั๊วจะไปรู้ได้ยังไง เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่เห็นจะต้องถึงเป็นถึงตาย แค่เถ้าแก่ไช้เอ่ยมาคำเดียว อั๊วจะสั่งให้เด็กย้ายบ่อนออกไปทันที”

“อาไช้เองก็วู่วามไปหน่อย เสี่ยเกาอย่าถือสาเลยนะ ที่มันแล้วก็ให้มันแล้วไป”

สุงพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ผล เกาหัวเสียหนักกว่าเดิม

“มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ เถ้าแก่ไม่ใช่อั๊วก็พูดได้นี่ คนของอั๊วถูกรังแก จะให้ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนได้ยังไง เลิกเข้าข้างเถ้าแก่ไช้สักที ให้ความเป็นธรรมกับอั๊วมั่งสิ หรือต้องให้เรื่องนี้ถึงหูท่าน เถ้าแก่ถึงจะพอใจ”

“เรื่องนี้เป็นเรื่องภายใน อั๊วว่าอย่าทำให้ท่านไม่สบายใจเลยจะดีกว่า”

เต็กช่วยไกล่เกลี่ย ส่วนสุงต้องข่มอารมณ์อย่างมาก เลยเป็นการเปิดโอกาสให้เกายื่นข้อเสนอ

“ถ้าเถ้าแก่ไช้คุกเข่าสำนึกผิดตรงหน้าอั๊ว อั๊วจะยอมยกโทษให้”

สุงชักฉุน แต่ยังรักษาอาการ “ลื้อขอมากไปแล้ว จริงอยู่อาไช้มีส่วนผิด แต่ก็ใช่ว่าลื้อจะถูก เพราะลื้อคอยถือหางให้ท้ายอย่างนี้นี่เอง เด็กของลื้อถึงได้กำเริบเสิบสานกล้าเป็นนักเลงข้ามถิ่น”

เกายักไหล่ ลุกขึ้นเตรียมกลับ “เห็นทีเราจะคุยกันไม่รู้เรื่อง ในเมื่อเถ้าแก่สุงตั้งแง่ว่าแก๊งค้างคาวเป็นฝ่ายผิด อั๊วก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ต่อแต่นี้ไป...อั๊วคงไม่ต้องเกรงใจใครอีก!”

ooooooo

เกากลับไปแล้ว ทิ้งความหนักใจใหญ่หลวงไว้ให้สุง โดยเฉพาะความขัดแย้งที่ทำท่าจะลุกลามใหญ่โตระหว่างเกากับไช้ หงส์สงสารพ่อเลยอยากแบ่งเบาภาระและช่วยแก้ปัญหา แต่สุงกลับตอกกลับแบบไม่ไว้หน้า

“ผู้หญิงอย่างลื้อ...รู้ไปก็เท่านั้น”

“เป็นผู้หญิงแล้วยังไงเหรออาป๊า”

“ผู้หญิงอย่างลื้อไม่ต่างจากแม่โค อ่อนแอ โง่เขลา ไม่มีวันอยู่ร่วมกับมังกรได้!”

หงส์เสียใจมาก เดินคอตกออกไปแล้ว เต็กได้แต่มองตามด้วยความเห็นใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากอยู่หารือเกี่ยวกับปัญหาทุกอย่างกับสุงหลังจากนั้น เถ้าแก่ใหญ่เจ้าของคณะงิ้วหนักใจมาก และเปรยอย่างปลงๆว่าจะหันหลังให้วงการเจ้าพ่อในไม่ช้า เบื่อหน่ายเต็มทีกับความรุนแรงที่ไม่รู้จักพอ เต็กแทบข่มความดีใจไว้ไม่ได้ แต่ยังตีหน้าซื่อถามสุงให้แน่ใจ

สุงพยักหน้ายืนยัน “เป็นเจ้าพ่อเหมือนขึ้นหลังเสือ ไม่ใช่เรื่องง่าย ใจต้องกล้าและมีฝีมือ แต่การก้าวลงจากหลังเสือยิ่งยากกว่า เพราะเสือพร้อมตะปบคอได้ทุกเมื่อ ตำนานเจ้าพ่อในวงการนักเลงจึงมักถูกบันทึกด้วยเลือดแทนน้ำหมึกเสมอ มีแค่ไม่กี่คนที่ล้างมือจากวงการแล้วจะได้แก่ตาย”

“แต่ก็ยังมีคนอีกมากมายที่อยากเป็นเจ้าพ่อ แม้ต้องเอาชีวิตตัวเองเข้าแลกก็ยอม”

“อำนาจเหมือนกองไฟ คนในวงการเหมือนแมลงเม่า แมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟอย่างไม่กลัวตาย เมื่อเข้ามาแล้วก็ยากจะกลับออกไป อาเต็ก...ทุกวันนี้แก๊งกระเรียนของลื้อเป็นยังไงบ้าง”

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีพี่ใหญ่ ไม่มีอะไรต้องน่าเป็นห่วง”

“ปัญหาหลักใหญ่ภายในแก๊งไม่ใช่เรื่องงาน แต่คือความวุ่นวายของคน ลื้อเตรียมตัวไว้ให้พร้อม ตำแหน่งหัวหน้าแก๊งหงส์ดำคนต่อไปคงต้องลำบากลื้อแล้ว”

“ขอแค่พี่ใหญ่สั่งมาคำเดียว อั๊วพร้อมเสมอ”

ฝ่ายหงส์...ช้ำใจไม่หายกับคำพูดของพ่อ เมื่อเห็นจางครูสอนงิ้วประจำคณะมาไหว้พระจันทร์ ก็อดระบายไม่ได้

“อาแปะ...ผู้หญิงอย่างหงส์เป็นได้แค่แม่โคเท่านั้นน่ะหรือ”

“บูเช็กเทียนและซูสีไทเฮามิใช่ผู้หญิงหรอกหรือ ถ้าสตรีเป็นเพียงแม่โค ไฉนจึงยืนอยู่เหนือบัลลังก์มังกรได้”

“แล้วทำไมอาป๊าถึงไม่ยอมให้หงส์รู้เรื่องที่เกิดขึ้นภายในแก๊ง”

“วิถีนักเลงต้องเหี้ยมหาญดุดัน ริจะขึ้นเป็นใหญ่ กายใจต้องเข้มแข็งเด็ดขาด จึงจะสามารถเป็นผู้นำให้คนอื่นยอมก้มหัวให้ได้ หากเป็นแม่ทัพแล้วไม่กล้าตัดหัวคน จะปกครองคนได้อย่างไร”

“แต่หงส์ว่าความนุ่มนวล เยือกเย็นน่าจะครองใจคนได้มากกว่าการใช้กำลังบังคับขู่เข็ญ ผู้ชายชอบหลงคิดว่าตัวเองเก่งที่สุด ดูถูกผู้หญิงว่าด้อย แต่ผู้ชายจำนวนไม่น้อยก็ตายด้วยน้ำมือผู้หญิงมานักต่อนักแล้ว จริงไหมคะอาแปะ”

หงส์ผละไปแล้ว ทิ้งจางให้มองตามด้วยความชื่นชมและเอ็นดู คุณหนูคนสวยแห่งแก๊งหงส์ดำฉลาดปราดเปรื่องสมกับเป็นทายาทของสุง แต่เขาคงช่วยอะไรไม่ได้มาก นอกจากเอาใจช่วยให้เธอเอาชนะใจพ่อให้ได้สักวัน

ooooooo

ค่ำคืนวันไหว้พระจันทร์ช่างเงียบเหงาเหลือเกินสำหรับหลง แต่กล่องใส่ขนมของหงส์ก็ทำให้อดยิ้มบางๆไม่ได้ นักฆ่าหนุ่มเดินเล่นชื่นชมบรรยากาศเรื่อยๆจนถึงศาลเจ้า แล้วก็ได้พบกับคุณหนูคนสวยโดยบังเอิญ แสงสีและโคมไฟประดับมากมายทำให้หงส์สบายใจขึ้น เธอไหว้พระจันทร์และชวนหลงคุยอย่างอารมณ์ดี

“ไหว้พระจันทร์คืนนี้ ถ้านายขอพรได้หนึ่งข้อ นายจะขออะไร”

“ขอให้ดวงวิญญาณอาเหมย คนรักของผมมีความสุข...แล้วคุณหนูล่ะ”

“ขอให้อาป๊ารักฉันบ้าง แค่ครึ่งหนึ่งของเฮียฉางก็ยังดี”

“คุณหนูเป็นลูกสาวเถ้าแก่สุง ทำไมอีจะไม่รัก”

“เพราะฉันเป็นต้นเหตุทำให้อาม้า ทำให้เฮียฉางต้องตาย อาป๊าเกลียดฉัน หาว่าฉันเป็นตัวซวย นำความวิบัติมาให้ แม้แต่หน้าฉันก็ยังไม่อยากมอง จนบางทีฉันก็อยากจะหนีไปไกลๆ ไปซะให้พ้นๆ”

“การที่เราวิ่งหนีความเศร้าไม่ได้หมายความว่าเราจะวิ่งไปเจอกับความสุขเสมอไป”

หงส์แหงนหน้ามองดวงจันทร์ ยิ้มเศร้าๆแต่ก็มีความหวัง “ดวงจันทร์ยังมีขึ้นมีแรม นับประสาอะไรกับชีวิตคน ฉันจะอดทนจนกว่าจะถึงวันที่ชีวิตฉันสดใสเหมือนดวงจันทร์ที่อยู่บนโน้น”

หลงแยกจากหงส์ไม่นานหลังจากนั้น ความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยนยังหลงเหลือจนถึงบ้านไช้ แต่ก็ต้องตาลุกวาว เมื่อพบว่าห้องพักถูกรื้อค้น ทันใดนั้น...หลิวก็ปรากฏตัวพร้อมปืนสั้นคู่ใจของเขา

“พกปืนเข้ามาในบ้านอั๊ว คนดีๆที่ไหนเขาทำกัน รีบเก็บสมบัติของลื้อแล้วไสหัวไปซะ ก่อนที่เฮียไช้จะกลับมา”

สีหน้าดุดันของหลิว ทำให้หลงไม่อยากเถียง แต่ครั้นจะขอรอบอกลาไช้ เธอก็ไม่ยอม แถมขู่จะแจ้งตำรวจ ท้ายที่สุดเลยได้แต่เก็บของเงียบๆ แล้วไปคุกเข่าหน้าร้าน แสดงการคารวะต่อไช้และหลิวเป็นครั้งสุดท้าย หลิวซึ่งมองมาจากในบ้านถึงกับพูดไม่ออก...พลางคิดด้วยความสับสนในใจ ไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือผิดกันแน่

กว่าไช้จะกลับบ้าน หลงก็ไปไกลแล้ว เสี่ยใหญ่โมโหเมียมากที่ไล่คนขับรถคนโปรดออก หลิวหน้าเสีย แต่ยังแถหน้าตายว่าหลงแอบซ่อนปืนไว้ในห้อง ไช้อยากจะเป็นบ้า แหวลั่นด้วยความโกรธสุดขีด

“แค่นั้นน่ะหรือ ปืนอั๊วก็มี หลายกระบอกด้วย ทำไมลื้อไม่ไล่อั๊วไปอีกคนล่ะ”

“เฮีย...มันเหมือนกันซะที่ไหน อาหลงมันก็แค่จับกังคนหนึ่ง”

“อาหลงเป็นคนช่วยชีวิตอั๊ว ไม่ใช่แค่จับกัง อั๊วผิดหวังในตัวลื้อจริงๆ”

ฝ่ายหลง...เดินเปะปะอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ตัวจริงๆว่ามาถึงหน้าโรงงิ้วเฟิ่งหวงตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เขาก็ไม่มีแก่ใจจะเดินต่อ ได้แต่นั่งเป่าใบไม้ไปตามอารมณ์ที่ล่องลอย หงส์ซึ่งแอบมาซ้อมรำทวนและโหนผ้าตอนดึกๆได้ยินเข้า ก็พยายามเงี่ยหูฟังและตามหาต้นเสียง แต่ก็ไม่พบใคร

หลงเห็นหงส์แต่ก็ตัดใจไม่แสดงตัว ได้แต่ส่งความคิดถึงและคำอำลาไปให้ ตามประสาคนที่รู้สึกดีๆต่อกัน...

กลางดึกคืนเดียวกันที่บ้านเต็ก...ตี๋เล็กโวยลั่นเมื่อพ่อประกาศไม่มีวันให้แต่งงานกับหยกมณี เขาไม่เข้าใจว่าพ่อจะจงเกลียดจงชังอะไรนักร้องสาวนักหนา ทั้งที่เธอก็ร้องเพลงในฉั่วเทียนเหลาภัตตาคารดัง ไม่ใช่สาวโรงน้ำชาธรรมดา

“ก็เหมือนกันนั่นแหละ ผู้หญิงเหลวแหลกพรรค์นั้น ผ่านผู้ชายมาตั้งเท่าไหร่ ผู้หญิงมีตั้งมากมาย หาที่มันดีๆกว่านี้ได้ไหม ลื้อเลิกคิดเรื่องนี้ไปเลยอาตี๋เล็ก หัวเด็ดตีนขาดอั๊วก็ไม่ยอมให้ลื้อเอามันมาทำเมีย”

“แต่อั๊วรักหยกมณีนี่อาป๊า ชาตินี้อั๊วรักใครไม่ได้อีกแล้ว”

“อีกไม่นานพี่ใหญ่วางมือ อั๊วขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งหงส์ดำแทน มีทั้งอำนาจทั้งบารมี แต่กลับมีลูกสะใภ้เป็นนักเต้นกินรำกิน อั๊วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ถ้าลื้อไม่มีปัญญาหาเมียดีๆ อั๊วจะหาให้”

“พอเลย...อั๊วไม่ยอมให้อาป๊าจับคลุมถุงชน แต่งงานกับคนที่อั๊วไม่ได้รักเป็นอันขาด!”

ooooooo

ถึงเต็กจะยืนยันปฏิเสธแค่ไหน ตี๋เล็กก็ไม่ยอมแพ้เรื่องหยกมณี และวันนี้เขาก็ตัดสินใจไปรวบหัว รวบหางนักร้องสาวถึงในห้องพัก หยกมณีหน้าเสีย แต่ก็ใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนเอาตัวรอดไปได้ แถมหลอกถามเรื่องเต็กจะได้เป็นหัวหน้าแก๊งหงส์ดำอีกต่างหาก เพราะยังทำใจให้เชื่อไม่ได้

“แน่ซะยิ่งกว่าแน่ อาแปะสุงบอกกับอาป๊าเองว่าจะวางมือ แล้วจะมีใครในแก๊งสามวิหคเหมาะสมไปกว่าอาป๊าของเฮีย ถึงตอนนั้นเฮียก็จะได้เป็นหัวหน้าแก๊งกระเรียนแทนอาป๊า ส่วนหยกก็จะได้เป็นเมียเจ้าพ่อ...ดีไหม”

สายตาโลมเลียของเขาทำให้หยกมณีสะอิดสะเอียน แต่ก็พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ และใช้เล่ห์กลแอบใส่ยาสลบให้เขากิน กว่าตี๋เล็กจะรู้สึกตัวอีกทีก็เช้าวันต่อมา แล้วก็จำอะไรไม่ได้เลย

หยกมณียิ้มร่าออกจากบ้านแต่เช้าของวันเดียวกัน โดยมีจุดมุ่งหมายคือศาลเจ้า เพื่อดักเจอหงส์ คุณหนูคนสวยถึงกับหน้าซีดเผือด เมื่อได้ยินว่าสุงคิดจะยกตำแหน่งหัวหน้าแก๊งหงส์ดำให้เต็ก ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขอย่างเธอ

แต่ถึงกระนั้นหงส์ก็ไม่โกรธ แถมแก้ต่างให้พ่อด้วย “หงส์เป็นผู้หญิง จะขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งได้ยังไง ตั้งแต่เปิดสมาคมเลือดมังกรมา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเคยเป็นหัวหน้าแก๊งมาก่อน”

“ไม่เคยมี...ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีนี่ มันขึ้นอยู่กับเธอต่างหากว่าจะสามารถทำให้พวกผู้ชายยอมก้มหัวให้ผู้หญิงอย่างเธอหรือเปล่า แต่ถ้าเธอคิดว่าตัวเองไร้น้ำยา จะนั่งกราบไหว้ฟ้าดินหวังพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์อยู่อย่างนี้ก็ตามใจ”

ด้านสุง...ไม่รู้ตัวว่าทำให้หงส์เป็นห่วง มัวเหม่อลอยคิดถึงฉาง ลูกชายคนโตความหวังและความภาคภูมิใจของเขามาตลอดหลายปี และวันนี้ก็เหมือนทุกวัน ที่เขามานั่งเล่นหมากรุกคนเดียว ภาพความทรงจำสมัยฉางเริ่มเล่นหมากรุกใหม่ๆผุดขึ้นอีกครั้ง เขายังจำได้ดีว่า
ลูกชายคนโตช่างสังเกตและชอบการเรียนรู้มากแค่ไหน

“การเดินหมากของอาป๊ารัดกุม ไม่เปิดช่องว่างให้อั๊วเลยแม้แต่ตาเดียว อั๊วไม่มีทางเอาชนะอาป๊าได้”

“เล่นหมากรุกอย่าเอาแต่บุก ต้องรู้จักระวังข้างหลังด้วย เดินหมากผิดตาเดียว หมายถึงแพ้ทั้งกระดาน ลื้อเป็นลูกชายอั๊ว...วันข้างหน้าจะต้องสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าแก๊งหงส์ดำต่อจากอั๊ว อยู่ในวงการนักเลง ลื้อต้องรอบคอบให้มาก เพราะถ้าพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ย่อมหมายถึงชีวิต!”

สุงค่อยๆดึงตัวเองจากอดีต ที่นั่งตรงข้ามยังว่างเปล่า แต่ก็เพียงไม่นานนัก เมื่อหงส์ทรุดตัวนั่งแทน

“หมากของอาป๊าบอกว่าไม่มีสมาธิ อาป๊ามัวแต่ระวังขุนจนลืมเบี้ยที่อยู่ใกล้ตัว ปล่อยช่องให้อีกฝ่ายรุกฆาต”

“อั๊วเพิ่งรู้ว่าลื้อเล่นหมากรุกเป็นกับเขาด้วย อาแปะจางสอนลื้อหรือ”

หงส์ส่ายหน้า “หงส์แอบจำตอนที่อาป๊าเล่นหมากรุกกับเฮียฉาง”

สุงถึงกับอึ้ง คิดไม่ถึงว่าลูกสาวซึ่งไม่เคยอยู่ในสายตาจะฉลาดและหัวดี แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่อยากยอมรับ และตอกใส่หน้าด้วยน้ำเสียงห้วนจัดเหมือนเคย แต่หงส์ก็ไม่ถือสา แถมถามถึงเรื่องตำแหน่งหัวหน้าแก๊งหงส์ดำ ซึ่งเธอได้ยินว่าเขาจะยกให้เต็ก สุงไม่ปฏิเสธ เพราะไม่มีแก่ใจจะอยู่ในวงการนี้แล้ว

หงส์เข้าใจความรู้สึกพ่อดี แต่ก็อยากให้เขาคิดถึงคณะงิ้วด้วย “ถึงจะลงจากตำแหน่งเจ้าพ่อ แต่อาป๊าจะหมดอาลัยตายอยากอย่างนี้ไม่ได้ ถึงยังไงโรงงิ้วเฟิ่งหวงของเราก็ยังต้องการให้อาป๊าเป็นเสาหลักนะคะ”

คำพูดเตือนสติของหงส์ ทำให้สุงอึ้งเป็นรอบที่สอง และเกือบจะไล่เธอไปให้พ้นหน้าอยู่แล้ว ถ้าบังเอิญจะไม่เห็นแผลและรอยช้ำตามตัวของลูกสาว หงส์หลบตา ไม่อยากให้พ่อรู้ว่าแอบฝึกงิ้วจนล้มหลายครั้ง แต่ก็ทำได้แค่เฉไฉกลบเกลื่อนว่าเป็นเพราะความซุ่มซ่ามของเธอ สุงมองมาด้วยความสงสัย

“อย่าให้รู้ว่าลื้อยังดื้อด้านขัดคำสั่งอั๊วแอบเล่นงิ้ว ...ไปได้!”

ooooooo

หงส์ไม่รู้ว่าจะปิดเรื่องแอบซ้อมงิ้วจากพ่อได้อีกนานแค่ไหน แต่เธอก็ไม่ย่อท้อและจะฝึกต่อจนกว่าจะถึงวันที่พ่อยอมรับ ขณะเดียวกันกุ่ยก็พยายามฝึกซ้อมอย่างหนัก โดยมีหมวยเพื่อนสาวร่วมคณะคอยให้กำลังใจ

แต่ที่กุ่ยแปลกใจมากคืออีกหนึ่งกำลังใจจากหญิงสาวท่าทางแปลกๆในมุมมืดซึ่งเขาไม่เคยเห็นหน้าชัดๆ เธอหมั่นมาดูเขาซ้อมเสมอ แต่เขาก็ไม่ได้ติดใจอะไร นอกจากคิดว่าเธอคือชาวบ้านที่เฝ้าตามดูเขาเท่านั้น

ด้านหลง...หมดที่พึ่งต้องแบกหน้าไปขอนอนในศาลเจ้า ซินแสง้วงดูจะคุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี เลยกล้าพอจะเตือนสติให้อีกฝ่ายทำใจ อย่าโกรธแค้นและทำตัวล่องลอยไร้แก่นสารแบบนี้

“ชีวิตที่ไร้จุดหมาย ก็ไม่ต่างอะไรกับฝุ่นละอองที่ล่องลอยไปกับสายลม ไม่รู้ว่าจะพัดไปที่ไหนและเมื่อไหร่”

“ถึงชีวิตอั๊วจะไม่มีจุดหมาย แต่อั๊วก็มีเป้าหมาย”

“หากเป้าหมายนั้นทำให้คนอื่นต้องทุกข์ แล้วใจลื้อจะเป็นสุขได้ยังไง”

หลงนิ่งเงียบคิดตาม แต่ในใจก็อัดแน่นด้วยความแค้นจนไม่คิดจะเปลี่ยนใจ ซินแสง้วงก็พอเดาได้ ไม่อยากเซ้าซี้หรือกดดันให้มากกว่านี้...ก็ได้แต่หวังว่าจะมีใครสักคนทำให้เขาคิดได้

แล้วคนคนนั้นก็น่าจะเป็นหงส์ คุณหนูคนสวยแวะมาที่ศาลเจ้าแทบทุกวัน ด้วยความหวังเล็กๆจะได้เจอหลงสักครั้ง แต่นักฆ่าหนุ่มก็ไม่กล้าปรากฏตัว กลัวใจตัวเองจะหวั่นไหวและแก้แค้นตามที่ตั้งใจไม่ได้

ภาพคุณหนูคนสวยวนเวียนในหัวเขาบ่อยๆ จนหลงแทบทนไม่ไหว จะไปเจอเธอให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทุกอย่างก็ต้องล้มเลิก เมื่อเขาดันบังเอิญเห็นและได้ยินซาตามเกาเข้าไปคุยกับใครบางคนที่ฉั่วเทียนเหลา

เพราะความอยากรู้อยากเห็นแท้ๆ เลยทำให้หลงพาตัวไปแอบฟังถึงในห้องจัดเลี้ยง เขาจำเสียงเกาได้ดี แต่ก็จำเสียงอีกคนไม่ได้ แต่ที่นักฆ่าหนุ่มไม่รู้คือเกามาพบเมฆินทร์ นักการเมืองใหญ่ผู้มีอิทธิพล เพื่อขอให้ช่วยเก็บไช้ให้ เพราะตอนนี้สุงกับเต็กยื่นมือเข้ามาเอี่ยว ลำพังเขาคนเดียวคงจัดการไม่ได้

เมฆินทร์พยักหน้าเข้าใจดี “เขาเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน ก็ย่อมเป็นเดือดเป็นแค้นแทนเป็นธรรมดา”

“ผมเกรงว่าหากปล่อยเถ้าแก่ไช้ไว้จะกลายเป็นหอกข้างแคร่เข้าสักวัน”

“ก็แค่เสือแก่เขี้ยวหักไร้พิษสงตัวหนึ่ง แกจะกลัวอะไร”

“ขึ้นชื่อว่าเสือ ถึงอย่างไรก็ไว้ใจไม่ได้วันยังค่ำ ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าส่งคนมายิงถล่มบ่อนอุกอาจอย่างนี้”

สีหน้าคั่งแค้นของเกา ทำให้เมฆินทร์ต้องถอนใจเหนื่อยหน่าย ไม่อยากยุ่งด้วย แต่ก็เหมือนจะเลี่ยงไม่ได้

เกาก็พอเดาได้ เลยพยายามหว่านล้อม “ถ้าไม่มีเถ้าแก่ไช้สักคน ผลประโยชน์มหาศาลที่เคยเป็นของแก๊งไก่ฟ้าจะตกเป็นของเราทั้งหมด ผมจะตอบแทนในความกรุณาของท่าน...หกสิบสี่สิบ”

“มันจะไม่น้อยไปหน่อยหรือ ต้องห้าสิบห้าสิบ มันถึงจะคุ้มค่าเหนื่อย”

เกาคิดนิดเดียว ก่อนตอบรับ “ตกลง...แต่ครั้งนี้หวังว่าจะไม่พลาดเหมือนคราวที่แล้วอีกนะครับท่าน”

เมฆินทร์พยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง ให้จัดการล้างครัวไช้ตอนสองยาม!

หลงได้ยินทุกอย่าง หน้าซีดเมื่อคิดได้ว่าไช้กับหลิวจะมีภัยในอีกไม่กี่ชั่วโมง นักฆ่าหนุ่มไม่รอช้า หาทางเล็ดลอดฝ่าเหล่าบอดี้การ์ดของเมฆินทร์ออกไปจนได้ แต่ก็หนีไม่พ้นชานนท์ ตำรวจหนุ่มรูปหล่อซึ่งถูกหลิวตามมาจับหลงเข้าคุก

ooooooo

หงส์ตามหาหลงจนทั่ว แต่ก็ไม่เห็นเขาแม้แต่เงา และเมื่อกลับถึงบ้าน คุณหนูคนสวยก็ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อสุงรออยู่ พร้อมสมุดจดท่ารำและโพยท่องบทงิ้วของเธอ

“ดูเหมือนลื้อจะอยากวัดรอยเท้าอาฉาง เล่นบทบู๊มากเลยสินะ ถึงได้จดท่ารำและบทร้องไว้ทุกตัวอักษรแบบนี้”

จบคำก็ฉีกสมุดแล้วโยนเข้ากองไฟ หงส์ใจหายวาบ ร้องไห้โฮด้วยความเสียดาย

“อาป๊า...หงส์ผิดไปแล้ว ยกโทษให้หงส์ด้วย”

“รู้ว่าผิดแต่ลื้อก็ยังกล้า ลื้อจะลองดีกับอั๊วใช่ไหม ...นังลูกสารเลว!”

สุงคว้าไม้ทวนมาฟาดลูกสาวไม่ยั้ง ร้อนถึงกุ่ยกับหมวยต้องรี่มาขวาง แต่หงส์ก็ไม่หนี ยอมให้พ่อตี

“อั๊วสอนทำไมไม่รู้จักจำ ผู้หญิงเล่นงิ้วไม่มี วันเจริญ”

คำพูดของพ่อทิ่มแทงใจเหมือนเคย แต่ก็ไม่ได้บั่นทอนความตั้งใจจริงของเธอเลย

“ศิลปะไม่มีวันทำให้ใครตกต่ำ ไม่ว่าหญิงหรือชาย”

“อาหงส์...เดี๋ยวนี้ลื้อกล้าเถียงอั๊วหรือ อย่าอยู่เลยนังลูกชั่ว”

ขาดคำก็กระหน่ำตี แต่จู่ๆก็ต้องหยุด เพราะเกิดอาการหน้ามืดหายใจไม่ออกชั่วขณะ!

กุ่ยกับหมวยถึงกับมึน ก่อนจะรวบรวมสติได้ ช่วยหงส์พาสุงไปนอนในห้อง สองหนุ่มสาวชาวคณะงิ้วบ่นงึมงำไม่หยุด เคืองสุงไม่น้อยที่ทำโทษหงส์อย่างหนัก ทั้งที่เมื่อก่อนกิมลั้งแม่แท้ๆของหงส์ก็เคยเป็นนางเอกงิ้ว คุณหนูคนสวยถึงกับอึ้ง ไม่เคยได้ยินมาก่อน แถมไม่เคยเห็นด้วยซ้ำว่าแม่แท้ๆหน้าตาเป็นยังไง

ฟากหลงต้องใช้ความพยายามอย่างหนัก ข่มอารมณ์ไม่ให้ใจร้อน และอดทนรอเวลาจนเกือบเที่ยงคืน ถึงได้หลอกล่อพวกตำรวจ และหาทางหนีไปช่วยไช้กับหลิวจนได้ นักฆ่าหนุ่มรอไม่กี่อึดใจ เจ็งบอดี้การ์ดคนสนิทของเมฆินทร์ก็ยกพวกเข้ามา แต่ทั้งหมดก็สู้หลงไม่ได้ ต้องพ่ายแพ้หนีไปก่อน ทั้งที่ยังปฏิบัติภารกิจไม่เสร็จ

ชานนท์กับกองตำรวจมาถึงบ้านไช้ไม่นานหลัง

จากนั้น หลงรออยู่แล้ว ไม่หนีหรือดิ้นรนแม้แต่น้อย เมื่อถูกจับเข้าคุกอีกครั้ง ไช้ได้แต่มองตามเครียดๆ ไม่ต่างจากหลิว...ซึ่งเพิ่งรู้ตัวว่ามองหลงผิดมาตลอด

ภารกิจล้มเหลวทำให้เจ็งนั่งไม่ติด รู้ดีว่าเจ้านายโหดเหี้ยมและเลือดเย็นแค่ไหน แต่เมฆินทร์ก็ทำให้แปลกใจ ด้วยการไม่ฆ่าเขา แต่ส่งไปกบดานนอกเมือง เกามองมาด้วยความไม่ชอบใจ แต่ก็ทำได้แค่บ่นกระปอดกระแปด

“ตอนนี้ไอ้เถ้าแก่ไช้มันคงระวังตัวแจ ไม่เปิดช่องให้เราเล่นงานมันง่ายๆ”

“ถ้าแก๊งสามวิหคหันหน้าเข้าหากันเมื่อไหร่ แก๊งของแกคงราบเป็นหน้ากลอง หนำซ้ำจะเดือดร้อนมาถึงฉันด้วย!”

เรื่องไช้กับหลิวถูกลอบฆ่ารู้ถึงหูสุงกับเต็กในเช้าวันต่อมา หงส์ซึ่งยกข้าวมาให้พ่อ ถึงกับหูผึ่ง แต่ก็ต้องหลบฉาก เมื่อถูกพ่อส่งสายตาดุๆกับคำพูดบาดหูมาให้ แถมอาหารที่เธอเตรียมให้ก็ถูกมองแบบดูถูก จนเต็กสงสารต้องช่วยไกล่เกลี่ย แต่ก็เหมือนจะไม่ได้ผล สุงไม่เคยมองหงส์ในแง่ดีเลย ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน

ในที่สุดหงส์ก็รู้จนได้ว่าหลงไปก่อวีรกรรมช่วยไช้กับหลิวจากการถูกลอบฆ่า แต่ดันถูกขังในคุก คุณหนูคนสวยเป็นกังวลและเป็นห่วงมาก จนต้องแล่นไปเยี่ยมในบ่ายของวันเดียวกัน พร้อมกับตัดพ้อด้วยความน้อยใจ

“มีอะไรทำไมนายถึงไม่บอกฉัน นึกจะไปก็ไป นึกจะมาก็มา แล้วยังกล้าทำเรื่องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายแบบนี้อีก”

“ผมเหมือนคนที่ตายไปแล้วนับตั้งแต่สูญเสียคนรักเมื่อเจ็ดปีก่อน ทุกวันนี้จะอยู่หรือตายก็ไม่สำคัญ”

“ถึงชีวิตฉันจะไม่ได้ดีไปกว่านาย แต่อย่างน้อยฉันก็มีความหวัง...และความหวังคือเหตุผลที่คนเรายังมีลมหายใจต่อไป อยู่เพื่อคนที่เรารัก...เหมือนฉันที่มีชีวิตอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อดูแลอาป๊า”

“เหตุผลที่ทำให้ผมยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปก็คือความแค้น ผมคงตายตาไม่หลับ ถ้ายังไม่ได้แก้แค้นให้อาเหมย”

“นายจะแก้แค้นยังไง”

“เชื่อผมเถอะ คุณหนูไม่อยากรู้หรอก!”

ooooooo

หงส์เห็นใจหลงมากที่ใช้ความแค้นหล่อเลี้ยงชีวิตจนกลายเป็นคนเย็นชา ไร้ซึ่งเมตตาและความสุข แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากรอให้เวลาและความคุ้นเคยช่วยให้เขาเบาบางความโกรธแค้นลง คุณหนูคนสวยแยกจากหลงไม่นานหลังจากนั้น และเมื่อกลับถึงบ้าน ก็เจอสุงยืนรออยู่แล้ว พร้อมสีหน้าดุดัน

“เป็นผู้หญิงอย่าเที่ยววิ่งแร่หาผู้ชาย เดี๋ยวคนอื่นเขาจะด่ามาถึงอั๊วได้ ทำตัวแบบนี้ ใครที่ไหนจะเอาไปเป็นเมีย!”

แต่ถึงสุงจะเหม็นขี้หน้าลูกสาวมากแค่ไหน เต็กก็ไม่ได้นึกรังเกียจ ชื่นชมเสียด้วยซ้ำที่เธอเป็นคนขยัน ฉลาดและอดทน เหมาะเป็นสะใภ้ที่ดี ซึ่งเขาก็พยายามเกลี้ยกล่อมและหว่านล้อมตี๋เล็กลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ให้เห็นคุณสมบัติเพียบพร้อมของหงส์ แต่ชายหนุ่มเจ้าสำราญก็รั้น ยืนยันจะแต่งงานกับหยกมณีคนเดียว

ด้านหลง...เบิกตาโพลงอย่างนึกไม่ถึง เมื่อเห็นหลิวหอบข้าวของมากมายมาเยี่ยมบ่ายวันเดียวกัน ความดีของเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ช่วยชีวิตเธอกับไช้ ทำให้มองอดีตคนขับรถไม่มีหัวนอนปลายเท้าในแง่ดีมากขึ้น

“ใจเย็นๆนะ เฮียไช้กำลังวิ่งเต้นหาทางช่วยลื้ออยู่... ที่ลื้อต้องตกอยู่ในสภาพนี้เพราะอั๊วแท้ๆ”

หลงส่ายหน้ายิ้มบางๆให้อีกฝ่ายสบายใจ “เป็นเพราะอั๊วทำตัวเองต่างหาก เถ้าแก่ไช้กับเถ้าแก่เนี้ยมีพระคุณกับอั๊ว แค่อีไว้ใจคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างอั๊ว อั๊วก็ซึ้งใจแล้ว”

“อั๊วทำไม่ดีกับลื้อ ลื้อไม่โกรธอั๊วมั่งเลยหรืออาหลง ลื้อว่าอั๊ว ด่าอั๊วก็ได้นะ”

หลงยืนยันว่าไม่เคยโกรธ หลิวถึงกับน้ำตาคลอ ยอมก้มหัวสำนึกผิดจนหลงตกใจ แต่หลิวก็อยากทำสักครั้งเพื่อขอบคุณและตอบแทนน้ำใจดีงาม และตั้งใจว่าถ้าหลงหลุดมาได้ จะรักและเลี้ยงดูอย่างดีให้เหมือนลูกชายตนเลยทีเดียว

หลิวกลับไปแล้ว แต่หลงยังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยคนเดียวในห้องขัง คำพูดของหงส์ลอยมาในห้วงความคิด โดยเฉพาะตอนที่เธอบอกให้มีความหวัง จะได้มีกำลังใจจะใช้ชีวิตต่อ นักฆ่าหนุ่มถอนใจยาว รู้ถึงความปรารถนาดีของคุณหนูคนสวย แต่เขาคงจะทำใจไม่ได้และนอนตายตาไม่หลับ หากไม่ได้ล้างแค้นให้เหมย

“คนที่ผมรักตายไปแล้ว จะเหลือก็แต่คนที่ผมแค้นเท่านั้น ผมไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากฆ่าคนที่คุณหนูรัก”

ในที่สุดวันแสดงงิ้วก็มาถึงอีกครั้ง กุ่ยฝึกซ้อมอย่าง หนักเพื่อตอบแทนสุงและทำให้ทุกคนในคณะภูมิใจ

แต่เพราะกดดันอย่างหนัก อดีตหนุ่มตัวตลกเลยทำได้ไม่ค่อยดีนัก โชคดีที่หงส์คอยสนับสนุนและให้กำลังใจตลอด เขาเลยฮึดขึ้นมาได้ โดยไม่รู้เลยว่าหมวยเฝ้ามองตามห่างๆ และอดน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่เคยหันมามองเธอเลย

แต่ถึงจะเตรียมตัวมาดีแค่ไหน กุ่ยก็อดตื่นเต้นไม่ได้ เมื่อถึงเวลาแสดงจริง คนดูเห็นหน้าเขาก็พากันร้องยี้ แล้วค่อยๆทยอยออกจนเกือบหมดโรง แต่นั่นกลับทำให้เขาเห็นหญิงสาวแปลกหน้าที่เคยแวะมาดูเขาซ้อมอีกครั้ง

ซื่อเหนียงนั่นเองที่แวะเวียนมาดูลูกชายคนเดียวซ้อมบ่อยๆ และวันนี้เธอก็ไม่พลาดจะมาดูเขาขึ้นแสดง กุ่ยไม่รู้ว่าเธอคือใคร แต่เธอก็คือคนดูคนเดียวที่เหลือ เลยตั้งใจเต็มที่ แต่สุดท้ายก็พลาดตกจากเชือกแขนเดาะ!

ชาวคณะทุกคนรวมทั้งสุงพากันวิ่งไปดูอาการของกุ่ย ซื่อเหนียงก็อยากเข้าไปด้วย แต่ก็ใจไม่กล้าพอ สุงหันมาเห็นพอดี ถึงกับตะลึงเพราะไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก ซื่อเหนียงส่ายหน้าวิงวอนขอไม่ให้แสดงตัวว่ารู้จักกัน สุงเข้าใจดี แต่ก็เก็บอาการไม่ค่อยได้ จนหงส์สังเกตเห็น และมั่นใจว่าพ่อต้องมีความลับบางอย่างปิดบังไว้แน่

ooooooo

ไช้วิ่งเต้นเอาตัวหลงออกมาจนได้ พร้อมมอบตำแหน่งใหม่ให้เป็นมือขวาตามคุ้มกันเขา เมื่อหงส์แวะมาเยี่ยมเขาในบ่ายวันเดียวกันเลยไม่พบ เจอแต่ชานนท์ที่ได้แต่มองตามคุณหนูคนสวยตาละห้อย เมื่อเธอผลุนผลันออกไป หลังจากที่เขาบอกว่าไช้ประกันตัวหลงออกไปแล้ว

เสียงเพลงเป่าใบไม้ในศาลเจ้าทำให้หงส์ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ก่อนจะเดินตามเสียงไปจนพบชายหนุ่มที่คิดถึง หลงก็ดีใจไม่แพ้กัน แต่ก็ไม่กล้าแสดงออก นอกจากพูดถึงภารกิจสำคัญของตน

“ตราบใดที่ภารกิจของผมยังไม่สำเร็จลุล่วง ผมก็ยังไปไหนไม่ได้”

“อาเจ็กถูกลอบปองร้าย นายรู้ไหมว่าเป็นฝีมือใคร เสี่ยเกาใช่ไหม”

ภาพการพบปะของเกากับใครบางคนที่ฉั่วเทียนเหลา ทำให้หลงกัดฟันกรอด แค้นใจแทนไช้

“เถ้าแก่มีทั้งศัตรูในที่ลับและที่แจ้ง”

“หมายความว่ายังมีมือที่สามอีกงั้นหรือ”

“ผมเห็นหน้ามันไม่ชัด ได้ยินแต่เสียงมัน”

“ต้องเป็นพวกเดียวกับที่ยิงเฮียฉางแน่ๆ ฉันจะไปบอกอาป๊า”

หงส์จะผละไปจริงๆ ด้วยความเป็นห่วงพ่อหลงต้องรั้งตัวไว้

“ห้ามฉันทำไม อาเจ็กไช้กำลังตกในอันตราย จะรอให้มือมืดมันหวนกลับมาเล่นงานอีกหรือไง”

“ผมกลัวว่ามันจะไหวตัว บางทีคนอยู่เบื้องหลังการสั่งฆ่าเถ้าแก่ไช้กับคนที่ฆ่าอาเหมยอาจเป็นคนเดียวกันก็ได้...ลางสังหรณ์ของผมบอกว่าอีกไม่ช้าไอ้ฆาตกรเลือดเย็นจะต้องเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของมันออกมา”

ฆาตกรเลือดเย็นของหลงก็คือสุงนั่นเอง แต่หงส์ก็ไม่รู้ ได้แต่คิดว่าเป็นคนอื่น เช่นเดียวกับไช้ มั่นใจว่าต้องเป็นเกาที่เจ้ากี้เจ้าการส่งคนมาฆ่าเขากับเมียถึงบ้าน ส่วนหลงยังคาใจ และคิดว่าคนที่เกาคุยด้วยก็น่าจะมีส่วน ไช้เลยคิดจะล้างแค้นเกาให้ตายกันไปข้าง โดยมีซันเสนอตัวเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงใหญ่

ไช้พยักหน้าด้วยความพอใจ ก่อนจะหันไปทางกรอบรูปสามพี่น้องร่วมสาบานแก๊งสามวิหค

“ถ้าเป็นเมื่อก่อน พี่ใหญ่คงไม่ปล่อยให้อั๊วรับมือหัวเดียวกระเทียมลีบแบบนี้ น่าเสียดาย...พี่ใหญ่คนเดิมที่อั๊วเคยรู้จักได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว...”

ขณะที่ไช้วางแผนถล่มเกา...สุงก็ตัดสินใจบอกความจริงกับกุ่ยเรื่องซื่อเหนียง แต่เด็กหนุ่มที่เลี้ยงดูกันมาตั้งแต่เด็กก็รั้นพอตัว ไม่อยากรับรู้หรืออยากฟังความจริงอะไรเกี่ยวกับแม่แท้ๆทั้งนั้น

สุงต้องปลอบและเตือนสติ “อย่าพูดอย่างนั้น

พระคุณพ่อแม่กว้างใหญ่ดั่งแผ่นฟ้า ลึกล้ำดั่งมหาสมุทร เมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่ แสดงความกตัญญูแม้เพียงถั่วหนึ่งเม็ด ยังดีกว่ารอให้ท่านตายแล้วไหว้ด้วยหัวหมู”

“ทำไมจู่ๆเถ้าแก่ถึงพูดเรื่องนี้กับอั๊วล่ะ”

“เพราะแม่ของลื้อมาที่นี่!”

กุ่ยพรวดพราดออกไปแล้ว ยังรับความจริงไม่ได้ที่จู่ๆก็มีแม่แบบไม่ทันได้ตั้งตัว ความโกรธและความน้อยใจประดังประเดจนสับสนไปหมด สุงได้แต่มองอาการคลั่งแบบปลงๆ คงต้องรอเวลาให้อีกฝ่ายทำใจได้ด้วยตัวเอง

ฝ่ายหงส์กับหมวย...ยังไม่รู้เรื่องซื่อเหนียงเป็นแม่แท้ๆของกุ่ย ได้แต่เป็นกังวลและเป็นห่วงที่เห็นเขาฝึกซ้อมอย่างหนัก แต่ก็ยังทำไม่ได้ดีเท่าที่ควร แถมแขนเดาะเจ็บตัวอีกต่างหาก

หมวยตีโพยตีพายใหญ่ กลัวคณะงิ้วเฟิ่งหวงจะปิดตัว หงส์ต้องปลอบให้คลายใจ

“อาป๊าตั้งใจจะอนุรักษ์งิ้วแต้จิ๋วเอาไว้ไม่ให้สูญหาย โรงงิ้วเฟิ่งหวงเปรียบเหมือนลมหายใจของอาป๊า เจ๊รับปากกับเฮียฉางไว้แล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เจ๊ก็ต้องรักษาโรงงิ้วเอาไว้ให้ได้”

“ต่อให้เล่นงิ้วแทบตาย ถ้าไม่มีคนดูก็เปล่า ประโยชน์”

“ถ้าทำด้วยใจรักและตั้งใจไม่ย่อท้อ สักวันก็จะมีคนเห็นคุณค่าเองนั่นแหละ”

หมวยอดทึ่งกับความมุ่งมั่นของหงส์ไม่ได้ “โอ้โห...เจ๊หงส์ของหมวย หน้าตาว่าสวยแล้ว แต่ใจเจ๊สวยกว่า จะว่าไปอาหลงนี่ตาถึง สมกับเป็นมือขวาคุ้มกันหัวหน้าแก๊งไก่ฟ้าจริงๆ”

หงส์ถึงกับหน้าแดง ชื่อของหลงทำให้ใจเต้นวูบวาบแปลกๆในระยะหลัง แม้แต่หมวยก็สังเกตเห็น และแซวเธอไม่หยุดไม่หย่อน แต่ถึงกระนั้นคุณหนูคนสวยก็ยังไม่แน่ใจว่ารู้สึกอย่างไรกับหลงกันแน่...

หลงก็สับสนในใจไม่แพ้กัน ภาพของหงส์ผุดในหัวเขาบ่อยๆ แต่เขาก็พยายามปัดมันทิ้ง และมุ่งความคิดไปที่การล้างแค้นให้เหมย ไช้สังเกตท่าทางแปลกๆของมือขวาหนุ่มตลอด แล้วก็พอเดาได้ว่าคงมีปมเรื่องความรัก

“อั๊วอาบน้ำร้อนมาก่อน เรื่องแค่นี้ทำไมจะไม่รู้ อาหลงเอ๊ย...เมื่อคิดจะเสพสุขอันหวานชื่นของความรัก ลื้อก็ต้องเตรียมใจสำหรับความขมขื่นปวดร้าวจากความรักด้วย ยิ่งรักมาก ก็ยิ่งทุกข์มาก”

“รอยขาดของเสื้อผ้าเย็บปะได้ แต่บาดแผลในหัวใจ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจเย็บสมานได้”

“ความรักไม่ทำร้ายใคร มีแต่ตัวเราเท่านั้นที่ทำร้ายตัวเอง อั๊วรู้ว่าลื้อเจ็บ แต่ชีวิตคนเรายังต้องก้าวต่อไป ลื้อจะยอมปล่อยให้ความรักมารัดคอลื้อจนตายทั้งเป็นเลยเชียวหรือ”

คำพูดเตือนสติของไช้ ทำให้หลงอึ้งไป แต่ภาพการตายของเหมยยังตามหลอกหลอน จนเขาแทบนั่งไม่ติด แม้ความแค้นจะเบาบางลงตามกาลเวลา แต่เขาก็ยังทำใจไม่ได้ อยากฆ่าสุงสังเวยวิญญาณเมียรักอยู่ดี

ooooooo


ละครซีรีส์เลือดมังกร : หงส์ ตอนที่ 2 อ่านซีรีส์เลือดมังกร : หงส์ติดตามละครซีรีส์เลือดมังกร : หงส์ ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ,ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์ 17 ก.ค. 2558 07:13 2015-07-21T01:23:26+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ