ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

สาย​ของ​วัน​ใหม่ ทันที​ที่​เดือน​หรือ​ใน​ชื่อ​ใหม่​ว่า​สกาว​เดือน​มา​ถึงที่​ทำ​งาน บิ๋ม​เข้ามา​รายงาน เด่น​ดวง​แดน​อีสาน นัก​ร้อง​หมอลำ​สุด​ฮิต​ซึ่ง​จะมา​เซ็น​สัญญา​กับ​บริษัท​มา​ถึง​แล้ว ตอน​นี้​กำลัง​คุย​อยู่​กับ​นพ​และ​สุด​เขต​ใน​ห้อง​ประชุม เดือน​รีบ​ตาม​ไป​สม​ทบ สุด​เขต​แนะนำ​เดือน​ให้​เด่น​ดวง​รู้จัก

“นี่​คุณ​สกาว​เดือน ฝ่าย​ดูแล​ศิลปิน​ครับ เธอ​จะ​ดูแล​ภาพ​ลักษณ์​ศิลปิน​เรื่อง​ให้​สัมภาษณ์​สื่อ เลือก​รายการ​ทีวี​วิทยุ

ให้​ไป​ออก ต่อ​ไป​คุณ​สกาว​เดือน​จะ​ทำ​งาน​ใกล้​ชิด​กับ​คุณ​เด่น​ดวง​ครับ”

เด่น​ดวง​มอง​หน้า​เดือน ก่อน​จะ​ส่งภาษา​อีสาน​ถาม​ใช่​คน​บ้าน​เดียวกัน​ไหม เดือน​ยิ้ม ตอบ​ด้วย​ภาษา​อีสาน​เช่น​กัน​ว่า​ใช่ เธอ​เข้า​มา​กรุงเทพฯ​ได้​สอง​สาม​ปี​แล้ว แต่​ยัง​รัก​ที่​จะ​กิน​ปลาร้า ส้มตำ ลาบ​และ​น้ำตก​อยู่ เด่น​ดวง​ดีใจ​ที่​ได้​เจอ​คน​อีสาน​ด้วย​กัน​เลย​ขอ​นัด​เลี้ยง​ฉลอง​เย็น​นี้ เดือน​รับคำ​เชิญ​ด้วย​ความ​ยินดี...

ใน​เวลา​เดียวกัน สมุน​ของ​เฮีย​พา​บัว​ผัน​มา​ส่ง​ที่​ร้าน​อาหาร​อีก​แห่ง​หนึ่ง บอก​กับ​เจ้าของ​ร้าน​ว่า​บัว​ผัน​มี​คน​ไป​ถาม​หา​ที่​ร้าน​โน้น เฮีย​เลย​ให้​พา​มา​ที่​นี่ เจ้าของ​ร้าน​จับ​บัว​ผัน​ไป​นั่ง​รวม​กับ​เด็ก​สาวๆราย​อื่น บัว​ผัน​เหลียว​ซ้าย​มอง​ขวา แกล้ง​เอา​มือ​กุม​ท้อง ลง​ไป​นอน​ดิ้น​พราดๆร้อง​โอดโอย​ขอ​ให้​ช่วย​พา​​ไปหาหมอ เจ้าของ​ร้าน​รู้ทัน

“อย่า​ตบตา​เลย​น่า ฉัน​น่ะ​เจอ​มา​สารพัด​รูป​แบบ​แล้ว หลอก​ว่า​ตาย​ยัง​มี​เลย”

บัว​ผัน​หลอก​ไม่​สำเร็จ เลย​วิ่ง​หนี​ดื้อๆแต่​สมุน​ของ​เฮีย​จับ​ตัว​ไว้​ไม่​ยอม​ให้​ไป บัว​ผัน​สู้​สุด​ฤทธิ์ สมุน​เงื้อ​มือ​จะ​ตบ​สั่งสอน เจ้าของ​ร้าน​ห้าม​เสียงลั่น

“อย่า...ของ​ใหม่เอี่ยม​แกะ​กล่อง​ห้าม​ให้​มี​ตำ​หนิ​เดี๋ยว​ขาย​ไม่ได้​ราคา”

สมุน​เฮีย​ลาก​บัว​ผัน​เอา​ไป​ขัง​ไว้​ใน​ห้อง​หลัง​ร้าน​ปิด​ประตู​ล็อก​กุญแจ​แน่นหนา บัว​ผัน​ทุบ​ประตู​ปังๆให้​เปิด​แต่​ไร้​ผล วิ่ง​ไป​ที่​หน้าต่าง​ห้อง​ก็​เจอ​ลูกกรง​เหล็ก​ดัด​ไม่​มี​ทาง​หนี เด็ก​สาว​เกาะ​ลูกกรง​เหล็ก​ดัด​มอง​ไป​ข้าง​นอก​อย่าง​สิ้น​หวัง อีก​ไม่​กี่​ชั่วโมง​เธอ​จะ​ถูก​บังคับ​ให้​รับแขก...

ฝ่าย​พิณ​ยังคง​เอา​รูป​ถ่าย​ของ​บัว​ผัน เดิน​ถาม​ผู้คน​ไป​ตาม​ทาง​ไม่​หยุดหย่อน แต่​ไม่​มี​อะไร​คืบ​หน้า

ooooooo

ดวง​อาทิตย์​คล้อย​ต่ำ​ลง​ทุก​ขณะ คำ​แป​ง​เห็น​เด็ก​สาว​ที่​พ่อ​แม่​พา​มา​สมัคร​เป็น​นัก​ร้อง​ประจำ​วง​ดนตรี ยิ่ง​คิดถึง​บัว​ผัน​กลั้น​น้ำตา​ไม่​อยู่ จังหวะ​นั้น คำ​หล้า​เพิ่ง​กลับ​จากก​รุง​เทพฯ​แวะ​มา​หา คำ​แป​ง​ร้อน​ใจ​รีบ​ซัก​ถาม​ข่าวคราว​ของ​บัว​ผัน แต่​ไม่ได้​อะไร​คืบ​หน้า ถึง​กับ​ถอน​ใจ​เฮือก

“เ​ฮ่อ...จะ​มี​วาสนา​ได้​เจอ​กัน​อีก​ไหม​หนอ...แล้ว​บัก​แคน​ล่ะ”

“ฉัน​ไม่​เข้าใจ​เลย​แม่​ครู ทำไม​พี่​แคน​ไม่​ยอม​กลับ​บ้าน​ไป​ทน​ตากหน้า​ทำ​งาน​ให้​คน​เขา​ดูหมิ่น​ดูแคลน”

คำ​แป​ง​สงสัย​แคน​ไป​ทำ​งาน​อะไร คำ​หล้า​ไม่​กล้า​บอก โกหก​ว่า​แคน​ไม่ได้​เล่า​ให้​ฟัง คำ​แป​ง​เลย​สรุป​เอา​เอง แคน​คง​ไป​ทำ​งาน​ที่​ไม่​มี​เกียรติ​ไม่​มี​ศักดิ์ศรี คำ​หล้า​พยัก​หน้า​รับ​สีหน้า​เศร้าสร้อย

“แม่​ครู​ผ่าน​โลก​มา​มาก​เห็น​ผู้คน​มา​เยอะ คน​บ้าน​เรา​ที่​ไป​แสวง​โชค​ใน​เมือง​กรุง​เป็น​อย่างไร​กัน​บ้าง​จ๊ะ”

“บาง​คน​ก็​ไป​ถึง​ฝัน บาง​คน​ก็​ฝัน​สลาย บาง​คน​ก็​โดน​หลอก​ไป​ขาย กรุงเทพฯ​เป็น​เมือง​ใหญ่ เมือง​ใหญ่​ทุก​เมือง​มี​ทั้ง​มุม​ที่​ดี​และ​มุม​ที่​แย่​ไม่​น่า​ดู ใน​ช่วง​เวลา​เดียวกัน​ใน​เมือง​เดียวกัน คน​หนึ่ง​มี​ความ​สุข​สนุกสนาน ​ส่วน​อีก​หลาย​คน​ตก​ระกำ​ลำบาก​อยู่​อย่าง​ยากไร้ มัน​ก็​ขึ้น​อยู่​กับ​โชค​ชะตา​จะ​พา​เรา​ไป​อยู่​มุม​ไหน​ของ​กรุงเทพฯ” คำ​แป​ง​นึก​เป็น​ห่วง​บัว​ผัน​ขึ้น​มา​อย่าง​บอก​ไม่​ถูก...

คืน​เดียวกัน​นั้น​เอง บัว​ผัน​ถูก​บังคับ​ให้​รับแขก เธอ​พยายาม​ร้องขอ​ความ​เมตตา​จาก​เสี่ย​ใหญ่​วัย​กลางคน​ที่มา​ใช้​บริการ​แต่​ไร้​ประโยชน์...

ขณะ​เดียวกัน ที่​หน้า​ห้อง​เช่า​ของ​แคน พิณ​นั่ง​เหม่อ​มอง​ท้องฟ้า​ที่​มี​แต่​เมฆ​ดำ​บดบัง​ดวง​จันทร์ สัก​พัก​แคน​ออก​มา​ตาม​ให้​เข้า​นอน​ได้​แล้ว พิณ​บ่น ข้างขึ้น​แท้ๆแต่​กลับ​ไม่​เห็น​ดวง​จันทร์ ผิด​กับ​บ้าน​เรา​ลิบลับ

“ที่​นี่​มี​โรง​งาน มลพิษ​ก็​เยอะ ฟ้า​เลย​ขมุกขมัว”

“อากาศ​ก็​ร้อน มลพิษ​ก็​เยอะ​ คน​ก็​แก่งแย่ง​ชิง​ดี​ฉัน​ไม่​เข้าใจ​ทำไม​ใครๆถึง​อยาก​มา​ตาม​หา​ฝัน​ที่​นี่​กัน​นัก​ ทำไม​ไม่​ตาม​ที่​บ้าน​เรา จะ​มี​ที่ไหน​อบอุ่น​ไป​กว่า​บ้านนอก​บ้าน​เรา​วะ​แคน ฉัน​อยาก​จะ​ช่วย​ให้​เด็ก​บ้าน​เรา​มี​การ​ศึกษา ช่วย​กัน​พัฒนา​บ้าน​เกิด ต่อ​ไป​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เข้า​มา​ผจญ​เวร​ผจญ​กรรม​ใน​กรุงเทพฯ​อีก”

“แก​เป็น​คน​มี​อุดมการณ์​พิณ...เอ้​อ ​พิณ แก​จะ​อยู่​ตาม​หา​บัว​ผัน​ถึง​เมื่อ​ไหร่”

“คง​อยู่​ได้​ไม่​นาน​หรอก ฉัน​ต้อง​กลับ​ไป​สอน​หนังสือ แก​กลับ​พร้อม​ฉัน​สิ​แคน”

ขืน​แคน​กลับ​ไป​ตอน​นี้​คง​มี​แต่​คน​ดูถูก ตราบ​ใด​ที่​เขา​ยัง​ทำ​ความ​ฝัน​ให้​เป็น​จริง​ไม่ได้ เขา​จะ​ไม่​มี​วัน​กลับ​เด็ดขาด แล้ว​เปลี่ยน​เรื่อง​พูด​ทันที ถาม​พิณ​มา​กรุงเทพฯ​ทั้งที​ไม่​คิด​จะ​ไป​หาเดือน​บ้าง​หรือ

“ฉัน​กับ​เดือน​จบ​ไป​แล้ว เธอ​ลืม​ฉัน​ไป​แล้ว...ถาม​แต่​ฉัน ตัว​แก​เอง​รีบ​กลับ​ไป​ง้อ​คำ​หล้า​เถอะ”

แคน​อยาก​กลับ​ไป​ง้อ​คำ​หล้า​ใจ​แทบ​ขาด​แต่​ต้อง​ตาม​ล่า​หา​ฝัน​ตัว​เอง​ให้​ได้​ก่อน...

ใน​เวลา​ไล่เลี่ย​กัน เด่น​ดวง​กับ​ผู้จัดการ​ส่วนตัว พร้อม​ด้วย​สุด​เขต​และ​เดือน​มา​เลี้ยง​ฉลอง​กัน​ที่​ร้าน​อาหาร​แห่ง​หนึ่ง เด่น​ดวง​สั่ง​แชม​เปญ​มา​ดื่ม แต่​ตอน​เปิด​แชมเปญ เขา​บังเอิญ​ทำ​แชมเปญ​พุ่ง​เลอะ​เสื้อ​สุด​เขต​ กลิ่น​แชมเปญ​หึ่ง​ไป​ทั่ว​ตัว​ทั้งๆที่​เขา​เป็น​คน​ไม่​ดื่ม​เหล้า​สูบ​บุหรี่

ระหว่าง​ทาง​ขับ​รถ​ไป​ส่ง​เดือน​ที่​บ้าน สุด​เขต​โชค​ไม่​ดี​ เจอ​ตำรวจ​ตั้ง​ด่าน​ตรวจ​แอลกอฮอล์ ตำรวจ​ได้​กลิ่น​เหล้า​จาก​ตัว​สุด​เขต เชิญ​ให้​ลง​จาก​รถ ผู้คน​ที่​รอ​ตรวจ​วัด​ระดับ​แอลกอฮอล์​ที่​ด่าน หัน​มา​เห็น​สุด​เขต​ก็​จำ​ได้ พา​กัน​จ้อง​เป็น​ตาเดียว สุด​เขต​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​จะ​หลบ​หนี เดือน​พยายาม​ห้าม​ไม่​ให้​หนี​แต่​สุด​เขต​ไม่​ฟัง

“ขืน​ลง​ไป​ตอน​นี้ คน​แอบ​ถ่าย​คลิป​ฉัน​เอา​ไป​ลง​เน็ต แล้ว​หา​ว่า​ฉัน​ถูก​จับ​เมา​แล้ว​ขับ​จะ​เป็น​เรื่อง​ใหญ่...แล้ว​เสื้อ​ตัว​นี้​ก็​เหม็น​กลิ่น​แชมเปญ​ที่​คุณ​เด่น​ดวง​ทำ​หก​ใส่ ยัง​ไง​ฉัน​ก็​ไม่​รอด​แน่ๆ”

“ถ้า​คุณ​โดน​คลิป​ใส่ร้าย ฉัน​จะ​แก้​ข่าว​ให้​เอง”

“โธ่...เดือน​ก็​รู้​คน​เรา​ชอบ​ฟัง​แต่​เรื่อง​ไม่​ดี​ของ​คน​อื่น​ฉัน​โดน​ยำ​เละ​แน่...ตำรวจ​ไม่ได้​มอง​มา​รีบ​ไป​เหอะ” สุด​เขต​พูด​จบ เหยียบ​คันเร่ง​มิด รถ​ชนก​รวย​ยาง​กระเด็น แหก​ด่าน​หนี​ไป​ท่ามกลาง​ความ​วุ่นวาย

ooooooo

เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น ภาพ​คลิป​สุด​เขต​แหก​ด่าน​ตำรวจ​ร่อน​ไป​ทั่ว​เน็ต รายการ​ข่าว​บันเทิง​ช่วง​เช้า​พา​กัน​ใส่​สี​ตี​ข่าว​กัน​อย่าง​สนุก​ปาก ถึง​ขนาด​กล่าวหา​สุด​เขต​เมา​แล้ว​ขับ​รถ​หนี​เกือบ​ทับ​ตำรวจ​ตาย​คา​ด่าน​ตรวจ เดือน​ทราบ​เรื่อง​รีบ​มา​หา​สุด​เขต​ที่​บ้าน ปรึกษา​หารือ​จะ​แก้​ปัญหา​อย่างไร​ดี...

พอ​นพ สุด​เขต​กับ​เดือน​มา​ถึง​บริษัท เจอ​กลุ่ม​นักข่าว​ที่มา​รอ​ทำ​ข่าว​กรู​กัน​เข้า​มา​สัมภาษณ์ ยิง​คำ​ถาม​จน​ฟัง​ไม่ได้ศัพท์ เดือน​แจ้ง​กับ​พวก​นักข่าว ทาง​บริษัท​จะ​เปิด​แถลงข่าว​ตอน 10 โมง​เช้า​ให้​นักข่าว​รอ​ฟัง​รายละเอียด​ตอน​นั้น นักข่าว​ไม่​ยอม​รา​มือ ซักไซ้​สุด​เขต​ให้​ตอบ เมื่อ​คืน​นี้​เกิด​อะไร​ขึ้น​กัน​แน่ ทาง​ตำรวจ​ยืนยัน​นัก​ร้อง​หนุ่ม​ขับ​รถ​หนี​จริงๆ สุด​เขต​นิ่งเฉย​ต่อ​ไป​ไม่​ไหว แอ่น​อก​รับ​ผิด ตัว​เอง​หนี​ด่าน​ตรวจ​แอลกอฮอล์​จริง

“ผม​ขอ​ยืนยัน​ว่า​ไม่ได้​กิน​เหล้า​สัก​หยด เพียง​แต่​ผม​ไม่​กล้า​ยอม​รับ​ความ​จริง ​เอาเป็นว่า...ผม​ขอโทษ​แฟน​เพลง​และ​ประชาชน​ที่​ทำให้​ผิดหวัง” สุด​เขต​ยกมือ​ไหว้​ขอโทษ​แฟนๆผ่าน​ทาง​สื่อ​อย่าง​นอบน้อม ทำให้​ทุก​อย่าง​คลี่คลาย​ไป​ใน​ทาง​ที่​ดี ตำรวจ​ไม่​แจ้ง​ข้อหา​เขา ส่วน​พวก​นักข่าว​ก็​ไม่​มี​ข่าว​อะไร​ให้​ขุดคุ้ย​ต่อ...

หลังจาก​ศรี​ไ​พร​สึก​ไม่​นาน เถ้าแก่​เส็ง​พา​มาก​ราบ​หลวง​พ่อ​ขอ​ให้​รดน้ำ​มนต์​ให้ ศรี​ไพร​จะ​เข้าไป​สู้​คดี​ที่​กรุงเทพฯ​จะ​ได้​ชนะ​คดี หลวง​พ่อ​ชี้แนะ​ถ้า​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด​ศรี​ไพร​ต้อง​พ้น​โทษ​แน่ๆ แต่​ถ้า​ทำ​ผิด​จริง ต่อ​ให้​รดน้ำ​มนต์​อย่างไร​ก็​ไม่​สามารถ​ช่วย​ได้ ทอง​สา​ได้ที​แขวะ​พี่​ชาย ถ้า​เป็น​อย่าง​หลวง​พ่อ​ว่า​มี​หวัง​ศรี​ไพร​ติด​คุก​หัว​โต

ศรี​ไพร​โกรธ​ทำท่า​จะ​เอาเรื่อง ทอง​สา​ไม่​กลัว​ท้า​เห​ย็งๆ เถ้าแก่​เส็ง​สุด​ทน รำคาญ​ที่​สอง​พี่น้อง​เอาแต่​ทะเลาะ​กัน​ไม่​เว้นแต่​ละ​วัน หลวง​พ่อ​ถาม​ศรี​ไพร​ตั้งแต่​สึก​ออก​ไป​ได้​อ่าน​หนังสือ​ธรรมะ​บ้าง​ไหม

“ไม่​มี​เวลา​อ่าน​ครับ”

หลวง​พ่อ​แนะ​ให้​อ่าน​แค่​วัน​ละ​หนึ่ง​หน้า เดือน​หนึ่ง​มี​สาม​สิบ​วัน​ก็​อ่าน​ได้​สาม​สิบ​หน้า​แล้ว ศรี​ไพร​ทำ​หน้า​กระอัก กระอ่วน​บอก​ไม่​ถูก...

แคน​ตาม​ล่า​หา​ฝัน​อย่าง​ไม่​ลดละ พอได้​ที่​อยู่​ของเด่น​ดวง นัก​ร้อง​ใน​ดวงใจ ​รีบ​ตาม​มา​ถึง​หมู่​บ้าน​ที่​เด่นดวงอยู่  แต่​ยาม​หน้า​หมู่​บ้าน​ไม่​ยอม​ให้​เข้า แคน​ล่อหลอก​หา​ส้มตำ​รส​แซบ​มา​ให้​ยาม​กิน รอ​จังหวะ​เหมาะ​ตอน​ที่​ยาม​เปิด​เหล็ก​กั้น​ให้​รถ​เข้า​หมู่​บ้าน แคน​รีบ​วิ่ง​ปรู๊ด​เข้าไป​ แต่​ยาม​ไว้ทายาด ​จับ​เขา​ไว้​ได้​ทัน

“ไอ้​นี่​ไว​อย่าง​กับ​ปรอท พี่​จะ​บอก​ให้ พี่​เด่น​ดวง​ไม่ค่อย​อยู่​บ้าน ออก​ทัวร์​คอนเสิร์ต​บ่อย มา​ก็​ไม่​เจอ​หรอก​นอกจาก​ฟลุ๊ก​จริงๆ”

ระหว่าง​นั้น มี​รถ​จะ​ออก​จาก​หมู่​บ้าน ยาม​รีบ​วิ่ง​ไป​ยก​ที่​กั้น​ขึ้น แล้ว​ทักทาย​กับ​เด่น​ดวง​ใน​รถ​คัน​นั้น แคน​หูผึ่ง​รีบ​วิ่ง​ตาม แต่​รถ​ของ​เด่น​ดวง​แล่น​ไป​ไกล​แล้ว

ooooooo

พิณ​เอา​รูป​ถ่าย​บัว​ผัน​เดิน​ถาม​ผู้คน​มา​ตาม​ทาง​จนถึง​ร้าน​อาหาร​แห่ง​หนึ่ง​นอก​เขต​กรุงเทพฯ สอบ​ถาม​เจ้าของ​ร้าน​ก็​ไม่​เคย​เห็น พิณ​ออก​จาก​ร้านอาหาร​สีหน้า​ผิดหวัง ขณะ​กำลัง​ยืน​งงๆอยู่​ข้าง​ถนน​ไม่​รู้​จะ​ไป​ทาง​ไหน​ดี เห็น​รถ​กระบะ​คัน​หนึ่ง​ขน​เด็ก​ใจแตก​แล่น​ผ่าน​หน้า พิณ​มอง​ตาม​จึง​เห็น​เมย์​กับ​จอย​นั่ง​อยู่​ใน​รถ

“นั่น​มัน​จอย​กับ​เมย์​เพื่อน​ของ​บัว​ผัน...รถ​คัน​นั้น​ต้อง​ไป​ที่​ร้าน​ของ​บัว​ผัน​แน่”

พิณ​โบก​มือ​เรียก​รถ​ตุ๊ก​ตุ๊ก​ให้​ตาม​รถ​กระบะ แต่​พอ​มา​ถึง​สี่​แยก รถ​กระบะ​หลุดพ้น​สี่​แยก​ขณะ​ที่​รถ​ตุ๊ก​ตุ๊ก​ติด​ไฟ​แดง พิณ​ลง​จาก​ตุ๊ก​ตุ๊ก​รีบ​วิ่ง​ตาม​เห็น​ท้าย​รถ​กระบะ​ไวๆ เหลียว​ซ้าย​แล​ขวา​เห็น​รถ​เมล์​แล่น​มา​จอด​พอดี โดด​ขึ้น​รถ​เมล์ ตาม​ต่อ แต่​รถ​เมล์​ดัน​เลี้ยว​ไป​คน​ละ​ทาง​กับ​รถ​กระบะ พิณ​จะ​ลง แต่​รถ​เมล์​ไม่​ยอม​จอด อ้าง​ตรง​นี้​ไม่​มี​ป้าย ครู​บ้านนอก​หมด​ปัญญา​จะ​ตาม​ต่อ รถ​
เมล์​พา​พิณ​มา​ถึง​อนุสาวรีย์​ชัยสมรภูมิ ทั้ง​รถ​ทั้ง​ผู้คน​มากมาย​จน​เวียนหัว แถม​ป้าย​รถ​เมล์​มี​เกือบ​ร้อย​ป้าย พิณ​งง​ไม่​รู้​จะ​ไป​ทาง​ไหน...

อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​อนุสาวรีย์​ชัยสมรภูมิ สุด​เขต​กับ​เดือน​มาร​ณรงค์​แจก​สติก​เก​อร์​เมา​ไม่​ขับ โดย​มี​พนักงาน​ใน​บริษัท

ของ​เขา​มา​ช่วย​อีก​หลาย​คน นักข่าว​ตาม​ทำ​ข่าว​ไป​ตลอด​ทาง ระหว่าง​นั้น มี​แฟน​เพลง​พา​กัน​มา​ขอ​ถ่ายรูป​กับ​สุด​เขต​เป็น​ระยะๆ เดือน​อธิบาย​ให้​พวก​นักข่าว​ฟัง​ว่า

“คุณ​สุด​เขต​จะ​เป็น​พรีเซ็นเตอร์​ให้​โครงการ​เมา​ไม่​ขับ​เป็น​เวลา 1 ปี​เต็ม โดย​ไม่​คิด​ค่าตัว เป็น​การ​แสดง​ความ​ขอโทษ​แฟน​เพลง​และ​ประชาชน​ค่ะ”

สัก​พัก สุด​เขต​กับ​เดือน​มา​นั่ง​พัก​ที่​ศาลา​รอ​รถ​เมล์ เดือน​เห็น​สุด​เขต​ร้อน​เหงื่อ​แตก หยิบ​พัด​มา​พัด​ให้ สุด​เขต​นึก​สนุก​แย่ง​พัด​มา​พัด​ให้​เดือน​บ้าง แต่​แกล้ง​พัด​แรงๆจน​ผม​เผ้า​หญิง​สาว​ยุ่ง เดือน​หมั่นไส้​หยิก​เขา​กลับ สอง​หนุ่ม​สาว​หัวเราะ​หยอกเย้า​กัน​สนุกสนาน พวก​นักข่าว​เห็น​ทั้ง​คู่​หวาน​ใส่​กัน​ก็​พา​กัน​ถ่าย​ช็อต​เด็ด​เก็บ​ไว้

พิณ​ได้ยิน​เสียง​กรี๊ด​กร๊าด​จาก​บรรดา​แฟน​คลับ​ของ​สุด​เขต แต่​พอ​หัน​ไป​มอง เห็น​แต่​กลุ่ม​นักข่าว​ยืน​บัง​เดือน​กับ​สุด​เขต​จน​มิด เขา​ไม่ได้​สนใจ หัน​กลับ​มา​มอง​รถ​เมล์​ที่​แล่น​มา​จอด​ป้าย ไม่​รู้​จะ​ขึ้นสาย​ไหน​ดี

พลัน​หวน​คิดถึง​คำ​พูด​ของ​แคน “ถ้า​หลง​ทาง...ก็​ขึ้น​รถ​สาย​เดิม​ย้อน​กลับ​มา เข้าใจ​ไหม​พิณ”

เดือน​กับ​สุด​เขต​เดิน​แจก​สติก​เก​อร์​เมา​ไม่​ขับ ตรง​มายัง​ป้าย​รถ​เมล์​ที่​พิณ​ยืน​อยู่ ห่าง​กัน​แค่​ไม่​กี่​ก้าว แต่​พิณ​ไม่ทัน​เห็น เพราะ​รถ​เมล์​คัน​ที่​จะ​ขึ้น​มา​ถึง​เสีย​ก่อน เดือน​กับ​พิณ​เลย​คลาด​กัน​อย่าง​เฉียด​ฉิว...

พิณ​นั่ง​รถ​เมล์​มา​จน​ตะวัน​ใกล้​ตกดิน มอง​ซ้าย​มอง​ขวา​แล้ว​ไม่​คุ้น​ตา จนกระทั่ง​รถ​เลี้ยว​เข้า​อู่ ผู้โดยสาร​ลง​หมด​คัน เด็ก​กระเป๋า​รถ​เข้า​มา​บอก​ว่า​สุด​สาย​แล้ว พิณ​งง

“อ้าว ทำไม​มัน​ไม่​วิ่ง​ย้อน​กลับ​ไป​ตรง​ที่​ที่​ผม​เคย​มา​ล่ะ”

“รถ​เมล์​สาย​นี้​มี​วน​ซ้าย วน​ขวา เมื่อกี้​พี่​ขึ้นสาย​ที่​วน​ซ้าย​หรือ​ขวา​ล่ะ”

พิณ​ตอบ​ไม่ได้ รู้ทัน​ที​ตน​เอง​หลง​ทาง เดิน​ออก​จาก​อู่​รถ​เมล์​อย่าง​หมด​หวัง ดึก​แล้ว​ไม่​รู้​จะ​หัน​ไป​ถาม​ทาง​ใคร​ดี เดิน​จน​รองเท้า​ขาด​ไป​หนึ่ง​ข้าง ต้อง​เข้าไป​นั่ง​พัก​ที่​ป้าย​รถ​เมล์​ อย่าง​สิ้น​เรี่ยวแรง พอ​เอนหลัง​พิง​ป้าย​โฆษณา พิณ​เผลอ​หลับ​ไป​โดย​ไม่​รู้ตัว

ooooooo

พิณ​ตื่น​ขึ้น​ตอน​เช้า เห็น​รถ​รา​วิ่ง​กัน​ขวักไขว่​จะ​ข้าม​ถนน​ซึ่ง​คิด​ว่า​เป็น​ถนน​ไป​กลับ​เลน​เดียว พอ​ข้าม​พ้น​เลน​แรก รถ​คัน​หนึ่ง​แล่น​มา​เห็น​พิณ​เดิน​ทะเล่อทะล่า​ก็​บีบ​แตร​ลั่น พิณ​ตกใจ​โดด​หลบ​ตกลง​ไป​ใน​คู​นํ้า

“ถนน​กรุงเทพฯ​นี่​ข้าม​ยาก​ชะมัด เดี๋ยว​วิ่ง​ทาง​เดียว เดี๋ยว​วิ่ง​สวน​กัน”

ชาย​หนุ่ม​ลุก​ขึ้น​จาก​คู​นํ้า​ใน​สภาพ​เปียก​โชก ชาว​บ้าน​ที่​เดิน​ผ่าน​ไป​มา​พา​กัน​หลบ​เพราะ​กลิ่น​นํ้า​เน่า พิณ​พยายาม​เดิน​ให้​ห่าง​จาก​ผู้คน จังหวะ​นั้น เดือน​มัว​แต่​ก้ม​มอง​ดู​คิว​งาน​ที่​กำลัง​จะ​แถลงข่าวเด่น​ดวงเข้า​สังกัดบริษัท​ของ​สุด​เขต​ใน​อีก​ไม่​ถึง​ชั่วโมง​ข้าง​หน้า ไม่ได้​มอง​ถนน​เลย​ขับ​รถ​เฉี่ยว​พิณ​ที่​ลง​มา​เดิน​อยู่​ริม​ถนน​ล้ม เดือน​ตกใจ​รีบ​จอด​รถ​ลง​ไป​ดู พิณ​เงย​หน้า​มอง​เห็น​เดือน​ซึ่ง​
สวย​งาม​ดั่ง​เจ้าหญิง ทั้ง​คู่​ต่าง​ตกตะลึง เดือน​ได้สติ​ก่อน

“พี่​พิณ​มา​ที่​นี่​ได้​อย่างไร...พี่​ไป​ทำ​อะไร​มา”

“พี่...เอ่อ...หลง​ทาง เดือน​ดู​สบาย​ดี​นะ สบาย​มาก​ด้วย พี่​ดีใจ​ที่​เห็น​เดือน​สุข​สบาย”

พิณ​มอง​รถ​คัน​โก้​ของ​เดือน​แล้ว​ยิ่ง​รู้สึก​ต่ำต้อย ส่วน​เดือน​มอง​พิณ​แล้ว​อด​คิดถึง​ความ​รัก​ความ​ผูกพัน​ที่​เคย​มี​ต่อ​กัน​ไม่ได้ แต่​สุดท้าย​เธอ​จำ​ต้อง​ตัดใจ​ไม่​ปล่อย​ให้​ตัว​เอง​จม​กับ​ความรู้สึก​นั้น พิณ​เอง​ก็​ไม่​อยาก​ยืดเยื้อ​รีบ​ขอตัว​กลับ เดือน​รู้​พิณ​หลง​ทาง​มา​เลย​อาสา​จะ​ไป​ส่ง แต่​ชาย​หนุ่ม​อึกอัก ตัว​เขา​ทั้ง​สกปรก​ทั้ง​เลอะ​ไม่​อยาก​ให้​รถ​ของ​เดือน​พลอย​เปรอะ​เปื้อน​ไป​ด้วย​แต่​เดือน​
ไม่​สนใจ​ยืนยัน​จะ​ไป​ส่ง​พิณ​ให้​ได้...

หลังจาก​อาบ​น้ำ​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​เรียบร้อย พิณ​กลับ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​เช่า เห็น​เดือน​ยืน​ดู​โปสเตอร์​เด่น​ดวง ​แดน​อีสาน​ที่​แคน​ปิด​ไว้​บน​ผนัง​ห้อง เธอ​มอง​ออก​ว่า​แคน​คง​ชอบ​เด่น​ดวง​มาก คิด​หา​ทาง​ช่วย

“ฝาก​บอก​พี่​แคน​ด้วย​นะ​จ๊ะ​ว่า​เดือน​มา​หา แล้ว​นี่​นามบัตร​เดือน ให้​พี่​แคน​ด้วย”

พิณ​รับ​นามบัตร​มา​ใส่​กระเป๋า​เสื้อ​ไว้ พูด​ตัดบท​ให้​เดือน​กลับ​ได้​แล้ว แต่​หญิง​สาว​ไม่​ยอม​ไป ถาม​พิณ​มา​ทำ​อะไร​ที่​กรุงเทพฯ พิณ​เล่า​เรื่อง​ที่มา​ตาม​หา​บัว​ผัน​ให้​ฟัง เขา​เดิน​สอบ​ถาม​ไป​ทั่ว​ทุก​ที่​จน​รองเท้า​ขาด​แต่​ไม่​มี​วี่แวว​ของ​บัว​ผัน แล้ว​ฉุกคิด​ถึง​เด็ก​ขอทาน​ที่​จอย​กับ​เมย์​ฝาก​มา​บอก​ว่า​บัว​ผัน​อยู่​ที่​ปทุมฯ

“พี่​รู้​แล้ว​บัว​ผัน​อยู่​ไหน...มี​คน​บอก​ว่า​พวก​มัน​ย้าย​บัว​ผัน​ไป​อยู่​แถว​ปทุมฯ” พิณ​มี​ความ​หวัง​ขึ้น​มา​ทันที...

ขณะ​เดียวกัน แคน​เดิน​ผ่าน​แผง​ขาย​หนังสือ​ปาก​ซอย เห็น​หนังสือ​บันเทิง​พาดหัวข่าว “เด่น​ดวง แดน​อีสาน ย้าย​ซบ​ค่าย​เพลง​ใหม่ แถลงข่าว​วัน​นี้” แคน​ยิ้ม​ดีใจ ตรง​ไป​ที่​นั่น​ทันที...

สุด​เขต​ก้ม​มอง​นาฬิกา​ข้อ​มือ​เห็น​เลย​เวลา​แถลงข่าว​เปิด​ตัว​เด่น​ดวง​ไป 20 นาที​แล้ว ยัง​ไม่​เห็น​แม้แต่​เงา​ของ​เดือน ใน​เมื่อ​หา​ใคร​เป็น​พิธีกร​ไม่ได้ สุด​เขต​เลย​ขึ้น​เวที​ทำ​หน้าที่​พิธีกร​เอง...

หลัง​งาน​แถลงข่าว​เลิก นักข่าว​พา​กัน​รุม​สัมภาษณ์​เด่น​ดวง แคน​ด้อมๆมองๆหา​โอกาส​จะ​เข้าไป​คุย​กับ​เด่น​ดวง แต่​ถูก​บิ๋ม​จับ​ได้เสีย​ก่อน เรียก รปภ.​มา​เอา​ตัว​ออก​ไป แคน​ทำ​เป็นเดิน​เตร่​อยู่​หน้า​ค่าย​เพลง พอ​สบ​ช่อง​ก็​ลอบ​กลับ​เข้า​มา​อีก เห็น​เด่น​ดวง​เดิน​คุย​มา​กับ​สุด​เขต แคน​วิ่ง​เข้าไป​สวมกอด​นัก​ร้อง​ใน​ดวงใจ อ้อน​สุด​ฤทธิ์

“ฉัน​ใฝ่ฝัน​อยาก​เจอ​พี่​มา​นาน​แล้ว เรา​มี​อดีต​ที่​เหมือนๆกัน พี่​ต้อง​เข้าใจ​ความ​ฝัน​ของ​ฉัน ช่วย​ทำให้​ความ​ฝัน​ของ​ฉัน​เป็น​จริง​ด้วย​เถอะ”

สุด​เขต​ตกใจ ร้อง​เรียก รปภ.​ให้​มา​เอา​ตัว​แคน​ออก​ไป รปภ.​สอง​คน​เข้า​มา​หิ้วปีก​แคน แต่​เขา​ยัง​ส่งเสียง​บอก​เด่น​ดวง​ว่า​อยาก​เป็น​นัก​ร้อง​เหมือน​เด่น​ดวง​ซึ่ง​เป็น​ฮีโร่​ใน​ใจ​ของ​เขา เด่น​ดวง​ได้​แต่​มอง​ตาม​แคน

ooooooo

ใน​เวลา​เดียวกัน เดือน​ขับ​รถ​พา​พิณ​ตระเวน​ตาม​หา​บัว​ผัน​ตาม​ร้าน​อาหาร​ใน​ตัวเมือง​ปทุมฯ แต่​ยัง​ไม่​มี​วี่แวว​เลย พิณ​ชัก​ท้อ แต่​จะ​ลอง​ถาม​ร้าน​อาหาร​ข้าง​หน้า​อีก​หนึ่ง​ร้าน​ถ้า​ไม่​เจอ​คง​ต้อง​ยอม​แพ้ เดือน​เบน​รถ​จอด​ข้าง​ทาง จังหวะ​นั้นมีรถ​แท็กซี่​แล่น​มา​จอด​หน้า​ร้าน ศรี​ไพร ดำ​กับ​ขาว​ลง​จาก​รถ​ตรง​ไป​เคาะ​ประตู​ร้าน ครู่​หนึ่ง​มี​คน​เปิด​รับ เดือน​รู้ทัน​ที บัว​ผัน​ต้อง​อยู่​ใน​ร้าน​นี้​
แน่ๆ

พิณ​กับ​เดือน​ค่อยๆย่อง​ไป​ดู​ลาดเลา​หลัง​ร้าน เห็น​ศรี​ไพร​คุย​อยู่​กับ​พวก​แก๊ง​ค้า​มนุษย์​และ​เจ้าของ​ร้าน​อาหาร ทั้ง​คู่​ขยับ​เข้าไป​ใกล้​อีก​หน่อย ได้ยิน​เสียง​ชาย​คน​หนึ่ง​ถาม​ศรี​ไพร​ถึง​เรื่อง​คดี​ความ​ไป​ถึง​ไหน​แล้ว เรื่อง​นั้น​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง พ่อ​ของ​ศรี​ไพร​จ่าย​เงิน​ไป​มากมาย อย่างไร​เสีย​ต้อง​ชนะ​คดี​อยู่​แล้ว

“ถ้า​อย่าง​นั้น​ต่อ​ไป​ก็​ไม่​ต้อง​ระวัง​แล้ว​สิ ไม่​มี​คดี​ติดตัว​แล้ว”

ทันใดนั้น มีเสียง​สัญญาณ​เตือน​มี​ข้อความ​มา​ถึง​มือ​ถือ​ของ​เดือน​ดัง​ขึ้น ศรี​ไพร​กับ​พวก​หัน​ขวับ​มา​มอง พิณ​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​คว้า​ข้อ​มือ​เดือน​วิ่ง​หนี ศรี​ไพร​เห็น​พิณ​สั่ง​ให้ดำ​กับ​ขาว​ช่วย​เขา​ตาม​ล่า พิณ​บอก​ให้​เดือน​ซ่อน​ตัว​ส่วน​เขา​จะ​ล่อ​ศรี​ไพร​ไป​อีก​ทาง ศรี​ไพร​หลงกล​วิ่ง​ตาม​พิณ​ไป​ถึง​ร้าน​ขาย​โลง​ศพ​แต่​เขา​หาย​ไป​อย่าง​ไร้​ร่องรอย

ศรี​ไพร​เอะใจ พิณ​อาจ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​โลง​ศพ ชัก​ปืน​ขู่​เจ้าของ​ร้าน​ขาย​โลง​ศพ​ให้​อยู่​นิ่งๆแล้ว​เข้า​รื้อ​ค้น​ใน​โลง​ศพ​จนถึง​ใบ​สุดท้าย​ ศรี​ไพร​ไม่​พูด​พล่าม​สาด​กระสุน​ใส่​โลง​ใบ​นั้น​ไม่​ยั้ง แต่​พอ​เปิด​ฝา​โลง​ดู​กลับ​ไม่​พบ​พิณ​ ศรี​ไพร​เจ็บใจ​มาก เดิน​หัว​ฟัด​หัว​เหวี่ยง​ออก​จาก​ร้าน พิณ​รอด​ตาย​หวุดหวิด เพราะ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใต้​โลง​ใบ​ที่​ศรี​ไพร​ยิง​พรุน พอ​เห็น​ปลอดภัย​พิณ​รีบ​กลับ​ไป​หา​เดือน
บอก​ให้​เธอ​กลับ​ไป​ก่อน เขา​จะ​ไป​ช่วย​บัว​ผัน

“ไม่...เดือน​จะ​ไป​ด้วย เดือน​จะ​ปล่อย​ให้​พี่​ไป​เสี่ยง​อันตราย​คน​เดียว​ไม่ได้”

“พี่​ก็​พา​เดือน​ไป​เสี่ยง​อันตราย​ไม่ได้...เดือน​เป็น​อะไร​ไป​แล้ว​พี่​จะ​อยู่​อย่างไร”

พิณ​เผลอ​เผย​ความ​ใน​ใจ​ออก​มา เลย​ต้อง​รีบ​กลบเกลื่อน​พา​เดือน​ไป​ด้วย ฝ่าย​ศรี​ไพร​กลับ​ร้าน​มือ​เปล่า ​เจ้าของ​ร้าน​เห็น​ไม่​เข้าที ถ้า​เกิด​พวก​พิณ​แจ้ง​ตำรวจ มี​หวัง​จบเห่​กัน​หมด สั่ง​ปิด​ร้าน​ย้าย​หนี จาก​นั้น แก๊ง​ค้า​มนุษย์​ต้อน​เด็ก​สาว​รวม​ทั้ง​บัว​ผัน​ขึ้น​ท้าย​รถ​กระบะ​ส่ง​ของ​แล้ว​ปิด​ประตู​ล็อก

ศรี​ไพร​กับ​พวก​ขึ้น​รถ​ของ​พวก​แก๊ง​ค้า​มนุษย์​ขับ​นำ​หน้า พิณ​แอบ​ซุ่ม​ดู​อยู่​กับ​เดือน​ตัดสินใจ​วิ่ง​เกาะ​ท้าย​รถ​กระบะ​โดยที่​พวก​คนร้าย​ไม่​รู้ตัว บัว​ผัน​เห็น​พิณ​ตาม​มา​ช่วย​ก็ดี​ใจ ส่วน​เดือน​แยก​ไป​โรงพัก​เพื่อ​แจ้งความ แต่​ด้วย​ความ​ตื่นเต้น​ทำให้​จำ​ทะเบียน​รถ​กระบะ​ไม่ได้ บอก​ตำรวจ​ได้​เพียง​สี​รถ​กับ​ยี่ห้อ​และ​ท้าย​รถ​กระบะ​มี​หลังคา

ระหว่าง​เดือน​รอ​ฟัง​ข่าว​พิณ​อยู่​บน​โรงพัก สุด​เขต​โทร.​ถาม​เดือน​อยู่​ไหน​พอ​รู้​ว่า​อยู่​โรงพัก ก็​ตกใจ เดือน​ยัง​ไม่ทัน​เล่า​อะไร จ่า​เวร​เข้า​มา​แจ้ง​ว่า​ตำรวจ​ทางหลวง​พบ​รถ​กระบะ​รูปพรรณ​สัณฐาน​ตรง​กับ​ที่​เดือน​แจ้งความ​ไว้​และ​พบ​มี​ผู้​เสีย​ชีวิต​ด้วย เดือน​ร้อน​ใจ​ขอตัว​วาง​สาย​จาก​สุด​เขต แล้ว​รีบ​ตาม​จ่า​เวร​ไป​ทันที...

ไม่​นาน​นัก เดือน​ขับ​รถ​มา​ถึง​จุด​เกิด​เหตุ​ตาม​ที่​จ่า​เวร​แจ้ง เห็น​ไทย​มุง​เต็ม​ถนน หญิง​สาว​เดิน​ฝ่า​พวก​นั้น​เข้าไป เห็น​ศพ​ถูก​คลุม​ด้วย​ผ้า​ขาว​นอน​เรียงราย​ริม​ถนน​แล้ว​ใจเสีย คิด​เอา​เอง​ว่า​เป็น​ศพ​พิณ​กับ​บัว​ผัน เดือน​อ้าง​กับ​ตำรวจ​ว่า​รู้จัก​ผู้​ตาย ตำรวจ​จึง​อนุญาต​ให้​ดู​ศพ​ได้ หญิง​สาว​ร้องไห้​ทำใจ​อยู่​ครู่​หนึ่ง จึง​ไล่​เปิด​ผ้า​คลุม​ศพ​ดู​ที​ละ​ศพ เป็น​ผู้หญิง​ล้วน​แต่​ไม่​มี​ศพ​บัว​ผัน เหลือ​อีก​หนึ่ง​ศพ​เป็น​ศพ​ผู้ชาย​ที่​ยัง​ไม่ได้​เปิด​ดู เดือน​ใจไม่ดี

“พี่​พิณ...เดือน​จะ​อยู่​อย่างไร​ถ้า​ไม่​มี​พี่” เดือน​ค่อยๆเปิด​ผ้า​คลุม​ศพ​ดู กลับ​ไม่​ใช่​พิณ

ooooooo

ขบวน​รถ​แ​ก๊ง​ค้า​มนุษย์​มา​ถึง​บ้าน​แถว​ชานเมือง เจ้าของ​ร้าน​อาหาร​เปิด​ท้าย​รถ​กระบะ​ให้​เด็ก​สาว​ลง

ก่อน​จะ​ต้อน​ไป​ขัง​ไว้​ใน​ห้อง​ล่าม​โซ่​ล็อก​กุญแจ พิณ​แอบ​ซุ่ม​ดู​อยู่​ทาง​หน้าต่าง​ห้อง คิด​หา​ทาง​ช่วย​ทุก​คน

พิณ​คิด​แผน​ออก เอา​ไม้​ท่อน​เขื่อง​ย่อง​มา​ทาง​ด้าน​หลัง ฟาดหัว​แก๊ง​ค้า​มนุษย์​ที่​ยืนยาม​อยู่​ข้าง​บ้าน​สลบ ​ยึด​ปืน​ได้​หนึ่ง​กระบอก รวบรวม​เศษ​หญ้า​แห้ง​กับ​กิ่ง​ไม้​มา​จุด​ไฟ หลอก​ว่า​ไฟ​ไหม้​ข้าง​บ้าน ดำ​กับ​ขาว​เห็น​ควัน​ร้อง​โวยวาย​ลั่น ศรี​ไพร​กับ​แก๊ง​ค้า​มนุษย์​ปราด​เข้าไป​ช่วย​กัน​ดับ​ไฟ​เหลือ​แต่​เจ้าของ​ร้าน​อยู่​ใน​บ้าน​ลำพัง

ครู​หนุ่ม​เอา​ปืน​​จี้​เจ้าของ​ร้าน​ สั่ง​ให้​อยู่​นิ่งๆใช้​ปืน​ยิง​โซ่​ล่าม​ประตู​ห้อง​ขาด เปิด​ให้​บัว​ผัน​กับ​เด็ก​สาว​หนี​ ศรี​ไพร​กับ​พวก​ได้ยิน​เสียง​ปืน​ดัง​มา​จาก​ใน​บ้าน​รีบ​วิ่ง​กลับ​มา​ดู ศรี​ไพร​ยิง​สกัด​ไม่​ให้​พิณ​หนี ขณะ​ที่​แก๊ง​ค้า​มนุษย์​กับ​ดำ​และ​ขาว​ไล่​จับ​พวก​เด็ก​สาว พิณ​ยิง​ต่อสู้​จน​กระสุน​หมด​ คิด​หา​ทาง​เอา​

ตัว​รอด​ท้าทาย​ให้​ศรี​ไพร​สู้​กัน​แบบ​ลูกผู้ชาย ศรี​ไพร​ทำ​เหมือน​จะ​เก็บ​ปืน แต่​กลับ​เอา​ด้าม​ปืน​ฟาด​หน้า​พิณ​เต็ม​แรง​จน​ล้มคว่ำ

“นี่แหละ​ลูกผู้ชาย​ที่สุด​แล้ว​ไอ้​หน้า​โง่”

ศรี​ไพร​ตาม​เข้าไป​เตะ​พิณ​ไม่​ยั้ง ดำ ขาว ​กับ​แก๊ง​ค้า​มนุษย์​จับ​บัว​ผัน​กับ​เด็ก​สาว​บาง​ส่วน​กลับ​มา​ได้ แก๊ง​ค้า​มนุษย์ ​เกรง​พวก​ที่​หนี​รอด​จะ​ไป​แจ้ง​ตำรวจ ​รีบ​ต้อน​บัว​ผัน​กับ​พวกเด็ก ​สาว​ที่​เหลือ​ขึ้น​รถ​กระบะ​อีก​ครั้ง บัว​ผัน​ร้อง​เรียก​ให้​พิณ​ช่วย ศรี​ไพร​หัวเราะ​เยาะ

“มัน​จะ​ไป​ช่วย​ใคร​ได้ ตัว​เอง​มัน​ยัง​เอา​ตัว​ไม่​รอด...จับ​มัน​ไว้”

ดำ​กับ​ขาว​ปราด​เข้าไป​จับ​พิณ​ให้​ศรี​ไพร​อัด แก๊ง​ค้า​มนุษย์​เตือน​ศรี​ไพร​หนี​ได้​แล้ว​เดี๋ยว​ตำรวจ​ตา​มมา​ทัน ศรี​ไพร​ขัดใจ​ที่​ไม่ได้​ซ้อม​พิณ​ต่อ ชัก​ปืน​ยิง​ใส่​แต่​กระสุน​ขัด​ลำกล้อง พิณ​ฉวย​โอกาส​วิ่ง​หนี​เข้าไป​ใน​พุ่ม​ไม้ ศรี​ไพร​จะ​ตาม​แต่​เกรง​จะ​หนี​ตำรวจ​ไม่​พ้น​จำ​ใจ​ต้อง​ปล่อย​พิณ​ไป

พิณ​เจ็บ​หนัก​หนี​มา​ตาม​ถนน​หา​บ้าน​คน​เพื่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​แต่​ไป​ไม่​ถึง​ไหน​ก็​ล้ม​ลง​หมด​สติ พลเมือง​ดี​ขับ​รถ​ผ่าน​มา​เห็น​รีบ​ลง​มา​ช่วย ค้น​ตาม​ตัว​พิณ ​เจอ​นามบัตร​ของ​เดือน​อยู่​ใน​กระเป๋า​เสื้อ​รีบ​โทร.​ตามทัน​ที...

ถึง​แม้​วัน​นี้​แคน​กลับ​ห้อง​เช่า​อย่าง​คน​ไม่​สม​หวัง แต่​เขา​ยัง​มุ่ง​มั่น ชาติ​นี้​จะ​ต้อง​เป็น​นัก​ร้อง​อย่าง​เด่น​ดวง​ให้​ได้ และ​จะ​ทำให้​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​กลับ​มาส​ร้าง​ความ​สุข​ให้​ผู้คน​อีก​ครั้ง ยิ่ง​ได้​อ่าน​จดหมาย​ที่​แม่​ของ​เขา​เขียน​ให้​กำลังใจ​ใส่​มา​ใน​ชะลอม​ของ​ฝาก แคน​ยิ่ง​ฮึด​สู้ สัญญา​กับ​ตัว​เอง​จะ​ไม่​ยอม​กลับ​บ้าน​มือ​เปล่า​เด็ดขาด ​แล้ว​ผลุนผลัน​ออก​จาก​ห้อง​เช่า ครู่​ต่อ​มา ขณะ​แคน​กำลัง​จะ​ข้าม​ถนน ​เห็น​เด็ก​ขาย​พวงมาลัย​โดน​นักเลง​ไถ​เงิน

หมอลำ​หนุ่ม​ทน​ดู​ไม่ได้​เข้าไป​ช่วย ทั้ง​คู่​เปิดฉาก​ต่อย​กัน​อุตลุด​ริม​ฟุต​ปาท เด่น​ดวง​นั่ง​รถ​ผ่าน​มา​เห็น​รีบ​ลง​ไป​ห้าม ขู่​นักเลง​ถ้า​รังแก​เด็ก​ขาย​พวงมาลัย​อีก จะ​แจ้ง​ตำรวจ​จับ นักเลง​กลัว​ตำรวจ​เล่น​งาน รีบ​ชิ่ง​หนี เด่น​ดวง​เห็น​หน้า​แคน​ชัดๆก็​จำ​ได้ ร้อง​ทักทาย แคน​ดีใจ​มาก​ที่​คน​อย่าง​เด่น​ดวง​อุตส่าห์​จำ​ตน​ได้

“พี่​ไม่ได้​โดน​ผู้ชาย​กอด​บ่อยนัก​หรอก ตอน​เจอ​กัน​ที่​ค่าย​เพลง ไอ้​น้อง​เล่น​กอด​พี่​ซะ​แน่น​เชียว...น้อง​จะ​ไป​ไหน​เดี๋ยว​พี่​ไป​ส่ง” เด่น​ดวง​มอง​ชาย​หนุ่ม​ตรง​หน้า​อย่าง​ถูก​ชะตา

แคน​อยาก​เป็น​นัก​ร้อง จะ​พา​ไป​ส่ง​ค่าย​เพลง​ไหน​ก็ได้ เด่น​ดวง​เห็น​ความ​ตั้งใจ​กับ​จิตใจ​ที่​ดี​ของ​ชาย​หนุ่ม ​เลย​ชวน​เข้า​ร่วม​วง​ดนตรี แคน​ดีใจ​มาก​โดด​กอด​เด่น​ดวง​แน่น

ooooooo

เดือน​พา​พิณ​กลับ​มา​ที่​ห้อง​เช่า​ของ​แคน นั่ง​เฝ้า​อยู่​ข้างๆ กุม​มือ​พิณ​ซึ่ง​นอน​สลบไสล​ไว้​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

“พี่​พิณ ยัง​ไง​ฉัน​ก็​ลืม​พี่​ไม่ได้ พี่​ทำ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​คน​รอบ​ข้าง​ไม่​เคย​คิดถึง​ตัว​เอง​เลย​สัก​นิด พี่​ต้อง​เจ็บ​เพราะ​หวัง​ดี​เสี่ยงชีวิต​ไป​ช่วยคนอื่น​แท้ๆ” เดือน​พูด​จบ​ซบ​ลง​กับ​อก​พิณ​ร้องไห้

พิณ​รู้สึก​ตัว​ลืมตา​ขึ้น​  เห็น​เดือน​ซบ​อยู่​กับ​อก​เริ่มรู้สึก​หวั่นไหว ยก​แขน​จะ​กอด​ตอบ​แต่​หักห้าม​ใจ​ไว้ได้​ร้อง​บอก​เดือน​ให้​ปล่อย​เขา​ได้​แล้ว ​เดือนเห็น​พิณ​ได้สติ​ยิ้ม​ดีใจ พิณ​งง ตัว​เอง​มา​อยู่​ที่​นี่​ได้​อย่างไร

“เดือน​เป็น​คน​พา​พี่​มา​ที่​นี่เอง พี่​สลบ​ไป​นาน​มาก​เลย​รู้​ไหม​จ๊ะ หมอ​เพิ่ง​กลับ​ไป​เมื่อกี้​นี้เอง”

พิณ​ไม่​อยาก​ให้​เดือน​อยู่​ใกล้ เกรง​จะ​หักห้าม​ใจ​ไม่​อยู่ ขอร้อง​ให้​เธอ​กลับ​ไป​เสีย เดือน​ไม่​เข้าใจ​ทำไม​เขา​ถึงคอยผลักไส​ ไล่​ส่ง​เธอ​นัก พิณ​เตือน​เดือนมี​คู่หมั้น​แล้ว เรื่อง​ระหว่าง​เรา​สอง​คน​เป็น​ไป​ไม่ได้​อีก​แล้ว เดือน​ไม่​เคย​ลืม​พิณ​เลย​ตลอด​เวลา 2 ปี​ที่​ผ่าน​มา ยิ่ง​ตอน​นี้​เธอ​รู้​แล้ว ชีวิต​เธอ​ขาด​เขา​ไม่ได้

“คิดถึง​คุณ​สุด​เขต​ให้​มาก​เข้า​ไว้​แล้ว​เดือน​จะ​ลืม​พี่​ได้​เอง”

“เดือน​ไม่​มี​วัน​ลืม​พี่​ได้​ไม่​มี​วัน พี่​พิณ​รู้​ไหม​จ๊ะ การ​เจอ​กัน​ครั้ง​นี้​ไม่ได้​ทำให้​เดือน​กลับ​ไป​รัก​พี่ แต่​ทำให้​เดือน​รู้​ว่า​เดือน​รัก​พี่​มา​ตลอด ไม่​เคย​หยุด​รัก​พี่​เลย”

พิณ​ถึง​กับ​อึ้ง อยาก​บอก​เหลือเกิน​ว่า​รัก​และ​คิดถึง​เธอ​เช่น​กัน แต่​ทำ​ไม่ได้ ได้​แต่​บอก​ให้​เดือน​กลับ​บ้าน ​หาย​ไป​ทั้ง​วัน​แบบ​นี้ สุด​เขต​คง​เป็น​ห่วง​แย่ เดือน​คะยั้นคะยอ​ให้​พิณ​ตอบ​มา​ก่อน​ว่า​ยัง​รัก​เธอ​อยู่​หรือ​เปล่า เขา​กลับ​ไม่​ตอบ ปล่อย​ให้​หญิง​สาว​น้ำตา​คลอ​ด้วย​ความ​น้อยใจ...

ครู่​ต่อ​มา พิณ​นั่ง​รถ​มา​กับ​เดือน ตลอด​ทาง​กลับ​บ้าน​แสวง​ชาย​หนุ่ม​เอาแต่​นั่ง​ขรึม​ไม่​พูด​ไม่​จา เดือน​จอด​รถ​เลย​บ้าน​แสวง​เข้าไป​ท้าย​ซอย พิณ​ขยับ​จะ​ลง แต่​เดือน​ชวน​เข้า​บ้าน​ด้วย​กัน​ก่อน

“อย่า​เลย...ถ้า​เดือน​ไม่​บอก​ว่า​จะ​ไม่​กลับ​บ้าน​ถ้า​พี่​ไม่​ยอม​นั่ง​มา​ด้วย พี่​คง​ไม่​ออก​มา​แบบ​นี้​หรอก”

พิณ​พูด​โดย​ไม่​มอง​หน้า เดือน​เอา​มือ​จับ​ใบหน้า​ชาย​ที่​เธอ​รัก​สุด​หัวใจ​ให้​หัน​มา​สบตา​ด้วย ขอร้อง​เขา​อย่า​ทำ​เย็น​ชา​กับ​เธอ​นัก​เลย...

สุด​เขต​ติดต่อ​เดือน​ไม่ได้​นึก​เป็น​ห่วง เลย​ขับรถ​ตาม​มา​ดู​ที่​บ้าน​แสวง เห็น​รถ​เดือน​จอด​เลย​บ้าน​แสวง​เข้าไป​เอะใจ จอด​รถ​ไว้​ห่างๆ แล้ว​เดิน​เข้าไป​ดู​ใกล้ๆ...

พิณ​ตัดใจ​ลง​จาก​รถ เดือน​รีบ​เดิน​มา​หา พิณ​จะ​กลับ​บ้านนอก​พรุ่งนี้​แล้ว อยู่​กรุงเทพฯ​ไป​ก็​เท่านั้น บัว​ผัน​ถูก​จับ​ไป​ไหน​แล้ว​ก็​ไม่​รู้ เดือน​ขอ​กลับ​ไป​ด้วย พิณ​ไม่​ยอม​ให้​เดือน​ทิ้ง​ชีวิต​ที่​เพียบ​พร้อมกลับ​ไป​ลำบาก​กับ​เขา​ เดือน​ทน​ห่าง​เขา​ต่อ​ไป​ไม่ได้​อีก​แล้ว ตรง​เข้า​กอด​พิณ​ด้วย​ความ​รัก​เต็ม​เปี่ยม​หัวใจ

“อย่า​ให้​เดือน​ต้อง​หลอก​ตัว​เอง​อีก​เลย​นะ​พี่ เดือน​ยัง​รัก​พี่​พิณ รัก​เหมือน​ที่​เคย​รัก...รัก​มาก​ขึ้น​ทุก​เวลา​ที่​เรา​ห่าง​กัน เดือน​รัก​พี่​จ้ะ”

พิณ​พ่าย​แพ้​หัวใจ​ตัว​เอง กอด​เดือน​ตอบ​ด้วย​ความ​รัก​หมด​หัวใจ​เช่น​กัน ทั้ง​สอง​เผลอ​ใจ​จุมพิต​กัน​ด้วย​ความ​รัก​และ​คิดถึง​อย่าง​ที่สุด สุด​เขต​แอบ​เห็น​เหตุการณ์​โดย​ตลอด ถึง​กับ​ตะลึง​งัน

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.