ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เช้าตรู่ ขณะ​เพ็ง​กับ​บุญ​กำลัง​ช่วย​กัน​เข็น​เรือ​พาย​ลง​แม่น้ำ​มูล เหลือบ​เห็น​สุด​เขต​กำลัง​ทำ​อะไร​บาง​อย่าง​อยู่​ที่​ริม​แม่น้ำ​ ก่อน​จะ​ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป สอง​ผัว​เมีย​มอง​ตาม​สงสัย...

ใน​เวลา​เดียวกัน ที่​บ้าน​แสวง เดือน​ตัดสินใจ​จะ​ขอ​ถอน​หมั้น​สุด​เขต อัญชลี​กับ​แสวง​พา​กัน​สงสัย​มี​ปัญหา​อะไร​กัน​หรือ​เปล่า เดือน​ไม่ได้​มี​ปัญหา​อะไร​กับ​สุด​เขต เห็น​พัก​นี้​ข่าว​เธอ​กับ​สุด​เขต​เริ่ม​ซา​ลง​แล้ว น่า​จะ​ยกเลิก​การ​หมั้น​ได้​แล้ว จะ​ได้​ไม่​ต้อง​มี​ใคร​ลำบาก​ใจ​เรื่อง​นี้​อีก

“ลำบาก​ใจ...หมาย​ถึง​ใคร​หรือ​จ๊ะ​หนู​เดือน”

“เปล่า​หรอก​ค่ะ​คุณ​ป้า เดือน​แค่​คิด​เผื่อ​ไว้ วัน​ไหน​คุณ​สุด​เขต​ไป​รัก​ไป​ชอบ​ผู้หญิง​คน​อื่น จะ​ได้​ไม่​ต้อง​มา​เสีย​เวลา​กับ​เดือน เดือน​ไม่​อยาก​มี​ปัญหา​กับ​ใคร​อีก​แล้ว​ค่ะ​คุณ​ลุง​คุณ​ป้า เดือน​อยาก​จะ​ใช้​เวลา​ทั้งหมด​ทุ่มเท​กับ​การ​เรียน​ให้​เต็มที่ ไม่​อยาก​ต้อง​ห่วง​หน้า​พะวง​หลัง​อีก​แล้ว”

อัญชลี​กับ​แสวง​มอง​หน้า​กัน​สีหน้า​ลำบาก​ใจ แต่​ใน​เมื่อ​เป็น​ความต้องการ​ของ​เดือน สอง​สามี​ภรรยา​รีบ​โทร.​นัด​มาลัย​กับ​นพ​ทันที...ครู่​ต่อ​มา อัญชลี แสวง​ กับ​เดือน​มา​ถึง​บ้าน​นพ มาลัย​กับ​นพ​ได้​ฟัง​เรื่อง​ทั้งหมด​จาก​อัญชลี​แล้ว​ไม่สบาย​ใจ​โดยเฉพาะ​มาลัย​ซึ่ง​รัก​และ​ถูกใจ​เดือน​มาก​ไม่​อยาก​ให้​ถอน​หมั้น ถ้า​สุด​เขต​ทำ​อะไร​ให้​เดือน​ไม่​พอใจ มาลัย​จะ​ไป​จัดการ​ให้ เดือน​ปฏิเสธ​ว่า​ สุด​เขต​ไม่ได้​สร้าง​ปัญหา​อะไร​ให้​เธอ

“ถ้า​ไม่​มี​อะไร​ก็​ไม่​เห็น​จำเป็น​ต้อง​ถอน​หมั้น ลูก​ชาย​ลุงเขา​รัก​หนู​มาก​นะ​หนู​เดือน”

“ว่า​ไง​นะ​คะ...คุณ​สุด​เขต​รัก​หนู” เดือน​แปลก​ใจ​ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ

ทั้ง​อัญชลี แสวง มาลัย ​และ​นพ​ต่าง​ช่วย​กัน​พูด​หว่านล้อม​ให้​เดือน​เห็น​ว่า​ สุด​เขต​รัก​เธอ​จริงๆ ขนาด​ยอม​เป็น​ฝ่าย​เจ็บปวด​เสีย​เอง ขอ​อนุญาต​แสวง​พา​เดือน​กลับ​ไป​หา​คน​รัก​ของ​เธอ ​เพราะ​ทน​เห็น​เธอ​เสียใจ​ไม่ได้ มาลัย​ขอร้อง​เดือน​ให้โอกาส​ลูก​ชาย​ของ​เธอ​ด้วย เดือน​สับสน​ไม่​คิด​มา​ก่อนสุด​เขต​จะ​รัก​เธอ​มาก​ขนาด​นี้

ooooooo

ใต้​ต้นไม้​ใน​โรงเรียน​ที่​พิณ​สอน คำ​หล้า​เห็น​ทอง​สา​ยืน​กระแซะ​พิณ​แล้ว​หมั่นไส้​เข้าไป​กระชาก​แขน​ทอง​สา​ออก ทอง​สา​เกาะ​แขน​พิณ​แน่น​อย่าง​กับ​ตุ๊กแก ร้อง​ให้​เขา​ช่วย​เธอ​ด้วย พิณ​ไม่​อยาก​ให้​เรื่อง​บานปลาย บอก​คำ​หล้า​ให้​หยุด คำ​หล้า​ยิ่ง​โกรธ​ตัดพ้อ​พิณ​ที่​เข้า​ข้าง​ทอง​สา

“ทำไม​จะ​เข้า​ข้าง​ฉัน​ไม่ได้ ฉัน​กับ​พี่​พิณ​เป็น​แฟน​กัน​แล้ว”

“นัง​หน้าด้าน” คำ​หล้าด่า​อย่าง​เหลืออด

“บอก​มัน​ไป​สิ​พี่​พิณ​หรือ​ว่า​พี่​พิณ​บอก​เดือน​ว่า​ฉัน​เป็น​แฟน​พี่​เพราะ​แค่​ต้องการ​ใช้​ฉัน​เป็น​เครื่องมือ​บอก​เลิก​เดือน” ทอง​สา​มอง​พิณ​สีหน้า​เจ็บปวด​ใจ

“กลับ​ก่อน​เถอะ​ทอง​สา พี่​ว่า​เรื่อง​นั้น​เรา​ค่อย​คุย​กัน​วัน​หลัง” พิณ​ดึง​มือ​ทอง​สา​ให้​ออก​ไป

ทอง​สา​สะบัด​มือ​ออก ไม่​ยอม​กลับ เธอ​ก็​มี​หัวใจ​เหมือน​กัน​ไม่​ใช่​แค่​ไม้​กัน​หมา​ของ​ใคร พิณ​จะ​เหยียบย่ำ​หัวใจ​กัน​อย่าง​นี้​ไม่ได้ คำ​หล้า​เข้า​มา​ขวาง สอง​สาว​เลย​เปิดฉาก​ตบ​ตี​กัน​อุตลุด พิณ​ต้อง​เข้าไป​แยก

“อย่า​คำ​หล้า ทอง​สา​ไม่​ผิด พี่​เป็น​คน​ขอ​เขา​เป็น​แฟน​เอง พี่​กับ​เดือน​เรา​ไม่​มี​อะไร​กัน​แล้ว”

คำ​หล้า​กำลัง​จะ​ตบ​ทอง​สา​ถึง​กับ​ชะงัก ทอง​สา​เห็น​สู้​ไม่ได้​รีบ​ชิ่ง​หนี พิณ​อธิบาย​ด้วย​น้ำเสียง​เศร้าๆ เขา​กับ​เดือน​จบ​กัน​แล้ว เดือน​หมั้น​กับ​คน​อื่น​ไป​แล้ว​เขา​จะ​ทำ​อะไร​ได้ ใน​เมื่อ​เปลี่ยนแปลง​อะไร​ไม่ได้ เขา​ก็​ต้อง​ทำใจ​ยอม​รับ​และ​อยู่​กับ​มัน​ให้​ได้ เดือน​กำลัง​จะ​มี​ชีวิต​ที่​ดี เขา​ดีใจ​ไป​กับ​เธอ​ด้วย พิณ​ฝืน​ยิ้ม ทั้งที่​หัวใจ​แตก​สลาย ​กะพริบ​ตา​ถี่ๆ ไม่​ให้​น้ำตา​ไหล คำ​หล้า​เห็น​ความ​เจ็บปวด​เอ่อ​ท้น​ขอบ​ตา​พิณ​เลย​ไม่​กล้า​พูด​อะไร​อีก

พิณ​เกรง​จะ​กลั้น​น้ำตา​ไม่​ไหว ถ้า​พูด​เรื่อง​เดือน​ต่อ เลย​เปลี่ยน​เรื่อง ถาม​คำ​หล้า​มา​หา​เขา​มี​อะไร​หรือ​เปล่า คำ​หล้า​อยาก​รู้​ข่าวคราว​ของ​แคน พิณ​ติดต่อ​เขา​บ้าง​หรือ​เปล่า พิณ​ส่าย​หน้า...

ที่​ไซ​ต์​งาน​ก่อสร้าง แคน​แบก​กระสอบ​ปูน​จน​แผล​ถูก​ยิง​ตรง​หัวไหล่​เริ่ม​อักเสบ​บวม​แดง ต้อง​นั่ง​พัก หัวหน้า​คน​งาน​ตรวจ​งาน​ผ่าน​มา​เห็น​แคน​นั่ง​อยู่ ไล่​ให้​กลับ​ไป​ทำ​งาน แคน​รีบ​ปีน​ขึ้น​ไป​บน​นั่งร้าน รอ​รับ​ถัง​ปูน​ที่​ผสม​แล้ว​จาก​เพื่อน​คน​งาน​ด้าน​ล่าง พอ​รับ​ถัง​ปูน​แคน​รู้สึก​ปวดร้าว​ไป​ทั้ง​หัวไหล่ พยายาม​กัดฟัน​เดิน​ต่อ แต่​ไม่​ไหว เซ​เสียหลัก​ร่วง​ลง​จาก​นั่งร้าน คน​งาน​ผู้หญิง​ตกใจ​ร้อง​ลั่น หัวหน้า​คน​งาน​ได้ยิน​เสียง​โวยวาย​รีบ​มา​ดู

เห็น​พวก​คน​งาน​ช่วย​กัน​ประคอง​ร่าง​แคน​ที่นอน​ฟุบ​อยู่​บน​กอง​ทราย หัวหน้า​คน​งาน​ถาม​แคน​เป็น​อย่างไร​บ้าง แคน​รีบ​บอก​ไม่​เป็น​อะไร หัวหน้า​คน​งาน​ไม่​วางใจ​อยาก​ให้​แคน​ไป​โรงพยาบาล แคน​เกรง​เรื่อง​หนี​คดี​จะ​ความ​แตก รีบ​ปฏิเสธ​เป็น​พัลวัน แล้ว​ขยับ​จะ​ลุก​ขึ้น แต่​เจ็บ​แผลมาก​จน​ต้อง​ทรุด​ตัว​ลง​นั่ง

“ยัง​จะ​ไม่​เป็น​อะไร​อีก ไหน​ดู​ซิ​แขน​หัก​หรือ​เปล่า” หัวหน้า​คน​งาน​ว่า​แล้ว​ค่อยๆจับ​แขน​แคน​มา​ดู แต่​เขา​ชัก​แขน​กลับ หัวหน้า​คน​งาน​ชัก​สงสัย​กระชาก​แขน​แคน​มา​ดู​ใกล้ๆ พอ​เห็น​รอย​แผลก็​ร้อง​เอะอะ

“รอย​เหมือน​ถูก​ยิง แก​หนี​คดี​มา​ใช่​ไหม”

หัวหน้า​คน​งาน​จะ​จับ​แคน​ส่ง​ตำรวจ เขา​สะบัด​แขน​วิ่ง​หนี​อย่าง​ไม่​คิด​ชีวิต หัวหน้า​คน​งาน​สั่ง​ลูกน้อง​ตาม​แคน​วิ่ง​ลัดเลาะ​ไป​ตาม​ตรอก​ซอก​ซอย แล้ว​วิ่ง​ตัด​ออก​ถนน​ใหญ่ อาราม​รีบ​ร้อน​ไม่ทัน​ดู​รถ​ที่​วิ่ง​เข้า​มา คน​ขับ​เหยียบ​เบรก​ตัว​โก่ง ชะโงก​หน้า​ด่า​แคน​ลั่น​ถนน แคน​ยืน​ตะลึง ก่อน​จะ​วิ่ง​หนี​ต่อ​อย่าง​ไร้​ทิศทาง ทั้ง​ควัน​พิษ​จาก​ท่อไอเสีย​รถ ทั้ง​แสง​แดด​ที่​แผด​ร้อน​และ​ความ​เจ็บปวด​จาก​บาดแผล ทำให้​แคน​เป็น​ลม​หมด​สติ

ooooooo

บ่าย​วัน​เดียวกัน เถ้าแก่​เส็ง​พา​ศรี​ไพร​ที่​เขา​ขอ​ให้​ผู้​มี​อิทธิพล​ช่วย​จน​กลับ​เข้า​หมู่​บ้าน​ได้​อีก​ครั้ง​มา​ขอ​ขมา​คำ​แป​ง พร้อม​กับ​ยื่น​กระเช้า​รังนก​ให้ ถ้า​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ทำ​อะไร​ไม่​ดี​ไว้​กับ​คำ​แป​ง เขา​ขอโทษ​แทน​ลูก​ด้วย คำ​แป​ง​นั่ง​นิ่ง​พยายาม​ข่ม​ความ​โกรธ บัว​ผัน​นั่ง​ฟัง​อยู่​ด้วย​ทน​ไม่ได้ พูด​สวน​ขึ้น​ทันที

“ส่ง​คน​มา​เผา​คณะ​เขา​แล้ว​คิด​ว่า​แค่​นี้​จะ​หายกัน​หรือ​ไง”

คำ​แป​ง​แตะ​แขน​ห้าม​บัว​ผัน​ไว้ บอก​เถ้าแก่​เส็ง​ให้​เอา​ของ​พวก​นี้​กลับ​ไป เธอ​กิน​ไม่​เป็น​แล้ว​ขยับ​จะ​เข้า​บ้าน เถ้าแก่​เส็ง​แก้ตัว​แทน​ลูก​ชาย​ไม่ได้​ส่ง​คน​ไป​ระเบิด​คณะ​ของ​คำ​แป​ง​จริงๆ คำ​แป​ง​ชะงัก

“ลื้อ​ช่วย​พูด​กับ​ไอ้​พิณ​ด้วย​แล้วกัน​ว่า​อย่า​เอาเรื่อง​เอา​ราว​ลูก​ชาย​อั๊ว อี​กำลัง​จะ​กลับเนื้อกลับตัว​เป็น​คน​ดี พรุ่งนี้​อี​จะ​บวช อโหสิกรรม​ให้​ลูก​ชาย​อั๊ว​ด้วย​เถอะ​นะ”

ศรี​ไพร​โวย​ลั่น​จะ​ไม่​ยอม​บวช เถ้าแก่​เส็ง​สั่ง​ให้​หุบปาก คำ​แป​ง​ถึง​บาง​อ้อ​ที่แท้​เถ้าแก่​เส็ง​มา​หา​เธอ​เพราะ​กลัว​พิณ​เอาเรื่อง​นี่เอง ถ้า​เถ้าแก่​เส็​งอ​ยาก​ให้​ลูก​ชาย​เป็น​คน​ดี​ก็​ควรจะ​ทำตัว​เป็นตัวอย่าง​ที่​ดี​ให้​ลูก​ดู​ก่อน ยอม​รับ​ผิด​ใน​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ทั้งหมด แล้ว​ทุก​คน​จะ​อโหสิกรรม​ให้ คำ​แป​ง​ด่า​จบ​ชวน​บัว​ผัน​เข้า​บ้าน เถ้าแก่​เส็ง​ระเบิด​อารมณ์​ใส่​ลูก​ชาย​ที่​เป็นต้น​เหตุ​ให้​เขา​ถูก​คำ​แป​ง​ตอก​หน้า​หงาย​กลับ​มา

“แล้ว​เตี่ย​ไป​บอก​มัน​ทำไม​ว่า​อั๊ว​จะ​บวช เป็น​ตายร้าย​ดี​ยัง​ไง​อั๊ว​ไม่​ยอม​ทำ​อย่าง​นั้น​เด็ดขาด”

“อั๊ว​อุตส่าห์​หา​ทางออก​ดีๆให้​  แต่​ถ้า​ลื้อ​ไม่​ยอม​อยาก​ติด​คุก​หัว​โต​ก็ตาม​ใจ”

“ต่อ​ให้​อั๊ว​บวช​สัก​ร้อย​ปี แต่​ถ้า​ตำรวจ​มี​หลักฐาน อย่างไร​ เสีย​อั๊ว​ก็​ต้อง​ติด​คุก​อยู่ดี”

“ลื้อ​นี่​มันสมอง​เต่า​จริงๆ อั๊ว​วิ่งเต้น​ให้​ผู้​มี​อิทธิพล​ช่วย​ลื้อ​แล้ว ถ้า​ลื้อ​รอด​ไป​ได้ การ​บวช​ครั้ง​นี้​จะ​ช่วย​ฟอก​ตัว​ลื้อจาก สายตา​พวก​ชาว​บ้าน ตอน​นี้​อยู่​ที่​ตัว​ลื้อ​เอง​แล้ว​ว่า​อยากจะ​ติด​คุก​หัว​โต​หรือ​ว่า​ไป​นอนเล่น​สบายๆใน​วัด​สักพรรษา​สอง​พรรษา”เถ้าแก่​เส็ง​ม​อง​หน้า​ลูก​ชาย​อย่าง​รอ​คำ​ตอบ ศรี​ไพร​สีหน้าครุ่นคิดคล้อย​ตาม

พิณ​กับ​ขุนทอง​ผ่าน​มา​เห็น​สอง​พ่อ​ลูก​ออก​มา​จาก​บ้าน​คำ​แป​ง หยุด​มอง​ด้วย​ความ​สงสัย พิณ​รีบ​เข้าไป​สอบ​ถาม​บัว​ผัน สอง​พ่อ​ลูก​มา​ที่​นี่​ทำไม พอ​รู้​เถ้าแก่​เส็ง​กับ​ลูก​มา​ขอ​ให้​คำ​แป​ง​ช่วย​พูด​กับ​พิณ แต่​คำ​แป​ง​ไม่​ยอม​ช่วย พวก​นั้น​เลย​ไม่​พอใจ พิณ​แนะ​ถ้า​มี​อะไร​ไม่ชอบมาพากล ให้​บัว​ผัน​ไป​แจ้ง​ตำรวจ​ไว้​เป็น​หลักฐาน

“ค่ะ​ครู...แต่​ฉัน​สงสาร​แม่​ครู​จัง​เลย​ครู ตั้งแต่​แม่​ครู​รู้​ว่า​พี่​แคน​ไป​กรุงเทพฯ​ก็​เอาแต่​เก็บตัว​เงียบ ไม่​ยอม​ออก​ไป​ไหน ข้าว​ปลา​ที่​ฉัน​เอา​มา​ให้​ก็​แทบจะ​ไม่แตะ​เลย” บัว​ผัน​มอง​คำ​แป​ง​ ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง

พิณ​เห็น​คำ​แป​ง​ท้อแท้​ถอด​ใจ ทำท่า​จะ​ยุบ​คณะแม่​มูลลำ​เพลิน จึง​พูด​ให้​กำลังใจ​และให้​สัญญา​ตราบ​ใด​ที่​เขา​ยัง มี​ลม​หายใจ จะ​ไม่​มี​วัน​ทอดทิ้ง​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​เด็ดขาด พวก​เรา​จะ​ช่วย​กัน​พลิก​ฟื้น​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ขึ้น​มา​อีก​ครั้ง ถึง​จะ​ยาก​แต่​เขา​เชื่อ​ว่า​ยัง​มี​ความ​หวัง บัว​ผัน​กับ​ชาว​คณะทุก​คน​จะ​ร่วม​ด้วยช่วยกัน​อย่าง​เต็ม​กำลัง คำ​แป​ง​เห็น​ความ​มุ่ง​มั่นของ​ทุก​คน​แล้ว​ฮึด​สู้​ขึ้น​มา...

ด้าน​แคน​ได้​รับ​การ​ช่วยเหลือ​จาก​สอง​ผัว​เมีย​ซึ่ง​เข็น​รถ​ขาย​ก๋วยเตี๋ยว​อยู่​แถว​นั้น แม่​ค้า​หา​ยา​ดม​มา​ให้ ​ส่วน​พ่อค้าทำ​ก๋วยเตี๋ยว​ให้​แคน​กิน แล้ว​ถามไถ่​ไป​มา​อย่างไร​ถึง​ได้มา​เป็น​ลม​อยู่​ตรง​นี้

“ผม​เพิ่ง​มา​จาก​ต่าง​จังหวัด จะ​เข้า​มา​เป็น​นัก​ร้อง แต่​โชค​ไม่​ดี​ถูก​หลอก​เอา​เงิน​ไป​หมด แล้ว​ยัง​ถูก​คน​เข้าใจ​ผิดว่า​เป็น​โจร​อีก”แคน​พูด​จบ​กิน​ก๋วยเตี๋ยว​ต่อ​ด้วย​ความ​หิว แม่​ค้า​สงสาร​แคน​มาก แนะ​ให้​กลับ​บ้านนอก​ อย่า​มา​เสียเวลา​ที่​นี่​อีก​เลย เดี๋ยว​เธอ​จะ​ช่วย​เรี่ยไร​เงิน​ค่า​รถ​ให้ แคน​ชะงัก นึกถึง​ชาว​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน

“ผม​ทำ​อย่าง​นั้น​ไม่ได้​หรอก​ครับ​ยัง ​มี​อีก​หลาย​คน​ที่​รอ​ผม​อยู่ ถึง​จะ​ยาก​แค่​ไหน​ผม​จะ​พยายาม​ทำให้​มัน​เป็น​จริง​ให้​ได้” แคน​สีหน้า​มุ่ง​มั่น หลัง​กิน​อิ่ม​แคน​ช่วย​สอง​ผัว​เมีย​ล้าง​ชาม​ก๋วยเตี๋ยว​กอง​โต​เป็น​การ​ตอบแทน

ooooooo

พอ​เดือน​รู้​จาก​พ่อ​ของ​เธอ​ว่า​เห็น​สุด​เขต​กลับ​ไป​ที่​ริม​แม่น้ำ​มูล​แต่​เช้า​ไม่​รู้​มี​ธุระ​อะไร​สำคัญ เธอ​เลย​อาสา​จะ​ไป​ถาม​ให้ แต่​พอ​มา​ถึงที่​ดี.มิ​ว​สิ​ค เดือน​ต้อง​แปลกใจ เห็น​แต่​ รปภ.​ไม่​เห็นพนักงาน​คน​อื่นๆสัก​คน เธอ​เดิน​ผ่าน​หน้า​ห้อง​ประชุม ได้ยิน​เสียง​สุด​เขต​ดัง​ออก​มา จึง​ย้อน​กลับ​ไป​ดู เห็น​ประตูห้อง​ประชุม​แง้ม​อยู่ กำลัง​จะเคาะ​ประตู ได้ยิน​เสียง​สุด​เขต​พูด​ถึง​ตน​เอง​เสีย​ก่อน หยุด​แอบ​ฟัง

“เดือน​เพิ่ง​เสีย​เพื่อน​สนิท​ไป​เมื่อ 4-5 วัน​ก่อน ตอน​นี้​ กำลัง​เศร้า​มาก ผม​อยาก​ให้​พวก​เรา​ช่วย​กัน​ทำให้​เหมือน​ที่​นี่​เป็น​บ้าน​หลัง​ที่​สอง​ของ​เดือน เดือน​จะ​ได้​ไม่​รู้สึก​เหงา”

“เพิ่ง​รู้​นะ​คะ​ว่า​คุณ​สุด​เขต​ก็​ใจดี​กับ​เขา​เป็น​เหมือน​กัน โดยเฉพาะ​กับ​น้อง​เดือน” บิ๋มแซว สุด​เขต​ทำ​เฉไฉ

“ไม่​ใช่​อย่าง​นั้น​สัก​หน่อย ผม​ทำ​ตาม​ที่​แม่​สั่ง​ต่างหาก...ถ้า​เดือน​ถาม​ก็​ช่วย​บอก​ด้วย​แล้วกัน​ว่า​ทั้งหมด​เป็น​ความ​คิด​ของ​แม่​ผม จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เข้าใจ​ผิด​ไป​กัน​ใหญ่...เอา​ล่ะ ​แยกย้าย​กัน​ไป​ทำ​ตาม​ที่​ผม​บอก​ได้​แล้ว”

ทุก​คน​รีบ​ปฏิบัติ​ตาม​คำสั่ง บิ๋ม​กับ​พนักงาน​ส่วน​หนึ่ง​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ประชุม เจอ​เดือน​ยืน​อยู่​หน้า​ห้อง​ตกใจ

เดือน​จุ๊​ปาก​ไม่​ให้​ทุก​คน​เอะอะ​แล้ว​แอบ​ฟัง​สุด​เขต​สั่ง​งาน​ต่อ ถึง​ได้​รู้เขา​แอบ​จัด​งาน​วัน​คล้าย​วัน​เกิด​เพื่อ​เซอร์ไพรส์​เธอ เดือน​เห็น​สุด​เขต​ทำ​สิ่ง​ดีๆให้  ยิ้ม​ด้วย​ความ​ซาบซึ้ง​ใจ ไหนๆเขา​ตั้งใจ​จะ​ทำ​เซอร์ไพรส์​ให้  เดือน​ไม่​อยาก​ให้​เสีย​น้ำใจ นัดแนะ​กับ​บิ๋ม​ให้​บอก​สุด​เขต ​อีก 5 นาที เธอ​จะ​มา​ถึง​บริษัท

เดือน​รีบ​เดิน​ออก​ไป​หน้า​บริษัท ก่อน​จะ​กลับ​เข้าไป​ข้าง​ใน​อีก​ครั้ง ​ทำ​ราวกับ​เพิ่ง​มา​ถึง ทันใดนั้น ไฟ​ใน​บริษัท​ก็​ดับ​พึ่บ พร้อม​กับเสียง​เพลง​แฮปปี้​เ​บิ​ร์ธ​เดย์​ดัง​ขึ้น บิ๋ม​กับ​พนักงาน​ช่วย​กัน​ถือ​เค้ก​วัน​เกิด​ออก​มา เดือน​ยิ้ม​มี​ความ​สุข สุด​เขต​แอบ​มอง​อยู่​พลอย​สุขใจ​ไป​ด้วย

พอได้​จังหวะ ​สุด​เขต​โผล่​เข้า​มา แกล้ง​โวยวาย​ที่​บริษัท​ปิด​ไฟ​มืด บิ๋ม​แอบ​อมยิ้ม​กับ​เดือน​แล้ว​เล่น​ไป​ตาม​น้ำ​ บอก​เจ้านาย วัน​นี้​เป็น​วัน​คล้าย​วัน​เกิด​ของ​เดือน​ พวก​เธอ​เลย​จัดงาน​วัน​เกิด​ให้​ตาม​คำสั่ง​ของ​คุณ​มาลัย

“นี่​ถ้า​ไม่​เห็นแก่​แม่​ผม ผม​ให้​เลิก​จริงๆด้วย...งั้น​ก็​เร็วๆเข้า จะ​ได้​แยกย้าย​กัน​ไป​ทำ​งาน​ต่อ”

เดือน​มอง​หน้า​สุด​เขต​ยิ้มๆ ก่อน​จะ​อธิษฐาน​ดังๆว่า ขอ​ให้​เลิก​เก๊ก​เสียที สุด​เขต​หน้า​ตึง​ขึ้น​มา​ทันที ถาม​เสียง​เขียว​ว่า​ว่าใคร เดือน​ทำ​ไม่​รู้​ไม่​ชี้​เป่า​เทียน พวก​พนักงาน​ตบมือ​เฮ​ลั่น ไฟ​ใน​บริษัท​สว่าง​ขึ้น​อีก​ครั้ง อัญชลี แสวง มาลัย นพ​กับ​พนักงาน​ทุก​คน​เข้า​มา​อวย​พร​ขอ​ให้​เดือน​มี​ความ​สุข สม​หวัง ยกเว้น​มาลัย​ที่​อวย​พร​ขอให้​เดือน​เลิก​ใจแข็ง​กับ​ลูก​ชาย​ของ​เธอ บรรยากาศ​ใน​งาน​เลี้ยง​เป็น​ไป​อย่าง​สนุกสนาน...

สุด​เขต​รอ​จังหวะ​ที่​เดือน​อยู่​แถว​ทาง​เดิน​ในบริษัท​เพียง​ลำพัง ยื่น​ของขวัญ​กล่อง​เล็กๆให้ เดือน​กระเซ้า ​ตอน​แรก​ทำ​เป็น​โวยวาย​ไม่​ยอม​ให้​จัด​งาน แล้ว​ทำไม​มี​ของขวัญ​มา​ให้

“ก็​ไม่ได้​บอก​สัก​หน่อย​ว่า​ของ​ฉัน แม่​ฉัน​ฝาก​มา” สุดเขต​ยิ้ม​กวนขณะ​รับ​ของขวัญ​เดือน​เห็น​มือ​สุดเขต​ปิด​ปลาสเตอร์​ยา ถาม​ไป​โดน​อะไร​มา สุด​เขต​ไม่​ตอบ บอก​ให้​รีบ​แกะ​ของขวัญ​เขา​อยาก​รู้​เหมือน​กัน​เป็น​อะไร เดือน​ค่อย​ๆแกะ​ห่อ​ของขวัญ​ดู เห็น​ส​โน​ว์​โดม​รูป​บ้านทรงไทยแบบ​บ้าน​ของ​เดือนตั้ง​อยู่​ใต้​ต้นไม้​ใหญ่ สุด​เขต​แนะ​ให้​ลอง​เขย่า เดือน​ทำ​ตาม เห็น​กลีบ​ดอก​คูน​สี​เหลือง​อ่อน​โปรยปราย​ลง​มา​เป็น​สาย​สวย​งาม

“น้ำ​ใน​นี้​เป็น​น้ำ​จาก​แม่น้ำ​มูล คง​ช่วย​ให้​เธอ​หาย​คิดถึง​บ้าน”

เดือน​รู้​แล้ว ทำไม​เขา​ถึง​ไป​โผล่​ที่​ริม​แม่น้ำ​มูล​แต่​เช้า ซาบซึ้ง​ใจ​กับ​สิ่ง​ที่​เขา​ทำให้​จน​กลั้น​น้ำตา​ไม่​อยู่ ขอบคุณ​เขา​จาก​ใจ​จริง สุด​เขต​ยัง​วาง​ฟอร์ม​ไม่​เลิก  โกหก​ว่าไม่ได้​ทำ​เอง เดือน​ชิง​พูด​ขึ้นก่อน​อย่าง​รู้ทัน

“แม่​ฉัน​เป็น​คน​ทำ”

ทั้ง​สอง​คน​ชะงัก ก่อน​เดือน​จะ​หัวเราะ​ทั้ง​น้ำตา สุด​เขต​อมยิ้ม แกล้ง​โวยวาย​ที่​เดือน​กล้า​ล้อ​เลียนเขา ไล่​เธอ​กลับ​เข้า​งาน​เลี้ยง​ได้​แล้ว เดือน​ไม่​ต่อล้อต่อเถียง​ด้วย เดิน​กลับ​เข้า​งาน​อย่าง​มี​ความ​สุข สุด​เขต​หัวใจ​พอง​โต​ที่​ทำให้​หญิง​ซึ่ง​เขา​รัก​สุด​หัวใจ​ยิ้ม​ได้

ooooooo

2 ปี ผ่าน​ไป...

คำ​แป​ง​กับ​พิณ​ช่วย​กัน​ฝึกสอน​บัว​ผัน​กับ​เพื่อนๆใน​โรงเรียน​ ทั้ง​ร้อง​ทั้ง​เต้น​แล้ว​ส่ง​ประกวด​ร้องเพลง​ลูกทุ่ง​ประเภท​นักเรียน​ได้​เข้าถึง​รอบ​ชิง​ชนะ​เลิศ​และ​ได้​ออก​รายการ​ทีวี​ไป​ทั่ว​ประเทศ

ขณะ​บัว​ผัน​กำลัง​ร้องเพลง​ประกวด แคน​ทำ​งาน​ง่วน​ใน​ร้าน​ขาย​ก๋วยเตี๋ยว​ของ​สอง​ผัว​เมีย​ที่​เคย​ช่วย​เขา​ไว้​ ไม่ได้​สนใจ​รายการ​ทีวี​ที่​เปิด​อยู่ แต่​พอ​พิธีกร​รายการ​ประกาศ​รางวัล​ชนะ​เลิศ​เป็น​ชื่อ​โรงเรียน​ที่​พิณ​สอน​อยู่​ แคน​ถึง​กับ​ชะงัก​หัน​มอง​ทีวี เห็น​บัว​ผัน​กับ​เพื่อนๆกระโดด​โลดเต้น​ด้วย​ความ​ดีใจ บัว​ผัน​โผ​กอด​พิณ​ก่อน​จะ​ก้ม​กราบ​เท้า​คำ​แป​ง แคน​เห็น​แล้ว​หดหู่​อย่าง​บอก​ไม่​ถูก รีบ​ออก​ไป​โทรศัพท์​ทาง​ไกล​ปรับทุกข์​กับ​คำ​หล้า

“พี่​รู้​ว่า​พี่​ทำได้​ดี​กว่า​นั้น แต่​พี่​ชัก​ไม่​แน่ใจ​แล้ว​ว่า​ตัว​เอง​มา​ทำ​อะไร​อยู่​ที่​นี่” เสียง​แคน​เศร้า​มาก

“พี่​มา​ตาม​หาความ​ฝัน​ไง เพียง​แต่​ว่า​เวลา​และ​โอกาส​ของ​คน​เรา​มี​ไม่​เท่า​กัน...แต่​ฉัน​เชื่อ​ว่า​ถ้า​พี่​ไม่​ท้อแท้​หรือ​สิ้น​หวัง​ไป​ซะ​ก่อน ยัง​ไง​วัน​หนึ่ง​พี่​ก็​ต้อง​ทำ​สำเร็จ...พยายาม​เข้า​นะ​พี่​แคน ทุก​คน​รอ​พี่​อยู่”

คำ​หล้า​พยายาม​พูด​ปลอบ​ใจ​แต่​ดู​จะ​ไร้้​ผล แคน​กลั้น​น้ำตา​ไม่​อยู่​สะอื้น​ออก​มา คำ​หล้า​ได้ยิน​ก็​ใจเสีย​ถาม​แคน​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า แคน​รีบ​เอา​มือ​ปิดปาก​ตัว​เอง​ไม่​ให้​เสียง​สะอื้น​เล็ด​ลอด​ออก​มา​อีก

“ถ้า​พี่​ไม่​ไหว​จะ​กลับ​บ้าน​ก็ได้​นะ  ตอน​นี้​ไอ้​ศรี​ไพร​บวช​อยู่  เถ้าแก่​เส็ง​ก็​โดน​สอบ​เรื่อง​คดี ถ้า​พี่​กลับ​มา​ต่อสู้​คดี​พี่​ต้อง​ชนะ​แน่ๆ”

“พี่​ยัง​ไหว พี่​ยัง​กลับ​ไม่ได้...พี่​กำลัง​จะ​ได้​เป็น​นัก​ร้อง” แคน​จำ​ต้อง​โกหก​ไม่​อยาก​ให้​คำ​หล้า​เป็น​ห่วง

“ว่า​ไง​นะ​พี่​กำลัง​จะ​ได้​เป็น​นัก​ร้อง...พี่​ไม่ได้​หลอก​ฉัน​เล่น​ใช่​ไหม”

“พี่​ไม่ได้​โกหก พี่​กำลัง​จะ​ได้​เป็น​นัก​ร้อง​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​พี่​นะ​คำ​หล้า อดทน​รอ​พี่​อีก​สัก​หน่อย​แล้ว​พี่​จะ​กลับ​ไป ฝาก​ดูแล​พ่อ​แม่​พี่​ด้วย” แคน​รีบ​วาง​สาย ไม่​อยาก​ให้​คำ​หล้า​ได้ยิน​ตน​เอง​ร้องไห้...

ขณะ​เดียวกัน ตา​มา​กับ​ยาย​มี​ยืน​มอง​นา​ข้าว​ที่​ขาด​น้ำ​ยืนต้น​ตาย​ด้วย​ความ​เศร้า ​เงิน​ทุน​กับ​แรงงาน​ที่​ลง​ไป​สูญ​เปล่า ยาย​มี​ถอน​ใจปลงๆ ทางการ​เตือน​พวก​เรา​แล้ว ปี​นี้​น้ำ​จะ​น้อย

“เป็น​ชาว​นา​ไม่​ปลูก​ข้าว​แล้ว​จะ​เอา​อะไร​กิน...ฉัน​จำ​ได้​ตอน​เด็กๆ เวลา​หน้า​แล้ง​ที​ไร​จะ​มี​กอง​เกวียน​คาราวาน​หนี​ความ​แห้งแล้ง​มา​จาก​ที่​ไกลๆ จอด​เรียงราย​สอง​ฝั่ง​แม่น้ำ​มูล​เต็ม​ไป​หมด ฉัน​ยัง​จำ​ได้​ดี​ถึง​สีหน้า​แห้งผาก​ของ​ผู้คน​ที่​เปลี่ยน​เป็น​สดใส จำ​กลิ่น​ปลา​ปิ้ง จำ​รส​ปลาส้ม​ที่​ผู้คน​แบ่ง​กัน​กิน  จำ​เสียง​หัวเราะ​ของ​พวก​เด็กๆที่​พา​กัน​เล่น​น้ำ​อย่าง​สนุกสนาน เหมือน​เพิ่ง​เกิด​ขึ้น

เมื่อ​วาน แต่​ตอน​นี้​แม่​มูล​ไม่​เหมือน​เดิม​อีก​แล้ว”

ตา​มา​มอง​ดู​ต้น​ข้าว​ที่​แห้ง​ตาย​อีก​ครั้ง ก่อน​จะ​หน้ามืด​เป็น​ลม​ล้ม​ลง ยาย​มี​ตกใจ รีบเข้าไป​ประคอง ครู่​ต่อ​มา ชาว​บ้าน​ช่วย​กัน​พยุง​ร่าง​ตา​มามา​ที่​สถานี​อนามัย สาย​ไหม​รีบ​เข้า​มา​ตรวจ​อาการ​เบื้องต้น​ทันที

“สงสัย​จะ​เป็น​ลม​แดด พา​เข้าไป​ข้าง​ใน​ก่อน”

พวก​ชาว​บ้าน​ช่วย​กัน​ประคอง​ร่าง​ตา​มา​เข้าไป​ใน​ห้อง​พัก สาย​ไหม​รีบ​ตาม​เข้าไป​ตรวจ​อาการ​ตา​มา​อย่าง​ละเอียด​อีก​ครั้ง จังหวะ​นั้น คำ​หล้า​วิ่ง​เข้า​มา​ด้วย​สีหน้า​ตื่นเต้น​ดีใจ ตะโกน​ลั่น

“หมอ​ไหมๆ พี่​แคน​กำลัง​จะ​ได้​เป็น​นัก​ร้อง...พี่​แคนกำลัง​จะ​ได้​เป็น​นัก​ร้อง”

ยาย​มี​ยืน​รอ​อยู่​หน้า​ห้อง​พัก ได้ยิน​เสียง​คำ​หล้า​หัน​มองตาม​เสียง คำ​หล้า​เห็น​ยาย​มี​ยืน​อยู่​ถึง​กับ​ชะงัก

ooooooo

หน้า​แล้ง​ปี​นี้​หนักหนา​สาหัส แม่น้ำ​มูล​แห้ง​ขอด และ​เริ่ม​เน่าเสีย เพราะ​น้ำ​จาก​โรง​งาน​ไหล​ลง​มา​ปะปน พืช​ไร่​ขาด​น้ำ​พา​กัน​แห้ง​ตาย แต่​พอ​ถึง​ฤดู​น้ำห​ลาก ก็​เกิด​น้ำป่า​ไหลท่วม​บ้านเรือน จน​ชาว​บ้าน​ไม่​มี​ที่​อยู่​อาศัย พอ​น้ำลด​ก็​ทิ้ง​ไว้​แต่​ไร่​นา​ที่​ป่นปี้ ชาว​บ้าน​ผู้​สูญเสีย​นั่ง​มอง ผืน​ดิน​ว่าง​เปล่า​อย่าง​สิ้น​หวัง ข้าว​ไม่​มี​กรอก​หม้อ หมู​เห็ด​เป็ด​ไก่หาย​ไป​กับ​สายน้ำ จำ​ต้อง​ส่ง​ลูก​หลาน​เข้า​เมือง​กรุง​หา​งาน​ทำ...

แคน​มัก​จะ​ร้องเพลง​ให้​ลูกค้า​ร้าน​ก๋วยเตี๋ยว​ฟัง​อยู่​เป็น​ประจำ น้ำเสียง​ไพเราะ​บวก​กับ​หน้าตา​ดี​ของ​แคน​ ทำให้​แชมเปญเจ้าของ​โมเดล​ลิ่ง​แห่ง​หนึ่ง​ที่มา​นั่ง​กิน​ก๋วยเตี๋ยว​สนใจ เรียก​แคน​มา​ถาม อยาก​เป็น​นัก​ร้อง​ใช่​ไหม ถ้า​อยาก​เป็น​เขา​ช่วย​ได้ แต่​แคน​ต้อง​มี​เงิน​ค่า​เรียน​ร้องเพลง​ให้​เขา  12,000  บาท  แคน​ไม่​มี​เงิน​มาก​ขนาด​นั้น

“แล้ว​มี​เท่า​ไหร่” แชมเปญ​ถาม​เสียง​ห้วน

แคน​ล้วง​กระเป๋า​กางเกง หยิบ​แบงก์ 20 บาทเก่าๆออก​มา  แชมเปญ​คว้า​เงิน​จาก​มือ​แคน​สีหน้า​สุด​เซ็ง

“ถ้า​มี​แค่​นั้น​ก็​เป็นได้​แค่​นัก​ร้อง​ตาม​ผับ”แชมเปญ​กระแทก​นามบัตร​ลง​บน​โต๊ะ แล้ว​เดิน​ออก​ไป

แคน​ก้ม​ดู​นามบัตร​เห็น​เป็น​ชื่อ​ผับ​แห่ง​หนึ่ง มอง​อย่าง​ชั่งใจ แต่​เสียง​หัวใจ​บอก​ไม่​ให้​แคน​ลังเล ครู่​ต่อ​มา​เขา​ไป​ปรากฏ​ตัว​บน​เวที​ของ​ผับ​ชื่อเดียว​กับ​ใน​นามบัตร ร้องเพลง​ให้​เจ๊​เจ้าของ​ร้าน​ฟัง แต่​เจ๊​ไม่​สนใจ​ฟัง เอาแต่​มอง​แคน​ตั้งแต่​หัว​จด​ปลาย​เท้า​ก่อน​จะ​บอก​ให้​หยุด​ร้อง เจ๊​จะ​รับ​เขา​ทำ​งาน แคน​ยิ้ม​ดีใจ

“แต่​รู้​ใช่​ไหม นัก​ร้อง​สมัย​นี้​เสียง​ดี​อย่าง​เดียว​ไม่​พอ”

แคน​พา​ซื่อไม่​รู้ความ​นัย แต่​พอ​เจ๊​ขอ​ดู​รูปร่าง​สัดส่วน แคน​ถึง​บาง​อ้อ ไม่​ยอม​ให้​ดู เจ๊​ตัดบท ​ถ้า​ไม่​ยอม​ก็​ไม่ได้​เป็น​นัก​ร้อง ขยับ​จะ​ลุก​หนี แคน​รีบ​รั้ง​ไว้ เจ๊​เจ้าของ​ร้าน​ยิ้มร้าย​หัน​มอง​แคนที่​ท่าทาง​อึดอัด​ลำบาก​ใจ...

ใน​เวลา​เดียวกัน พิณ​เข้า​มา​บอก​คำ​แป​ง​ด้วย​ความ​ดีใจ ท่าน​ผู้​ว่าฯ​เห็น​ข่าว​ที่​บัว​ผันชนะ​การ​ประกวด​ก็​เลย​ติดต่อ​คณะ​ของ​เรา​ให้​ไป​แสดง​ที่​งาน​กาชาด​ประจำ​จังหวัด และ​สัญญา​จะ​สนับสนุน​บัว​ผัน​กับ​คณะ​ของ​เรา​ให้​ลง​แข่ง​ขัน​ระดับ​ประเทศ ​ถ้า​เรา​ชนะ แม่​มูล​ลำ​เพลิน​จะ​ไม่​ใช่​แค่​ความ​หวังลมๆแล้งๆของ​พวก​เรา​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว

“วาสนา​ของ​บัว​ผัน​มัน​จริงๆ แล้ว​นี่​มัน​รู้​เรื่องนี้​หรือ​ยัง” คำ​แป​ง​พลอย​ดีใจ​ไป​กับ​บัว​ผัน​ด้วย

พิณ​ส่าย​หน้า ลา​คำ​แป​ง​แล้ว​คว้า​จักรยาน​ปั่นไป​บอกข่าว​ดี​นี้​ให้​บัว​ผัน​รู้ แต่​แล้ว​ความ​หวัง

ความ​ฝัน​ของ​พิณ​ต้อง​ชะงักงัน เมื่อ​รู้​จาก​แตง​แม่​ของ​บัว​ผัน​ว่าเธอขายบัวผันให้​สำนัก​จัดหา​งาน

ของ​เถ้าแก่​เส็ง​ไป​แล้วพิณ​รีบ​คว้า​จักรยาน​ขี่​ตาม​ไป​ยัง​ร้าน​คาราโอเกะ​ที่​เถ้าแก่​เส็งใช้​เป็น​สถาน​ที่

จัด​ส่ง​เด็ก​สาว​หน้าตา​ดี​ ไป​ขาย​กรุงเทพฯ แต่​พิณ​มา​สาย​เกินไป ​รถ​ตู้​ที่มา​รับ​บัว​ผัน​กับ​พวก​เด็ก​สาว​ไป​แล้ว...

ระหว่าง​ที่​พิณ​กำลัง​เก็บ​ของใช้​จำเป็น​ยัด​ใส่​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า คำ​หล้า​เข้า​มา​บอก​ข่าว​ดี​พิณ​เรื่อง​แคน​ได้​เป็น​นัก​ร้อง​แล้ว อาราม​ดีใจ​เรื่อง​แคน คำ​หล้า​เพิ่ง​สังเกต​เห็น​พิณ​เก็บ​เสื้อ​ผ้ายัด​ใส่​กระเป๋า ถาม​จะ​ไป​ไหน

“บัว​ผัน​ไป​ทำ​งาน​กรุงเทพฯ พี่​จะ​ไป​ตาม​บัว​ผัน ท่าน​ผู้​ว่าฯ​กำลัง​จะ​สนับสนุน​คณะ​ของ​เรา

ให้​แข่ง​ระดับ​ประเทศ พี่​ไม่​อยาก​ให้​แม่​ครู​หรือ​ใคร​ผิดหวัง​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว”

“งั้น​ฉัน​ขอ​ไป​ด้วย​คน​นะ พี่​แคน​กำลัง​จะ​ได้​เป็น​นัก​ร้อง ฉัน​อยาก​เจอพี่​แคน”

“ว่า​ไง​นะ” พิณ​หยุด​กึก เงย​หน้า​มอง​คำ​หล้า

“พี่​แคน​กำลัง​จะ​ได้​เป็น​นัก​ร้อง ฉัน​สัญญา​ฉัน​จะ​ไม่​รบกวน​พี่ ฉัน​แค่​อยาก​เจอ​พี่​แคน

อยาก​รู้​ว่า​สบาย​ดี​ไหม แล้ว​ฉัน​ก็​อยาก​เห็น​ตอน​พี่​แคน​เป็น​นัก​ร้อง​จริงๆ ให้​ฉัน​ไป​ด้วย​นะ​พี่​พิณ”

คำ​หล้า​อ้อนวอน ทันที​ที่​พิณ​อนุญาต คำ​หล้า​รีบ​กลับ​บ้าน​ไป​เก็บ​เสื้อ​ผ้า โกหก​พ่อ​กับ​แม่​จะ​ไป​หา​ที่​เรียน​ต่อ​พยาบาล​ใน​กรุงเทพฯ สาย​ไหม​แนะ​ให้​ไป​เรียน​ที่​นั่น​ดี​ที่สุด ตา​สี​ไม่​อยาก​ให้​ลูก​ไป​เกรง​จะ​ถูก​หลอก

“พอดี​พี่​พิณ​จะ​ไป​ธุระ​ที่​นั่น ฉัน​ก็​เลย​จะ​ขอ​ให้​พี่​พิณ​ช่วย​แนะนำ​และ​ติดต่อ​ที่​เรียน​ให้...ให้​ฉัน​ไป​นะ​จ๊ะ”

ตา​สี​ปรึกษา​กับ​ยาย​สา​แล้ว ตกลง​ใจ​ยอม​ให้​คำ​หล้า​ไป​กรุงเทพฯ...

พอ​ยาย​มี​รู้​ว่า​คำ​หล้า​กับ​พิณ​จะ​ไป​กรุงเทพฯ รีบ​เอา​ของกิน​ใส่​ชะลอม​อัด​ด้วย​กระดาษ​กัน​กระแทก​อย่าง​ดี ฝาก​ไป​ให้​แคน และ​วาน​คำ​หล้า​บอก​ให้​แคน​ตั้งใจ​ทำให้​สำเร็จ​อย่าง​ที่​ฝัน

ooooooo

ที่​โบสถ์​หรู​กลาง​กรุง สุด​เขต​ใน​ชุด​เจ้าบ่าว​ยืน​อยู่​หน้า​แท่น​พิธี​กับ​เดือน​ใน​ชุด​เจ้าสาว​แสน​สวย อัญชลี มาลัย นพ​กับ​แสวง และ​ผู้​ร่วม​งาน​ต่าง​ยิ้มแย้ม​สุขใจ​ไป​กับ​คู่​บ่าว​สาว ทั้ง​คู่​แลก​แหวน​แต่งงาน​กัน จาก​นั้น​ สุด​เขต​โน้ม​ตัว​ลง​จะ​จูบ​เจ้าสาว ขณะ​ที่​ริม​ฝีปาก​กำลัง​จะ​แตะ​กัน มีเสียง​ผู้​กำกับ​เอ็มวีดัง​ขึ้น

“คัต...​สุด​ยอด​มาก​สุด​เขต คุณ​เดือน เล่น​ดี​มาก ขนาด​ผม​ดู​เอง​ยัง​เคลิ้ม​เลย”  ผู้​กำกับ​ว่า​แล้ว​หัน​ไป​ไหว้​ขอบคุณอัญชลี แสวง มาลัย​กับ​นพ​ที่​กรุณา​มา​ช่วย​เล่น​เอ็มวีได้​อย่าง​สมจริง​มาก

“ผม​กับ​เพื่อน​ก็​กำลัง​ลุ้น​อยู่​เหมือน​กัน อยาก​ให้​แต่ง​กัน​จริงๆซะ​ที” นพ​กระเซ้า

“เมื่อกี้​ถ้า​ไม่ได้​ยิน​เสียง​คัต ได้​มี​การ​ส่งตัว​เข้า​หอ​กัน​จริงๆแน่” สุด​เขต​ว่า​แล้ว​หัน​ไป​ทำ​ตา​เจ้าชู้​ใส่​เดือน​ที่​กำลัง​อาย​หน้า​แดง เอา​ศอก​กระทุ้ง​สีข้าง​เขา​แก้​เขิน พวก​ผู้ใหญ่​พา​กัน​หัวเราะ​ชอบใจ...

มืด​แล้ว​กว่า​พิณ​กับ​คำ​หล้า​จะ​มา​ถึง​กรุงเทพฯ แต่​พอ​มา​ถึง​ห้อง​เช่า​ของ​แคน กลับ​พบ​ประตู​ห้อง​ล็อก คำ​หล้า​หน้าเสีย นึก​ว่า​พิณ​ไม่ได้​โทร.​บอก​แคน​ล่วงหน้า พิณ​บอก​แล้ว ถ้า​ไม่​บอก​แคน​จะ​ส่ง​แผนที่​ให้​เขา​ทำไม ห้อง​ข้างๆได้ยิน​เสียง​คน​คุย​กัน ออก​มา​ถาม​ใช่​เพื่อน​แคน​หรือ​เปล่า พอ​รู้​ว่า​ใช่ เอา​กุญแจ​ห้อง​แคน​ให้

“ตอน​นี้​บัก​แคน​ไม่​อยู่​หรอก ออก​ไป​ร้องเพลง มัน​ฝาก​กุญแจ​ห้อง​ไว้​ให้”

พิณ​รับ​กุญแจ​มา​ไข​เข้า​ห้อง คำ​หล้า​เห็น​สภาพ​ห้อง​ถึง​กับ​น้ำตา​คลอ​เบ้า ใน​ห้อง​แทบ​ไม่​มี​อะไร​เลย นอกจาก​เสื่อ​หนึ่ง​ผืน​หมอน​หนึ่ง​ใบ กับ​กระติก​น้ำ​ใบ​เล็ก​และ​รูป​นัก​ร้อง​ลูกทุ่ง​ขวัญใจ​แคน​แปะ​ข้าง​ฝา

“สอง​ปี​มา​นี่ แคนคง​อยู่​อย่าง​ลำบาก​จริงๆ อีก​หน่อย​พอได้​เป็น​นัก​ร้อง​แล้ว​อะไรๆก็​คง​จะ​ดี​ขึ้น” พิณ​พูด​ปลอบ​ใจ คำ​หล้า​พยัก​หน้า​รับ​รู้ รีบ​เปลี่ยน​เรื่อง​พูด ถาม​พิณ​รู้​แล้ว​หรือ​จะ​ไป​ตาม​หา​บัว​ผัน​ที่ไหน

“น้า​แตง​ให้​ชื่อ​ร้าน​กับ​ที่​อยู่​พี่​มา​ด้วย คง​หาไม่​ยาก”

คำ​หล้า​บอก​พิณ​ให้​รีบ​ไป เธอ​จะ​รอ​แคน​อยู่​ที่​นี่​ไม่​ต้อง​เป็นห่วง

ใน​เวลา​ไล่เลี่ย​กัน บัว​ผัน​กับ​พวก​เด็ก​สาว​ถูก​ดำ​กับ​ขาว​พา​มา​ส่ง​ยัง​ร้าน​อาหาร​แห่ง​หนึ่ง​กลาง​กรุง มา​ม่า​ที่​ดูแล​ร้าน เห็น​หน้า​เด็ก​สาว​แล้ว​พอใจ​มาก​ที่​หน้าตา​ดี​เหมือน​ที่​โฆษณา  เอา​เงิน​ที่​ขาว​กับ​ดำ​ขอ​เพิ่ม​ให้ สอง​คน​นั่น​รับ​เงิน​แล้ว​กลับ​ออก​ไป บัว​ผัน​มอง​ตามใจ​หาย มา​ม่า​เห็น​หน้าตา​บัว​ผัน​สะสวย​ไม่​เคย​ผ่าน​งาน​ที่ไหน​มา​ก่อน ​สั่ง​ให้​สมุน​พา​ไป​ให้​เฮีย​ดู​ตัว​หลัง​ร้าน

บัว​ผัน​เห็น​สภาพ​หลัง​ร้าน​กับ​หน้า​ร้าน​ผิด​กัน​ลิบลับ หน้า​ร้าน​เหมือน​ร้าน​ข้าว​ต้ม​โต้รุ่ง​ทั่วๆไป แต่​หลัง​ร้าน​กลับ

มี​สาวๆรูปร่าง​หน้าตา​ดี แต่งหน้า​จัด​นั่ง​เรียงราย​อยู่​ใน​ตู้​กระจก มี​ทั้ง​หนุ่ม​ทั้ง​แก่​มา​ยืน​ดู​สาวๆเหมือนเป็น​สินค้า​อย่าง​หนึ่ง โดย​มี​พนักงาน​ของ​ร้าน​คอย​แนะนำ​เด็ก​สาว​ให้ บัว​ผัน​ได้​เจอ​เพื่อน​อดีต​แก๊ง​นาง​ไห 2 คน จอย​กับ​เมย์​ที่​ถูก​ขาย​ไป​เมื่อ​สอง​ปี​ก่อน แต่​ตอน​นี้​ไม่​เหลือ​ความ​สดใส​วัย​เยาว์​อีก​แล้ว บัว​ผัน​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น

จอย​กับ​เมย์​ยัง​ไม่ทัน​จะ​ตอบ เฮีย​โผล่​เข้า​มา​ขัดจังหวะ​เสีย​ก่อน พอ​เห็น​หน้า​สวยๆของ​บัว​ผัน​อารมณ์​หื่น​ออก จะ​ลวนลาม บัว​ผัน​สู้​สุด​ฤทธิ์ ขึ้น​เข่า​กลาง​หว่าง​ขาเขาจน​ทรุด ก่อน​จะ​วิ่ง​หนี...

พิณ​เข้า​มา​ใน​ร้าน​อาหาร​แห่ง​เดียวกัน​ตาม​ที่​อยู่​ที่​แตง​แม่​ของ​บัว​ผัน​ให้​มา จอย​กับ​เมย์​เห็น​พิณ รีบ​หลบ​ด้วย​ความ​อาย มา​ม่า​กุลีกุจอ​มา​ต้อนรับ​พิณ ส่งเสียง​เรียก​เด็กๆให้​มา​รับแขก พิณ​ปฏิเสธ​ว่า​ไม่ได้​มา​กิน​อาหาร   ​แต่​มา​ตาม​หา​ลูกศิษย์​ชื่อ​บัว​ผัน มา​ม่า​ปฏิเสธ​เป็น​พัลวัน​ว่า​ไม่​มี แล้ว​ไล่​พิณ​ออก​จาก​ร้าน พิณ​ขอร้อง​ให้​ช่วย​ดู​ให้​หน่อย มา​ม่า​ตัด​รำคาญ​เรียก​นักเลง​คุม​ร้าน​มา​ขู่ พิณ​จำ​ใจ​ต้อง​ออก​จาก​ร้าน

ด้าน​บัว​ผัน​วิ่ง​หนี​มา​เจอ​สมุน​สอง​คน​ขัดขวาง ขอ​สู้​ตาย​คว้า​ขวด​เบียร์​ฟาด​ขอบ​โต๊ะ​เป็น​ปากฉลาม​แทง​สวน​สอง​สมุน​จม​กอง​เลือด แล้ว​วิ่ง​ออก​มา​ตรง​ส่วน​ที่​เป็น​ร้าน​อาหาร พวก​สมุน​กรู​กัน​ไล่​ตาม เสียง​ลูกค้า​คุย​กัน​ผสม​กับ​เสียง​ดนตรี​ดัง​กลบ​เสียง​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​บัว​ผัน เด็ก​สาว​เหลือบ​เห็น​พิณ​ยืน​ลังเล​อยู่​ริม​ถนน​หน้า​ร้าน ยิ้ม​ดีใจ​จะ​วิ่ง​ไป​หา แต่​ถูก​สมุน​ล็อก​ตัว​ไว้​ก่อน บัว​ผัน​ตะโกน​สุดเสียง

“ครู...ช่วย​ฉัน​ด้วย...ช่วย​ฉัน​ด้วย​ครู”

บัว​ผัน​ดิ้นรน​ไม่​ยอม​แพ้ มา​ม่า​ตรง​เข้า​จิกหัว​ตบ​หน้า​อย่าง​แรง บัว​ผัน​เซ​กระแทก​โต๊ะ​อาหาร​ข้าวของ​ตก​เกลื่อน​พื้น พิณ​เดิน​พ้น​หน้า​ร้าน​อาหาร​มา​สอง​สาม​ก้าว ได้ยิน​เสียง​โครมคราม​ชะงัก หัน​กลับ​ไป​มอง กว่า​พิณ​จะ​เดิน​กลับ​มา​อีก​ครั้ง พวก​สมุน​ก็​ลาก​บัว​ผัน​เข้า​หลัง​ร้าน​ไป​แล้ว พิณ​ไม่​เห็น​อะไร​ผิดสังเกต กลับ​ออก​ไป...

เฮีย​จับ​บัว​ผัน​ยัด​ใส่​ห้อง แล้ว​ลงมือ​ซ้อม​อย่าง​ทารุณ บัว​ผัน​พยายาม​ร้องขอ​ความ​เมตตา กลับ​ถูก​ตบ​ซ้ำ

“ฉัน​จะ​ให้​เวลา​แก​คิด​คืน​หนึ่ง จะ​ยอม​ทำ​งาน​ให้​ฉัน​ดีๆ หรือ​ว่า​อยาก​จะ​ตาย​แบบ​ศพ​ไม่​มี​ญาติ” เฮีย​ขู่​แล้ว​ปิด​ประตู​ห้อง​ใส่​หน้า​บัว​ผัน​ที่​ทรุด​ลง​ร้องไห้​หา​แม่​ลั่น เฮีย​สั่ง​สมุน​ไม่​ต้อง​เอา​ข้าว​ให้​บัว​ผัน​กิน ทรมาน​ให้​เข็ด

มา​ม่า​ร้อน​ใจ​รีบ​เข้า​มา​บอก​เฮีย “เมื่อกี้​มี​ครู​ผู้ชาย​มา​ตาม​หา​มัน...ฉัน​ว่า​อย่า​เก็บ​มัน​ไว้​ที่นี่เลย​​เฮีย”

“งั้น​เอา​มัน​ไป​ขัง​ไว้​ที่​ปทุมฯ ก่อน แต่​ถ้า​ยุ่งยาก​นัก​ก็​จัดการ​ปิดปาก​มัน​ซะ​เลย”

จอย​กับ​เมย์​แอบ​ฟัง​อยู่​ตกใจ คิด​หา​ทาง​ช่วย​เพื่อน ครู่​ต่อ​มา เด็ก​สาว​ทั้ง​สอง​ออก​มา​ปรึกษา​กัน​ริม​ถนน​จะ​ช่วย​บัว​ผัน​อย่างไร​ดี คิด​ไป​คิด​มา สรุป​ว่า​มี​พิณ​เท่านั้น​ที่​จะ​ช่วย​บัว​ผัน​ได้ ทั้ง​คู่​หัน​ไป​เห็น​พิณ​รอ​รถ​เมล์​อยู่​เกี่ยง​กัน​ไป​บอก แต่​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ไป​พบ​หน้า​ครู​พิณ เมย์​จึง​จ้าง​เด็ก​ขอทาน​แถว​นั้น​ทำ​หน้าที่​แทน

ขณะ​พิณ​กำลังจะ​ขึ้น​รถ​เมล์ เด็ก​ขอทาน​มา​ดึง​มือ​ไว้ บอก​ให้​รีบ​ไป​ช่วย​บัว​ผัน​ พวก​มัน​จะ​พา​ไป​ไว้​ที่​ปทุมฯ พิณ​สงสัย​ใคร​บอก เด็ก​ขอทาน​ชี้​มือ​ไป​ทาง​เมย์​กับ​จอย แต่​พอ​พิณ​หัน​มอง​ตาม​มือ​ไม่​เห็น​ใคร​อยู่​ตรง​นั้น

ooooooo

คำ​หล้า​อยู่​ว่างๆ เลย​ช่วย​แคน​เก็บ​กวาด​ทำ​ความ​สะอาด​ห้อง บังเอิญ​ปัด​กระป๋อง​ใส่​เงิน​ตก​พื้น เห็น​นามบัตร​ที่​แชมเปญ​ให้​ตก​อยู่ หยิบ​ขึ้น​มา​ดู​เห็น​ชื่อ​ผับ​และ​สถาน​ที่​ตั้ง​อยู่​ใน​นามบัตร ยิ้ม​ดีใจ​หยิบ​ปากกา​กับ​กระดาษ​แถว​นั้น​มา​เขียน​ข้อความ​สั้นๆถึง​พิณ
“ฉัน​จะ​ไป​ดู​พี่​แคน​ร้องเพลง ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง”

คำ​หล้า​ยื่น​กระดาษ​แผ่น​นั้น​กับ​กุญแจ​ห้อง​ฝาก​คน​ข้าง​ห้อง​ไว้​ให้​พิณ แล้ว​ออก​มา​เรียก​แท็กซี่​ไป​ส่ง​ตาม​ที่​อยู่​ใน​นามบัตร แท็กซี่​พา​มา​ถึง​ย่าน​บันเทิง​แถว​สีลม คำ​หล้า​เดิน​ถือ​นามบัตร​กวาดตา​มอง​หา​ชื่อ​ร้าน แต่​ไม่​เจอ ​เธอ​รู้สึก​แปลกๆเมื่อ​เห็น​ชาย​หนุ่ม​รูปร่าง​หน้าตา​ดี​เดิน​กอด​จูบ​กัน​สวน​มา คำ​หล้า​รีบ​ก้มหน้า​เดิน​หนี​ไป​อีก​ทาง​จน​เจอ​ร้าน​ตาม​นามบัตร รีบ​แหวก​กลุ่ม​ชาว​เกย์​เข้าไป​ใน​ร้าน

พอ​เห็น​โค​โยตี้บอย​ที่​นุ่ง​น้อย​ห่ม​น้อย ​หญิง​สาว​รีบ​ก้มหน้า​งุดๆ ไม่​กล้า​มอง เหลือบ​เห็น​พนักงาน​ใน​ร้าน​เธอ​ตรง​เข้าไป​ถาม​หา​นัก​ร้อง​ชื่อ​แคน พนักงาน​ไม่​รู้จัก​มี​แต่​ชื่อ​เอก สงสัย​จะ​มา​ผิด​ที่ คำ​หล้า​ถอด​ใจ กำลัง​จะ​กลับ​ได้ยิน​เสียง​พิธีกร​บน​เวที​ประกาศ​ว่า
“ขอ​ต้อนรับ​นัก​ร้อง​น้องใหม่ ทั้ง​สด​ทั้ง​กรอบ​เหมือน ผักกาด​แก้ว...เสียง​เอก เสกสรร”

เสียง​คน​ดู​เฮ ตบมือ​กัน​เกรียว ที​แรก​คำ​หล้า​ไม่ได้​สนใจ แต่​พอได้​ยิน​เสียง​ร้อง​จำ​เสียง​แคน​ได้ ยิ้ม​ออก รีบ​แหวก​ฝูง​ชน​เข้าไป​หน้า​เวที แต่​ต้อง​ตกใจ​แทบ​ช็อก เมื่อ​เห็น​แคน​ใน​คราบ​เสียง​เอก เสกสรร นั่ง​ร้องเพลง​ใน​สภาพ​เกือบ​เปลือย​เปล่า​กับ​กีตาร์​โปร่ง​ตัว​เดียว คน​ดู​เป่า​ปาก​ชอบใจ คำ​หล้า​ทน​ดู​ต่อ​ไม่ได้​วิ่ง​ร้องไห้​ออก​มา

แคน​ร้องเพลง​ด้วย​สีหน้า​เปี่ยม​สุข​เพราะ​ไม่ได้​คิดถึง​ภาพ​คน​ดู​เบื้องหน้า แต่​ปล่อยใจ​ให้​จินต​นา​การ​ถึง​ตอน​ที่​เขา​มี​ความ​สุข​อยู่​กับ​คำ​หล้า พอ​เสียง​เพลง​จบ คน​ดู​พา​กัน​ตบมือ​ชอบใจ แคน​ตื่น​จาก​ภวังค์​มา​พบ​กับ​ความ​จริง​แล้ว​แทบ​ร้องไห้ รีบ​คว้า​กีตาร์​เดิน​ก้มหน้าก้มตา​เข้า​หลัง​เวที...

ระหว่าง​ที่​แคน​กำลัง​สวม​เสื้อ​ผ้า นัก​เที่ยว​หน้า​หื่น​แอบ​มอง​ดู​อยู่​ห่างๆ ก่อน​จะ​หัน​ไป​พูด​กับ​เจ๊​เจ้าของ​ร้าน

“ถ้า​จะ​พา​น้อง​ออก​ไป​ข้าง​นอก​คิด​เท่า​ไหร่”

“โอ๊ย...คน​นั้น​เขา​ไม่​ขาย​หรอก​ค่ะ​ท่าน เอา​ไว้​ดู​เฉยๆ มี​คน​อื่น​เยอะ​แยะ​เดี๋ยว​เจ๊​จัด​ให้”

“แต่​ฉัน​อยาก​ได้​คน​นี้ หรือ​ว่า​เจ๊​ไม่​อยาก​หากิน​ที่​นี่​อีก​แล้ว” นัก​เที่ยว​ขู่​เสียง​เข้ม เจ๊​ชะงัก​มอง​หน้า​เขา​ด้วย​ความ​เกรงใจ

ooooooo

แคน​แต่งตัว​เสร็จ​เข้าไป​หา​เจ๊​เจ้าของ​ร้าน​ขอ​ค่า​ร้องเพลง เจ๊​ไม่​ให้​จนกว่า​เขา​จะ​ไป​กับ​ท่าน​ผู้​มี​พระ​คุณ​ของ​เจ๊​ก่อน จะ​เรียก​ค่าตัว​เท่าไร​ขอ​ให้​บอก แคน​ไม่​ยอม เรา​สอง​คน​ตกลง​กัน​แล้ว เขา​จะ​มา​ร้องเพลง​เฉยๆ เจ๊​พยายาม​คะยั้นคะยอ แคน​ทั้ง​โกรธ​ทั้ง​ผิดหวัง

“ไม่...ผม​ไม่​ทำ ผม​จะ​เอา​เงิน​ค่า​จ้าง​ร้องเพลง​สอง​ร้อย​ของ​ผม”

“ก็​เห็น​แบบ​นี้​ทุก​ราย สุดท้าย​ก็​ต้อง​ขาย​อยู่ดี​ ไป​กับ​ท่าน​ซะ ​แล้ว​แก​จะ​ได้​มาก​กว่า​ที่​ขอ​ฉัน​เสีย​อีก”

แคน​โมโห กระชาก​กระเป๋า​เงิน​ใน​มือ​เจ๊​จะ​เอา​แค่​เงิน​ที่​ตน​เอง​ควร​จะ​ได้ แต่​เจ๊​ยื้อ​สุด​ชีวิต ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ลั่น ท่าน​พุ่ง​เข้าหา แต่​แคน​ไว​กว่า​ต่อย​สวน​ออก​ไป​ถึง​กับ​หน้า​หงาย​ล้ม​กระแทก​ลัง​น้ำอัดลม​ตก​แตก​เกลื่อน เจ๊​รีบ​เข้าไป​ดู ท่าน​ลุก​ขึ้น​มา​เห็น​ขวด​แตก​เป็น​ปากฉลาม​ปัก​กลาง​หลัง เจ๊​ร้อง​กรี๊ด ตกใจ​สุดขีด แคน​ยืน​ตะลึง คิด​ไม่​ถึง​เรื่อง​จะ​บานปลาย​ใหญ่​โต​ขนาด​นี้ สมุน​ของ​เจ๊​ได้ยิน​เสียง​โครมคราม​วิ่ง​มา​ถาม​เกิด​อะไร​ขึ้น

“มัน​เป็น​โจร...มัน​จะ​ฆ่า​ท่าน...มัน​จะ​ฆ่า​ท่าน” เจ๊​โวยวาย​ลั่น แคน​ได้สติ​วิ่ง​หนี​ไม่​คิด​ชีวิต

สมุน​ของ​เจ๊​ไล่​ตาม​ติด แคน​วิ่ง​ลัดเลาะ​เข้า​ตรอก​ซอก​ซอย​ต่างๆ จน​พวก​นั้น​เริ่ม​สับสน หมอลำ​หนุ่ม​หนี​มา​ถึง​ถนน​ใหญ่​กำลัง​จะ​รอด แต่​เห็น​ตำรวจ​เสีย​ก่อน รีบ​ซ่อน​ตัว สมุน​ของ​เจ๊​พูด​บาง​อย่าง​กับ​ตำรวจ แคน​จะ​หนี​ไป​อีก​ทาง แต่​ตำรวจ​กรู​กัน​เข้ามา รีบ​ซ่อน​ตัว​ตาม​เดิม ตำรวจ​กับ​สมุน​ของ​​เจ๊​เดิน

ผ่าน​ตรง​ที่​แคน​ซ่อน​ตัว ถึง​กับ​นั่ง​ตัว​แข็ง พอ​จะ​ขยับ​ตัว​ถึง​ได้​รู้​ว่า​กระเป๋า​เงิน​เจ๊​เจ้าของ​ร้าน​อยู่​ใน​มือ ฉุกคิด​ถึง​คำ​พูด​ของ​พ่อ

“ฉัน​จะ​บอก​อะไร​ให้ คน​อย่าง​แกถ้า​เข้า​กรุงเทพฯ ไป​ก็​คง​เป็นได้​แค่​กรรมกร​หรือ​ไม่​ก็​โจร”

ชาย​หนุ่ม​ทรุด​ลง​กับ​พื้น​อย่าง​สิ้น​หวัง บัดนี้​คำ​ที่​พ่อ​เคย​สบประมาท​ไว้​เป็น​จริง​ทุก​อย่าง แคน​รอ​จน​ปลอดภัย ออก​จาก​ที่​ซ่อน​ตรง​กลับ​ห้อง​เช่า เห็น​คำ​หล้า​ยืน​รอ​อยู่​หน้า​ห้อง แคน​ไม่​เชื่อ​สายตา​ตัว​เอง ทำท่า​จะ​ร้องไห้ เอื้อม​มือ​สั่น​เทา​ไป​สัมผัส​หน้า​คำ​หล้า​เพื่อ​ให้​แน่ใจ

“คำ​หล้า...คำ​หล้า​ของ​พี่​จริงๆด้วย”

เหมือน​หยาด​ฝน​ในหน้า​แล้ง แคน​โผ​กอด​คำ​หล้า​ด้วย​ความ​คิดถึง​เหลือเกิน แต่​หญิง​สาวก​ลับ​ยืน​นิ่ง​ถาม​เสียง​เย็น​ชา​ไป​ไหน​มา แคน​ชะงัก ดัน​ตัว​ออก บังคับ​เสียง​ไม่​ให้​สั่น​และ​พยายาม​กลั้น​น้ำตา​ไม่​ให้​ไหล

“พี่​ไป​ร้องเพลง...พี่​กำลัง​จะ​เป็น​นัก​ร้อง​ดัง...เหมือน​ที่​พี่​บอก​ไง”

“พี่​หลอก​ฉัน​ได้ แต่​อย่า​หลอก​ตัว​เอง​อีก​เลย” คำ​หล้า​จับ​มือ​แคน​ขึ้น​มา ยัด​บาง​อย่าง​ใส่​แล้ว​ร้องไห้​โฮ​วิ่ง​หนี​ไป แคน​งง แต่​พอ​แบ​มือ​ออก เห็น​นามบัตร​ร้าน​ที่ตัว​เอง​ไป​ร้องเพลง​เมื่อ​ครู่ หลับตา​ลง​เจ็บปวด​ไป​ทั้ง​หัวใจ​ที่​คำ​หล้า​รู้ความ​จริง​ทั้งหมด​แล้ว คำ​หล้า​ทน​อยู่​ต่อ​ไป​ไม่​ไหว เก็บ​ข้าวของ​จะ​กลับ​บ้าน​ต่าง​จังหวัด

แคน​ยืน​ขวาง​ประตู​ไว้ ขอร้อง​ไม่​ให้​ไป คำ​หล้า​เอา​ชะลอม​ของ​ฝาก​จาก​แม่​แคน​ใส่​มือ​เขา ก่อน​จะ​วิ่ง​จาก​ไป​ทั้ง​น้ำตา พิณ​เดิน​สวน​เข้า​มา ถาม​แคน​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น

“ฉัน​ไม่​รู้​ว่า​ทำ​บ้า​อะไร​ลง​ไป รู้​แต่​ว่า​ถ้า​ฉัน​ไม่​ทำ...ก็​คง​ไป​ไม่​ถึง​สัก​ที” แคน​ทรุด​ตัว​ลง​นั่ง​ร้องไห้​อย่าง​ไม่​อาย​ใคร เขา​หมด​สิ้น​ทุก​อย่าง​แล้ว​ ทั้ง​ศักดิ์ศรี ความ​รัก แม้แต่​ความ​ใฝ่ฝัน

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"แต้ว" โกรธโดนขโมยหอมแก้ม "เจมส์จิ" เจ้าเล่ห์อยากฟื้นอดีตรัก

"แต้ว" โกรธโดนขโมยหอมแก้ม "เจมส์จิ" เจ้าเล่ห์อยากฟื้นอดีตรัก
30 มี.ค. 2563
08:01 น