ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัญชลี​พา​เดือน​กลับ​เข้า​มา​ถ่ายรูป​ร่วม​กับ​ญาติ​อีก​ครั้ง เพ็​งก​ระ​ซิบ​ถาม​อัญชลี​ไป​เจอ​เดือน​ที่ไหน เธอ​ตาม​หาจน​ทั่ว​บ้าน​ไม่​เจอ อัญชลี​เจอ​เดือน​มัว​แต่​คุย​กับ​พี่​ชาย​อยู่​หลัง​บ้าน เพ็​งง​ง​พี่​ชาย​ไหน

“ก็​หนู​เดือน​บอก​ว่า​ผู้ชาย​ที่​ชื่อ​พิณ​เป็น​พี่​ชาย”

“หา...ว่า​อะไร​นะ พิณ​มา​ที่​นี่​หรือ...แล้ว​ตอน​นี้​อยู่​ไหน” เพ็ง​ร้อง​เอะอะ​ก่อน​จะ​ผลุนผลัน​ออก​ไป...

พอ​รู้​ว่า​พิณ​เป็น​พี่​ชาย​ของ​เดือน อ้อย​เข้า​มา​พูด​ดี​ด้วย เชื้อเชิญ​ให้​พิณ​เข้าไป​ถ่ายรูป​ร่วม​กับ​คน​อื่นๆ พิณ​แต่งตัว​ไม่​เรียบร้อย ไม่​รู้จัก​ใคร ขอ​รอ​อยู่​ตรง​นี้​ดี​กว่า​เดี๋ยว​เดือน​เสร็จ​งาน​แล้ว​คง​จะ​ออก​มา​คุย​ด้วย

“แหม...งาน​หมั้น​​น้อง​สาว​ทั้งที​ไม่​มี​ใคร​เขา​ถือ​หรอก”

“งาน​หมั้น​น้อง​สาว...หมาย​ถึง​งาน​หมั้น​เดือน​หรือ​ครับ” พิณ​ช็อก​ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ​สิ่ง​ที่​อ้อย​พูด ตัดสินใจ​เดิน​เข้า​มา​ดู​ให้​หาย​สงสัย ใจ​ก็​ภาวนา​ขอ​อย่า​ให้​เป็น​เรื่อง​จริง...

ช่าง​ภาพ​ขอ​ให้​คู่หมั้น​มา​ถ่ายรูป​คู่​และ​ให้​ยืน​ชิดๆกัน​หน่อย สุด​เขต​แกล้ง​กระชาก​เอว​เดือน​เข้า​มา​ยืน​ใกล้ๆ หญิง​สาว​ไม่​พอใจ​กระทืบ​เท้า​เขา​กลับ สุด​เขต​ถึง​กับ​ร้อง​โอ๊ย ช่าง​ภาพกด​ชัตเตอร์​ไว้​ได้​พอดี สุด​เขต​คิด​แก้เผ็ด​รวบ​เอว​เดือน​เข้า​มาก​อด เดือน​ไม่​พอใจ​พยายาม​ดัน​เขา​ออก บรรดา​ญาติ​ผู้ใหญ่​มอง​สอง​หนุ่ม​สาว​ยื้อยุด​กัน​ไป​มา​อย่าง​งงๆ สุด​เขต​กระซิบ​บอก​เดือน เรา​หมั้น​กัน​แล้ว​ทำไม​ต้อง​อาย

“แต่​เรา​หมั้น​กัน​แค่​ใน​นาม...ปล่อย​ฉัน​เดี๋ยวนี้”

ยิ่ง​เดือน​ไม่​พอใจ สุด​เขต​ยิ่ง​ชอบใจแกล้ง​กอด​เธอ​ไว้​แน่น เดือน​ดิ้น​สุด​ฤทธิ์ ทั้ง​คู่​เสียหลัก​ล้ม​กลิ้ง​ไป​ด้วย​กัน เดือน​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​สุด​เขต หน้า​ใกล้​กัน​มอง​สบตา​กัน​นิ่ง พิณ​เข้า​มาเห็น​ภาพ​นั้น​พอดี ถึง​กับ​ผงะ

“เห็น​แล้ว​ใช่​ไหม​ว่า​เดือน​กำลัง​มี​ความ​สุข”

พิณ​หัน​มอง​ตาม​เสียง​เห็น​เพ็ง​เดิน​เข้า​มา​หา “ครอบครัว​เรา​สาม​คน​สนิทสนม​กัน​มา​นาน​แล้ว เรา​ทุก​คน​ดีใจ​ที่​ทั้ง​สองคน​หมั้น​กัน...ถ้า​เธอ​รัก​เดือน​จริง ปล่อย​เดือน​ไป​เถอะ อย่า​ปล่อยให้​เดือน​จมปลัก​อยู่​กับ​เธอ​อีกเลย”

พิณ​มอง​หน้า​เพ็ง สลับ​กับ​เดือน จังหวะ​นั้น เดือน​หัน​ไป​เห็น​พิณ​ยืน​อยู่​กับ​แม่​กำลัง​มอง​มา​ที่​ตน ก่อน​จะเบือน​หน้า เดิน​จาก​ไป เดือน​รีบ​เข้า​มา​ถาม​แม่​อย่าง​ร้อน​ใจ เมื่อกี้​แม่​พูด​อะไร​กับ​พี่​พิณ

“แม่​บอก​พิณ​ว่า​ลูก​กำลัง​จะ​แต่งงาน”

เดือน​ต่อว่า​แม่​ทำไม​ไป​บอก​พี่​พิณ​อย่าง​นั้น แม่​ก็​รู้ เธอ​กับ​สุด​เขต​หมั้น​กัน​เพราะ​ความ​จำเป็น แล้ว​รีบ​วิ่ง​ตาม​พิณ เพ็ง​พยายาม​ร้อง​ห้าม​แต่​ไม่​เป็น​ผล ด้าน​พิณ​คว้า​กระเป๋า​ใส่​เสื้อ​ผ้า​หัน​หลัง​จะ​ออก​ไป เดือน​ตามทัน​ขอร้อง​ให้​เขา​ฟัง​เธอ​อธิบาย​ก่อน พิณ​พยายาม​ข่ม​ความ​เศร้า ก่อน​หัน​มา​ยิ้ม​ให้​หญิง​ที่​เขา​หมด​หัวใจ

“ไม่​ว่า​จะ​เพราะ​เหตุผล​อะไร แต่​ถ้า​ทำให้​เดือน​มี​ความ​สุข​พี่​ก็​ยินดี”

“แต่​ฉัน​ไม่ได้​รัก​เขา ฉัน​ทำ​ด้วย​ความ​จำเป็น” เดือน​เสียง​เครือ​จะ​ร้องไห้

“แต่​เดือน​ก็​ตัดสินใจ​แล้ว...ขอ​ให้​มี​ความ​สุขมากๆ” พิณ​ตัดใจ ผละ​จาก​ไป เดือน​จะ​เข้าไป​รั้ง​ไว้ แต่​ต้อง​ชะงักเมื่อ​เห็น​สุด​เขต อัญชลี แสวง พ่อ​กับ​แม่ มาลัย ​และ​นพ​เดิน​เข้า​มา​หา สุด​เขต​ถาม​พิณ​รู้จัก​เดือน​ด้วย​หรือ พิณ​ส่าย​หน้า​แทน​คำ​ตอบ หัน​ไป​ขอบคุณ​มาลัย​ที่​เลี้ยง​ข้าว ยกมือ​ไหว้​แล้ว​ขอตัว​กลับ​ก่อน อัญชลี​มอง​ตาม​งงๆ เดือน​ขยับ​จะ​ตาม แต่​เพ็ง​แตะ​แขน​รั้ง​ไว้ กระซิบ​เตือน​ลูก

“พวก​เขา​มี​บุญคุณ​กับ​เรา อย่า​ทำให้​เขา​เสียใจ​นะ​ลูก”

เดือน​สับสน​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร เดิน​กลับ​เข้า​บ้าน สุด​เขต ​จะ​ตาม แต่​มาลัย​พอ​มอง​เหตุการณ์​ออก​ห้าม​ลูก​ไว้ เดือน​เดิน​สวน​กับ​อ้อย​ซึ่ง​กำลัง​จะ​เอา​กระติก​นํ้า​แข็ง​ที่​พิณ​ลืม​ไว้​มา​คืนให้ เดือน​รับ​มา​เปิด​ดู เห็น​ไข่​มดแดง​ถูก​ห่อ​ไว้​ใน​ใบตอง​อย่าง​ดี ถึง​กับ​นํ้า​ตา​ไหล​พราก วิ่ง​ผ่าน​ทุก​คน​ออก​ไป​ตาม​หา​พิณ แต่​เขา​หาย​ไป​แล้ว

เดือน​กลับ​เข้า​บ้าน​สีหน้า​เศร้าสร้อย เห็น​ไข่​มดแดง​และ​กระติก​นํ้า​แข็ง​วาง​อยู่ ตัดสินใจ​เข้า​ครัวปรุง​แกง​ผักหวาน​ไข่​มดแดง​อย่าง​สุด​ฝีมือ​ให้​สม​กับ​ที่​พิณ​อุตส่าห์​เอา​มา​ฝาก แล้ว​ยก​ออก​มา​วาง​บน​โต๊ะ​อาหารรวม​กับ​อาหาร​ชนิด​อื่นๆ เดือน​นั่ง​ลง​ที่​เก้าอี้​ว่าง​ข้าง​สุด​เขต บุญ​เห็น​แกง​ผักหวาน​ไข่​มดแดง ร้อง​ทัก​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ

“ไม่​คิด​ว่า​จะ​หา​แกง​แบบ​นี้​กิน​ใน​กรุงเทพฯ​ได้ ไป​เอา​มา​จาก​ไหน​ลูก​เดือน”

เพ็ง​ใช้​ศอก​กระทุ้ง​บุญ​ให้​หยุด​พูด “แม่​ว่า​ไม่​มี​ใคร​กิน​เป็น​หรอก เอา​ไป​เก็บ​เถอะ​ลูก”

อัญชลี​กับ​แสวง​ชื่น​ชอบ​แกง​นี้​มาก เดือน​เคย​ทำให้​กิน​แล้ว อร่อย​ขนาด​แสวง​ถึง​กับ​จะ​ไล่​แม่​ครัว​ออก มาลัย​กระซิบ​บอก​เดือน​ตัก​แกง​นี้​ให้​สุด​เขต​ชิม​หน่อย เดือน​ทำ​ตามอย่าง​เสีย​ไม่ได้ สุด​เขต​มอง​อาหาร​ใน​จาน​อย่าง​ขยะแขยงหา​ว่า​แกง​ไม่​สะอาด มี​มด​ตาย​อยู่​ใน​นํ้า​แกง

มาลัย​ไม่​อยาก​ให้​สุด​เขต​ฉีกหน้า​เดือน ใช้​ศอก​กระทุ้ง​ให้​กินๆเข้าไป สุด​เขต​กลั้นใจ​กิน แต่​พอได้​ยิน​ว่า​ปรุง​จาก​ไข่​มดแดง ถึง​กับ​วิ่ง​ไป​อ้วก​ใน​ห้อง​นํ้า สุด​เขต​ออก​จาก​ห้องนํ้า ​เห็น​เดือน​ถือ​ถ้วย​แกง​ผ่าน​มา ตรง​เข้า​ขวาง หา​ว่า​เธอ​โกรธเขา ​แล้ว​พาล​ไป​ลง​กับ​คน​อื่น ทำ​แกง​สกปรกๆมา​ให้​พ่อ​กับ​แม่​เขา​กิน แล้ว​กระชาก​ถ้วย​แกง​ไป​จาก​มือ​เดือน​อย่าง​แรง​จน​ถ้วย​แกง​ตก​แตก เดือน​โกรธ​ตบ​หน้า​เขา​ฉาด​ใหญ่

“ถึง​มัน​จะ​เป็น​แค่​ของ​สกปรก​ใน​สายตา​คุณ แต่​สำหรับ​ฉัน​มัน​คือ​ความ​คิดถึง​ความ​หวัง​ดี ความ​ห่วง​หา​อาทร​ที่​คน​อย่าง​คุณ​ไม่​มี​วัน​เข้าใจ” เดือน​ผลัก​อก​สุด​เขต​พ้น​ทาง แล้ว​วิ่ง​ร้องไห้​ออก​ไป สุด​เขต​สำนึก​ผิด ยืน​ซึม มาลัย​ถาม​มี​เรื่อง​อะไร​กัน

“ผม​แค่​พยายาม​จะ​ทำให้​มัน​ดี แต่​ไม่​รู้​ทำไม​มัน​ผิด​พลาด​ไป​หมด” สุด​เขต​สับสน​ทำตัว​ไม่​ถูก

ooooooo

พิณ​กลับ​อุบลฯ​ด้วย​หัวใจ​ที่​แตก​สลาย พอ​ทองสาร​ออ​ยู่​เห็น​พิณ​หน้า​เศร้า​กลับ​มา รู้ทัน​ที​เขา​คง​รู้​เรื่อง​เดือน​หมด​แล้ว พิณ​พยัก​หน้า​รับ ทอง​สา​ได้ที​ด่า​เดือน​เสียๆหายๆ พิณ​โกรธ

“ถ้า​พูด​จา​ให้​เกียรติ​กัน​ไม่ได้​ก็​ไม่​ต้อง​พูด” พิณ​ทำท่า​จะ​เดิน​หนี ทอง​สา​รีบ​เข้าไป​ฉุด​แขน​ไว้

“ฉัน​ขอโทษ ฉัน​ไม่ได้​ตั้งใจ แต่​ฉัน​เจ็บใจ​แทน​พี่​ที่​นัง​นั่น...เอ่อ...ฉัน​ก็​แค่​ไม่​อยาก​ให้​พี่​ไป​เสีย​เวลา​กับ​คน​อย่าง​มัน ยัง​ไง​พี่​ก็​ยัง​มี​ฉัน​อยู่​ทั้งคน”

พิณ​แกะ​มือ​ทอง​สา​ออก เขา​เคย​บอก​เธอ​แล้ว​เรื่อง​ของ​เรา​สอง​คน​เป็น​ไป​ไม่ได้ และ​ไม่​ว่า​เดือน​จะ​ทำให้​เขา​เจ็บปวด​แค่​ไหน​เขา​ก็​จะ​ยัง​รัก​เธอ​ไม่​เปลี่ยนแปลง

“แล้ว​คน​ที่รัก​พี่ ที่​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​พี่ ทำไม​พี่​มอง​ไม่​เห็น...ฉัน​รู้​เรื่อง​หัวใจ​มัน​สั่ง​ห้าม​หรือ​บังคับ​กัน​ไม่ได้ ฉัน​จะ​ไม่​ขอ​ให้​พี่​ตัดใจ​จาก​มัน แต่​ฉัน​จะ​ขอ​ให้​พี่​ให้โอกาส​ฉัน​ให้ฉันได้​รัก​พี่​บ้าง​จะ​ได้​ไหม แค่​รัก​ข้าง​เดียว​ฉัน​ก็​พอใจ​แล้ว” ทอง​สา​ปล่อย​โฮ​ด้วย​ความ​น้อยใจ พิณ​รู้สึก​ผิด​เข้าไป​ปลอบ​หญิง​สาว​ได้ที​กอด​เขา​แน่น สะอึกสะอื้น

“พี่​คง​เข้าใจ​ความรู้สึก​ฉันนะ...ว่า​รัก​เขา​ข้าง​เดียว​มัน​เจ็บ​แค่​ไหน”

พิณ​พยัก​หน้า​เข้าใจ ทอง​สา​แอบ​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์ กอด​พิณ​ไว้​อย่าง​มี​ความ​สุข...

ขณะ​เดียวกัน ศรี​ไพร​ไม่​ยอม​รา​มือ ยัง​หา​เวลา​ว่าง​มา​ปั่น​หู​ให้​ตา​สี​เกลียด​ชัง​แคน​ยิ่ง​ขึ้น แถม​ยุแยง​ให้​พ่อ​ลูก​ตี​กัน​จน​ยาย​สา​ไม่​พอใจ​เอา​น้ำ​สาด​หน้า​ศรี​ไพร แล้ว​ถลก​ผ้าถุง​จะ​ถีบ​ซ้ำ ดี​ที่​ตา​สี​เข้า​มา​ห้าม​ไว้​ทัน ขาว​เจ็บร้อน​แทน​ลูกพี่​จะ​เข้า​มา​เอาเรื่อง ยาย​สา​ปา​ถัง​น้ำ​ใส่

“ก็​เอา​สิ​วะ อย่า​คิด​ว่า​แก่ๆแล้ว​ไม่​สู้​นะ​เว้ย คน​อะไร​อยู่ดี​ไม่​ว่า​ดี​มายุ​ให้​พ่อ​ลูก​ตี​กัน ชัก​ทน​ไม่​ไหว​แล้ว”

“หยุด​เดี๋ยวนี้​ยาย​สา” ตา​สี​ปราม

“ถ้า​น้า​สี​ไม่​จัดการ​ให้​ฉัน ฉัน​ไม่​ยอม​แน่ๆ” ศรี​ไพร​ตี​โพย​ตี​พาย​เห​มือน​เด็ก​ถูก​ขัดใจ ตา​สี​ชัก​รำคาญ เถียงกัน​ อยู่​ได้ สั่ง​ให้​หุบปาก​ทั้ง​คู่ เรื่อง​คำ​หล้า​เขา​จะ​เป็น​คน​ตัดสินใจ​เอง แล้ว​เดิน​หน้า​นิ่ว​คิ้ว​ขมวด​ขึ้น​ไป​ทุบ​ประตู​ห้อง​คำ​หล้าเรียก ​ให้​เปิด ยาย​สา​เดิน​ตาม​มา​ห้าม​ก็​ไม่​ฟัง ตา​สี​ทุบ​ประตู​ห้อง​ปังๆ

“เลิก​ขัง​ตัว​เอง​อยู่​แต่​ใน​ห้อง​ได้​แล้ว ออก​มา​เดี๋ยวนี้ ถ้า​แก​ไม่​อยาก​มาคุย​กัน​ให้​รู้​เรื่อง ฉัน​จะ​เอา​ข้าว​ไป​เท​ให้​หมา​กิน​ให้​หมด...ไม่​ออก​มา​ใช่​ไหม ถ้า​แก​คิด​จะ​ลองดี​กับ​ฉัน​ก็ได้”

ด้าน​คำ​หล้า​นอน​ร้องไห้​อยู่​ใน​ห้อง เอา​หมอน​ปิด​หู​ไม่​อยาก​ฟัง ตา​สี​เห็น​ลูก​ไม่​ยอม​เปิด​ประตู​รับ เดิน​ลง​จาก​เรือน​อย่าง​ฉุนเฉียว หาเรื่อง​ลูก​ไม่ได้ ตา​สี​ตาม​ไป​หาเรื่อง​แคน​ถึง​บ้าน ตะโกน​เรียก​ให้​ออก​พูดจา​กัน ตา​มา​ได้ยิน​เสีย​เอะอะ​ออก​มา​ดู ตา​สี​สั่ง​ให้​ตา​มา​ไป​ตาม​ลูก​ชาย​ออก​มา​คุย​กับ​เขา​เดี๋ยวนี้ ตา​มา​ทำ​เฉย ​ตา​สี​ขยับ​จะ​เข้าไป​หา​แคน​ใน​บ้าน ตา​มา​ร้อง​ห้าม นี่​บ้าน​ของ​เขา ตา​สี​ไม่​มี​สิทธิ์​บุกรุก

“ทำไม​จะ​ไม่​มี​สิทธิ์ ใน​เมื่อ​ลูก​แก​มัน​ข่มขืน​ลูก​สาว​ฉัน”

“ไอ้​แคน​นะ​เหรอ​ข่มขืน​อี​คำ​หล้า เข้าใจ​อะไร​ผิด​หรือ​เปล่า”

“ฉัน​เข้าใจ​ไม่​ผิด อี​คำ​หล้า​มัน​เป็น​คน​สารภาพ​ออก​มา​เอง”

ตา​มา​หัวเราะ​ร่วน “ฮ่าๆๆ สะใจ​จริง​โว้ย...แต่​ช่วย​ไม่ได้ ลูก​สาว​แก​มัน​ใจง่าย​เอง”

ตา​สี​โกรธ​ที่​ลูก​สาว​ถูก​ดูถูก ตรง​เข้าไป​ชก​ต่อย​กับ​ตา​มา​อุตลุด ยาย​สา​กับ​ยาย​มี​ต้อง​ช่วย​กัน​ห้าม​คน​ของ​ตัว​เอง ทั้ง​สอง​ยื้อยุด​ฉุด​กระชาก​กัน​ไป​มา ตา​สี​พลั้ง​มือ​ผลัก​ตา​มา​หัว​กระแทก​เสา​บ้าน หัว​แตก​เลือด​ไหล​อาบ

“แก​ไอ้​สี...คอย​ดู ฉัน​จะ​เอาเรื่อง​แก​ให้​ถึงที่​สุด ฉัน​จะ​ลาก​คอ​แก​เข้า​คุกให้ได้”

“ถ้า​เก่ง​จริง​ก็​เอาเลย แต่​ฉัน​บอก​อะไร​ไว้​อย่าง งาน​นี้​ฉัน​ไม่​ยอม​เข้า​คุก​คน​เดียว​แน่”

ooooooo

บรรยากาศ​ภายใน​วง​ดนตรี​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​มา​คุ​ขึ้น​ทุก​วัน แคน​กับ​คำ​แป​ง​แทบ​จะ​ไม่​มอง​หน้า​กัน ถึง​ตอน​ขึ้น​แสดง ต่าง​ทำ​หน้าที่​ของ​ตัว​เอง พอการ​แสดง​จบ​ต่าง​คน​ต่าง​ชิ่ง​ไป​คน​ละ​ทาง บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​ซึ่ง​เป็น​ผู้​อาวุโส​ใน​วง​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร จังหวะ​นั้นพิณ​โผล่​มา​หลัง​เวที​พอดี ถาม​มี​เรื่อง​อะไร​กัน

“กลับ​มา​ก็ดี​แล้ว แม่​มูล​ลำ​เพลิน​กำลัง​จะ​ลุก​เป็นไฟ​แล้ว​บัก​พิณ” บุญ​เหลือ​ทำท่า​จะ​ร้องไห้ เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ให้​พิณ​ฟัง วาน​พิณ​ช่วย​เคลียร์​เรื่อง​นี้​ด่วน...

ขณะ​แคน​กำลัง​เปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​จะ​กลับ​บ้าน พิณ​เข้า​มา​หา ยัง​ไม่ทัน​จะ​พูด​อะไร แคน​ชิง​ถาม​ขึ้น​ก่อน ไป​หา​เดือน​มา​เป็น​อย่างไร​บ้าง พิณ​ถอน​ใจ​บอก​น้ำเสียง​เศร้า ​เดือน​หมั้น​กับ​คน​อื่น​ไป​แล้ว แคน​เห็นใจ​เพื่อน​มาก ถาม​พิณ​จะ​ทำ​อย่างไร​ต่อ​ไป เพื่อ​เห็นแก่​อนาคต​ของ​เดือน เขา​คง​ต้อง​ปล่อย​เธอ​ไป

“ทำไม​ชอบ​คิด​ว่า​เดือน​อยู่​กับ​แก​แล้ว​ไม่​มี​อนาคต​หา​ไอ​้พิณ...ถ้า​ฉัน​เป็น​เดือน​ฉัน​คง​เสียใจ​มาก ​ถ้า​คน​ที่​ฉัน​รัก​ไม่​เคย​คิด​ที่​จะ​รั้ง​ฉัน​ไว้​หรือ​ทำ​อะไร​เพื่อ​เรา​สอง​คน​เลย”

พิณ​ไม่​อยาก​ให้​แคน​สนใจ​เรื่อง​ของ​ตน​เอง ที่​เขา​มา​ที่​นี่​เพราะ​ต้องการ​คุย​เรื่อง​แคน​กับ​คำ​แป​ง แคน​ชัก​สีหน้า​ไม่​พอใจ ถ้า​พิณ​จะ​มา​ด่า​เขา​เหมือน​คน​อื่นๆก็​กลับ​ไป​เสีย พิณ​ไม่ได้​จะ​มา​ด่า แต่​มี​อะไร​จะ​เล่า​ให้​ฟัง ครู​่ต่อ​มา สอง​หนุ่ม​เดิน​คุย​กัน​มา​ตาม​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​มูล พิณ​เล่า​ว่าที่​เขา​กับ​แม่​ครู​คำ​แป​ง​

ช่วย​กัน​สร้าง​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ก็​เพราะ​ต้องการ​ให้​เด็กๆอยู่​พัฒนาหมู่บ้าน​ของ​เรา  ไม่​ต้อง​ไป​เป็น​แรงงาน​ราคา​ถูก​ใน​กรุงเทพฯ

“สำหรับ​พวก​เรา...แม่​มูล​ลำ​เพลิน​จึง​ไม่​ใช่​แค่​ความ​บันเทิง​ราคา​ถูก แต่​มัน​คือ​ลม​หายใจ​ที่​จะ​ช่วย​ต่อ​ชีวิต​ลูก​แม่​มูล​ทุก​คน” พิณ​สีหน้า​มุ่ง​มั่น

“แต่​คน​เรา​วัด​ความ​สำเร็จ​กัน​ที่​เงิน​ทอง​ชื่อเสียง ถ้า​เรา​มี​เงิน​เสีย​อย่าง​จะ​พูด​จะ​ทำ​อะไร​คน​ก็​เชื่อ”

“มี​เงิน​แต่​ถ้า​ลืมตัว​เอง​ว่า​เป็น​ใคร​มา​จาก​ไหน มัน​ก็​ไม่​ต่าง​อะไร​กับ​กอส​วะ​ที่​ไหล​ไป​ตาม​น้ำ ไม่​มี​ที่​ยึดเหนี่ยว ไม่​มี​จุดหมาย ​ปล่อยตัว​เอง​ไป​ตาม​กระแส สุดท้าย​​ไม่​เหลือ​อะไร​ สัก​อย่าง​แม้แต่​ความ​ดี”

“แก​มี​อุดมการณ์​ ส่วน​ฉัน​มี​ความ​ฝัน แก​จะ​ทำ​อะไร​ก็​เรื่อง​ของ​แก ไม่​เกี่ยว​อะไร​กับ​ฉัน”

“ทำไม​จะ​ไม่​เกี่ยว ใน​เมื่อ​แก​ก็​เป็น​ลูก​แม่​มูล​คน​หนึ่ง​เหมือน​กัน ความ​ฝัน​กับ​อุดมการณ์​เดิน​ไป​ด้วย​กัน​ได้ ถ้า​เรา​ไม่​ลืม​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​ใคร แม่​มูล​ยัง​ต้องการ​คน​อย่าง​แก​นะ​ไอ้​แคน”

แคน​ครุ่นคิด​คล้อย​ตาม ทัน​ใด​นั้น มี​ชาว​บ้าน​กลุ่ม​หนึ่ง​จับ​คำ​แป​ง​เหวี่ยง​ออก​มา​จาก​หลัง​เวที พิณ​กับ​แคน​รีบ​กลับ​ไปดู​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง...พวก​ชาว​บ้าน​รื้อ​ค้น​ข้าวของ​วุ่นวาย​ไป​หมด เสียง​คำ​แป​ง​ร้อง​ห้าม

“อย่าๆ...ฉัน​บอก​แล้ว บัว​ผัน​ไม่ได้​อยู่​ที่​นี่”

มิ่ง​พ่อ​ของ​เพื่อน​บัว​ผัน​ไม่​เชื่อ ถาม​คาดคั้น​ให้​คำ​แป​ง

บ​อก​ที่​ซ่อน​ตัว​ของ​บัว​ผัน​กับ​เพื่อน  ไม่​อย่าง​นั้น  พวก​ตน​จะ​พัง​ข้าวของ​พวก​นี้​ให้​หมด บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​จะ​เข้า​มา​ห้าม แต่​พวก​ชาว​บ้าน​มี​จำนวน​มาก​กว่า​  รุม​ทำร้าย​ทั้ง​คู่​สะบักสะบอม พิณ​กับ​แคน​มา​ถึง​พอดี​รีบ​เข้า​มา​ขวาง ถาม​มี​เรื่อง​อะไร​กัน

“มา​ก็ดี​แล้ว บอก​มา​เดี๋ยวนี้​ว่า​อี​บัว​ผัน​มัน​เอา​ลูก​สาว​พวก​เรา​ไป​ซ่อน​ไว้​ไหน” มิ่ง​หน้าตา​เอาเรื่อง

“ก็​ฉัน​บอก​แล้ว​ไง บัว​ผัน​กับ​เพื่อน​ไม่ได้​มา​ที่​นี่​ตั้ง​หลาย​วัน​แล้ว”

มิ่ง​หา​ว่า​คำ​แป​ง​โกหก พิณ​พยายาม​ซัก​ถาม​มี​เรื่อง​อะไร​กัน มิ่ง​กับ​พวก​พ่อ​ของ​แก๊ง​นาง​ไห​ไม่​ยอม​บอก พิณ​เลย​ไม่​รู้​จะ​ช่วย​อย่างไร มิ่ง​กับ​พวก​หา​บัว​ผัน​ไม่​เจอ​ก็​ล่า​ถอย​กลับ​ไป จังหวะ​นั้น มี​ตำรวจ​สอง​นาย​มา​เชิญ​ตัว​แคน​ไป​โรงพัก แคน​ตาม​ตำรวจ​ไป​อย่าง​งงๆ แต่​พอ​ถึง​โรงพัก​เขา​ก็​ถึง​บาง​อ้อ ตา​สี​แจ้ง​จับ​เขา​ข้อหา​ข่มขืน​กระทำ​ชำเรา​คำ​หล้า แคน​ปฏิเสธ​ทุก​ข้อ​กล่าวหา ตา​สี​ได้ยิน​เข้า​ก็​โวย​ลั่น

“ยัง​จะ​มี​หน้า​มา​โกหก​อีก แก​เป็น​คน​ข่มขืน​ลูก​สาว​ฉัน อี​คำ​หล้า​มัน​เล่า​ความ​จริง​ให้​ฉัน​ฟัง​หมด​แล้ว”

แคน​ถาม​คำ​หล้า​พูด​อย่าง​นั้น​จริง​หรือ คำ​หล้า​ขอโทษ ไม่ได้​ตั้งใจ​จะ​พูด​แบบ​นั้น ตา​มา​โวย​กลับ​หา​ว่า​คำ​หล้า​แต่ง​เรื่อง​เพื่อ​จะ​จับ​ลูก​ชาย​ตน ต่าง​ฝ่าย​ต่าง​ไม่​ยอม​ให้​กัน เถียง​เสียง​ดัง​จน​ร้อย​เวร​ขู่​ถ้า​ไม่​หยุด​ทะเลาะ​กัน เขา​จะ​สั่ง​ขัง​ทั้ง​คู่ แล้ว​หัน​มา​พูด​กับ​แคน “รับ​ทราบ​ข้อ​กล่าวหา​แล้ว ก็​ไป​พิมพ์​ลาย​นิ้ว​มือ​ทำ​ประวัติ​ด้วย”

ooooooo

แคน​ลง​จาก​โรงพัก​ต่อว่า​คำ​หล้า​ด้วย​ความ​ไม่​พอใจ​ที่​ดัน​ไป​บอก​ตำรวจ​อย่าง​นั้น คำ​หล้า​แค่​อยาก​ประชด​พ่อ​ไม่​คิด​ว่า​พ่อ​จะ​เชื่อ​จริงๆ ที่​เกิด​เรื่อง​วุ่นวาย​ใหญ่​โต​เพราะ​พ่อ​ของ​แคน​แจ้ง​จับ​พ่อ​ของ​เธอ​ข้อหา​ทำร้าย​ร่างกาย พ่อ​ของ​เธอ​เลย​เอา​คืน

“ชื่อเสียง​ของ​ฉัน​ป่นปี้​หมด ฉัน​น่า​จะ​เชื่อ​พ่อ​ตั้งแต่​แรก​ว่า​เธอ​มัน​ตัว​ซวย ต้องการ​จ้อง​ทำลาย​ฉัน”

แคน​กับ​คำ​หล้า​แกล้ง​มี​ปาก​เสียง​กัน เพราะ​เห็น​ศรีไพร​ยืน​มอง​อยู่ ทั้ง​สอง​โต้เถียง​กัน​สัก​พัก แคน​ทำท่า​ฉุนเฉียว​ผละ​จาก​ไป  คำ​หล้า​เดิน​เข้าไป​ต่อว่า​ศรี​ไพร​ที่​ยุแหย่​จน​ได้​เรื่อง ทำให้​ เธอ​กับ​แคน​ต้อง​บาดหมาง​กัน

“จะ​มา​ว่า​พี่​ไม่ได้ เธอ​เอง​ต่างหาก​ที่​ปล่อยตัว​ปล่อยใจ​ให้​มัน ​แล้ว​เป็น​ไง พอ​มัน​ได้​แล้ว​ก็​ถูก​เฉด​หัว​ทิ้ง”

“พี่​แคน​กับ​ฉัน​ไม่​เคย​มี​อะไร​กัน แต่​ที่​ฉัน​พูด​วัน​นั้น​ก็​แค่​ต้องการ​ประชด แต่​เพราะ​พี่​ทำให้​เรื่อง​มัน​บานปลาย​ใหญ่​โต” คำ​หล้า​บีบน้ำตา​ร้องไห้ ศรี​ไพร​ยิ้ม​อย่าง​มี​ความ​หวัง เข้า​มา​ปลอบ คำ​หล้า​ซุก​หน้า​กับ​อก​ศรี​ไพร ร้องไห้​กระซิกๆ แคน​แอบ​มอง​อยู่​อีก​มุม​หนึ่ง​อย่าง​มี​แผน...

ครู่​ต่อ​มา ศรี​ไพร​เดิน​ยิ้ม​หน้าบาน​กลับ​บ้าน แต่​ต้อง​หุบ​ยิ้ม​เมื่อ​โดน​เถ้าแก่​เส็ง​ด่า​เรื่อง​ถูก​พ่อ​แม่​เด็ก​ที่​รับ​เงิน​ค่าหัว​ล่วงหน้า​ไป​แล้ว​ดัน​ชัก​ดาบ​ไม่​ยอม​ส่ง​ลูกๆเข้า​กรุงเทพฯ ศรี​ไพร​ทำ​ตาม​พ่อ​สั่ง​ทุก​อย่าง​จับ​พวก​พ่อ​แม่​เด็ก​เซ็น​สัญญา​เงินกู้​ไว้​ครบถ้วน ถ้า​เป็น​อย่าง​ศรี​ไพร​ว่า ทำไม​เขา​ไม่​เห็น​พวก​เด็กๆ แม้แต่​คน​เดียว

“ก็​ฉัน​สั่ง​ให้​ไอ้​ดำ​ไอ้​ขาว​ไป​จัดการ​แล้ว​นี่​พ่อ”

เถ้าแก่​เส็ง​จะ​เป็น​ลม ใช้​ใคร​ไม่​ใช้​ดัน​ไป​ใช้​ให้​ดำ​กับ​ขาว​จัดการ​เรื่อง​สำคัญ​อย่าง​นี้ นายหน้า​ค้า​เด็ก​ขู่​ถ้า​เถ้าแก่​เส็ง​เอา​เด็กๆ มา​ส่ง​ตาม​กำหนด​ไม่ได้ เขา​จะ​เอา​เงิน​คืน​แล้ว​ยกเลิก​ธุรกิจ​ที่​ทำ​ด้วย​กัน​ทั้งหมด

“อย่า​เพิ่ง​พูด​อย่าง​นั้น​สิ รอ​ไอ้​ดำ​ไอ้​ขาว​กลับ​มา​ก่อน” ศรี​ไพร​ขอร้อง...

ดำ​กับ​ขาว​กลับ​มา​มือ​เปล่า มี​แค่​ชาว​บ้าน​สอง​คน​ซึ่ง​เป็น​ตัวแทน​พวก​ที่​รับ​เงิน​ค่าหัว​เด็ก​ไป​แล้ว​ตาม​มา  ​ศรี​ไพร ขู่​ชาว​บ้าน​ทั้ง​สอง​คน​ว่า​ถ้า​หา​เด็กๆ​ไม่​เจอ พวก​นั้น​ต้อง​รับผิดชอบ ต้อง​เอา​เงิน​มา​คืนให้​เขา​ทั้ง​ต้น​ทั้ง​ดอก

“ใจเย็นๆ พ่อ​ศรี​ไพร ฉัน​ว่า​พวก​มัน​ไม่ได้​หนี​ไป​ไหน​หรอก คง​อยู่​แถวๆน้ีแหละ บางที​อาจจะ​มี​ใคร​บาง​คน​ให้​ที่​ซ่อน​พวก​มัน​ก็ได้” ชาว​บ้าน​คน​หนึ่ง​ตั้ง​ข้อ​สังเกต

“ลูก​ฉัน​ไม่​ใช่​เด็ก​หัวแข็ง จนกระทั่ง​ไอ้​ครู​พิณ​พา​มัน​ไป​เป็น​นาง​ไห​ที่​แม่​มูล​ลำ​เพลิน อย่างไร​เสีย​ฉัน​ก็​ต้อง​พา​ตัว​มัน​กลับ​มา​ให้​ได้”

พอ​ศรี​ไพร​ได้ยิน​ว่า​พิณ​มี​ส่วน​เกี่ยวข้อง​กับ​เรื่อง​นี้ ของ​ขึ้น​ทันที

ooooooo

คืน​วัน​เดียวกัน บัว​ผัน​ลอบ​พา​เพื่อนๆแก๊ง​​นาง​ไห​หน้าตา​ดี​และ​ลูก​ชาว​บ้าน​รวม​สี่​คน​มา​หลบ​ซ่อน​ที่​โรงเรียน พิณ​จับ​ได้ ถาม​คาดคั้น​ให้​บัว​ผัน​บอก​เรื่องราว​ที่​เกิด​ขึ้น

“พ่อ​แม่​จะ​ส่ง​พวก​มัน​ไป​ทำ​งาน​บาร์​ที่​กรุงเทพฯ แต่​พวก​มัน​ไม่​อยาก​ไป ฉัน​ก็​เลย​พา​พวก​มัน​มา​ซ่อน​ที่​นี่”

“แล้ว​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​เขา​จะ​ส่ง​ไป​ทำ​งาน​บาร์” พิณ​ซัก

หนึ่ง​ใน​แก๊ง​นาง​ไหรู้​จาก​พี่​สาว​เขียน​จดหมาย​มา​บอก บัว​ผัน​เล่า​เพิ่มเติม พ่อ​แม่​ของ​เพื่อน​เธอ​บอกว่า​เต้น​กิน​รำ​กิน​ไม่​มี​ทาง​รวย ไม่​เหมือน​พวก​ที่​ไป​ทำ​งาน​กรุงเทพฯ มี​เงิน​ส่ง​มา​ให้​พ่อ​แม่​ใช้​เดือน​หนึ่ง​เหยียบ​แสน​บาท บาง​คน​ทำ​งาน​แค่​ไม่​กี่​ปี​ก็​มี​เงินมา​สร้าง​บ้าน​ให้​พ่อ​แม่ เด็กๆไม่​อยาก​ไป​กรุงเทพฯ​ขอร้อง​ให้​ครู​ช่วย

ทันใดนั้น เสียง​ศรี​ไพร​ดัง​ขึ้น​จาก​ด้าน​นอก “พวก​มัน​จะ​หนี​ไป​ไหน​ได้ ไป​ลาก​คอ​มัน​มา​เดี๋ยวนี้”

บัว​ผัน​กับ​เพื่อน​ได้ยิน​เสียง​ศรี​ไพร​ก็​หน้าเสีย ทำท่า​จะ​ร้องไห้ พิณ​สั่ง​ให้​ทุก​คน​อยู่​ใน​ความ​สงบ...

ศรี​ไพร​กับ​สมุน​ไล่​ค้น​ไป​ตาม​ห้อง​เรียน​ที​ละ​ห้องๆ พิณ​โผล่​มา​ขวาง ที่​นี่​เป็น​สถาน​ที่​ราชการ พวก​ศรี​ไพร​ไม่​มี​สิทธิ์​มา​รื้อ​ค้น​ตามอำเภอใจ ศรี​ไพร​ไม่​ค้น​ก็ได้ แต่​พิณ​ต้อง​ส่งตัว​พวก​เด็กๆมา​ให้​เขา​ก่อน พิณ​ทำ​ไก๋​ไม่​รู้เด็ก​อยู่​ไหน ศรี​ไพร​ขยับ​จะ​ค้น​หา​ต่อ พิณ​ขู่ ถ้า​เข้า​มา​อีก​ก้าว​เดียว เขา​จะ​แจ้ง​ตำรวจ​จับ​ข้อหา​บุกรุก

“จะ​ไป​พูด​ดี​กับ​มัน​อีก​ทำไม​ลูกพี่ บุก​เข้าไป​เลย​ดี​กว่า พวก​มัน​ต้อง​อยู่​ใน​นี้​แน่ๆ” ดำ​ว่า​แล้ว​ขยับ​จะ​เข้าไป

ศรี​ไพร​เอา​มือ​กัน​ไว้ “เดี๋ยว...พ่อ​แม่​พวก​มัน​มา​ขอ​ให้​ฉัน​หา​งาน​ให้​แล้ว​ฉัน​ก็​หา​งาน​ให้ พวก​มัน​ได้​งานแล้ว​ ส่งตัว​พวก​มัน​มา​ให้​ฉัน​ดี​กว่า ฉัน​ไม่​อยาก​มี​เรื่อง”

“แต่​ฉัน​อยาก​มี​เรื่อง จะ​ได้​ถือโอกาส​สะสาง​เรื่อง​เก่า​ด้วย​ซะ​เลย”

“ถ้า​คิด​ว่า​ซ่อน​พวก​มัน​ได้​ตลอด​ไป​ก็​เอาเลย แต่​ฉัน​​บอก​อะไร​ไว้​อย่าง ถ้า​แก​แจ้งความ พ่อ​แม่​เด็ก​ก็​จะ​โดน​คดี​ไป​ด้วย แล้ว​คน​ที่​จะ​เดือดร้อน​ก็​คือ​พวก​มัน” ศรี​ไพร​ขยับ​จะ​ออก​ไป

เด็ก​สาว​แก๊ง​นาง​ไห​คน​หนึ่ง​เดิน​ชน​เก้าอี้​ใน​ห้อง​ข้างๆล้ม​เสียง​ดัง ศรี​ไพร​ไม่​รอ​ช้า​หัน​ต่อย​พิณ​ที่​ไม่ทัน​ระวัง​ตัว​หน้า​หงาย แล้ว​สั่ง​ดำ​กับ​ขาว​ไป​จับ​ตัว​เด็กๆออก​มา ดำ​กับ​ขาว​รีบ​ทำ​ตาม​คำสั่ง บัว​ผัน​กับ​เพื่อน​ส่งเสียง​ร้อง​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว ศรี​ไพร​จะ​ตาม​สมุน​แต่​พิณ​กระชาก​ไหล่​หัน​มา​ชก​เปรี้ยง​จน​หงายหลัง​ตึง

ศรี​ไพร​สู้​ไม่ได้ ชัก​ปืน​ขึ้น​มา​ยิง​ใส่​ พิณ​โดด​หลบ​ได้​ทัน เขา​จะ​ตาม​เข้า​มา​ยิง​ซํ้า​ พิณ​คว้า​เก้าอี้​นักเรียน​ฟาด​โครม ปืน​ใน​มือ​ศรี​ไพร​กระเด็น แล้ว​ฟาด​ซํ้า​จน​ล้ม​ควํ่า พิณ​คว้า​ปืน​มาถือไว้ แล้ว​ใช้​เก้าอี้​คร่อม​ร่าง​ศรี​ไพร​ไม่​ให้​ลุก​ขึ้น ดำ​กับ​ขาว​คุม​ตัวเด็กๆ ออก​มา​พอดี พิณ​เล็ง​ปืน​ใส่​พวก​คน​ชั่ว ​สั่ง​ให้​ปล่อย​เด็กๆเดี๋ยวนี้

จังหวะ​นั้น  มิ่ง​พา​ตำรวจ​เข้า​มา “มัน​อยู่​นั่น​สารวัตร...จับ​มัน​เลย”

ตำรวจ​กรู​เข้าไป​ล็อก​พิณ​ไว้ ครู​หนุ่ม​โวย​ลั่น​มา​จับ​เขา​ทำไม สารวัตร​ได้​รับ​แจ้ง​จาก​ชาว​บ้าน ครู​พิณ​กักขัง​หน่วงเหนี่ยว​ลูก​สาว​พวก​เขา​ไว้ บัว​ผัน​เข้า​มา​ช่วย​พูด​แก้ต่าง​ให้​ครู แต่​ถูก​แม่​ของ​เธอ​ลาก​ตัว​ออก​ไป พิณ​พยายาม​บอก​ตำรวจ​ว่า​พวก​นั้น​จะ​เอา​เด็กๆไป​ขาย แต่​ไร้​ผล ได้​แต่​มอง​ตาม​ศรี​ไพร​พา​ตัว​เด็กๆขึ้น​รถ​ออก​ไป​อย่าง​เจ็บใจ

ooooooo

แม่​ของ​บัว​ผัน​ไม่​อยาก​มี​ปัญหา​กับ​ศรี​ไพร ​รีบ​พา​บัวผันซ้อน​ท้าย​มอเตอร์ไซค์​มุ่ง​หน้า​กลับ​บ้าน บัว-​ผัน​ขอร้อง​แม่​ปล่อย​ตน​กลับ​ไป​ช่วย​เพื่อนๆกับ​ครู​พิณ แต่​แม่​ไม่​ยอมเกรงลูก​จะ​โดน​ศรี​ไพร​เล่น​งาน

“ให้​มัน​รู้​ไป​ว่า​คน​ดีๆจะ​อยู่​ไม่ได้” บัว​ผันใจเด็ด โดดลงจากท้ายมอเตอร์ไซค์กลิ้งลงพุ่มไม้ข้างทาง

แม่รีบจอดรถจะเข้าไปช่วย บัวผัน​ยัน​ตัว​ลุก​ขึ้น​ได้ วิ่ง กะโผลกกะเผลก​หนี​แม่​ตัด​ราว​ป่า​หาย​ไป​ใน​ความ​มืด แคน​เดิน​กลับ​บ้าน​มา​อย่าง​หัวเสีย เห็น​บัว​ผัน​พอดี หยุด​มอง​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ...

ใน​เวลา​ต่อ​มา รถ​ของ​ศรี​ไพร​นำ​ตัว​เพื่อนๆของ​บัวผัน​มา​ส่ง​ที่​รถ​บัส​ของ​นายหน้า​ค้า​เด็ก เพื่อนๆของ​บัว​ผัน​กอด​พ่อ​แม่​ร้องไห้​กัน​ระงม​ไม่​อยาก​ไป​กรุงเทพฯ ดำ ขาว​กับ​สมุนของ​ศรี​ไพร​อีก​สอง​คน​ช่วย​กัน​ต้อน​เด็กๆไป​รวม​ตัว​กับ​เด็กคน​อื่นๆรอ​ขึ้น​รถ​บัส บัว​ผัน​ตาม​มา​ทัน​เข้าไป​ขอร้อง

“ลุง​มิ่ง น้า​พร ป้า​บัว ยาย​แหวว​อย่า​ส่ง​เพื่อน​ฉัน​ไปเลย​นะ​จ๊ะ”

พวก​นั้น​ไม่​ยอม ขืน​ให้​ลูกๆของ​พวก​ตน​อยู่​ที่​นี่​ต่อ​ไป​ก็​มี​แต่​อด​ตาย ศรี​ไพร​รำคาญ​ที่​เด็กๆมัว​แต่​พิรี้พิไร​ เข้าไป​ฉุด​เพื่อน​บัว​ผัน​ลาก​ขึ้น​รถ​บัส บัว​ผัน​โกรธ​กัด​แขน​ศรี​ไพร​จม​เขี้ยว ศรี​ไพร​โมโห ตบ​เด็ก​สาว​กระเด็น​แล้ว​ชัก​ปืน​จะ​ยิง พวกชาวบ้าน​พา​กัน​ร้อง​ห้าม​เสียงหลง แคน​ซุ่ม​ดู​เหตุการณ์​อยู่​อีก​มุม​หนึ่ง เห็น​แก๊ง​​นาง​ไห​และ​พวก​เด็กๆเดิน​ร้องไห้​กระจองอแง​ขึ้น​รถ​บัส​แล้ว​ฉุกคิด​ถึง​คำ​พูด​ที่​พิณ​เคย​พูด​กับ​เขา​ไว้​ว่า
“สำหรับ​พวก​เรา แม่​มูล​ลำ​เพลิน​จึง​ไม่​ใช่​แค่​ความ​บันเทิง​ราคา​ถูก แต่​มัน​คือ​ลม​หายใจ​ที่​จะ​ช่วย​ต่อ​ชีวิต​ลูก​แม่มูล​ทุก​คน” แคน​เพิ่ง​เข้าใจ​ความ​หมาย​เดี๋ยวนี้​เอง

ooooooo

แคน​สำนึก​ผิด​ถือ​พาน​ดอกไม้​ธูป​เทียน​มา​ขอ​ขมา​คำ​แป​ง​ที่​บ้าน​แต่​เช้า เล่า​ถึง​เหตุผล​ทั้งหมด​ให้​เธอ​ฟัง

“พ่อ​ดูถูก​ฉัน​ว่า​ไม่​มี​วัน​เป็น​นัก​ร้อง​ที่​ดี น้า​สี​ก็​ไม่​เชื่อ​ว่า​ฉัน​จะ​ดูแล​คำ​หล้า​ได้ ท้า​ให้​ฉัน​เอา​เงิน​แสน​มา​กอง​ตรง​หน้า ฉัน​อยาก​ลบ​คำ​สบประมาท​ของ​ทุก​คน​ก็​เลย​พูด​อะไร​ไป​โดย​ไม่​ยั้ง​คิด ทำให้​แม่​ครู​กับ​ทุก​คน​ต้อง​เสียใจ...ฉัน​ขอโทษ” แคน​ก้ม​กราบ​คำ​แป​ง

บุญ​เหลือ ​บุญ​หลาย​กับ​ชาว​คณะ​แอบ​มอง​อยู่​ห่างๆด้วย​ความ​ซาบซึ้ง​ใจ คำ​แป​งก​อด​ปลอบ​แคน เข้าใจ​และ​ให้อภัย​เขา​ทุก​อย่าง ขอ​ให้​แคน​เชื่อใจ​เธอ ถึง​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​จะ​เติบโต​อย่าง​ช้าๆ แต่​จะ​เป็น​ไป​อย่าง​มั่นคง​ ไม่​ใช่​เพื่อ​ใคร​คน​ใด​คน​หนึ่ง แต่​เพื่อ​ทุกๆ คน ตลอด​จน​เด็กๆรุ่น​ใหม่​ที่​จะ​เจริญรอย​ตาม​ความ​สำเร็จ​ของ​แคน

“ฉัน​สัญญา ฉัน​จะ​ไม่​ทำตัว​เหลวไหล​อีก” แคน​สีหน้า​มุ่ง​มั่น​จริงจัง...

เถ้าแก่​เส็ง​เกรง​เรื่อง​ถึง​ตำรวจ​แล้ว​จะ​บานปลาย สั่ง​ให้​ศรี​ไพร​ไป​จัดการ​เรื่อง​แจ้งความ​ให้​เรียบร้อย ครู่​ต่อ​มา พวก​ชาว​บ้าน​รีบ​มา​ถอน​แจ้งความ​เอาผิด​พิณ ครู​ตะวัน​เลย​ไม่​ต้อง​ใช้​ตำแหน่ง​ตัว​เอง​ประกัน​ตัว​พิณ...

ทันที​ที่​กลับ​ถึง​โรงเรียน พิณ​บอก​ครู​ตะวัน​ว่า​เขาจะเขียน​ จดหมาย​ร้องเรียน​ให้​ทางการ​มา​ตรวจสอบ​การ​จัดหา​งาน​ของ​ศรี​ไพร​กับ​พวก ครู​ตะวัน​ไม่​เห็น​ด้วย ถ้า​พวก​ศรี​ไพร​ไม่​พอใจ​ขึ้น​มา ยก​พวก​มา​ถล่ม​โรงเรียน​อีก​ไม่​แย่​หรือ นี่​ก็​ใกล้จะเปิด ​เทอม​ไม่​กี่​วัน​นี้​แล้ว ควร​คิดถึง​ความ​ปลอดภัย​ของ​เด็กๆบ้าง

“ก็​เพราะ​อย่าง​นี้​นะ​สิ...ฉัน​ถึง​ต้อง​รีบ​ทำ”

“แล้ว​แก​มี​หลักฐาน​อะไร​เอาผิด​พวก​มัน คน​อย่างพวก​มัน​ต้อง​จับ​ให้​มั่น​คั้น​ให้​ตาย ถ้า​หลักฐาน​ไม่​แน่นหนา​พอ มัน​รอด​กลับ​มา​จะ​ต้อง​มี​อีก​หลาย​คน​เดือดร้อน ครู​ขอ​เถอะอย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​พวก​มัน​อีก”

“บางที​ที่​มัน​เป็น​อย่าง​ทุก​วัน​นี้​ไม่​ใช่​เพราะ​ความ​ชั่ว​ที่​พวก​มัน​ทำ​หรอก แต่​เพราะ​คน​ดีๆอย่าง​เราๆเห็น​ว่า​ไม่​ใช่ เรื่อง​ของ​ตัว​เอง หรือ​คิด​ว่า​ไม่​สามารถ​เปลี่ยนแปลง​อะไร​ได้... อย่างไร​เสีย​ฉัน​ก็​เชื่อ​ว่า​ถ้า​เรา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ความ​ดี​จะปกป้องเรา” แวว​ตา​ของ​พิณ​เป็น​ประกาย​วาว

จังหวะ​นั้น​มี​ลูก​ฟุตบอล​พุ่ง​กระแทก​ผนัง​ระหว่าง​กลาง​ที่​ทั้ง​สอง​คน​ยืน​อยู่ เด็ก​น้อย​ที่​เตะ​ฟุตบอล​วิ่ง​เข้า​มา​ขอโทษครู ทั้ง​สอง​ท่าน พิณ​เตือน​ให้​เล่น​กัน​ระวังๆหน่อย แล้ว​หัน​ไป​เก็บ​ลูก​ฟุตบอล​จะ​ส่ง​คืนให้ พลัน​สายตา​เหลือบ​ไป​เห็น​รอย​กระสุน​ตรง​ผนัง เขา​เอา​มือ​ลูบ​รอย​กระสุน​นั้น ฉุกคิด​ถึง​ตอน​ที่​ศรีไพร​ลั่น​กระสุน​ฆ่า​ปิดปาก​มือปืน​ที่​ยิง​เขียว​ตาย และ​ตอน​ที่​ศรี​ไพร​ยิง​ปืน​ใส่​เขา​ขณะ​ต่อสู้​กัน​ใน​โรงเรียน พิณ​ถึง​กับ​ยิ้ม​อย่างมั่นใจ

“ฉัน​มี​หลักฐาน​เอาผิด​พวก​มัน​แล้ว​ครู” พิณ​ขยับ​มือ​ออก เห็น​หัวกระสุน​นัด​หนึ่ง​ฝัง​อยู่​ใน​นั้น

ooooooo

ที่​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​สุด​เขต นัก​ร้อง​หนุ่ม​ยืน​ซ้อมยื่น​ ดอกไม้​ให้​เดือน​เพื่อ​ขอโทษ​ที่​พูด​ไม่​ดี​กับ​เธอ​อยู่หลาย ​รอบแต่​พอ​เจอ​หน้า​เธอ​กลับ​พูด​ไม่​ออก แทนที่จะ​ยื่น​ช่อ​ดอกไม้​ให้​ดีๆเขา​กลับ​โยน​ส่งๆให้ เดือนสงสัย​ให้​เนื่อง​ใน​โอกาส​อะไร สุด​เขต​โกหก​ว่า​เจอ​หล่น​อยู่ เดือน​จะเอา​ไป​ทำ​อะไร​ก็​เชิญ หญิง​สาว​รับ​มา​อย่างงงๆแล้ว​นึก​ขึ้น​ได้

“เอ่อ...เดือน​หน้า​มหาวิทยาลัย​จะ​เปิด​แล้ว​ฉัน​คง​มา​ทำ​งาน​เต็ม​เวลา​แบบ​นี้​ให้​คุณ​ไม่ได้ คุณ​ต้องหา​ผู้จัดการ​ใหม่...ฉัน​บอก​พ่อคุณ​แล้ว และ​พ่อคุณ​ก็​อนุญาต​ให้​ฉัน​กลับ​ไป​รับ​โทรศัพท์​เหมือน​เดิม”

สุด​เขต​อาสา​จะ​จัด​คิว​เรียน​กับ​คิว​ทำ​งาน​ให้ แล้ว​สั่ง​ให้​เดือน​เอา​ตาราง​เรียน​มา​ให้​เขา ที่​สั่ง​นี่​ไม่​ใช่​ฐานะ​เจ้านาย​แต่​ใน​ฐานะ​คู่หมั้น เดือน​ไม่​คิด​ว่า​เขา​จะ​จริงจัง​กับ​เรื่อง​หมั้น​ขนาด​นี้

“ใคร​บอก...ฉัน​ก็​แค่​ทำ​ไป​ตาม​หน้าที่​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​มี​ใคร​มา​ด่า​ฉัน​ว่า​ดูแล​คู่หมั้น​ไม่​ดี” สุด​เขต​แถ​ไป​เรื่อย

“ถ้า​คิด​แค่​นั้น​ก็​ไม่​เป็น​อะไร ฉัน​ดูแล​ตัว​เอง​ได้” เดือน​เดิน​ออก​ไป​อย่าง​งอนๆ สุด​เขต​รีบ​ตาม​ไป​ง้อ แต่​เธอ​ไม่​สนใจ​จ้ำ​พรวดๆผลัก​ประตู​หน้า​ออฟฟิศ​ออก​มา ฝูง​นักข่าว​ที่​ซุ่ม​รอ​ทำ​ข่าว กรู​กัน​เข้า​มา​สัมภาษณ์ เดือน​ตกใจ​รีบ​ปิด​ประตู เรียก​สุด​เขต​มา​ช่วย​กัน​ดัน​ประตู​ไว้ เสียง​นักข่าว​ตะโกน​ถาม​เรื่อง​พิธี​หมั้น​ที่​เพิ่ง​จัด​ขึ้น ทั้ง​คู่​มอง​หน้า​กัน​งงๆไม่​รู้​ข่าว​นี้​หลุด​ไป​ถึง​หู​นักข่าว​ได้​อย่างไร สุด​เขต​ตัดสินใจ​บอก​เดือน​แถลงข่าว​ให้​รู้​แล้ว​รู้​รอด​ไป​เลย

“ให้​ฉัน​สัมภาษณ์​นักข่าว​พวก​นี้​อะ​นะ”

“ถ้า​ไม่​ทำ​ก็​จะ​เป็น​แบบ​นี้ เผลอๆเอา​เรา​ไป​เขียน​เสียๆหายๆอีก ​แล้ว​เธอ​ก็​เลิก​พูดติด​สำเนียง​แบบ​นี้​เสียที​ คน​จะ​หา​ว่า​คู่หมั้น​ฉัน​บ้านนอก...ฉัน​อาย”

เดือน​โกรธ “ถ้า​อาย​ก็​ถอน​หมั้น​ไป แต่​ถ้า​จะ​ให้​ฉัน​เปลี่ยน​มา​พูด​แบบ​คุณ ฉัน​ไม่​ทำ​เพราะ​มัน​เป็น​สิ่ง​เดียว​ที่​คอย​เตือนใจ​ให้​ฉัน​รู้​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​ใคร​มา​จาก​ไหน ​แล้ว​ฉัน​ก็​ภูมิใจ​ที่​ฉัน​เป็น​อย่าง​นี้”

“โอ๊ย...ฉัน​ไม่​เถียง​ด้วย​แล้ว ถือว่า​ช่วย​ฉัน​หน่อย​แล้วกัน ฉัน​ขอร้อง​นะ​เดือน​นะ ฉัน​ไหว้​ล่ะ​ช่วย​ฉัน​ด้วย”

“แน่ใจ​นะ​ว่า​อยาก​ให้​ฉัน​ให้​สัมภาษณ์​นักข่าว” เดือน​ยิ้ม​ร้าย เหมือน​มี​แผนการ​อะไร​บาง​อย่าง...

ทันทีที่ให้สัมภาษณ์นักข่าวเดือนแกล้งสุดเขตด้วยการเว้าอีสานเป็นชุด สุดเขตถึงกับอ้าปากหวอ

“ฉันเป็นคนอีสาน พ่อแม่ทำอาชีพหาปลา วันหนึ่งก็เข้า มาทำงานในกรุงเทพฯ จับพลัดจับผลูได้มาเป็นผู้จัดการส่วนตัว คุณสุดเขต ก็เลยมีภาพหลุดออกมา...”

สุดเขตตั้งสติได้รีบเอามือปิดปากเดือน แก้ตัวกับนักข่าว ว่าเดือนพูดล้อเล่น เดือนหมั่นไส้กัดมือเขาจมเขี้ยว สุดเขตร้อง โอ๊ยลั่นรีบปล่อยมือ

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น คุณสุดเขตกลัวเสียชื่อเลยบังคับให้ฉัน หมั้นด้วย”

สุดเขตดึงเดือนออกมา แต่เธอกอดเสาไว้แน่นไม่ยอมไป “เดือนไม่ค่อยสบาย พอแค่นี้ก่อนนะครับ”

“ฉันสบายดี สบายมากด้วย ฉันแค่อยากบอกว่าเรา ไม่ได้รักกัน ที่เราหมั้นกันคุณสุดเขตสร้างภาพ”

สุดเขตหมดความอดทน คว้าตัวเดือนอุ้มออกมา จากนั้น เอามาโยนลงบนโซฟาในห้องทำงานของเขา ต่อว่า ทำไมต้องฉีกหน้ากันด้วย เดือนว่ากลับทีเขาฉีกหน้าเธอนับครั้ง ไม่ถ้วน แถมมัดมือชกจนเธอต้องหมั้นกับเขาทั้งๆที่ไม่เต็มใจ ทำไมเขาถึงไม่พูดบ้าง สุดเขตอึกๆอักๆ

“ไม่รู้แหละ ยังไงเธอก็เป็นคู่หมั้นฉัน ก็ต้องทำตัวให้สม เป็นคู่หมั้นที่ดี”

“ตกลงคุณจริงจังกับการหมั้นครั้งนี้มากใช่ไหม”

สุดเขตเฉไฉ “เปล่า...แล้วทำไมเธอต้องทำเหมือน รังเกียจฉันมากด้วย”

“ก็เพราะว่าคุณมันห่วยๆๆๆๆได้ยินไหม”เดือนเดิน ออกไปอย่างไม่สบอารมณ์

แคน​ต้องการ​กระชาก​หน้ากาก​ศรี​ไพร​ออก​จึงวาง​แผน​ให้​คำ​หล้า​มอมเหล้า​ศรี​ไพร​แผน​ลุล่วง​ไป​ด้วย​ดี​เพราะ ตา​สี​กับ​ยาย​สา​ให้​ความ​ร่วมมือ พอ​ศรี​ไพร​เมา​ได้ที่ เปิด​ปาก​พูด​เรื่อง​ที่​ตน​เอง​ยุแหย่​ให้​พ่อ​แม่​ของ​คำ​หล้ามี​เรื่อง​กับ​พ่อ​แม่​ของ​แคน จุด​ประสงค์​ก็​เพื่อ​ต้องการ กำจัด​แคน​ให้​พ้น​ทาง เขา​จะ​ได้​ครอบครอง​คำ​หล้า

ตาสี ยายสา ตามากับยายมีได้ยินคำสารภาพของ ศรีไพรเต็มสองหู ต่างช่วยกันคว้าของใกล้มือปาใส่ บ้างก็ไล่ทุบตี บ้างก็ถีบจนศรีไพรกลิ้งตกบันได เผ่นกลับบ้านแทบไม่ทัน แคนได้ทีประกาศกลางวง
“ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหมว่าทั้งหมดเป็นแผนของมัน...

อย่างนั้นขอฉันคบคำหล้าต่อไปนะ”

“เรื่องไอ้ศรีไพรก็เรื่องไอ้ศรีไพร ส่วนเรื่องแกกับอีคำหล้า ก็อีกเรื่องหนึ่ง​ เหมือนที่ไอ้สีมันทำฉันหัวแตก ยังไง​ฉันก็ต้อง เอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด” ตามาหน้าตาเอาเรื่อง

“อ้าวๆ พูดอย่างนี้แพ้แล้วพาลนี่หว่าไอ้แก่” ตาสีชัก ไม่สบอารมณ์

“ใครแก่...คนอย่างฉันไม่เคยแพ้โว้ย” ตามาว่าแล้ว พุ่งเข้าหาตาสี ยายมีทนไม่ไหวลุกพรวด ถ้าจะตีกันให้ตาย ไปข้างหนึ่ง  เธอไม่ขอมีส่วนด้วย แล้วจ้ำอ้าวกลับบ้าน

“ฉันก็เบื่อจะดูหมากัดกันเต็มทนแล้ว...ไปคำหล้าขึ้นบ้าน” ยายสาจูงมือลูกสาวเข้าบ้าน ทิ้งแคนให้มองพ่อกับตาสีทะเลาะกัน ด้วยความหนักใจ

ooooooo

เถ้าแก่​เส็ง​อารมณ์​เสีย​แต่​เช้า พอ​เห็น​หน้า​ลูก​ชายตบ​ผัวะ​เข้า​เต็ม​หน้า ศรี​ไพร​หาย​เมา​ค้าง​เป็น​ปลิด​ทิ้ง

“หน้าสิ่วหน้าขวาน​ขนาด​นี้​แล้ว​ยัง​จะ​เมา​เหมือน​หมา​อีก รู้​ไหม​ไอ้​พิณ​มัน​เขียน​จดหมาย​ร้องเรียน​ให้ตรวจสอบ​การ​จัด​ส่ง​แรงงาน​ไป​ทำ​งาน​กรุงเทพฯ ของ​เรา ถ้า​ตำรวจ​รู้​ว่า​งาน​ของ​เรา​จริงๆ คือ​อะไร​อั๊ว​ทำ​อย่างไร”

“แล้ว​เตี่ย​จะ​ไป​กลัวอะไร ​ตำรวจ​ก็​พวก​เรา แถม​จะ​มี​ใคร​กล้า​เป็น​พยาน​ปรักปรำ​พ่อ​แม่​ตัว​เอง”

เถ้าแก่​เส็ง​เป็น​ห่วง​เรื่อง​​ศรี​ไพร​ฆ่า​นาย​ศักดิ์ มือปืน​ที่​สังหาร​เขียว เกิด​ตำรวจ​พบว่า​กระสุน​ที่​พบใน​ศพ​มือปืน​เป็น​กระสุน​จาก​ปืน​กระบอก​เดียว​กับ​ของ​ศรี​ไพร แล้ว​เชื่อม​โยง​ไป​ยัง​คดี​ต่างๆทั้ง​เรื่อง​ดูด​ทราย เผา​บ้านคำ​แป​ง ​แล้ว​เรื่อง​แรงงาน​เถื่อน​อีก ไม่​บรรลัย​กัน​หมด​หรือ ศรี​ไพร​เสียง​อ่อย ไม่ทัน​คิด​เรื่อง​นี้

“อ๊ัว​น่า​จะ​รู้​ว่า​ลื้อ​มัน​ไม่ได้​เรื่อง ไม่​น่า​ให้​ลื้อจัดการ เรื่อง​พวก​นี้​เลย”

“เรื่อง​นี้​อั๊ว​เป็น​คน​ผูก​อั๊ว​จะ​เป็น​คน​แก้​เอง” ศรี​ไพร​ว่า​แล้ว เดิน​ขึ้นห้อง​หยิบ​ปืน​กระบอก​ที่​มี​ปัญหาให้​ดำ​เอา​ไป​กำจัด​ให้​เรียบร้อย

ทันใดนั้น ขาว​วิ่ง​หน้าตื่น​เข้า​มา​บอก​ลูกพี่ ตำรวจมา​ขอ​ค้น​บ้าน​เรา ศรี​ไพร​สั่ง​ให้​ดำ​กับ​ขาว​รีบ​หลบ​ออก​ไป แล้ว​ตัว​เอง​ลง​มา​ยืน​รอ​ตำรวจ​อยู่​กับ​เถ้าแก่​เส็ง​ที่​ยืน​หน้าซีด​เหงื่อ​ตก สารวัตร​สั่ง​ให้​ลูกน้อง​ตรวจค้น​ทั้ง​บ้าน​เถ้าแก่​เส็ง แต่​ไม่​พบ​หลักฐาน​ต้อง​สงสัย เถ้าแก่​เส็ง​ถอน​ใจ โล่ง​อก

“อั๊ว​บอก​แล้ว​ว่า​อั๊ว​เป็น​คน​ทำ​มา​หากิน​สุจริต​ไม่​เคย​ทำ​อะไร​ผิด​กฎหมาย...อ้าวๆช่วยกัน​หา​อะไร​มา​เลี้ยง​สารวัตร​หน่อย” เถ้าแก่​เส็ง​อารมณ์​ดี​ผิด​จาก​เมื่อกี้​ลิบลับ...

ด้าน​ดำ​กับ​ขาว​วิ่ง​มา​ถึง​ริมแม่​น้ำ​มูล​อย่าง​ร้อนรน ดำ​ฉลาด​จัด เหลียว​ซ้าย​มอง​ขวา​ก่อน​จะ​หยิบ​ปืนวาง​กับโขด​หิน​แล้ว​เอา​ก้อน​หิน​ขึ้น​มา​ทุบ ขาว​ร้อง​ห้าม​ลั่น คว้า​ปืนได้​จัดแจง​ขุด​หลุม​จะ​ฝัง บุญ​เหลือ​เพิ่ง​กลับ​จาก​หา​ปลา​เอาเรือ​จอด​เทียบท่า เหลือบ​เห็น​ดำ​กับ​ขาว​กำลัง​ก้มๆเงยๆทำ​อะไร​บาง​อย่าง​อยู่ ค่อยๆย่อง​เข้าไป​แอบ​ดู

ดำ​ตบ​หัว​ขาว​เปรี้ยง​แล้ว​แย่ง​ปืน​คืน “แก​นี่​มัน​โง่​จริงๆเลย ถ้า​มี​ใคร​มา​เห็น​เข้า​จะ​ทำ​อย่างไร...ฉัน​ว่า​ทำ​แบบ​นี้​ก็​สิ้น​เรื่อง” ดำ​ว่า​แล้ว​เอา​ปืน​โยน​ลง​น้ำ

บุญ​เหลือ​แอบ​มองอยูู่ สงสัย​พวก​นั้น​เอา​ปืน​ทิ้ง​น้ำ​ทำไม จังหวะ​นั้น ขาว​เหลือบ​เห็น​มี​คน​แอบ​ดู​อยู่ บุญ​เหลือ​รู้ตัว ตวัด​ผ้าขาวม้า​ที่​คล้อง​คอ​ขึ้น​มา​โพก​หน้า แล้ว​วิ่ง​หนี ดำ​กับ​ขาวไล่​ตาม​จน​ทัน ตรง​เข้า​ล้อม​กรอบ​บุญ​เหลือ ดำ​ไม่​พูด​พล่ามจะ​เข้า​มา​กระชาก​ผ้าโพก​หน้า บุญ​เหลือใช้​ข้อง​ฟาด​หน้าจน​ดำ​หงายหลัง

ขาว​จะ​เข้า​มา​ช่วย​เพื่อน​ถูก​ฟาด​ล้มคว่ำ​ไป​อีก​คน บุญ​เหลือ​จะ​วิ่ง​หนี แต่​ดำ​ตั้ง​หลัก​ได้​เข้า​มา​ล็​อก​ตัวไว้​ทั้งสอง​กอด​ปล้ำ​กัน​ชุลมุน ดำ​พยายาม​จะ​แกะ​ผ้า​โพก​หน้า​ออก บุญ​เหลือ​ปัด​ป้อง​ไม่​ยอม ขาว​คว้า​ไม้​แถว​นั้น​จะ​ฟาด​บุญ​เหลือ แต่​เขา​พลิก​ตัว​หลบ ไม้​พลาด​ถูก​ดำ​ถึง​กับ​ร้อง​เสียงหลง บุญ​เหลือ​รีบ​ลุก​ขึ้น​วิ่ง​หนี

ขาว​คว้า​ผ้า​โพก​หน้าได้​กระชาก​ติดมือ เผย​ให้​เห็น​ใบหน้าบุญ​เหลือ  ขาว​ตกใจ  บุญ​เหลือ​ฉวย​โอกาส​กระทุ้ง​ศอกเข้า​ท้องน้อย​ขาวก่อน​จะ​ใส่​ตีน​น้อง​ตูบ​วิ่ง​หนี ดำ​จะ​วิ่ง​ตาม​แต่​ชนกับ​ขาว​เสีย​ก่อน ทั้ง​คู่​กลิ้ง​ห​ลุ​นๆไป​กับ​พื้น พอ​ลุก​ขึ้น​มอง​อีกที บุญ​เหลือ​หายตัว​ไป​แล้ว

ooooooo

ศรี​ไพร​รู้​เรื่อง​บุญ​เหลือ​เห็น​ดำ​โยน​ปืน​ของกลาง​ลง​น้ำ​ถึง​กับ​โวยวาย​ลั่น สั่ง​ให้​ขาว​กับ​ดำ​กลับ​ไป​งม​ปืน​ขึ้น​มา​ทันที แล้ว​ตาม​ไป​จัดการ​กับ​บุญ​เหลือ​ก่อน​ที่​เรื่อง​จะ​ถึง​ตำรวจ

“ใน​เมื่อ​พวก​มัน​ต้อน​ให้​ฉัน​เป็น​หมา​จน​ตรอก ฉัน​ก็​จะ​เอางาน​บุญ​ชำระ​ปี​นี้​สะสาง​เรื่อง​ของ​เรา” ศรี​ไพร​ขบ​กราม​แน่น​สีหน้า​เหี้ยมโหด

ooooooo

วัน​ถัด​มา​เป็น​วัน​งาน​บุญ​ชำระ​ประจำปี​หรือ​งาน​บุญ​เดือน​เจ็ด​ของ​อีสาน งาน​นี้​จัด​ขึ้น​เพื่อ​ปัดเป่า​สิ่ง​ชั่ว​ร้าย​ออก​จาก​หมู่​บ้าน และ​เป็น​การ​ชำระ​จิตใจ​ให้​ปราศจาก​มลทิน​สิ่ง​เศร้า​หมอง​ทั้งมวล

บรรยากาศ​ใน​งาน​เป็น​ไป​อย่าง​คึกคัก พิณ   แคน  คำ​หล้า ครู​ตะวัน สาย​ไหม​กับ​คำ​แป​ง บัว​ผัน และ​เหล่า​นัก​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ รวม​ทั้ง​พวก​ชาว​บ้าน​  ต่าง​ช่วย​กัน​ทำ​ความ​สะอาด​บ้านเรือน​และ​ถนนหนทาง  ​จาก​นั้นก็​ช่วย​กัน​ตั้ง​เสา​ต้น​กล้วย 4 ต้น​เป็น​ปะรำ​พิธี โยง​สายสิญจน์​ไป​ตามบ้าน​เรือน​ต่างๆใน​หมู่​บ้าน

มี​การ​นำ​ก้อน​หิน​และ​เครื่องราง​ของขลัง​ประจำ​บ้าน​มา​เข้า​พิธี​ปลุกเสก    พิณ​กับ​พวก​และ​เหล่า​ชาว​บ้าน​นั่ง​ฟัง​

พระ​​เจริญ​พระ​พุทธ​มนต์ เซ่น​สรวง​หลัก​บ้าน ​หลักเมือง ​ปู่​ตา ผี​ตา​แฮก​เพื่อ​ระลึก​ถึง​บุญคุณ พระ​และ​พวก​ชาว​บ้าน​ช่วย​กัน​นำ​ก้อน​หิน​ที่​ผ่าน​การ​ปลุก​เสก​แล้วไป​หว่าน​ทั่ว​หมู่​บ้าน​เพื่อ​เป็น​การ​ปัด​เสนียด​จัญไร...

ขณะ​เดียวกัน ที่​บ้าน​ของ​นพ มาลัย​เห็น​ว่า​วัน​นี้​เป็น​วัน​ดี​ตรง​กับ​วัน​งาน​บุญ​ชำระ​จึง​แนะ​สุด​เขต​ที่​กำลัง​กลุ้มใจ​เรื่อง​เดือน ให้​พา​เดือน​ไป​ทำบุญ จะ​ได้​ถือโอกาส​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กัน สุด​เขต​รีบ​โทร.​นัด​เดือน​ทันที...

หลังจาก​ทำบุญ​เสร็จ สุด​เขต​กับ​เดือนเดิน​คุย​กัน​มา​ตาม​เส้นทาง​ร่มรื่น​ใน​วัด เดือน​ออกตัว ถ้า​เขา​ไม่​ชวน​มา​ทำบุญ​เธอ​คง​ไม่​มา​ด้วย​แน่ๆ แทน​ที่สุด​เขต​จะ​ยอม​รับ​ว่า​อยาก​เจอ​เดือน​ใจ​แทบ​ขาด​กลับ​ทำ​ฟอร์ม​จัด​อ้าง​ว่าที่​ต้อง​มา​รับ​เธอ​เพราะ​แม่​บังคับ ไม่​ใช่​เพราะ​เขา​มี​จิต​พิศวาส​อะไร​กับ​เธอ ที่จริง​เขา​มี​แฟน​แล้ว​ว่า​พลาง​หยิบ​รูป​น้อง​แพน​เค้ก​ใน​กระเป๋า​เงิน​ให้​เดือน​ดู เดือน​มอง​อย่าง​ไม่ค่อย​เชื่อ​นัก

“นี่​นะ​แฟน​คุณ เท่า​ที่​ฉัน​รู้ แฟน​เขา​ไม่ได้​ชื่อ​สุด​เขต”

“เคย​ได้​ข่าว​หรือ​เปล่า​ว่า​เขา​มี​กิ๊ก ฉัน​นี่แหละ​กิ๊ก​เขา...แต่​ฉัน​ไม่​อยาก​เป็น​มือที่สาม​ก็​เลย​หลีก​ทาง​ให้    ​ไม่​อย่าง​นั้นเขา​ก็​คบ​กัน​ไม่​ถึง​วัน​นี้​หรอก”

“งั้น​ก็​ถอน​หมั้น​ฉัน​แล้ว​กลับ​ไป​หา​เขา​สิ”

สุด​เขต​อยาก​รู้​ตน​เอง​ไม่​ดี​ตรง​ไหน ทำไม​เดือน​ถึง​ได้​เสือกไส​ไล่​ส่ง​นัก​ ทั้งๆที่​ผู้หญิง​ครึ่ง​ค่อน​ประเทศ​อยาก​แต่งงาน​กับ​เขา เดือน​สาธยาย​นิสัย​แย่ๆของ​เขา​ให้​ฟัง​เสีย​ยาว​ยืด​จน​เจ้าตัว​หน้าเสีย ต้อง​ขอร้อง​ให้​หยุด

“พอๆๆเอาเป็นว่า​ฉัน​มัน​เลว พอใจ​หรือ​ยัง แล้ว​ข้อ​ดี​ล่ะ”

เดือน​มอง​เขา​หัว​จด​เท้า​เห็น​ใส่​รองเท้า​สีสัน​สวย​งาม “อือ...รอง​เท้า​สวย​ดี”

สุด​เขต​มัน​เขี้ยว​อยาก​จะ​บีบ​คอ​แล้ว​หอม​แก้ม​แก้แค้น​ให้​สา​สม แต่​ไม่​กล้า เดือน​บอก​สาเหตุ​สำคัญ​ที่​อยาก​ให้​สุด​เขต

ถอน​หมั้น​เพราะ​เธอ​มี​แฟน​แล้ว และ​หวัง​ลึกๆเขา​จะ​หลีก​ทาง​ให้ เหมือน​ที่​เคย​หลีก​ทาง​ให้​แฟน​เก่า​ของ​เขา สุด​เขตถึงกับ​อึ้ง มอง​ตาม​เดือน​ที่​เดิน​จาก​ไป​ด้วย​ความ​เศร้า

ooooooo

ใน​เวลา​เดียวกัน พิณ​ยืน​เหม่อ​มอง​แม่น้ำ​มูล​อยู่​สัก​พัก ขยับ​จะ​กลับ​เข้า​หลัง​เวที​เตรียม​การ​แสดง​ใน​ฉลอง​งาน​บุญ​ชำระ​ประจำปี ทอง​สา​หิ้ว​ปิ่นโต​ใส่​อาหาร​กลางวัน​ที่​ลงมือ​ทำ​ด้วย​ตัว​เอง​เอา​มา​ยื่น​ให้

“ความจริงทองสาไม่น่าต้องลำบากเลย”

“อย่า​มัว​แต่​ห่วง​คน​อื่น​เลย ดูแล​ตัว​เอง​บ้าง​แล้ว​อย่า​คิดมาก​เรื่อง​เดือน​นะ...เดี๋ยว​ฉัน​จะ​รอก​ลับ​ด้วย”

“ขอบใจ​มาก​นะ​ทอง​สา” พิณ​ว่า​แล้ว​หิ้ว​ปิ่นโต​เดิน​กลับ​เข้า​หลัง​เวที ทอง​สา​รอ​จน​เขา​ลับตา ร้อง​กรี๊ด​ออก​มา​อย่าง​อัดอั้น กิ๊บ​กับ​เชอร์​รี่​สะดุ้ง​โหยง ถาม​ทอง​สา​เป็น​อะไร​ไป

“แอ๊บ​จน​เหนื่อย...เพิ่ง​รู้​ว่า​เป็น​คน​ดี​มัน​ยาก​อย่าง​นี้ แต่​ไม่​เป็นอะไร เพื่อ​พี่​พิณ​ฉัน​ทำได้​ทุก​อย่าง” ทอง​สา​สีหน้า​มี​ความ​หวัง...

ไม่​นาน​นัก วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​เปิด​การ​แสดง​บน​เวที​ริม​แม่น้ำ​มูล แคน​ร้องเพลง​จังหวะ​สนุกๆโดย​มี​ชาว​บ้าน​มา​ดู​การ​แสดง​กัน​อย่าง​คับคั่ง ครู​ตะวัน​เดิน​นำ​สาย​ไหม​เข้า​มา​ร่วม​เซิ้ง​กับ​คำ​หล้า​และ​พวก​ชาว​บ้าน คำ​แป​ง​กับ​พิณ​ดู​การ​แสดง​อยู่​ข้าง​เวที​โยก​ตัว​ตาม​ไป​ด้วย บัว​ผัน​กับ​แก๊ง​​นาง​ไห​อีก​สอง​คน​เข้า​มา​ดีด​ไห​ประกบ​แคน​อย่าง​สนุกสนาน ส่วน​บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​โซ​โล่​แคน​และ​ซอ​โยก​ตัว​ไป​ตาม​จังหวะ​ดนตรี

ผู้คน​ต่าง​ให้​ความ​สนใจ​บน​เวที​ไม่ทัน​สังเกต​เห็น​คนร้าย 3 คน​ที่​แฝง​ตัว​อยู่​ใน​กลุ่ม​คน​ดู เดิน​แยกย้าย​ไป​ตาม​จุด​ต่างๆ พอ​แคน​ร้องเพลง​จบ คน​ดู​ตบมือ​พร้อม​กับ​ส่งเสียง​เฮ​อย่าง​ชอบใจ ทันใดนั้น เกิด​ระเบิด​ขึ้น​กลาง​งาน​เสียง​ดัง​สนั่น​หวั่นไหว คน​ดู​ส่วน​หนึ่ง​ตาย​ทันที​พวก​ที่​เหลือ​วิ่ง​หนี​กัน​อลหม่าน ครู​ตะวัน​คว้า​ข้อ​มือ​สาย​ไหม​วิ่ง​หนี พิณ​ตั้ง​สติ​ได้​บอก​ให้​คำ​แป​งอ​ยู่​กับ​ที่อย่า​ไป​ไหน​แล้ว​วิ่ง​ฝ่า​ฝูง​ชน​ที่​กำลัง​หนี​ตาย​เข้าไป

คนร้าย​ซึ่ง​ซุ่ม​อยู่​ใน​พง​ไม้​ริม​แม่น้ำ​ยิง​ระเบิดเอ็ม 79 อีก​ลูก​หนึ่ง​ตก​กลาง​เวที​พอดี แคน บัว​ผัน แก๊ง​​นาง​ไห บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​รวม​ทั้ง​นัก​ดนตรี​ไม่ทัน​ระวัง​ตัว​กระเด็น​ไป​คน​ละ​ทิศ​ละ​ทาง คำ​หล้า​พยายาม​จะ​เข้าไป​ช่วย​แคน แต่​ถูก​ชาว​บ้าน​ชนล้ม ขณะ​กำลัง​จะ​ถูก​เหยียบ​พิณ​เข้า​มา​ช่วย​ไว้​ทัน

มี​ระเบิด​อีก​ลูก​หนึ่ง​ตก​บน​เวที​หน้า​บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​แต่​ระเบิด​ไม่​ทำ​งาน คนร้าย​ยิง​ระเบิด​ซ้ำ​อีก​ลูก​ถูก​ฉาก​เวที​ล้ม​ลง​มา​ทับ​ร่าง​บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย ก่อน​เวที​ส่วน​นั้น​จะ​ยุบ​ตัว​ลง​มา คำ​หล้า​กรีด​ร้อง​ออก​มา​อย่าง​สุดเสียง​ด้วย​ความ​ตกใจ

“ไม่...พี่​แคน...ไม่”

คำ​หล้า​จะ​วิ่ง​เข้าไป​ช่วย​ชาย​คน​รัก​แต่​พิณ​รั้ง​ไว้ เธอ​ดิ้นรน​สุด​ฤทธิ์ สะบัด​มือ​จน​หลุด วิ่ง​ตรง​ไป​ที่​เวที รื้อ​ซาก​ปรักหักพัง​อย่าง​เอาเป็นเอาตาย พลาง​ร้อง​เรียก​แคน​ด้วย​น้ำตา​นอง​หน้า

“พี่​แคนๆ...อยู่​ไหน ฉัน​มา​แล้ว พี่​แคน”

พิณ​วิ่ง​ตาม​คำ​หล้า​เข้า​มา​ร้อง​ห้าม “เดี๋ยว​มัน​ถล่ม​ลง​มา...คำ​หล้า” แต่​แล้ว​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​บัว​ผัน​กับ​แก๊ง​นาง​ไหและ​พวก​นัก​ดนตรี​ถูก​เศษ​ไม้​ทับ​นอน​ร้อง​โอดโอย​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ พิณ​ปราด​เข้าไป​ค่อยๆลำเลียง​คน​เจ็บ​ออก​มา บัว​ผัน​กับ​พวก​นัก​ดนตรี​ไม่​เป็น​อะไร​มาก แต่​นาง​ไห​ทั้ง​สอง​คน​หัว​แตก​เลือด​อาบ

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.