ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เดือน​จำ​ต้อง​กลับ​มา​ที่​ห้อง​ทำ​งาน​สุด​เขต​เพื่อ​รอ​ให้​กลุ่ม​นักข่าว​กับ​พวก​แฟน​คลับ​สลาย​ตัว​ไป​ก่อน ทันที​ที่​เข้า​มา​ใน​ห้อง เดือน​ต่อว่า​สุด​เขต​ที่​ไป​พูด​แบบ​นั้น​กับ​นักข่าว ทำให้​เธอ​เสียหาย

“ถ้า​ฉัน​ไม่​พูด​อย่าง​นั้น​เธอ​ถูก​แฟน​คลับ​ฉัน​เหยียบ​แบน​แน่ๆ แล้ว​คน​ที่​เสียหาย​จริงๆคือ​ฉัน​ไม่​ใช่​เธอ”

“คุณ​นะ​หรือ​เสียหาย” เดือน​ถาม​อย่าง​หมั่นไส้

ทั้ง​คู่​ปะทะ​คารม​กัน​อีก​ครั้ง ต่าง​ฝ่าย​ต่าง​ไม่​ยอม​ลง​ให้​กัน เดือน​ฉุน​ขาด​ที่สุด​เขต​ทำ​ผิด​แล้ว​ไม่​ยอม​รับ​ผิด ​ดี​แต่​โทษ​คน​อื่น​ตลอด แล้ว​ผลุนผลัน​ออก​จาก​ห้อง​ปิด​ประตู​กระแทก​ใส่​ดัง​ปัง สุด​เขต​โกรธ​ตาม​ออก​มา​ด่า​ไล่​หลัง​ที่​เธอ​กล้า​ปิด​ประตู​ใส่​หน้า​เขา  เดือน​หัน​ขวับ​หน้าตา​เอาเรื่อง​เดิน​กลับ​ไป​ปิด ​ประตู​กระแทก​ใส่​เขา​อีก​ครั้ง​อย่าง​ท้าทาย แล้ว​สะบัด​หน้า​ออก​ไป สุด​เขต​โกรธ​ที่​ถูก​ยั่ว หมายหัว​เดือน​ไว้​วัน​หลัง​จะ​ต้อง​เอา​คืน...

แคน​ไม่​อยาก​ให้​เรื่อง​บาดหมาง​ระหว่าง​พ่อ​ของ​เขา​กับ​ตา​สี​บานปลาย จึง​มา​หา​ตา​สี​ที่​บ้าน​เพื่อ​ขอโทษ​แทน​พ่อ​ที่​พูดจา​ไม่​ดี​กับ​ตา​สี แต่​เรื่อง​นี้​เขา​อธิบาย​ได้ เป็น​เพราะ​ศรี​ไพร​ไป​ยุแหย่​พ่อ​ของ​เขา

“แก​ก็​รู้​ว่า​ไอ้​ศรี​ไพร​มัน​เป็น​คน​อย่างไร ยัง​จะ​ไป​เชื่อ​มัน​อีก” ยาย​สา​บ่น​อย่าง​เอือมระอา

“ฉัน​ไม่ได้​เชื่อ​ที่​ไอ้​ศรี​ไพร​พูด แต่​ฉัน​เกลียด​ที่​ไอ้​มา​มัน​ทำ มัน​เป็น​ผู้ใหญ่​แทนที่จะ​ทำตัว​ให้​สม​เป็น​ผู้ใหญ่​ แต่​นี่​อะไร​กลับ​ทำตัว​เป็น​เด็กๆใคร​มา​ยุมาแหย่​อะไร​เข้า​หน่อย​ก็​โกรธ​เป็น​ฟืน​เป็นไฟ​ไม่​มี​เหตุผล แล้ว​จะ​ให้​ญาติ​ดี​กับ​มัน​ได้​อย่างไร”

“สรุป​ว่า​แก​โกรธ​ตา​มา​แล้ว​ทำไม​ต้อง​ไป​ลง​กับ​เด็ก​มัน​ด้วย” ยาย​สา​ทักท้วง

“เพราะ​เรื่อง​แค่​นี้​มัน​ยัง​ปกป้อง​ศักดิ์ศรี​ลูก​สาว​เรา​ไม่ได้ ถ้า​ปล่อย​มัน​สอง​คน​คบ​กัน​ต่อ​ไป คำ​หล้า​ไม่​ถูก​โขกสับ​จน​ต้อง​กิน​น้ำตา​ต่าง​ข้าว​หรือ”

แคน​สัญญา​กับ​ตา​สี​จะ​ดูแล​คำ​หล้า​อย่าง​ดี​ไม่​มี​วัน​ปล่อย​เรื่อง​แบบ​นั้น​เกิด​ขึ้น​เด็ดขาด ตา​สี​ไม่​เชื่อ ทุก​วัน​นี้​แคน​ยัง​เอา​ตัว​เอง​ไม่​รอด​เลย แคน​ขอ​ท้า​พิสูจน์ ตา​สี​จะ​ให้​ทำ​อะไร​เขา​ยินดี​ทำ​ทุก​อย่าง ตา​สี​ท้า​ให้​แคน​เอา​เงิน​หนึ่ง​แสน​บาท​มา​กอง​ตรง​หน้า​ถึง​จะ​เชื่อ...

ใน​เวลา​ต่อ​มา แคน​เดิน​หน้า​เครียด​เข้า​มา​ใน​บ้าน

คำแป​ง ได้ยิน​นาง​สาย​ชาว​บ้าน​ใน​หมู่​บ้าน​ชวน​คำ​แป​ง​กับ​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ไป​ช่วย​สร้าง​สีสัน​ใน​งาน​บุญ​บั้งไฟ​ที่​เธอ​จะ​จัด​ขึ้น​ใน​วัน​พรุ่ง​นี้ คำ​แป​ง​ไป​ร่วม​งาน​ด้วย​ไม่ได้​เพราะ​รับ​งาน​อื่น​เอา​ไว้​แล้ว นาง​สาย​กลับ​ออก​ไป​ด้วย​ความ​เสียดาย​ แคน​รีบ​เข้า​มา​ทักท้วง​คำ​แป​ง ทำไม​ถึง​ปฏิเสธ​งาน​ใหญ่​ประจำปี​ขนาด​นี้ คำ​แป​ง​รับ​งาน​บวช​ลูก​ชาย​ผู้ใหญ่​สิน​ไว้​แล้ว​เกรง​จะ​กลับ​มา​ไม่ทัน

“งั้น​ครู​ก็​ยกเลิก​งาน​นั้น​ไป​สิ ถ้า​ครู​ไม่​กล้า​เดี๋ยว​ฉัน​พูด​ให้​เอง”

คำ​แป​ง​ทำ​อย่าง​นั้น​ไม่ได้ ผู้ใหญ่​สิน​เป็น​ผู้​มี​พระ​คุณ​เคย​ช่วย​พวก​เรา​ไว้​หลาย​ครั้ง เรา​จึง​ควร​จะ​ตอบแทน​เขา​บ้าง​และ​อีกอย่าง​หนึ่ง​งาน​นี้​เป็น​งาน​บุญ​งาน​กุศล แคน​โต้​ทันที งาน​บุญ​บั้งไฟ​ก็​งาน​กุศล​เห​มือน​กัน

“แต่​แม่​สาย​เขา​จะ​ล้อม​ผ้า​เก็บ​เงิน​คน​ดู​ตั้ง 50 บาท ครู​ว่า​แพง​เกินไป ​เด็กๆกับ​คน​แก่​คง​จะ​ดู​ไม่ได้”

“แล้ว​ทำไม​ต้อง​ไป​สนใจ​พวก​นั้น​ด้วย ดี​เสีย​อีก​เก็บ​เงิน​เยอะ เรา​จะ​ได้​ขอ​ส่วน​แบ่ง​จาก​น้า​สาย​ด้วย”

“ที่แท้​ที่​เธอ​พูด​ทั้งหมด​ก็​เพราะ​อยาก​ได้​เงิน​นี่เอง ครู​จะ​บอก​อะไร​ให้​นะ​บัก​แ​คน การ​ที่​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​มา​ถึง​วัน​นี้​ได้ ไม่​ใช่​เพราะ​เงิน แต่​เพราะ​ความ​รัก​ความ​เมตตา​ที่​คน​ดู​มี​ให้​เรา แต่​ถ้า​เรา​ไม่​เห็น​ค่า​คน​พวก​นั้น วัน​หนึ่ง​ที่​เขา​ลืม​เรา​แล้ว​เธอ​จะ​รู้สึก” คำ​แป​ง​เตือน​ด้วย​ความ​หวัง​ดี

แคน​ไม่​สนใจ คิด​แต่​จะ​หาเงิน​ให้​ครบ​หนึ่ง​แสน​ตาม​ที่​ตา​สี​ต้องการ พอ​ลับหลัง​คำ​แป​ง แคน​แอบ​ชักชวน​บุญ​หลาย​กับ​บุญ​เหลือ​ไป​ช่วย​งาน​นาง​สาย​และ​ขอ​ให้​ทั้ง​สอง​คน​ปิด​เรื่องนี้​ เป็น​ความ​ลับ​อย่า​ให้​คำ​แป​ง​รู้​เด็ดขาด ถ้า​ทั้ง​คู่​ยอม​ช่วย​เงิน​ราย​ได้​ทั้งหมดแ​คน​จะ​หาร​สาม บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​ถึง​กับ​ตา​โต

ooooooo

ตา​สี​ไม่​อยาก​ให้​คำ​หล้า​เอา​เวลา​ว่าง​ไป​สุมหัว​อยู่​กับ​วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน จึง​พา​ไป​ฝาก​ทำ​งาน​กับ​สาย​ไหม​ที่​ส​ถา​นี​อนามัย เกิด​คำ​หล้าถูกใจ​งาน​นี้​ขึ้น​มา​จะ​ได้​ให้​สอบ​เป็น​พยาบาล​ไป​เลย สาย​ไหม​เสนอ​ตัว​จะ​ช่วย​ติว​ข้อสอบ​ให้ คำ​หล้า​ขอบคุณ​ล่วงหน้า​ใน​ความ​เมตตา​ของ​สาย​ไหม จาก​นั้น สาย​ไหม​ก็​แบ่ง​งาน​ให้​คำ​หล้า

“เริ่ม​ต้น​จาก​งาน​ง่ายๆไป​ก่อน ถ้า​มี​เวลา​ฉัน​จะ​สอน​วิธี​ปฐมพยาบาล​เบื้องต้น​ให้​ จะ​ได้​เป็น​ผู้​ช่วย​ฉัน”

ตา​สี​บอก​คำ​หล้า​ตั้งใจ​ทำ​งาน​ดีๆจะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​ดูถูก​เรา​ได้​อีก แล้ว​ฝาก​สาย​ไหม​ช่วย​ดูแล​ลูก​สาว​ให้​ด้วย ตา​สี​คล้อย​หลัง​ไป​ได้​สัก​พัก พิณ​เข้า​มา​หา​คำ​หล้า​ด้วย​ท่าทาง​ร้อน​ใจ

“พี่​ไป​หา​ที่​บ้าน น้า​สาบ​อก​ว่า​มา​ที่​นี่​เป็น​อะไรหรือ​เปล่า”

“ฉัน​ไม่ได้​เป็น​อะไร​หรอก พ่อ​แค่​พา​มา​ฝาก​งาน ว่า​แต่​พี่​พิณ​มี​อะไร​หรือ”

พิณ​ชวน​คำ​หล้า​ไป​หา​ที่​คุย​กัน​ข้าง​นอก ไม่​นาน​นัก ทั้ง​คู่​มา​ถึง​ร้าน​กาแฟ​ใน​ตลาด พิณ​ถาม​คำ​หล้า​ว่า เดือน​ติดต่อ​มา​บ้าง​หรือ​เปล่า เขา​เขียน​จดหมาย​ไป​หา​เดือน​สอง​ฉบับ​แล้ว​ก็​ไม่​ตอบ​กลับ​มา​ไม่​รู้​เกิด​อะไร​ขึ้น...

จดหมาย​ทั้ง​สอง​ฉบับ​ของ​พิณ​ไม่​ถึง​มือ​เดือน เพราะ​อ้อยหญิง​รับ​ใช้​อีก​คน​หนึ่ง​ของ​บ้าน​แสวง รับ​จดหมาย​พวก​นั้น​จาก​บุรุษไปรษณีย์​มา​แล้ว แต่​เห็น​เดือน​กำลัง​มี​ปัญหา​ยุ่งๆอยู่​เลย​ไม่​กล้า​เอา​ให้ พอ​อ้อย​ลาก​ลับ​บ้าน​ช่วง​วัน​หยุด​สงกรานต์​ก็​เลย​ลืม​เรื่อง​จดหมาย​สนิท ส่วน​จดหมาย​ที่​เดือน​จ่าหน้า​ถึง​พิณ​และ​ฝาก​อ้อย​ไป​ส่ง เธอ​ก็​ดัน​ลืม​ไว้​ที่​บ้าน เห็น​เวลา​ล่วงเลย​มา​หลาย​วัน​แล้ว​อ้อย​ก็​เลย​ปล่อย​เลย​ตาม​เลย...

ระหว่าง​ที่​พิณ​กับ​คำ​หล้า​กำลัง​พูด​คุยถึง​เรื่อง​เดือน​เงียบ​หาย​ไป​ไม่​ส่งข่าว​คราว เจ้าของ​ร้าน​กาแฟ​เปิด​ทีวี​ดู เห็น​พิธีกร​รายการ​ข่าว​บันเทิง​กำลัง​รายงาน​ข่าว​ว่า “สุด​เขต​เปิด​ตัว​หวาน​ใจ​ตัว​จริง เล่น​เอา​แฟน​คลับ​ช็อก​กัน​ทั้ง​ประเทศ...วัน​นี้ สุด​เขต​ก็​หลุดปาก​ยอม​รับ​ออก​มา​จน​ได้​ว่า​ผู้หญิง​ใน​ภาพ​หลุด ที่​เป็น​ข่าว​เกรียวกราว​เมื่อ​ไม่​กี่​วัน​ก่อน​ก็​คือ​หวาน​ใจ​ตัว​จริง”

คำ​หล้า​ซึ่ง​นั่ง​หัน​หน้า​ให้​ทีวี​เห็น​ภาพ​ที่​นักข่าว​รุม​สัมภาษณ์​เดือน​กับ​สุด​เขต ก็​ตกใจ​ลุก​พรวด ชวน​พิณ​กลับ​ทันที พิณ​ซึ่ง​นั่ง​หัน​หลัง​ให้​ทีวี​พยัก​หน้า​อย่าง​งงๆ  เรียก​เจ้าของ​ร้าน​มา​เก็บ​เงิน แล้ว​ทำท่า​จะ​หัน​ไป​ดู​ทีวี คำ​หล้า​ไว​กว่า​รีบ​เข้า​มา​ยืน​ขวาง​ไว้ พูด​เสียง​ดัง​กลบ​เสียง​พิธี​กรราย​การ​ว่า “ฉัน​เลี้ยง​เอง​พี่...รีบ​ไป​เถอะ” แล้ว​วางเงิน​ไว้​บน​โต๊ะ ฉุด​มือ​พิณ​ออก​ไป​อย่าง​รวดเร็ว เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​ใน​ทีวี​ฉาย​ภาพ​ตอน​สุด​เขต​ยอม​รับ​ว่า​เดือน​เป็น​แฟน​ของ​เขา

ooooooo

อัญชลี​กับ​แสวง​ดู​ทีวี​รายการ​เดียว​กับ​คำ​หล้า ถึงกับอ้า​ปาก​ค้าง​ตกใจ​หัวใจ​แทบ​หยุด​เต้น พอ​ตั้ง​สติได้ อัญชลี​ร้องเอะอะ​ ทำไม​สุด​เขต​ถึง​พูด​แบบ​นั้น แสวงหน้า เครียด ไม่ค่อยพอใจ

“ถาม​ผม​แล้ว​ผม​จะ​รู้​ไหม...ตอน​แรก​กะ​ว่า​จะ​รอ​ให้​ข่าว​ซา​ไป​เอง แต่​ถ้า​เป็น​อย่าง​นี้​คง​ปล่อย​ไว้​ไม่ได้​แล้ว” แสวง​โทร.​เชิญ​นพ​กับ​ครอบครัว​มา​พบ​ที่​บ้าน​ของ​เขา​ทันที

ไม่​นาน​นัก สุด​เขต มาลัย​ และ​นพ​มา​นั่ง​อยู่​ใน​ห้อง​รับแขก​บ้าน​แสวง สุด​เขต​ขอโทษ​อัญชลี​กับ​แสวง​ที่​ทำให้​ไม่สบาย​ใจ ตอน​นั้น​สถานการณ์​คับขัน เขา​เกรง​เดือน​จะ​ถูก​พวก​แฟน​คลับ​รุม​ทำร้าย​ก็​เลย​พูด​ไป​อย่าง​นั้น ​คิด​ไม่​ถึง​เรื่องราว​จะ​บานปลาย​ใหญ่​โต​ขนาด​นี้ อัญชลี​กับ​แสวง​โกรธ​มาก​ที่สุด​เขต​ทำให้​ชื่อเสียง​ของ​เดือน​เสียหาย ​คราว​ก่อน​ก็​ที​หนึ่ง​แล้ว แต่​ครั้ง​นี้​เขา​ไม่​มี​ทาง​ลอยนวล​ไป​ง่ายๆ ต้อง​รับผิดชอบ​กับ​การ​กระทำ​ของ​ตัว​เอง

“ไหนๆเรื่อง​ก็​มา​ถึง​ขั้น​นี้​แล้ว ฉัน​ว่า​ให้​หมั้น​กัน​จริงๆซะ​เลย​ก็ดี หนู​เดือน​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เสียหาย สุด​เขต​ลูก​ชาย​ฉัน​ก็​จะ​ได้​แสดง​ความ​รับผิดชอบ​ด้วย” มาลัย​เสนอ​แนะ แต่​พอ​หัน​ไป​เห็นหน้า​ตา​บึ้งตึง​ของ​ลูก​ชาย รีบ​ขอตัว​ไป​ปรึกษา​กัน​นอก​รอบ​แบบ​พ่อ​แม่​ลูก

พอได้​อยู่​กัน​ตามลำพัง สุดเขต​ออ​กอ​าการ​ฮึดฮัด​จะ​ไม่​ยอม​หมั้น อ้าง​โน่น​อ้าง​นี่​ไป​เรื่อย นพ​ตัด​รำคาญ​ ใน​เมื่อ​ลูก​ไม่​อยาก​หมั้น​ก็​ไม่​ต้อง​หมั้น​ เดี๋ยว​เขา​จะ​อธิบาย​ให้​แสวง​กับ​อัญชลี​เข้าใจ​เอง ​แล้ว​ขยับ​จะ​ออก​ไป​ สุด​เขต​รีบ​คว้า​แขน​พ่อ​ไว้​ขอร้อง​ไม่​ให้​ทำ​อย่าง​นั้น

“อัน​โน้น​ก็​ไม่ได้​อัน​นี้​ก็​ไม่​เอา​แล้ว​จะ​ให้​พ่อ​ทำ​อย่างไร แก​ถึง​จะ​พอใจ”

“ผม​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​ลุง​คุณ​ป้า​คิด​ว่า​ผม​เป็น​พวก​ไม่​มี​ความ​รับผิดชอบ เอาเป็นว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ก็​สุด​แล้วแต่​คุณ​พ่อ คุณ​แม่​เถอะ​ครับ” สุด​เขต​ทำ​เป็น​เดิน​หงุดหงิด​ออก​ไป นพ​มอง​ตาม​แปลก​ใจ ปกติ​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ทั้ง​ดื้อ​ทั้ง​รั้น อยู่ๆทำ​ไม ถึง​ยอม​ง่ายดาย​แบบ​นี้ มาลัย​เอง​ก็​รู้สึก​แปลก​ใจ​เช่น​กัน...

ด้าน​อัญชลี​กับ​แสวง​คะยั้นคะยอ​ให้​เดือน​รับ​หมั้น​สุด​เขต​เพื่อ​ปกป้อง​ชื่อเสียง​ตัว​เอง เดือน​กลับ​ไม่​เห็น​ด้วย แทนที่จะ​ต้อง​ยุ่งยาก เรา​น่า​จะ​บอก​ความ​จริง​ให้​ทุก​คน​รู้​ไป​เลย​ว่า​เป็น​เรื่อง​เข้าใจ​ผิด สุด​เขต​ได้ยิน​ที่​เดือน​พูด เลย​ขอ​คุย​กับ​เธอ​เป็น​การ​ส่วนตัว พยายาม​พูด​โน้มน้าว​ให้​เธอ​ยอม​หมั้น​กับ​เขา​แต่​พูด​กัน​ไป​พูด​กัน​มา ทั้ง​สอง​คน​กลับ​โต้เถียง​กัน เดือน​หา​ว่า​เขา​กลัว​เสียหน้า​ถ้า​ความ​จริง​ทุก​อย่าง​ปรากฏ

“ฉัน​ไม่ได้​คิดถึง​แต่​หน้า​ตัว​เอง แต่​ฉัน​ทำ​เพราะ​รัก...” สุด​เขต​เกือบ​หลุดปาก​บอก​รัก​เดือน

หญิง​สาว​มอง​หน้า​เขา​เขม็ง ถาม​รุก​ไล่ “รัก​อะไร”

“เอ่อ...รักษา​หน้า​เธอ​ไง แล้ว​เธอ​ล่ะ​เคย​คิดถึง​ความรู้สึก​คน​อื่น​บ้าง​ไหม ทุก​คน​เป็น​ห่วง​เธอ​พยายาม​ทำ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​ให้​เธอ​สบายใจ แต่​เธอ​กลับ​ไม่​เคย​เห็น​ความ​หวัง​ดี​ของ​พวก​เขา​คน​อย่าง​เธอ​มัน​ไม่​มี​หัวใจ”

เดือน​ชะงัก ฉุกคิด​ถึง​คำ​พูด​ของ​พ่อ ตอน​ที่​เธอ​ผลัก​แม่​ล้ม​ลง “คน​อย่าง​แก​ก็ดี​แต่​คิดถึง​ตัว​เอง ​ไม่​เคย​คิดถึง​ความรู้สึก​ของ​คน​อื่น แล้ว​วัน​หนึ่ง​แก​จะ​ต้อง​เสียใจ” เดือน​ถึง​กับ​นิ่ง​อึ้ง

อัญชลี​ แสวง ​มาลัย​​ และ​นพ​แอบ​ฟัง​อยู่​อีก​มุม​หนึ่ง รีบ​เข้า​มา​ช่วย​กัน​เกลี้ยกล่อม​จน​เดือน​เกรงใจ​ยอม​รับปาก​จะ​หมั้น​กับ​สุด​เขต อัญชลี แสวง นพ​กับ​มาลัย​พา​กัน​ยิ้ม​ด้วย​ความ​ดีใจ ขณะ​ที่​เดือน​สีหน้า​เป็น​กังวล

ooooooo

คืน​วัน​เดียวกัน พิณ​ไม่ได้​ข่าวคราว​จาก​เดือน​ตั้งแต่​วัน​สงกรานต์ จึง​ตัดสินใจ​จะ​ไป​กรุงเทพฯ เขา​เอา​เงิน​ที่​สะสม​ไว้​ใน​กระป๋อง​เก่าๆซึ่ง​มี​อยู่​ไม่​กี่​บาท​เท​ลง​บน​เตียง​นอน ขุนทอง​เห็น​เข้า​มา​ถาม​จะ​เอา​เงิน​ไป​ซื้อ​อะไร

“ฉัน​จะ​เข้า​กรุงเทพฯ”

ขุนทอง​หู​ไม่​ดี​ได้ยิน​เพี้ยน “อ๋อ...ไป​ซื้อ​เป็ด แล้ว​พี่​จะ​เอา​มา​ทำ​อะไร...อ้าว​เฮ้ย...ไป​ไหน​แล้ว” ขุนทอง​หัน​มอง​อีก​ที เห็น​พิณ​เดิน​ลิ่ว​ไป​แล้ว...

ที่​หน้า​อาคาร​เรียน เขียว​พร้อม​ด้วย​เมีย​และ​ลูก​แวะ​มา​ปรึกษา​ครู​ตะวัน มี​คน​ปา​กระดาษ​ห่อ​ก้อน​หิน​เข้า​มา​ใน​บ้าน​พร้อม​ข้อความ​ข่มขู่​ไม่​ให้​เขียว​ยุ่ง​เรื่อง​ชาว​บ้าน ถ้า​อยาก​ให้​ลูก​เมีย​ปลอดภัย เขียว​ไม่​เคย​มี​เรื่อง​กับ​ใคร​นอกจาก​พวก​เถ้าแก่​เส็ง ครู​ตะวัน​แนะ​ให้​เขียว​ไป​แจ้งความ​ไว้​เป็น​หลักฐาน ​ระหว่าง​นั้น พิณ​และ​ขุนทอง​เดิน​เข้า​มา​หา พิณ​มี​เรื่อง​จะ​คุย​กับ​ครู​ตะวัน​ซึ่ง​มี​เรื่อง​จะ​ปรึกษา​พิณ​เช่น​กัน

ครู​ตะวัน​ยื่น​กระดาษ​เขียน​ข้อความ​ข่มขู่​เขียว​ให้​พิณ​ดู “บัก​เขียว​ถูก​ขู่​ฆ่า เรา​กำลัง​จะ​ไป​แจ้งความ​กัน”

ขาดคำ มี​ชาย​สอง​คน​สวม​หมวกกันน็อก​ขี่​มอเตอร์ไซค์​เข้า​มาก​ราด​เอ็ม 16 ใส่​กลุ่ม​ของ​พิณ เขียว​ปราด​เข้าไป​ดึง​ลูก​หลบ​ให้​พ้น​วิถี​กระสุน ขณะ​ที่​พิณ ​เมีย​ของ​เขียว ครู​ตะวัน​กับ​ขุนทอง​พุ่ง​เข้าหา​ที่​กำบัง คนร้าย​กราด​ยิง​เสร็จ​บิด​มอเตอร์ไซค์​หนี​ไป​อย่าง​รวดเร็ว พิณ​คว้า​จักรยาน​ถีบ​ตาม​โดย​ไม่ฟังเสียง​ทัดทาน​ของ​ครู​ตะวัน

เมีย​ของ​เขียว​รีบ​วิ่ง​ไป​ดู​เขียว​ซึ่ง​นั่ง​กอด​ลูก​อยู่ เขียว​ฮึด​เฮือก​สุด​ท้าย​ส่ง​ลูก​ให้​เมีย​แล้ว​ทรุด​ฮวบ​หน้าคว่ำ​เห็น​รอย​กระสุน​ที่​แผ่น​หลัง​ของ​เขา​พรุน​ไป​หมด กระสุน​ทะลุ​ตัว​เขียว​ถูก​เด็ก​น้อย​เลือด​อาบ เมีย​ของ​เขียว​กรีด​ร้อง​ด้วย​ความ​ตกใจ ครู​ตะวัน​กับ​ขุนทอง​ไม่​รอ​ช้า​รีบ​ช่วย​กัน​พา​คน​เจ็บ​ส่ง​สถานี​อนามัย...

ฝ่าย​พิณ​ถีบ​จักรยาน​ไล่​ตาม​คนร้าย​อย่าง​ไม่​ลดละ คน​ซ้อน​ท้าย​มอเตอร์ไซค์​หัน​มาก​ราด​กระสุน​ใส่ พิณ​หัก​รถ​หลบ เสียหลัก​ล้ม​กลิ้ง ก่อน​รถ​มอเตอร์ไซค์​จะ​เลี้ยว​หนี​คน​ซ้อน​ท้าย​ยิง​ซ้ำ​แต่​เขา​โดด​หลบ​ได้​ทัน พิณ​ไม่​ยอม​แพ้ คว้า​จักรยาน​ถีบ​ลัดเลาะ​ไป​อีก​ทาง คน​ซ้อน​ท้าย​มอเตอร์ไซค์​ไม่​เห็น​พิณ​ตาม​มา เก็บ​ปืน​อย่าง​ชะล่าใจ

ทันใดนั้น พิณ​ถีบ​จักรยาน​โผล่​ออก​มา​จาก​พุ่ม​ไม้​ข้าง​ทาง​พุ่ง​ชน​รถ​มอเตอร์ไซค์​กลางคัน​อย่าง​จัง ทั้งคน​ทั้ง​รถ​ล้ม​ระเนระนาด ถัง​น้ำมัน​รถ​มอเตอร์ไซค์​แตก​น้ำมัน​ไหล​เป็น​ทาง​คน​ซ้อน​ท้าย​มอเตอร์ไซค์​กระเด็น​ไป​คน​ละ​ทาง​กับ​รถ​เห็น​พิณ​เดิน​เข้าหา คว้า​ปืน​ยิง​ใส่ พิณ​โดด​หลบ ประกาย​ไฟ​จาก​กระสุนปืน​ทำให้​น้ำมัน​ลุก​พรึบ ไฟ​ลาม​ไป​ที่​ตัว​ถัง​รถ​ซึ่ง​ทับ​อยู่​บน​ร่าง​คน​ขับ เสียง​ร้อง​ด้วย​ความ​ตกใจ​ก่อน​จะ​เกิด​ระเบิด​ดัง​กึกก้อง

คน​ซ้อน​ท้าย​ก้ม​ตัว​หลบ​ตาม​สัญชาตญาณ แต่​พอ​เงย​หน้า​ขึ้น​มา​ถูก​พิณ​เตะ​เสย​ปลาย​คาง​หมวกกันน็อก​กับ​ปืน​ใน​มือ​กระเด็น​ไป​คน​ละ​ทาง

ooooooo

สาย​ไหม​ไม่​สามารถ​ช่วย​ชีวิต​เขียว​กับ​ลูก​ไว้​ได้ กระสุน​ถูก​ที่​สำคัญ​หลาย​แห่ง ทั้ง​คู่​น่า​จะ​ตาย​ก่อน​มา​ถึง​สถานี​อนามัย​ด้วย​ซ้ำ ครู​ตะวัน​ฟัง​แล้ว​ถึง​กับ​เข่า​อ่อน​ทรุด​ลง​กับ​พื้น​น้ำตา​ไหล​พราก พร่ำโทษ​ตัว​เอง​ไม่​น่า​ชวน ​เขียว​มา​ร่วม​ขบวนการ​กำจัด​คน​ชั่ว​ด้วย​เลย สาย​ไหม​ต้อง​เข้า​มา​ปลอบ​ให้​คลาย​ความ​เศร้า

ครู่​ต่อ​มา สาย​ไหม​ประคอง​ครู​ตะวัน​ที่​อยู่​ใน​อาการโศก​เศร้า​มา​ส่ง​โรงเรียน ขณะ​ที่​ขุนทอง​แยก​ไปแจ้งความจังหวะนั้น พิณ​ฉุด​ตัว​คนร้าย​ใน​สภาพ​สะบักสะบอม​เข้า​มา เหวี่ยง​ลง​ไป

กอง​กับ​พื้น​ตรง​หน้า​ครู​ตะวัน ตะคอก​ถาม​ใคร​เป็น​คน​ส่ง​แกมา​ฆ่า​เขียว คนร้าย​อิดออด​ไม่​ยอม​บอก พิณ​โมโห​จะ​ตาม​ไป​เตะ​ซํ้า

คนร้าย​ยกมือ​ไหว้​ปลกๆ “อย่าๆฉัน​กลัว​แล้ว เถ้าแก่​เส็ง​ส่ง​ฉัน​มา”

สาย​ไหม​แนะ​ให้​เอา​ตัว​ไป​ส่ง​ตำรวจ พลัน​มีเสียง​ปืน​ดัง​ขึ้น​หนึ่ง​นัด ร่าง​คนร้าย​ทรุด​ลง​ไป​กอง​กับ​พื้น​ตาย​สนิท พิณ​กับ​ครู​ตะวัน​ช่วย​กัน​ดึง​ตัว​สาย​ไหม​หลบ​เข้าที่กำบัง...

อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​โรงเรียน ศรี​ไพร​ยืน​มอง​คนร้าย​ที่​ตน​เอง​เพิ่ง​ฆ่า​ปิดปาก​อย่าง​สะใจ ดำ​กับ​ขาว​ซุ่ม​ดู​อยู่​ใกล้ๆ ถึง​กับ​กลืน​น้ำลาย​เอื๊อก​อย่าง​หวั่นๆ ศรี​ไพร​โยน​ปืน​ให้​ดำ​เก็บ​ไว้ ครู่​เดียวขาว​ร้อง​เตือน​ขึ้น​ว่า​ตำรวจ​มา ศรี​ไพรต​ก​ใจ​หัน​ไป​เห็น​ขุนทอง​กับ​ตำรวจ​สาม​นาย​เดิน​ตรง​มา​ทาง​พวก​ตน รีบ​คิด​หา​ทาง​แก้ตัว...

ใน​เวลา​ต่อ​มา ขณะ​ตำรวจ​สอง​นาย​กำลัง​ตรวจ​สภาพ​ศพ​คนร้าย​และ​ที่​เกิด​เหตุ สารวัตร​สอบ​ปาก​คำ​ศรี​ไพร ดำ​กับ​ขาว​อยู่​อีก​มุม​หนึ่ง แต่​เนื่องจาก​หลักฐาน​ไม่​เพียงพอ สารวัตร​จึง​ต้อง​ปล่อยตัว​ศรี​ไพร​กับ​พวก​ไป ครู​ตะวัน​ท้อ​ใจ ถึง​กับ​ออกปาก​กับ​พิณ​อยาก​วางมือ​จาก​การ​ซุ่ม​จับ​พวก​ดูด​ทราย​ผิด​กฎหมาย

“ทำไม​ครู​พูด​อย่าง​นั้น​ล่ะ...ถ้า​ครู​ยอม​แพ้​พวก​มัน​จะ​ยิ่ง​ได้ใจ”

“แก​ก็​เห็น​แล้ว​ไม่​ใช่​เหรอ​ว่า​ตำรวจ​ทำ​อะไร​พวก​มัน​ไม่ได้ แล้ว​จะ​ให้​ฉัน​ดันทุรัง​ทำ​เรื่อง​นี้​ต่อ​ไป​อีก​ทำไม เรา​เป็นแค่​ครู​ตัว​เล็กๆ จะ​ไป​ต่อสู้​อะไร​กับ​พวก​มัน​ได้ นอกจาก​ทำใจ​แล้ว​ก็​ยอม​รับ​ความ​จริง​ว่า​โลก​เป็น​แบบ​นี้”

“ฉัน​ไม่ได้​บอก​ให้​ครู​สู้​คน​เดียว แต่​ครู​ยัง​มี​ฉัน ​ยัง​มี​พวก​ชาว​บ้าน​ ยัง​มี​คน​อื่นๆที่​พร้อม​จะ​สู้​ไป​ด้วย​กัน”

“แล้ว​กว่า​จะ​ถึง​วัน​นั้น​จะ​ต้อง​มี​อีก​กี่​ชีวิต​ที่​จะ​ต้อง​ตาย​ไป”

“ถึง​ฉัน​ตาย​ฉัน​ก็​ไม่​เสียดาย...เพราะ​อย่าง​น้อย​มัน​ก็​ทำให้​คน​ที่​เดิน​ตาม​หลัง​ฉัน​มาเข้า​ใกล้​จุดหมาย​มาก​ขึ้น ถึง​แม้​ จะ​แค่​ก้าว​เดียว​ แต่​มัน​ก็​ยัง​ดี​กว่า​เรา​ไม่ได้​ทำ​อะไร”

“แต่​คน​อื่น​เขา​มี​ครอบครัว มี​อีก​หลาย​ชีวิต​ที่​ต้อง​รับผิดชอบ ถ้า​ตาย​ไป​แล้ว​คน​ที่​เหลือ​อยู่​จะ​อยู่​กัน​อย่างไร ไม่​เหมือน​แก ตาย​ก็​ตาย​คน​เดียว​ไม่​มี​ใคร​เสียใจ” ครู​ตะวัน​พูด​อย่าง​มี​อารมณ์ แล้ว​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า​กำลัง​ทำร้าย​จิตใจ​พิณ เอา​มือ​กุม​ขมับ​ทรุด​ลง​นั่ง​เก้าอี้ “ครู​ขอโทษ ครู​ไม่ได้​ตั้งใจ”

พิณ​เจ็บปวด​ใจ พยายาม​กลั้น​นํ้า​ตา​ไว้ นั่ง​ลง​ข้างๆครู​ตะวัน “ครู​พูด​ถูก ฉัน​ไม่ทัน​คิดถึง​เรื่อง​นี้”

ครู​ตะวัน​ตบ​บ่า​พิณ​ให้​กำลังใจ “ไม่​เป็นไร...เอ่อ...เมื่อกี้​แก​บอก​มี​อะไร​จะ​คุย​กับ​ครู”

พิณ​จะ​มา​ขอ​ลา​งาน​ไป​หา​เดือน​ที่​กรุงเทพฯ แต่​เกิด​เรื่อง​นี้​ขึ้น​เขา​คง​ไม่​ไป​แล้ว ครู​ตะวัน​บอก​พิณ​ให้​ไป​หา​เดือน ไม่​ต้อง​ห่วง​ทาง​นี้ แต่​พิณ​อด​เป็น​ห่วง​เขา​ไม่ได้ ดี​ที่​สาย​ไหม​อาสา​จะ​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​ครู​ตะวัน​ให้ พิณ​คลาย​กังวล จะ​ได้​ไป​กรุงเทพฯอย่าง​สบายใจ

ooooooo

ใน​เวลา​เดียวกัน ​ที่​บ้าน​คำ​หล้า แคน​พยายามปีน​หน้าต่าง​ขึ้น​ไป​หา​คำ​หล้า​โดย​มี​บุญ​หลาย​กับ​บุญ​เหลือ​ช่วย​ดัน​ตัว​ให้ คำ​หล้า​ร้อง​ห้าม​ไม่​ให้​เขา​ขึ้น​มา​เกรง​พ่อ​จะ​มา​เห็น

“ถ้า​กลัว​พ่อ​เห็น ก็​รีบ​ช่วย​พี่​หน่อย​สิ”

คำ​หล้า​หนี​ไม่​ออก ช่วย​ฉุด​แขน​แคน​ขึ้น​มา ก่อน​จะ​เสียหลัก​ล้ม​ไป​ด้วย​กัน​ใน​สภาพ​แคน​อยู่​บน​ตัว​คำ​หล้า ใบหน้า​ของ​ทั้ง​คู่​เกือบ​ชน​กัน เขา​จ้อง​มอง​หญิง​คน​รัก​อย่าง​หวาน​ซึ้ง แล้ว​ก้ม​จูบเธอ​ด้วย​ความ​คิดถึง ยาย​สา​ได้ยิน​เสียง​โครมคราม เคาะ​ประตู​ห้อง​ถาม​คำ​หล้า​เสียง​อะไร​ดัง คำ​หล้า​ตกใจ​รีบ​ผลัก​แคน​ออก ตะโกน​บอก​แม่

“ฉัน​ทำ​เก้าอี้​ล้ม​จ้ะ​แม่”

ยาย​สา​ไม่​ติดใจ​สงสัย​อะไร​กลับ​ไป​เก็บ​ของ​ต่อ คำ​หล้า​ต่อว่า​แคน​ทีหลัง​อย่า​เล่นพิเรนทร์​อย่าง​นี้​อีก แคน​ไม่ได้​เจอ​คำ​หล้า​หลาย​วัน​แล้ว ทน​คิดถึง​ไม่​ไหว​จึง​ต้อง​มา​หา คำ​หล้า​เร่ง ​ให้​แคน​รีบ​เก็บ​เงิน​ให้​ได้​ตาม​ที่​พ่อ​ของ​เธอ​ต้องการ เรา​สอง​คน​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​หลบๆซ่อนๆแบบ​นี้ ขืน​ให้​รอ​เก็บ​เงิน​ครบ ​แคนคง​ขาดใจ​ตาย​ก่อน ยาย​สา​ได้ยิน​เสียง​เหมือน​คน​คุย​กัน​ดัง​ออก​มา​จาก​ห้อง​ลูก​สาว เดิน​กลับ​มา​เคาะ​ประตู​ถาม​ลูก​คุย​กับ​ใคร​อยู่

“ฉัน​สวด​มนต์​อยู่​จ้ะ​แม่” คำ​หล้า​โกหก​แม่​หน้าตา​เฉย แล้ว​บอก​แคน​ให้​รีบ​กลับ​ไป ถ้า​แม่​มา​เห็น​มี​หวัง​ไม่ได้​เจอ​กัน​ตลอด​ชีวิต​แน่ ยาย​สา​ชัก​สงสัย ร้อง​เรียก​คำ​หล้า​มา​เปิด​ประตู​ห้อง​ให้แคน​จำ​ใจ​รํ่า​ลา​หญิง​คน​รัก พุ่ง​ไป​ที่​หน้าต่าง​ห้อง บุญเหลือ ​กับ​บุญ​หลาย​ซึ่ง​คอย​ดู​ต้นทาง​อยู่​ข้าง​ล่าง​ร้อง​เรียก​แคน​เบาๆให้​ ลง​มา​ได้​แล้ว แคน​ทำท่า​จะ​ปีน​ออก​มา แต่​มีเสียง​ตา​สี​ดัง​ขึ้น

“นั่น​ใคร​วะ”

บุญ​หลาย​รีบ​บอก​แคน​อย่า​เพิ่ง​ลง​มา แล้ว​สอง​คนพี่น้อง​รีบ​วิ่ง​หา​ที่​ซ่อน​ตัว แคน​กำลัง​ปีน​ลง​ไป​ชะงัก มอง​ลง​มา​เห็นตา​สี​ ถือ​ปืน​เดิน​มา​หยุด​ใต้​หน้าต่าง เขา​รีบ​ผลุบ​กลับ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​คำ​หล้า​เปิด​ประตู​ห้อง​พอดี แคน​กระซิบ​บอก​คำ​หล้า​ว่า “น้า​สีมา” หญิง​สาว​รีบ​ดัน​ประตู​ปิด​ตาม​เดิม

“อย่า​เพิ่ง​เข้า​มา​จ้ะ​แม่ ผ้านุ่ง​ฉัน​หลุด” คำ​หล้า​บอก​แคน​ให้​รีบ​หา​ที่​ซ่อน ชาย​หนุ่ม​มอง​ซ้าย​มอง​ขวา​รีบ​วิ่ง​ไป​หลบ​ใต้​เตียง ยาย​สา​เปิด​ประตู​ห้อง​เข้า​มา​เห็น​ลูก​สาว​ยืน​ตัว​แข็ง จ้อง​มอง​อย่าง​จับผิด คำ​หล้า​รีบ​กลบเกลื่อน​ชวน​แม่​ออก​ไปคุย​กัน​ข้าง​นอกข้าง​ใน​ห้อง​เธอ​มัน​ร้อนแล้ว​ฉุด​แขน​แม่​ให้​เดิน ยาย​สา​ไม่​ขยับ

“แต่​แม่​อยาก​คุย​ใน​นี้ มี​อะไร​ปิดบัง​แม่​หรือ​เปล่า”

คำ​หล้า​ส่าย​หน้า ยาย​สา​ไม่​เชื่อ​เดิน​ไป​เปิด​ตู้​เสื้อ​ผ้า​ดู​ไม่​เจอ​อะไร จาก​นั้น เดิน​ไป​ดู​ตาม​มุม​ต่างๆ ก่อน​จะ​จ้อง​มา​ที่​ เตียง​นอน แคน​เห็น​เท้า​ยาย​สา​เดิน​มา​ทาง​ตน​ใจ​เต้น​ระทึก...

ฝ่าย​บุญ​เหลือ​เห็น​ปืน​ใน​มือ​ตา​สี​กำลัง​ตรวจ​ดู​ตาม​มุม​ต่างๆ เข้า​มา​ใกล้​จุด​ที่​ตัว​เอง​กับ​น้อง​ซ่อน​อยู่ บุญ​หลาย​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​แกล้ง​ผลัก​ของ​ใกล้​มือ​ล้ม​ลง​แล้ว​วิ่ง​หนี​ไป​อีก​ทาง ตาสี​ ถือ​ปืน​ตรง​มา​ทันที บุญ​เหลือ​ค่อยๆคลาน​หนี​ไป​หลบ​อีก​มุม​หนึ่ง ตา​สี​เห็น​เงา​ตะ​คุ่มๆยก​ปืน​ขึ้น​ส่อง

“ถ้า​ไม่​ออก​มา​ดีๆ ฉัน​ยิง​ไส้​ทะลัก​แน่”

ขณะ​ที่​ยาย​สา​กำลัง​จะ​ก้ม​ดู​ใต้​เตียง มีเสียง​ปืน​ดัง​สนั่น​หวั่นไหว ก็​ตกใจ​รีบ​วิ่ง​ไป​ดู​ที่​หน้าต่าง เห็น​ตา​สี​ยืน​อยู่ ตะโกน ถาม​มี​อะไร บุญ​เหลือ​ที่​ซ่อน​ตัว​อยู่ ส่งเสียง​ร้อง​เหมือน​หมาถูก​ยิง “เอ๋งๆๆ” แล้ว​คลาน​หนี​ไป ตา​สี​หัน​ไป​ตอบ​เมีย​รัก​โดย​ไม่ทัน​สังเกต​เห็น​บุญ​เหลือ​ที่​คลาน​หนี​หาย​ไป​ใน​ความ​มืด

“หมา​น่ะ​แม่...สงสัย​มัน​จะ​มา​แอบ​ขโมย​กิน​ไก่” ตา​สี​ ว่า​แล้วกลับ​เข้า​บ้าน

คำ​หล้า​ได้ที​แกล้ง​อารมณ์​เสีย ฉุด​มือ​แม่​ที่​ยืน​งงอยู่ออกไป​จาก​ห้อง “แม่​คิดมาก เห็น​ไหม​ไม่​มี​อะไร​สัก​หน่อย ออก​ไป​ได้​แล้ว​ฉัน​ง่วง​แล้ว พรุ่งนี้​ต้อง​ตื่น​ไป​ช่วย​คุณ​สาย​ไหม​แต่​เช้า”

พอ​ประตู​ห้อง​คำ​หล้า​ปิด แคน​รีบ​ออก​จาก​ใต้​เตียง เตือนคำหล้าอย่า​ลืม​นัด​พรุ่งนี้​ที่​งาน​บุญบั้ง​ไฟ แล้ว​ขโมย​หอม​แก้ม​หญิงสาว​หนึ่งที​ ก่อน​จะ​วิ่ง​หนี​ไป​อย่าง​อารมณ์​ดี

ooooooo

เช้า​วันงาน​บุญ​บั้งไฟ แคน​ร้องเพลง​นำ​ขบวน​แห่บั้งไฟ​มุ่ง​หน้า​ไป​ยัง​ลาน​แข่ง​ขัน โดย​มี​ชาวบ้าน​รวม​ทั้ง​บุญเหลือ บุญ​หลาย ​และ​คำ​หล้า​เซิ้ง​ตามหลัง​มา​อย่าง​สนุกสนาน พอ​ถึง​ลาน​แข่ง​ขัน ขบวน​เซิ้ง​เปิด​ทาง​ให้​ขบวน​บั้งไฟ​เข้าไป​ก่อน ทันที​ที่​แคน​ร้องเพลง​จบ บั้งไฟ​ก็​ถูก​จุดขึ้นฟ้า​ลูก​แล้ว​ลูก​เล่า​ ชาว​บ้าน​​ส่งเสียง​เชียร์​กัน​ครึกครื้น

แคน​ดึง​มือ​คำ​หล้า​หัวร่อต่อ​กระซิก​ออก​จาก​กลุ่ม​ชาว​บ้าน​มา​สมทบ​กับ​บุญ​เหลือ​และบุญ​หลาย แต่​ทั้ง​สี่​คน​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​เห็น​ศรี​ไพร​กับ​พวก​ดัก​รอ​อยู่

“ตัว​มาร​มา​อีก​แล้ว...เจอ​กัน​ที่​งาน​แม่​ครู​นะ​บัก​แคน เดี๋ยว​ทาง​นี้​พวก​ฉัน​จัดการ​เอง”

บุญ​เหลือ​พยักพเยิด​ให้​แคน​ดึง​มือ​คำ​หล้า​ออก​ไป ศรีไพร​ฮึดฮัด​จะ​ตาม แต่​บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​ขวาง​ทาง​ไว้ ส่งเสียงเรียก​ชาว​บ้าน​ให้​มา​ต้อนรับ​ลูก​เถ้าแก่​เส็ง​หน่อย ​แล้ว​ร้องเพลง​จังหวะ​สนุกสนาน ชาว​บ้าน​กรู​กัน​เข้า​มา​เซิ้ง​ล้อม​หน้า​ล้อม​หลัง​ศรีไพร​ไว้ ดำ​กับ​ขาว​ช่วย​กัน​ชาว​บ้าน​เปิด​ทาง​ให้​ลูกพี่

แต่​บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​เข้า​มา​ขวาง​อีก ดำ​กับ​ขาว​เปิดฉาก​ตะลุมบอน​กับ​บุญ​เหลือ​และ​บุญ​หลาย ​ทำให้​ศรี​ไพร​หนี​ไป​ได้ ชาว​บ้าน​เปลี่ยน​จาก​ร้องรำทำเพลง​มา​เป็น​เชียร์​มวย​แทน​อย่าง​เมามัน...

ด้าน​แคน​ดึง​มือ​คำ​หล้า​วิ่ง​หนี​คม​กระสุน​ของ​ปืน​ศรีไพร​มา​ถึง​ป่า​ริม​แม่น้ำ​มูล แล้ว​พา​กัน​เดิน​ลัดเลาะ​ไป​ตาม​พุ่ม​ไม้​หลบ​ไป​อีก​ทาง ศรี​ไพร​ตาม​ไม่​ลดละ​แหวก​พุ่ม​ไม้​ออก​มา​โผล่ตรง​ริม​แม่น้ำ​พอดี เดิน​ลุย​ลง​ไป​ใน​น้ำ ​กวาดตา​มอง​หา​แคน​กับ​คำหล้า โดย​ไม่​รู้​ว่า​ทั้ง​คู่​ดำ​น้ำ​ซ่อน​ตัว​อยู่​แถว​นั้น ศรี​ไพร​เดิน​ลุย​น้ำ​มา​หยุด​ใกล้ๆ คำ​หล้า​ตกใจ​สำลัก​น้ำ​จะทะลึ่ง​พรวด แต่​แคน​รั้ง​ตัวไว้​ทัน รีบ​ประกบ​ปาก​ต่อ​ลม​หายใจ​ให้

ฟองน้ำ​ผุด​ขึ้น​ด้าน​หลัง​ศรี​ไพร แต่​พอ​เขา​หัน​ไป​มอง​กลับ​ไม่​เห็น​ใคร​ก็​โมโห​กราด​ยิง​ไป​ทั่ว​ระบาย​อารมณ์​แค้น แคน​กับ​คำ​หล้า​ดำ​น้ำ​หนี​ไป​อีก​ทางหนึ่ง พอ​เห็น​ปลอดภัย สอง​หนุ่ม​สาว​ขึ้น​จาก​น้ำ หัวเราะ​กัน​สนุกสนาน​กระดุม​เม็ด​บน​ของ​เสื้อ​คำ​หล้า​เปิด​ออก​เผย​ให้​เห็น​แผลเป็น​จาก​ลูกปืน​ตรง​เนิน​อก คำ​หล้า​รีบ​ดึง​เสื้อ​ปิด​แต่​แคน​จับ​มือ​เธอไว้ เปิด​เสื้อ​ออก​ไล้​นิ้ว​ไป​บน​รอย​แผลเป็น ถาม​อย่าง​รู้สึก​ผิด​ว่า​เจ็บ​มาก​ไหม

“เจ็บ​ก็​ยอม เพราะ​เป็น​สิ่ง​ที่​ฉัน​เลือก​แล้ว”

แคน​อุ้ม​คำ​หล้า​มา​นอน​ใต้​ต้นไม้​ริม​แม่น้ำ​มูล ค่อยๆ บรรจง​จูบ​เธอ​ด้วย​ความ​รัก​หมด​หัวใจ

ooooooo

ที่​สถานีขนส่ง​หมอชิต พิณ​สะพาย​กระเป๋า​ใส่​เสื้อ​ผ้า มือ​ถือ​กระติก​ใส่​น้ำแข็ง​ใบ​เล็กๆใบ​หนึ่ง​ลงจาก​รถ​ทัวร์​มา​ยืน​เก้ๆกังๆ คน​ขับ​รถ​แท็ก​ซี่​เห็น​ปราด​เข้า​มา​ถาม​จะ​ไป​ไหน พิณ​ยื่น​ซอง​จดหมาย​ที่​มี​ที่​อยู่​ของ​เดือน​ให้​ดู

“โห...​อยู่​ตั้ง​ไกล เหมา 300 บาท​แล้วกัน”

พิณ​ไม่​มี​เงิน​มาก​ขนาด​นั้น ขอร้อง​แท็ก​ซี่​ช่วยบอก​ทาง​ไป​ที่​นั่น​ให้​ที...

พรุ่งนี้​บ้าน​ของ​แสวง​จะ​มี​พิธี​หมั้น​ระหว่าง​เดือน​กับ​สุด​เขต อัญชลี​สั่ง​สาว​ใช้​จัด​เตรียม​สถาน​ที่​อย่าง​บ้า​เห่อ ส่วน​เดือน​นั่งเขียน​จดหมาย​ถึง​คำ​หล้า​อยู่​ใน​ห้อง​นอน ระบาย​ความ​อัดอั้นตัน​ใจ​ที่​ตน​เอง​จะ​ต้อง​หมั้น​กับ​ผู้ชาย​ที่​ไม่ได้​รัก เธอ​ไม่​สามารถปฏิเสธ​ความปรารถนา​ดี​ของ​คุณ​ลุง​คุณ​ป้า แต่​เธอ​ก็​ไม่​อยากทรยศ​ความรู้สึก​ของ​ตัว​เอง​เช่น​กัน เดือน​เงย​หน้า​จาก​จดหมายที่​กำลัง​เขียน​อยู่ ด้วย​สีหน้า​เศร้าสร้อย

“ฉันจะ​ทำ​อย่างไร​ดี โกหก​ตัว​เอง​เพื่อ​ที่​จะ​ได้ชื่อ​ว่า เป็น​ผู้​มีความ​กตัญญู...หรือ​เลือก​ที่​จะ​ทำ​ตาม​หัวใจ​ปรารถนา​แม้​ต้อง​ถูก​ตราหน้า​ว่า​เป็น​คน​อกตัญญู แต่​ถ้า​ฉัน​เลือก​ที่​จะ​โกหก​ตัว​เอง ทรยศได้​แม้​กระทั่ง​คน​ที่​ฉัน​รัก​แล้ว​ต่อ​ไป...ฉัน​จะ​หาความ​จริง​จาก​ใคร​ที่ไหนได้”

เดือน​วาง​ปากกา ลุก​ขึ้น​สูด​ลม​หายใจ​เข้า​เต็ม​ปอด เพื่อ​รวบรวม​ความ​กล้า เดิน​ลง​ไป​หา​อัญชลี​เพื่อ​บอก​ยกเลิก​พิธี​หมั้น แต่​ยัง​ไม่ทัน​จะ​ได้​เอ่ย​ปาก พ่อ​กับ​แม่​ของ​เธอ​แวะ​มา​หา​เสีย​ก่อน   เดือน​โผ​กอด​ท่าน​ทั้ง​สอง​ด้วย​ความ​คิดถึง  แปลก​ใจ​พ่อ​กับ​แม่​มาได้​อย่างไร
“พ่อ​พา​แม่​มา​ตรวจ​ร่างกาย​แล้ว​บังเอิญ​ป้า​อัญชลี โทร.​ไป​บอก​ว่า​ลูก​กำลัง​จะ​มี​ข่าว​ดี ​พ่อ​กับ​แม่​ก็​เลย​รีบ​มา”

“แล้ว​​ไหน​สุด​เขต​ล่ะ​แม่​อัญ ฉัน​เคย​เห็นตั้งแต่​สมัยเด็กๆไม่​รู้​โต​ขึ้น​มา​จะ​เป็น​อย่างไร​บ้าง”

อัญชลี​บอก​เพ็ง​ว่า​โทร.ไป​แล้ว เดี๋ยว​คง​มา ยัง​ไม่ทัน ขาดคำ มีเสียง​ร้อง​ทักทาย​เพ็ง​ดัง​ขึ้น เพ็ง​หัน​ไป​เห็น​มาลัย แต่งตัว​ส​ไต​ล์​คุณนาย​วิ่ง​รี่​เข้า​มา​หา​สีหน้า​ยิ้มแย้ม จาก​นั้น เพ็ง อัญชลี​กับ​มาลัย​เปิด​วง​สนทนา​กัน​อย่าง​สนุกสนาน​ตาม​ประสา​เพื่อน​ที่​ไม่ได้​เจอ​กัน​มา​เป็น​สิบ​ปี แต่​ความ​เป็น​เพื่อนของ​พวก​เธอยัง​แนบแน่น​ไม่​เปลี่ยน

เดือน​ยืน​ดู​อยู่​กับ​พ่อ เห็น​แม่​หัวเราะ​มี​ความ​สุข ก็​พลอย​สุขใจ​ไป​ด้วย เธอ​ไม่​เคย​เห็น​แม่​มี​ความ​สุข​อย่าง​นี้​มานาน​แล้ว บุญ​มอง​เมีย​รัก​สีหน้า​สลด เล่า​เรื่อง​ใน​อดีต​ให้​ลูก​ฟัง

“สาม​คน​นั่น​เขา​สนิท​กัน​มา​ตั้งแต่​สมัย​เรียน ตอน​นั้น​คุณ​นพ​พ่อ​ของ​สุด​เขต​มา​จีบ​แม่​ของ​ลูก แต่​แม่​ของ​ลูก​กลับ​ทิ้ง​อนาคต​ที่​กรุงเทพฯ​มา​แต่งงาน​กับ​พ่อ...ถ้า​แม่​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น บางที​แม่​ของ​ลูก​อาจจะ​มี​ความ​สุข มาก​กว่า​นี้​ก็ได้” บุญ​เสียง​เครือ  เดือน​สงสัย​ทำไม​พ่อ​ถึง​พูด​อย่าง​นั้น บุญ​ฝืน​ยิ้ม

“ลึกๆแม่​อาจจะ​เสียใจ​ก็ได้​ที่​แต่งงาน​กับ​พ่อ แม่​ถึง​อยาก​ให้​ลูก​มา​อยู่​กรุงเทพฯ...อย่า​ทำให้​แม่​ผิดหวัง​นะ​ลูก” บุญ​ลูบ​หัว​ลูก​ที่​โผ​กอด​เขา​แน่น เดือน​หนักใจ​ที่​ต้อง​แบก​ความ​หวัง​ของ​คน​ทั้ง​บ้าน​ไว้...

พิณ​ลง​จาก​รถ​เมล์ ต่อ​มอเตอร์ไซค์​รับจ้าง​หน้า​ปาก​ซอยมา​ถึง​บ้าน​แสวง​ตาม​ที่​แท็ก​ซี่​เขียน​บอก เขา​หยิบ​ซองจดหมายของ​เดือน​ออก​มา​ดู​บ้าน​เลข​ที่​เพื่อ​ความ​แน่ใจ เห็น​เลข​บ้านตรง​กัน​ยิ้ม​ดีใจ ทำท่า​จะ​กด​ออด เจี๊ยบ​กับ​อ้อย​จะ​ไป​จ่ายตลาด เดิน​ออก​มา​เจอ​ชาย​หนุ่ม​พอดี เจี๊ยบ​ถาม​จะ​มา​หา​ใคร พิณ​ยัง​ไม่ทัน​ตอบ

อ้อย​ชิง​พูด​ขึ้น​ก่อน “แต่งตัว​อย่าง​นี้ สงสัย​จะเป็น​หลาน​ตาแช่ม​คน​ขับ​รถ”

ชาย​หนุ่ม​ก้ม​มอง​เสื้อ​ผ้า​กับ​รองเท้า​ของ​ตัว​เอง พบ​ว่า​มัน​แสน​จะ​เก่า​แม้​จะ​ดู​สะอาด​สะอ้าน​ก็ตาม พิณ​เกรง​จะ​ทำให้​เดือน​อับอาย เลย​โกหก​ว่า​มา​ผิด​บ้าน อ้อย​ปาก​เสีย​ขึ้น​มา​ทันที

“ฉัน​ก็​ว่า​แล้ว ​แต่งตัว​อย่าง​นี้​จะ​รู้จัก​คน​บ้าน​นี้​ได้​อย่างไร...ไป ไป๊...​อย่า​เกะกะ​หน้า​บ้าน”

พิณ​เดิน​คอตก​ออก​มา พอ​เห็น​สาว​ใช้​ทั้ง​สอง​คน​เดิน​คล้อย​หลัง เขา​หัน​กลับ​มา​มอง​บ้าน​แสวง พึมพำ​กับ​ตัว​เอง เดี๋ยวนี้​เดือน​อยู่​บ้าน​หลัง​ใหญ่​แล้ว ไม่​รู้​จะ​อาย​ที่​รู้จัก​คน​อย่าง​เขา​หรือ​เปล่า

ooooooo

พิณ​ยัง​ไม่​ยอม​ไป​ไหน​แอบ​ชะเง้อ​รอ​อยู่​หน้า​บ้าน​แสวง​ให้​เดือน​ออก​มา​เอง แต่​ไม่​เห็น​ออก​มา​สัก​ที จึง​หิ้ว​กระติก​ใส่​น้ำแข็ง​ไป​นั่ง​หลบ​แดด​อยู่​ข้าง​บ้าน ระหว่าง​นั้น รถ​ตู้​ที่​เดือน เพ็ง มาลัย​กับ​อัญชลี​นั่ง​ก็​แล่น​ออก​มา ​พิณ​เห็น​เดือน​นั่ง​อยู่​ใน​รถ​ดีใจ คว้า​กระติก​วิ่ง​ตาม​พลาง​ตะโกน​เรียก​แต่​เดือน​ไม่ได้​ยิน

มี​รถ​ตุ๊กตุ๊กแล่น​มา พิณ​รีบ​โบก​มือ​เรียก “พี่ๆตาม​รถ​คัน​นั้น​ไป”

รถ​ตุ๊กตุ๊กเร่ง​เครื่อง​ตาม​ไป​ติดๆแต่​ดัน​มี​รถ​ออก​จาก​ซอย​มา​ขวาง​ทาง​ไว้​พอ​รถ​ตุ๊กตุ๊กแซง​หน้า​รถ​คัน​นั้น​ได้ รถ​ตู้​ที่​เดือน​นั่ง​มา​ก็​หาย​ไป​แล้ว พิณ​ยัง​ไม่​หมด​หวัง บอก​ให้​รถ​ตุ๊กตุ๊กไป​ส่ง​ที่​วัด​แห่ง​หนึ่ง​แถว​นั้น...

แคน​นอน​หลับ​เพลิน​อยู่​ริม​แม่น้ำ​มูล​กับ​คำ​หล้า ​กว่า​จะ​รู้สึก​ตัว​ตื่น​เลย​เวลา​ขึ้น​แสดง​ใน​งาน​บวช​ลูก​ชาย​ผู้ใหญ่​สิน​ไป​แล้ว แคน​รีบ​วิ่ง​หน้า​ตั้ง​ไป​ที่​งาน...ที่​ลาน​วัด สถาน​ที่​จัด​งาน​บวช​ลูก​ชาย​ผู้ใหญ่​สิน​ คำ​แป​ง​ขอโทษ​ผู้ใหญ่​สิน​ที่​แคน​หายตัว​ไป มา​แสดง​ไม่ทัน ปกติ​เขา​ไม่​เคย​ทำตัว​เหลวไหล​อย่าง​นี้

“ถ้า​แม่​คำ​แป​ง​ชี้แจง​กับ​พวก​ชาว​บ้าน​แล้ว ฉัน​ก็​ไม่​ติดใจ​หรอก ส่วน​เรื่อง​บัก​แคน​ลอง​ถาม​แม่​สาย​ดู เห็น​ว่า​บัก​แคน​จะ​ไป​ช่วย​งาน​บุญ​บั้งไฟ”

“อะไร​นะ...บัก​แคน​ไป​ช่วย​พี่​สาย​แห่​บั้งไฟ” คำแปง​ ไม่​พอใจ​มาก เรียก​บุญ​หลาย​กับ​บุญ​เหลือ​ที่​เนื้อตัว​มอมแมม​เปื้อน​โคลน​จาก​การ​บู๊​กับ​ขาว​และ​ดำ​มา​ซัก​ถาม สอง​พี่น้อง​ปฏิเสธ​ไม่​รู้​ไม่​เห็น แคน​หาย​ไป​ไหน แต่​ท่าทาง​มี​พิรุธ คำ​แป​ง​เลย​จับ​ได้ เล่น​งาน​บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​ยับ

จังหวะ​นั้น แคน​วิ่ง​เข้า​มา​ถาม​เหมือน​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น “แม่​ครู​ ฉัน​มา​แล้ว​จะ​เริ่ม​เล่น​กัน​เลย​ไหม”

คำ​แป​ง​ต่อว่า​แคน​ที่​รับ​งาน​นอก​แล้ว​ไม่​บอกกล่าว แคน​ฮึดฮัด​ขึ้น​มา​ทันที หา​ว่า​ศรี​ไพร​เอาเรื่อง​นี้​มา​ฟ้อง

“ทำไม​ต้อง​ไป​โทษ​คน​อื่น​ด้วย แค่​รับ​งาน​แล้ว​ไม่​บอก​ก็​แย่​แล้ว แต่​นี่​กลับ​ไม่​มี​ความ​รับผิดชอบ​จน​ทำให้​งาน​หลัก​เสียหาย​ไป​ด้วย อย่า​ลืม​สิ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ไม่ได้​มี​แค่​เธอ​คน​เดียว ทำ​อะไร​หัด​คิดถึง​คน​อื่น​บ้าง​เพราะ​ถ้า​มี​อะไร​เสียหาย​ มัน​ก็​เสียหาย​กัน​หมด​ทุก​คน ​ไม่​ใช่​แค่​เธอ​คน​เดียว”

แทน​ที่​แคน​จะ​สำนึก​กลับ​โทษ​คำ​แป​ง​ที่​ไม่​ยอม​บอก​เลิก​งาน​นี้​เอง ทั้งๆที่​งาน​บุญ​บั้งไฟ​ได้​เงิน​ค่า​จ้าง​ไม่​ใช่​ทำ​ฟรี​แบบ​งาน​นี้ คำ​ก็​เงิน​สอง​คำ​ก็​เงิน ​คำ​แป​ง​ไม่​อยาก​ให้​แคน​คิด​แค่​นั้น หัวใจ​การ​เป็น​นัก​ร้อง​ไม่​ใช่​อยู่​ที่​เงิน​ทอง​หรือ​ชื่อเสียง​แต่​อยู่​ที่​เรา​ได้​สร้าง​ความ​สุข​และ​มอบ​สิ่ง​ที่​ดี​งาม​ผ่าน​เสียง​เพลง​ให้​ผู้คน​ต่างหาก

“เรื่อง​นั้น​ไม่​ต้อง​มา​สอน ที่​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ดัง​ได้​ทุก​วัน​นี้​ก็​เพราะ​ฉัน ถ้า​ไม่​มี​ฉัน​สัก​คน นัก​ร้อง​ตกอับ​อย่าง​แม่​ครู​ไม่​มี​วัน​พา​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​มา​ถึง​ทุก​วัน​นี้” แคน​ท​ระน​ง​ตน​เกิน​เหตุ

คำ​แป​ง​ฉุน​ขาด ตบ​หน้า​แคน​อย่าง​แรง​จน​หน้า​หัน แคน​ผละ​จาก​มา​ด้วย​อารมณ์​โกรธ​เช่น​กัน...

พอก​ลับ​ถึง​บ้าน แคน​โดน​พ่อ​เล่น​งาน​ซ้ำ​อีก ยัง​อารมณ์​ค้าง​จาก​คำ​แป​ง​ไม่​หาย แคน​เลย​พาล​ทะเลาะ​กับ​พ่อ ยิ่ง​พ่อ​ห้าม​ไม่​ให้​เป็น​นัก​ร้อง ​แคน​ยิ่ง​มุ่ง​มั่น​จะ​เป็น​นัก​ร้อง​ที่​มีชื่อ​เสียง​ให้​ได้ จะ​ได้​มี​เงิน​เยอะๆไป​ขอ​คำ​หล้า

แต่งงาน ตา​มา​ได้ยิน​ชื่อ​คำ​หล้า​ก็​ไม่​พอใจ โทษ​ที่​แคน​เป็น​แบบ​นี้​เพราะ​ถูก​คำ​หล้า​ปั่นหัว

“คำ​หล้า​ไม่ได้​ปั่นหัว​ฉัน แล้ว​ฉัน​ก็​รัก​การ​เป็น​นัก​ร้อง​เหมือน​ที่​ชอบ​คำ​หล้า แล้ว​พ่อ​ก็​ไม่​มี​วัน​จะ​ห้าม​ฉัน​ได้ ฉัน​จะ​เป็น​นัก​ร้อง​แล้ว​ก็​จะ​แต่งงาน​กับ​คำ​หล้า​ให้​ได้ คอย​ดู” แคน​พูด​จบ​เดิน​หนี ตา​มา​จะ​เดิน​ตาม​แต่​หน้ามืด หายใจ​ไม่ทัน ยาย​มี​ต้อง​เข้า​มา​ช่วย​ประคอง

ooooooo

ใน​เวลา​เดียวกัน คำ​หล้า​กลับ​ถึง​บ้าน​เห็น​ศรี​ไพร​นั่ง​ลอยหน้า​คุย​อยู่​กับ​พ่อ​และ​แม่​ของ​เธอ คำ​หล้า​เดา​ออก​ศรี​ไพร​ต้อง​มา​พูด​ปั่น​หู​พ่อ​อีก​แน่ๆ เป็น​จริง​อย่าง​คาด พ่อ​เชื่อ​คำ​ยุแหย่​ของ​ศรี​ไพร​หา​ว่า​เธอ​ไป​นอน​กับ​แคน​มา คำ​หล้า​พยายาม​อธิบาย​อย่างไร​ตา​สี​ก็​ไม่​ฟัง ด่า​ว่า​เธอ​ไม่​หยุด

คำ​หล้า​เจ็บ​ชํ้านํ้า​ใจ​เลย​พูด​ประชด “พ่อ​อยาก​ให้​ฉัน​มี​ผัว​มาก​ใช่​ไหม...ได้...ฉัน​ไป​นอน​กับ​พี่​แคน​มา​จริงๆ มี​อะไร​ไหม ฉัน​รัก​พี่​แคน ฉัน​อยาก​อยู่​กับ​พี่​แคน ฉัน​อยาก​เป็น​ของ​พี่​แคน พอใจ​พ่อ​หรือ​ยัง”

“ใน​ที่สุด​แก​ก็​หลุดปาก​ออก​มา​จน​ได้”

“อี​คำ​หล้า​มัน​ไม่ได้​ตั้งใจ​พูด​อย่าง​นั้น” ยาย​สา​พูด​แก้ตัว​ให้​ลูก ตา​สี​ตำหนิ​เมีย ให้ท้าย​ลูก​แบบ​นี้​ระวัง​มัน​จะ​ท้อง​ไม่​มี​พ่อ คำ​หล้า​พูด​ท้าทาย​ถ้า​พ่อ​อยาก​ให้​เธอ​ท้อง​ไม่​มี​พ่อ เธอ​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น​ให้​ดู ตา​สี​โมโห​ปราด​เข้าไป​จะ​ตบ​สั่งสอน​ลูก​อีก  แต่​ยาย​สา​รั้ง​ตัว​ไว้  คำ​หล้า​เสียใจ  วิ่ง​ร้องไห้​ออก​ไป  ศรี​ไพร ​สบ​ช่อง​รีบ​วิ่ง​ตาม​จน​ทัน คว้า​ข้อ​มือ​เธอ​ไว้ ถาม​ว่า​ไป​นอน​กับ​แคน​มา​จริงๆหรือ คำ​หล้า​สะบัด​มือ​เขา​ออก

“ใน​ที่สุด​ฉัน​ก็​รู้​ว่า​ระดับ​สติปัญญา​พี่​สูง​ไม่​เกิน​หว่าง​ขา​จริงๆ สา​แก่​ใจ​แล้ว​ใช่​ไหม​ที่​เรื่อง​มัน​เป็น​แบบ​นี้”

“พี่​ไม่ได้​ตั้งใจ พี่​เป็น​ห่วง​เธอ กลัว​ว่า​ไอ้​แคน​มัน​จะ​ทำ​มิดีมิร้าย ก็​เลย​มา​บอก​ให้​ลุง​สี​ระวัง​ไว้”

คำ​หล้า​ไม่​สนใจ​ฟัง​คำ​ปลิ้นปล้อน​ตลบตะแลง​ของ​เขา ขยับ​จะ​เดิน​หนี ศรี​ไพร​เข้า​มา​ขวาง ถาม​ซํ้า​อีก​ครั้ง ตกลง​เธอ​ไป​นอน​กับ​แคน​มา​หรือ​เปล่า คำ​หล้า​หัน​ขวับ​มอง​หน้า​ศรี​ไพร​ อย่าง​ไม่​เกรง​กลัว

“ใช่...ฉัน​นอน​กับ​พี่​แคน​มา​แล้ว แล้ว​พี่​แคน​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​ฉัน​ไม่​เคย​มี​อะไร​กับ​พี่ แล้ว​ก็​รู้​ด้วย​ว่า​พี่​มัน​เป็น​แค่​หมาหวงก้าง​ที่​พยายาม​จะ​ฉี่​รด​เครื่องบิน​เพื่อ​ประกาศ​ศักดา​ว่า​ตัว​เอง​แน่ แต่​ความ​จริง​แล้ว​ก็ได้​แต่​เห่า​แล้ว​ไถ​เสา​ไฟฟ้า​เล่น​แก้​คัน​ไป​วันๆ” คำ​หล้า​ด่า​ศรี​ไพร​อย่าง​เจ็บแสบ

“พูด​อย่าง​นี้​ท้า​พี่​ใช่​ไหม”

“ถ้า​อยาก​จะ​ซํ้า​รอย​พี่​แคน​ก็​เชิญ แต่​ฉัน​บอก​ไว้​ก่อน พี่​จะ​ได้​แต่​ตัว​ฉัน แต่​ไม่​มี​วัน​ได้​หัวใจ​ฉัน เพราะ​อะไร​รู้​ไหม เพราะ​ไม่​เคย​มี​เครื่องบิน​ลำ​ไหน​ตก​ใส่​หัว​หมา​อย่าง​พี่” คำ​หล้า​ด่า​แล้ว​เดิน​เชิด​กลับ​ไป ปล่อย​ให้​ศรี​ไพร​ขบ​กราม​แน่น​ด้วย​ความ​แค้น...

ขณะ​เดียวกัน ที่​กรุงเทพฯ พิณ​ขอ​อนุญาต​หลวง​พ่อ​ค้าง​ที่​วัด​แห่ง​นี้​หนึ่ง​คืน หลวง​พ่อ​ใจดี​หา​ที่​พัก​ให้ พิณ​กราบ​ขอบพระคุณ​ท่าน แล้ว​หยิบ​กระติก​นํ้า​มา​ริน​นํ้า​แข็ง​ละลาย​ออก ก่อน​เติม​นํ้า​แข็ง​ที่​ซื้อ​มา​ใหม่​ลง​ไป​แช่​ห่อ​ใบตอง​ที่​อยู่​ใน​นั้น​อย่าง​ทะนุถนอม

ooooooo

เช้า​วัน​งาน​หมั้น เดือน​แต่งหน้า​เสร็จ​แล้ว นั่ง​มอง​ตัว​เอง​ใน​กระจกเงา ถอน​หายใจ​ด้วย​ความ​เศร้า เพ็ง​เห็น​ลูก​นั่ง​หน้า​เศร้า​เข้า​มา​เตือน​ให้​ยิ้ม​ทำ​หน้า​ให้​มี​ความ​สุขสม​กับ​เป็น​วัน​หมั้น​หน่อย เดือน​ฝืน​ยิ้ม

“เดือน​อด​คิดถึง​บ้าน​เรา​ไม่ได้​จ้ะ​แม่ คิดถึง​แม่​นํ้า​มูล คิดถึง​ต้น​คูน แล้ว​ก็​คิดถึง...” เดือน​คิดถึง​พิณ​สีหน้า​ยิ่ง​สลด​ลง​ไป​อีก เพ็ง​เหมือน​รู้ทัน พูด​เตือนสติ

“ทุก​อย่าง​มัน​ผ่าน​ไป​แล้ว​นะ​เดือน ลูก​กำลัง​จะ​มี​ชีวิต​ใหม่ ถ้า​มัว​แต่​คิดถึง​อดีต​ที่​ผ่าน​มา เรา​จะ​เริ่ม​ต้น​ใหม่​ได้​อย่างไร... ไป​รีบ​แต่งตัว​ได้​แล้ว เดี๋ยว​ไม่ทัน​ฤกษ์​เก้า​โมง...ถึง​วัน​นี้​จะ​ยัง​ไม่​ใช่​วัน​แต่ง​ของ​ลูก แต่​แม่​ก็​มี​ความ​สุข​ที่สุด​ที่​เห็น​ลูก​ของ​แม่​กำลัง​จะ​เป็น​ฝั่ง​เป็น​ฝา ขอ​ให้​ลูก​มี​ความ​สุขมากๆนะ​จ๊ะ”
เดือน​ยิ้ม​เศร้า อด​คิดถึง​พิณ​ไม่ได้...

ขณะ​เดียวกัน พิณ​ถือ​กระติก​นํ้า​แข็ง​มา​ชะเง้อ​คอ​รอ​เดือน​อยู่​หน้า​บ้าน​แสวง อ้อย​กับ รปภ.​ช่วย​กัน​ขน​ขยะ​มา​ทิ้ง อ้อย​เห็น​พิณ​ก็​จำ​ได้ สงสัย​มา​ทำไม​อีก หรือ​จะ​เป็น​สาย​ให้​ขโมย เลย​ให้ รปภ.​เข้าไป​ถาม พิณ​อึกๆอักๆมี​พิรุธ รปภ.​กับ​อ้อย​จะ​ช่วย​กัน​จับ​ส่ง​ตำรวจ

“อย่า​ครับ​อย่า...ผม​ไป​แล้ว​ครับ ผม​ไป​แล้ว”

อาราม​รีบ​ร้อน พิณ​ไม่ทัน​เห็น​รถ​ของ​สุด​เขต​แล่น​เข้า​มา ถูก​รถ​เฉี่ยว​อย่าง​จัง​จน​ล้ม​กลิ้ง กระติก​นํ้า​แข็ง​ใน​มือตก ของ​กระจาย​เต็ม​พื้น พิณ​รีบ​เก็บ​ห่อ​ใบตอง​ขึ้น​มา​ปัด​ขี้​ฝุ่น ก่อน​จะ​เอา​แช่​ไว้​ใน​กระติก​นํ้า​แข็ง​อย่าง​เดิม

สุด​เขต​ใน​ชุด​หมั้น​สุด​เท่​ลง​จาก​รถ​เข้า​มา​โวย​ใส่ “ทีหลัง​เดิน​ให้​มัน​ดีๆหน่อย เดี๋ยว​ก็ได้​ถูก​รถ​ชน​ตาย​หรอก”

“ขอโทษ​ครับ...ขอโทษ” พิณ​ลุก​ขึ้น​ยืน​จัด​เสื้อ​ผ้า​ให้​เข้าที่

ขณะ​ที่​มาลัย กับ​นพ​ลง​มา​ดู​เหตุการณ์ อ้อย​ปรี่​เข้า​มา​ฟ้อง เห็น​ชาย​คน​นี้​มา​ด้อมๆมองๆหน้า​บ้าน​ตั้งแต่​เมื่อ​วาน สงสัย​จะ​มา​ดู​ต้นทาง มาลัย​มอง​อย่าง​ไม่​เป็น​มิตร แต่​พอ​รู้​พิณ​เป็น​คน​อุบล​ฯบ้าน​เดียว​กับ​เธอ สีหน้า​เปลี่ยน​เป็น​ยิ้มแย้ม​ชวน​ให้​เข้าไป​ทำ​แผล​ใน​บ้าน​ก่อน แล้ว​สั่ง​อ้อย​หา​อะไร​ให้​พิณ​กิน​ด้วย

อ้อย​เดิน​นำ​พิณ​เข้า​มา​ใน​ครัว จัด​สำรับ​กับข้าว​ให้​กิน​อย่าง​เสีย​ไม่ได้ พิณ​เห็น​สาว​ใช้​อีก​สาม​คน​กำลัง​เตรียม​อาหาร​และ​เครื่อง​ดื่ม​วุ่น​อยู่ ถาม​อ้อย​บ้าน​นี้​มี​งาน​อะไร​กัน

“งาน​หมั้น​ลูก​สาว​เจ้าของ​บ้าน” อ้อย​ตอบ​แบบ​มะนาว​ไม่​มี​นํ้า

“เอ่อ...แล้ว​พี่​รู้จัก​คน​ชื่อ​เดือน​หรือ​เปล่า”

อ้อย​ชะงัก​หัน​มา​มอง​ด้วย​ความ​สงสัย “รู้จัก​สิ...ถาม​ทำไม”

พิณ​ยัง​ไม่ทัน​ตอบ เจี๊ยบ​ถือ​ถาด​ใส่​แก้ว​เปล่า​ที่​ใช้​แล้ว​เข้า​มา เรียก​อ้อย​ออก​ไป​ช่วย แขก​มา​กัน​เต็ม​บ้าน​แล้ว พวก​สาว​ใช้​ทั้งหมด​รีบ​ออก​ไป​ช่วย​เจี๊ยบ​เสิร์ฟ​เครื่อง​ดื่ม พิณ​เลย​ไม่​รู้​จะ​ถาม​หา​เดือน​จาก​ใคร...

ถึง​ฤกษ์​หมั้น ญาติ​ของ​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​มา​นั่ง​กัน​พร้อมหน้า แสวง​สั่ง​ให้​เด็ก​ไป​เชิญ​เดือน​ลง​มา อึดใจ เดือน​ใน​ชุด​ไทย​ประยุกต์​สวย​งาม​ราวกับ​นาง​ใน​วรรณคดี​เดิน​เข้า​มา​ใน​ห้อง​พิธี สุด​เขต​ถึง​กับ​ตะลึง​อ้า​ปาก​ค้าง ​มาลัย​แซว​ลูก​ชาย​ให้​หุบปาก​หน่อย​นํ้า​ลาย​จะ​ไหล​แล้ว สุด​เขต​รู้สึก​ตัว ทำ​เป็น​หงุดหงิด

“ผม​ไม่ได้​อะไร​สัก​หน่อย ถ้า​ไม่​ถูก​บังคับ ผม​ไม่​ยอม​หมั้น​ด้วย​หรอก” สุด​เขต​ทำ​เมิน มาลัย​ยิ้ม​อย่าง​รู้ทัน

ooooooo

ได้​เวลา​จะ​สวม​แหวนหมั้น พวก​สาว​ใช้​ต่าง​ตื่นเต้น รีบ​วางมือ​จาก​ทุก​อย่าง​วิ่ง​ออก​มา​ดู พิณ​มอง​ตาม นึก​เอะใจ​เดิน​ตาม​หลัง​พวก​สาว​ใช้​มา​ห่างๆ จน​มา​ถึง​ห้อง​รับแขก​ซึ่ง​ใช้​เป็น​ห้อง​ทำ​พิธี​หมั้น เขา​พยายาม​ชะเง้อ​มอง​เข้าไป​ข้าง​ใน ​เห็น​แต่​หัว​คน​บัง​เต็ม​ไป​หมด​เลย​ไม่​เห็น​สุด​เขต​กับ​เดือน​แลก​แหวนหมั้น​กัน พิณ​ขยับ​ตัว​หา​มุม​ใหม่​ อ้อย​หัน​มา​เห็น​เขา​เสีย​ก่อน ดุ​เสียง​เข้ม​มา​เกะกะ​ทำไม​แถว​นี้ แล้ว​ฉุด​แขน​พิณ​กลับ​เข้า​ครัว

“ผม​ซื้อ​ตั๋ว​รถ​ไว้​แล้ว​เดี๋ยว​จะ​ไป​ไม่ทัน​ก็​เลย​จะ​มาลา​คุณ​มาลัย”

“จะ​ไป​ไหน​ก็​ไป​เดี๋ยว​ฉัน​บอก​คุณ​มาลัย​ให้” อ้อย​ว่า​แล้ว​ขยับ​จะ​ออก​ไป พิณ​รั้ง​ไว้​ถาม​เรื่อง​เดือน​อีก​ครั้ง แต่​เธอ​ไม่​สนใจ​ตอบ​เดิน​ออก​ไป​ดื้อๆ พิณ​ได้​แต่​มอง​ตาม​ถอน​ใจ...

หลังจาก​ถ่ายรูป​ร่วม​กับ​ญาติ​ผู้ใหญ่​ไป​หนึ่ง​รูป เดือน​บอก​อัญชลี​ขอตัว​ไป​เข้า​ห้องน้ำ​ก่อน เธอ​เดิน​สวน​กับ​พิณ​

คน​ละ​ด้าน​ของ​ห้อง​ซึ่ง​ห่าง​พอควร พิณ​เห็น​เดือน​ทาง​หาง​ตา​ชะงัก รู้สึก​คุ้นๆ มอง​ด้าน​หลัง​หญิง​สาว​คลับคล้ายคลับคลา รีบ​เดินตาม กำลังอ้า​ปาก​จะ​เรียก นาย​สอน​คน​ขับ​รถ​ของ​มาลัย​เข้า​มา​ขัด จังหวะ​เสีย​ก่อน

“อยู่​นี่เอง​หา​ตั้ง​นาน...จะ​ไป​ไหน คุณ​มาลัย​ให้​ฉัน​ไป​ส่ง”

พิณ​สบ​โอกาส ถาม​สอน​รู้จัก​คน​งาน​บ้าน​นี้​ที่​ชื่อ​เดือน​บ้าง​ไหม สอน​รู้จัก​คน​รับ​ใช้​ที่​นี่​ทุก​คน​แต่​ไม่​เคย​ได้ยิน​ชื่อ​นี้​มา​ก่อน พิณ​จน​ปัญญา​ไม่​รู้​จะ​ถาม​ใคร...

พอ​รู้ตัว​ทำ​ตุ้มหู​หล่น​หาย เดือน​เดิน​ย้อน​กลับ​มา​ดู​เห็น​ตุ้มหู​ตก​พื้น​ก้ม​ลง​เก็บ เหมือน​จะ​เห็น​หลัง​พิณ​ไวๆ แต่​ไม่​แน่ใจ ถาม​นาย​สอน​ผู้ชาย​คน​นั้น​เป็น​ใคร นาย​สอน​ไม่​รู้จัก รู้​แค่​เขา​มา​จาก​อุบล​มา​ตาม​หา​เพื่อน​ชื่อ​เดือน  ​จะ​ขับ​รถ​ไป​ส่ง​ก็​ไม่​ยอม​บอก​จะ​ไป​ไหน เดือน​รู้ทัน​ที​ว่า​เป็น​พิณ รีบ​วิ่ง​ไป​​ดู​แต่​ไม่​เจอ ถาม​ รปภ.​ที่​เดิน​สวน​มา

“เห็น​ผู้ชาย​ตัว​สูงๆ หน้าตา​ท่าทาง​ดีผ่าน​มา​ทาง​นี้​หรือ​เปล่า”

“ผม​ไม่​แน่ใจ​ว่า​ใช่​คน​ที่​คุณ​เดือน​ว่า​หรือ​เปล่า แต่​เพิ่ง​ออก​ไป​เมื่อกี้​นี่เอง​ครับ”

เดือน​วิ่ง​ไป​หน้า​ประตู​รั้ว เห็น​แท็กซี่​คัน​หนึ่ง​เพิ่ง​จอด​รับ​คน​แล่น​ออก​ไป ตะโกน​เรียก​พิณ แต่​แท็กซี่​คัน​นั้น​ไป​ไกล​เกิน​กว่า​จะ​ได้ยิน​เสียงเรียก​ของ​เธอ เดือน​เดิน​หน้า​เศร้า​กลับ​เข้า​บ้าน พอ​พ้น​มุม​ตึก ก็​ชน​เข้า​กับ​ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​อย่าง​จัง จน​ล้ม​ลง​ใน​อ้อม​แขน​ของ​ชาย​คน​นั้น เธอ​ดัน​ตัว​ออก​จึง​ได้​เห็น ผู้ชาย​คน​นั้น​คือ​พิณ​นั่นเอง

ทั้ง​สอง​คน​ต่าง​ดีใจ พิณ​คิด​ว่า​เรา​สอง​คน​จะ​ไม่ได้​เจอ​กัน​เสีย​แล้ว ตัดพ้อ​เดือน​ทำไม​เดือน​ถึง​ไม่​ตอบ​จดหมาย​ของ​เขา เดือน​ตอบ​ทุก​ฉบับ แปลก​ใจ​ที่​พิณ​ไม่ได้​รับ

“ช่าง​เถอะ ได้​เจอ​เดือน​พี่​ก็ดี​ใจ​มาก​แล้ว เป็น​อย่างไร​บ้าง​สบาย​ดี​ไหม แต่งตัว​สวย​จน​พี่​แทบ​จำ​ไม่ได้ มา​ช่วย​งาน​หมั้น​ลูก​สาว​เจ้าของ​บ้าน​หรือ” พิณ​มอง​เดือน​อย่าง​ชื่นชม เดือน​ไม่ทัน​จะ​ตอบ อัญชลี​เดิน​มา​ตาม​พอดี เดือน​เห็น​อัญชลี​มอง​สงสัย เลย​แนะนำ​พิณ​ให้​รู้จัก​อัญชลี​แม่​บุญธรรม​ของ​เธอ พิณ​ยกมือ​ไหว้​สวัสดี

“คุณ​ป้า​คะ นี่​พี่​พิณ เขา​เป็น...เอ่อ...พี่​ชาย​เดือน” เดือน​สีหน้า​ลำบาก​ใจ ส่วน​พิณ​มอง​เดือน​แปลก​ใจ

“ป้า​ไม่​ยัก​รู้​หนู​มี​พี่​ชาย​ด้วย...งั้น​ก็​เข้าไป​ถ่ายรูป​ด้วย​กัน​สิ​จ๊ะ ทุก​คน​รอ​อยู่”

เดือน​ถึง​กับ​หน้า​ถอดสี

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.