ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

รถ​เก๋ง​คัน​โก้​เลี้ยว​เข้า​มา​จอด​ใน​คฤหาสน์​แสน​โอ่อ่า​ของ​แสวง เดือน​มอง​บ้าน​หลัง​ใหญ่​ตรง​หน้า​อย่าง​หวั่นๆ เจี๊ยบ​คน​รับ​ใช้​ประจำ​บ้าน​ท่าทาง​ไม่​เป็น​มิตรเดิน​ นำ​เดือน​ไป​พบ​แสวง​กับ​อัญชลี​ที่​ห้อง​นั่งเล่น หญิง​สาว​ผู้​มา​ใหม่ ไหว้​อัญชลี​กับ​แสวง​อย่าง​เก้อ​กระดาก​เจียมตัว เรียก​เจ้าของ​บ้าน​ทั้ง​สอง​ว่า​คุณ​ผู้หญิง​กับ​คุณ​ท่าน

“ทำไม​เรียก​แม่​เรียก​พ่อ​อย่าง​นั้น​ล่ะ​จ๊ะ” อัญชลี​ยิ้ม​ให้​อย่าง​เมตตา

เดือน​อึดอัด​ใจ​เพราะ​ยัง​ไม่​คุ้นเคย แสวง​รู้ทัน​บอก​ให้​เดือน​เรียก​ลุง​กับ​ป้า​ไป​ก่อน​ก็ได้ ชิน​เมื่อ​ไหร่​ค่อย​เรียก​พ่อ​กับ​แม่ เดือน​รับคำ จาก​นั้นอัญชลี​กับ​แสวง​พา​เดือน​ขึ้น​ไป​ดู​​ห้อง​นอน ทั้ง​เสื้อ​ผ้า​และ​ข้าวของ​เครื่อง​ใช้​ส่วนตัว​ของ​เดือน​ถูก​จัด​ไว้​ใน​ห้อง​นั้น​อย่าง​เป็น​ระเบียบ

“ขาดเหลือ​อะไร​ก็​บอก​ลุง​กับ​ป้า​ได้​นะ​จ๊ะ”

เดือน​ไหว้​ขอบคุณ​ทั้ง​สอง​ท่าน แสวง​จับ​มือ​เธอ​เป็นเชิง​รับไหว้ หญิง​สาว​ตกใจ​รีบ​ชัก​มือ​ออก แสวง​มอง​เธอ​อย่าง​แปลก​ใจ ขณะ​ที่​อัญชลี​มอง​ยิ้มๆ ชวน​แสวง​ออก​มา​คุย​นอก​ห้อง อธิบาย​ให้​เขา​ฟัง​ถึง​สาเหตุ​ที่​ทำให้​เดือน​มี​ท่าที​อย่าง​นั้น คง​เป็น​เพราะ​ท่าทาง​กรุ้มกริ่ม​ของ​เขา แสวง​มอง​เมีย​รัก​สีหน้า​ไม่สบาย​ใจ

“คุณ​ก็​รู้​ ผม​เป็น​เสือ​ถอด​เล็บ​มา​นาน​แล้ว ก็​แค่​เอ็นดู...”

“แต่​หนู​เดือน​ไม่​ทราบ​นี่​คะ...คง​ต้อง​ให้​เวลา ​ทั้ง​คุณ​ทั้ง​หนู​เดือน​ปรับ​ตัว​สัก​ระยะ คุณ​ก็​อย่า​คิดมาก​เลย​ค่ะ”

แสวง​พยัก​หน้า​รับ​รู้ แต่​ไม่​วาย​เป็น​กังวล

ooooooo

พิณ​ใน​สภาพ​สะบักสะบอม เข็น​รถ​จักรยาน​ล้อ​เบี้ยว​เข้า​มา​ใน​โรงเรียน เห็น​ครู​ตะวัน​ยืน​คุย​กับ​ชายคนหนึ่ง ​อยู่ พิณ​ปรี่​เข้าไป​ต่อว่า​ที่​เดือน​ต้อง​ไป​กรุงเทพฯ​โดยที่​เขา​ไม่ได้​รํ่าลา ​เป็น​เพราะ​ครู​ไม่​ตั้งใจ​สอน​หนังสือ​เด็กๆ

มัว​แต่​เอา​เวลา​ไป​จับ​พวก​ดูด​ทราย ถ้า​เด็กๆมี​ความ​รู้ คง​ไม่​ต้อง​หนี​ไป​เรียน​ต่อ​ใน​กรุงเทพฯ ครู​ตะวัน​ชัก​โกรธ

“เพราะ​เรื่อง​นี้​นี่เอง​แก​ถึง​มา​พาล​เอา​กับ​ฉัน ฉัน​จะ​บอก​ให้​ที่​ไอ้​บุญ​โฮม​มา​นี่ มัน​มา​บอก​เรื่อง​คำ​หล้า​ถูก​ศรี​ไพร​ยิง​อาการ​เป็น​ตาย​เท่า​กัน”

พิณ​ตกใจ รีบ​ชวน​ครู​ตะวัน​ไป​โรงพยาบาล ครู่​ต่อ​มา พิณ​กับ​ครู​ตะวัน​มา​ถึง​หน้า​ห้อง​ฉุกเฉิน ทัน​ได้​ฟัง​ข่าว​ดี​จาก​หมอ​ว่า​คำ​หล้า​พ้น​ขีด​อันตราย​แล้ว กระสุน​ทะลุ​ปอด​แต่​ไม่โดน​เส้นเลือด​ใหญ่ แคน คำ​แป​ง ครู​ตะวัน​กับ​พิณ​ต่าง​ดีใจ​โล่ง​ใจ รีบ​เข้าไป​เยี่ยม แคน​จับ​มือ​คำ​หล้า​ขึ้น​มา​กุม​ไว้

“เธอ​ช่วย​ชีวิต​พี่​ไว้ ก็​เท่ากับ​ว่า​ชีวิต​พี่​เป็น​ของ​เธอ พี่​ขอ​สัญญา​ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น พี่​จะ​อยู่​ดูแล​เธอ​ตลอด​ไป ไม่​ยอม​ให้​ใคร​หน้า​ไหน​มา​ทำร้าย​เธอ​ได้​อีก” แคน​จูบ​มือ​เธอ​อย่าง​ทะนุถนอม คำ​หล้า​ยิ้ม​ตื้นตันใจ.
..
อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​โรงพยาบาล สี​กับ​สา​พ่อ​แม่​ของ​คำหล้า ​รับ​เงิน​ค่า​สินไหม​ทดแทน​จาก​อ่อน​ทา​คน​ของ​เถ้าแก่​เส็ง​แล้ว ก็​ถูก​หลอก​ให้​เซ็น​สัญญา​เงินกู้​โดย​อ้าง​ว่า​เป็น​แค่​หลักประกัน​ให้​สี​กับ​สา​รักษา​คำ​พูด​ไม่​กลับคำ​มา​ฟ้องร้อง​ทีหลัง แคน​เพิ่ง​ออก​จาก​ห้อง​ฉุกเฉิน​เห็น​เข้า เกรง​สี​กับ​สา​จะ​ถูก​อ่อน​ทา​ข่มขู่​รีบ​เดิน​มา​ดู

พอ​รู้​ว่า​สอง​ผัว​เมีย​รับ​เงิน​ค่า​สินไหม​แลก​กับ​การ​ไม่​เอาเรื่อง​ศรี​ไพร แคน​ไม่​พอใจ​โวย​ลั่น​ที่​สี​กับ​สา​ปล่อย​ให้​ศรีไพร​ลอยนวล​ไป​ง่ายๆ บอก​ให้​ทั้ง​คู่​เอา​เงิน​คืน​เถ้าแก่​เส็ง​ไป พวกเรา​จะ​ได้​เอาเรื่อง​ศรี​ไพร​ให้​ถึงที่​สุด สี​อยาก​ให้​จบๆเรื่อง  ไม่​อยาก​มี​ปัญหา และ​ที่​สำคัญ​เขา​เซ็น​ชื่อ​รับ​เงิน​ไป​แล้ว อ่อน​ทา​เห็น​แคน​ท่าทาง​เอาเรื่อง​รีบ​ชี้แจง

“เถ้าแก่​ให้​ฉัน​มา​ไกล่เกลี่ย​เพราะ​อยาก​ให้​เรื่อง​จบ​ลง​ด้วย​ดี แต่​ถ้า​แก​กลัว​ว่า​ศรี​ไพร​จะ​กลับ​มา​ทำร้าย​ทุก​คน​อีกล่ะ​ก็...

ไม่​ต้อง​กลัว เรื่อง​นั้น​เถ้าแก่​จะ​ปล่อย​ให้​เป็น​หน้าที่​ของ​กฎหมาย”

แคน​มอง​หน้า​อ่อน​ทา​อย่าง​ไม่ค่อย​จะ​เชื่อ...

ขณะ​ศรี​ไพร​กำลัง​อาละวาด​ฟาด​งวง​ฟาด​งา​อยู่​ใน​ห้องขัง จ่า​เวร​เข้า​มา​แจ้ง​ว่า​มี​คน​มา​ประกัน​ตัว​เขา​แล้ว ศรี​ไพร​เดิน​ยิ้ม​ออก​จาก​ห้อง​ขัง​พร้อม​กับ​ไอ้​ดำ​และ​ไอ้​ขาว​มา​ที่​ห้อง​ร้อย​เวร แต่​ต้อง​แปลก​ใจ​ที่​เห็น​คน​มา​ประกัน​ตัว​เขา​คือ​ทอง​สาน้อง​สาว​ของ​เขา​เอง ทันที​ที่​เห็น​หน้า​พี่​ชาย ทอง​สา​ต่อว่า​อย่าง​ไม่​พอใจ

“ที่แท้​พี่​ทำตัว​กุ๊ย​อย่าง​นี้​นี่เอง เตี่ย​ถึง​ต้อง​ตาม​ฉัน​กลับ​มา​จาก​กรุงเทพฯ”

“ฉัน​ว่า​เพราะ​แก​เรียน 8 ปี​ไม่​จบ เตี่ย​ก็​เลย​เบื่อ​ส่ง​แรด​เรียน​มาก​กว่า...เร็วๆเข้า ​รีบ​พา​ฉัน​ออก​ไป​เสียที เบื่อ​เต็ม​ทน​แล้ว” ศรี​ไพร​ว่า​แล้ว​ทำท่า​จะ​เดิน​ออก​จาก​ห้อง

“เสียใจ...เตี่ย​ให้​ฉัน​มาบอกว่า​จะ​ไม่​มี​การ​ประกัน​ตัว​อะไร​ทั้งนั้น​จนกว่า​พี่​จะ​สำนึก”

ศรี​ไพร​ไม่​ยอม จะ​ออก​จาก​ที่​นี่​ให้​ได้ ตำรวจ​เข้า​มา​ขวาง​ศรี​ไพร​ฮึด​สู้ แต่​สุดท้าย​ก็​ถูก​จับ​ขัง​อย่าง​เดิม

ooooooo

พิณ​เห็น​เดือน​ต้อง​ทิ้ง​บ้าน​เกิด​ไป​แสวง​หาความ​ก้าวหน้า​ที่​อื่น เขา​จึง​คิด​จะ​ใช้​ดนตรี​ปลุก​จิตสำนึก​ให้​ชาว​บ้าน​รัก​ถิ่นฐาน​บ้าน​เกิด​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ส่ง​ลูก​หลาน​ไป​เรียน​หนังสือ​หรือ​ทำ​งาน​ไกลๆ เด็กๆก็​จะ​ได้​เติบโต​ขึ้น​มา​เป็น​กำลัง​สำคัญ​ใน​การ​พัฒนา​หมู่​บ้าน พิณ​เอาเรื่อง​นี้​มา​เสนอ​คำ​แป​ง​กับ​ชาว​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน

“ฉัน​อยาก​ให้​แม่​ครู​ตั้ง​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​เต็ม​รูป​แบบ​เพื่อ​ให้​ชาว​บ้าน​ดู​เป็น​ตัวอย่าง​ว่า​ภูมิปัญญา​ของ​คน​รุ่น​ก่อน​สามารถ​นำ​มา​ต่อ​ยอด​พัฒนา​เป็น​อาชีพ​ที่​ดี​ได้​อย่าง​มั่นคง​และ​ยั่งยืน เพียง​แต่​เรา​ต้อง​ปรับ​ให้​ทัน​ยุค​ทันสมัย ถึง​จะ​เรียก​คน​ดู​ได้”

แคน​เห็น​ด้วย ชาว​บ้าน​จะ​ได้​มี​ทาง​เลือก​ใหม่ๆ พวก​เรา​ก็​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เร่​ร่อน​ร้องเพลง​ตาม​ตลาด​ให้​คน​อื่น​ดูถูก​เอา​อีก คำ​แป​ง​ก็​เห็นดี​ด้วย แต่​หนักใจ​เพราะ​การ​ทำ​วง​ดนตรี​ต้องใช้​ เงิน​เยอะ ใน​ที่สุด​เธอ​ตัดสินใจ​จะ​เอา​บ้าน​กับ​ที่​สวน​ไป​จำนอง เพื่อ​เอา​เงิน​มา​ปรับปรุง​วง​และ​ขอ​คำมั่น​สัญญา​จาก​ทุก​คนในวง​ว่า​จะ​ไม่​ทิ้ง​วง​ไป​ไหน จะ​อยู่​ช่วย​กัน​สร้าง​วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ให้​เป็น​ที่​รู้จัก ทุก​คน​ให้​สัญญา​อย่าง​พร้อมเพรียง​กัน...

ขณะ​เดียวกัน ที่​บ้าน​ของ​แสวง เดือน​ตั้งใจ​ไว้​ว่า​จะเข้า​มหาวิทยาลัย​เปิด จะ​ได้​มี​เวลา​ทำ​งาน​พิเศษ​หาเงิน​เป็น​ค่ารักษา​แม่ อัญชลี​ฝาก​ให้​แสวง​ช่วย​ดู​ที​ว่า​มี​เพื่อน​คน​ไหน​ของ​เขา​พอ​จะ​ฝาก​เดือน​ไป​ทำ​งาน​ด้วย​ได้

“จะ​ไป​ฝาก​คน​อื่น​คน​ไกล​ทำไม ก็​ฝาก​ให้​ไป​ทำ​งาน​กับ​ไอ้​นพ​มัน​สิ”

“จริง​สิ​คะ คุณ​นพ​เป็น​เจ้าของ​ค่าย​เพลง​ใหญ่ ส่วน​แม่​มาลัย​ก็​เป็น​คน​บ้าน​เดียว​กับ​แม่​เพ็ง หนู​เดือน​รู้จัก​ค่าย​จี​มิ​ว​สิค ​ไหม​จ๊ะ ที่​มี​นัก​ร้อง​ชื่อ​สุด​เขต ​ที่​ดัง​ที่สุด​ตอน​นี้​ไง”

ooooooo

สุด​เขต นัก​ร้อง​ป๊อป​แดนซ์​สไตล์​เกาหลี​สุดฮิต​กำลัง​ถ่าย​มิวสิก​วีดิโอ​เพลง​ชุด​ใหม่​อยู่​ใน​สตู​ดิ​โอ พอผู้​กำกับ​สั่ง​คัต ไฟ​ใน​สตู​ดิ​โอ​เปิด​พรึบ แฟน​คลับ​ถือ​ป้ายไฟ

รออยู่​ส่งเสีย​งก​รี๊ด​ พร้อม​กับ​กรู​เข้า​มา​หา สุด​เขตแปลกใจ​แฟน​คลับ​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​เขา​มี​คิว​ที่​นี่ พอ​รู้ความ​จริงจาก​เหล่า​แฟน​คลับ สุด​เขต​ถึง​กับ​ของ​ขึ้น...

นัก​ร้อง​สุด​ฮิต​เดิน​หน้า​หงิก​ถือ​มือ​ถือ​ของ​แฟน​คลับ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​แต่งตัว โยน​มือ​ถือ​ให้​พล​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​ของ​เขา พล​เปิด​ค​ลิป​ดู​เห็น​ตัว​เอง​กำลัง​รับ​เงิน​จาก​แฟน​คลับ​แลก​กับ​ตาราง​งาน​ของ​สุด​เขต​ถึง​กับ​หน้าซีด

“แฟน​คลับ​ผม​แอบ​ถ่าย​คลิป​นี้​ไว้ พี่​มี​อะไร​จะ​แก้ตัว​อีก​ไหม”

พล​เข้า​มา​เกาะ​แขน​สุด​เขต วิงวอน​ขอร้อง​ให้​เขา​ยกโทษ​ให้ สุด​เขต​ไม่​ให้โอกาส​พล​อีก​แล้ว​ไล่​เขา​ออก​ทันที​ พยายาม​แกะ​มือ​พล​ออก​แต่​เขา​ยื้อ​ไว้​สุด​ฤทธิ์ สุด​เขต​รำคาญ​ผลัก​พล​อย่าง​แรง หน้า​กระแทก​มุม​โต๊ะ​เลือด​ออก​จมูก พล​แต๋ว​แตก​ปรี่​เข้า​ตบ​ตี​สุด​เขต​อุตลุด ช่าง​แต่งหน้า​กับ​ทีม​งาน​ต้อง​มา​ช่วย​กัน​ดึง​พล​ไว้ สุด​เขต​จัด​เสื้อ​ผ้า​ตัว​เอง​ให้​เข้าที่​อย่าง​เสีย​อารมณ์ แล้ว​ออก​ไป​ขึ้น​รถ​บ่ายหน้า​ไป​ยัง​ค่าย​เพลงจีมิ​ว​สิ​ค...

เดือน​มา​ทำ​งาน​เป็น​พนักงาน​รับ​โทรศัพท์​ที่​ค่าย​เพลง​จีมิวสิค​เป็น​วัน​แรก ก็ได้​ปะทะ​คารม​ทาง​โทรศัพท์​กับ​สุด​เขต​ที่​อารมณ์​ค้าง​เรื่อง​อดีต​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​เลย​พาล​หาเรื่อง  เดือน​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด​จึง​ต่อปากต่อคำ​ไม่​ยอม​แพ้ สุด​เขต​ฉุน​วาง​สาย​ใส่ บิ๋ม​พนักงาน​รุ่น​พี่​เดิน​ถือ​เอกสาร​เข้า​มา​ได้ยิน​เสียง​เอะอะ​ถาม​มี​เรื่อง​อะไร​กัน

“ไม่​ทราบสิ​คะ มา​ถึง​ก็​ตะคอก​เอา​ตะคอก​เอา แล้วก็​วาง​สาย​ไป​เลย ผู้ชาย​อะไร​ขี้โมโห​ชะ​มัด...พี่​บิ๋ม​จะ​ถ่าย​เอกสาร​หรือ​คะ เดี๋ยว​เดือน​ถ่าย​ให้” เดือน​รับ​เอกสาร​จาก​บิ๋ม แล้ว​เดิน​ออก​ไป บิ๋ม​พึมพำ​กับ​ตัว​เอง

“ผู้ชาย​ขี้โมโห​ก็​มี​อยู่​แค่​คน​เดียว...หรือ​ว่า​จะ​เป็น...ว้าย​ตาย​แล้ว...น้อง​เดือน​คะ น้อง​เดือน” บิ๋ม​รีบ​วิ่ง​ตาม​เดือน แต่​ไม่ทัน​เสีย​แล้ว เห็น​เดือน​เดิน​พ้น​มุม​ตึก​ชน​เข้า​กับ​สุด​เขต​อย่าง​จัง

เอกสาร​ใน​มือ​เดือน​และ​ซอง​เอกสาร​สี​น้ำตาล​ใน​มือ​สุด​เขต​ตก​พื้น เดือน​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​สุด​เขต ทั้ง​สอง​คนหน้า​เกือบ​ชน​กัน สุด​เขต​รู้สึก​ถูก​ชะตา​หญิง​สาว​ขึ้น​มา​อย่าง​บอกไม่ถูก แต่​ทำ​วาง​ฟอร์ม​ผลัก​เธอ​ออก ต่อว่า​ว่า​เดิน​อย่างไร​ไม่​ดู​ตา​ม้า​ตา​เรือ เดือน​แดกดัน​กลับ​เป็น​ผู้ชาย​ประสา​อะไร​เดิน​ชน​ผู้หญิง​ไม่​ขอโทษ​สัก​คำ

สุด​เขต​จำ​เสียง​เธอ​ได้ เพิ่ง​พูด​โทรศัพท์​ด้วย​กัน​เมื่อกี้ เดือน​ก็​จำ​เสียง​เขา​ได้​เช่น​กัน จังหวะ​นั้น เดือน​เหยียบ​ซอง​ใส่​เอกสาร​ของ​สุด​เขต​โดย​ไม่​ตั้งใจ เสียง​ดัง​กร๊​อบ สุด​เขต​ตกใจ​ ผลัก​เดือน​ออก​คว้า​ซอง​มา​เปิด​ดู เห็น​แผ่น​ซี​ดี​ข้าง​ใน​หัก​สอง​ท่อน โวยวาย​อุตลุด เดือน​ตัด​รำคาญ​ขอรับ​ผิด​ชอบ​เอง จะ​ไป​หา​แผ่น​ใหม่​มา​คืนให้

“อวดดี ฉัน​ก็​อยาก​จะ​รู้​เหมือน​กัน​ว่า​น้ำหน้า​อย่าง​เธอ​จะ​ทำ​อะไร​ได้” สุด​เขต​ตะโกน​ไล่​หลัง...

เดือน​โทร.​ขอ​อนุญาต​นพ​ใช้​ห้อง​อัด เพื่อ​ทำ​ซี​ดี​ใหม่​ แทน​แผ่น​เก่า​ที่​หัก​โดย​ไม่​รู้​ว่า​สิ่ง​ที่​ตน​เอง​ทำ​นั้น​ใช้​แทน​กัน​ไม่ได้ แต่​ด้วย​ความ​ตั้งใจ​และ​มุ่ง​มั่น ทำให้​สุด​เขต​พึง​พอใจ​หญิง​สาว​มาก แต่​ยัง​คง​วาง​ฟอร์ม​เช่น​เคย

“เอาเป็นว่า​ถ้า​เธอ​อยาก​ไถ่​โทษ​ที่​ทำ​งาน​ฉัน​พัง อย่าง​นั้น​มา​เป็น​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​ฉัน​จนกว่า​ฉัน​จะ​หา​คน​ใหม่​ได้ มัน​อาจจะ​ยาก​กว่า​งาน​รับ​โทรศัพท์​ที่​เธอ​เคย​ทำ แต่​ฉัน​จะ​ลอง​ให้โอกาส​เธอ​ดู”

“แต่​ฉัน​รับปาก​คุณ​นพ​แล้ว​ว่า​จะ​ทำ​งาน​นี้”

“ถ้า​เธอ​กลัว​พ่อ​ฉัน​จะ​ว่า ฉัน​จะ​บอก​พ่อ​เอง นอก​เสีย​จาก​เธอ​ไม่​อยาก​ทำ​เพราะ​รู้​ว่า​ทำ​ไม่ได้...ถ้า​อย่าง​นั้น​ก็​ขอโทษ​ที่​พูด​ไม่​ดี​กับ​ฉัน แล้ว​ฉัน​จะ​ยก​โทษ​ให้”

“ใคร​บอก​ว่า​ฉัน​ทำ​ไม่ได้”

“ถ้า​อย่าง​นั้น​ฉัน​ก็​ถือว่า​เธอ​รับปาก นับ​แต่​วัน​นี้​เป็นต้น​ไป ​เธอ​เป็น​ผู้จัดการ​คน​ใหม่​ของ​ฉัน” สุด​เขต​เห็น​เดือนอ้าปาก​จะ​เถียง ชี้​หน้า​ปราม​ไม่​ให้​พูด “เป็น​ผู้จัดการ​ฉัน...กฎ​ข้อ​แรก​คือ​ห้าม​ขัดใจ”

เดือน​ฮึดฮัด ขณะ​ที่สุด​เขต​แอบ​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์​ที่​แกล้ง​หญิง​สาว​สำเร็จ

ooooooo

วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​พัฒนา​ขึ้น​เป็น​ลำดับ แถม​ได้​บัว​ผัน นัก​ร้อง​วัย​ใส​ลูกศิษย์​ชั้น ม.3 ของ​พิณ​มา​เป็น​นัก​ร้อง​นำ​ฝ่าย​หญิง​คู่​กับ​แคน​ทำให้​วง​มี​สีสัน​มาก​ขึ้น หลังจาก​ฝึก​ซ้อม​กัน​อย่าง​หนัก วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​เปิด​แสดง​สด​ครั้ง​แรก​ที่​เวที​ริม​แม่น้ำ​มูล ชาว​บ้าน​มา​ดู​กัน​ล้นหลาม

พอ​จบ​เพลง​สุดท้าย​ผู้​ฟังลุก​ขึ้น​ตบมือ​เกรียว แคน บัวผัน บุญ​เหลือ บุญ​หลาย​ และ​ลูก​วง​โค้ง​คำนับ​คน​ดู​อย่าง​ภาคภูมิ​ใจ มี​ชาว​บ้าน​คน​หนึ่ง​ตะโกน​ขึ้น​ว่า “เอา​อีกๆ” คนดูพากันขานรับ​เสียง​ดัง​กระหึ่ม คำ​แป​ง​ซาบซึ้ง​ใจ​กลั้น​น้ำตา​ไม่​อยู่ พิณ​ยกนิ้ว​แม่​โป้ง​ให้​บัว​ผัน​ซึ่ง​ยกนิ้ว​โป้ง​ตอบ​ครู​พิณ​เช่น​กัน...

ศรี​ไพร​แข็ง​ขืน​อยู่​ใน​ห้อง​ขัง​ได้​ไม่​กี่​คืน ยอม​สำนึก​ผิด ขอโทษ​พ่อ​ของ​เขา​และ​สัญญา​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นี้​อีก พ่อ​จะ​ให้​ทำ​อะไร​ยอม​ทุก​อย่าง​ขอ​ให้​ประกัน​ตัว​เขา​ออก​จาก​ที่​นี่ เถ้าแก่​เส็ง​สั่ง​ให้​อ่อน​ทา​ไป​จัดการ​เรื่อง​เอกสาร​ประกัน​ตัว จาก​นั้น เขา​พา​ลูก​ชาย​หัวแก้วหัวแหวน​ไป​ยัง​ร้าน​คาราโอเกะ​ของ​เขา

“อั๊ว​อ​ยาก​ให้​ลื้อ​ช่วย​งาน​อั๊ว แล้วงานแรกที่อั๊วจะให้ทำ ก็คือดูแลร้านนี้”

“ถ้าเตี่ยต้องการแค่คนคุมร้าน ทำไม​ไม่​ไป​จ้าง​คน​อื่น ทำไม​ต้อง​ให้​อั๊ว​ทำ​ด้วย”

“เพราะ​ธุรกิจ​ริ​งๆของ​ที่​นี่​มัน​ไม่​ใช่​อย่าง​ที่​ลื้อ​เห็น​นะ​สิ”

ศรี​ไพร​มอง​พ่อ​งงๆ ทันใดนั้น มีเสียง​กรีด​ร้อง​ของ​ผู้หญิง​ดัง​ขึ้น​จาก​หลัง​ร้าน ศรี​ไพร​หัน​ไป​มอง​ตาม​เสียง​เห็น​เด็กหญิง​หน้าตา​ดี​อายุ​ประมาณ 15 ปี​วิ่ง​ออก​มา ผลัก​เถ้า​แก่​เส็ง​ล้ม​กระแทก​โต๊ะ​แล้ว​วิ่ง​หนี​ไม่​สนใจ​จะ​หัน​มา​มอง​ด้วย​ซ้ำ ศรี​ไพร​รีบ​เข้าไป​ดู​พ่อ​เห็น​ไม่​เป็น​อะไร วิ่ง​ตาม​จะ​ไป​เอาเรื่อง​เด็กหญิง​คน​นั้น​จน​ทัน กระชาก​แขน​มา​ตบ​คว่ำ เด็กหญิง​ยกมือ​ไหว้ปลกๆ ด้วย​ความ​หวาด​กลัว อ้อนวอน​อย่า​ทำร้าย​ตน​เลย

“คน​ที่​กล้า​ลองดี​กับ​ฉัน​มัน​ต้อง​ตาย” ศรี​ไพร​พูด​จบ ยก​เท้า​จะ​ถีบ​หน้า​เด็กหญิง เถ้า​แก่​เส็ง​ร้อง​ห้าม​ไว้​ทัน ​ศรี​ไพร​งง ไม่​เข้าใจ​พ่อ​จะ​ห้าม​ทำไม มีเสียง​ดัง​ขึ้น​จาก​ด้าน​หลัง

“ถ้า​หน้า​มัน​ชํ้า...อั๊ว​จะ​จ่าย​แค่​ครึ่ง​เดียว”

ศรี​ไพร​หัน​ไป​มอง​ตาม​เสียง เห็น​นายหน้า​ค้า​เด็ก​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​จาก​กรุงเทพฯ​ยืน​เต๊ะจุ๊ย​อยู่ ชาย​คน​นั้น​ลาก​เด็กหญิง​ไป​รวม​ไว้​กับ​เด็ก​คน​อื่นๆที่​กำลัง​ต่อ​แถว​รอ​ขึ้น​รถ เถ้าแก่​เส็ง​เดิน​เข้า​มา​หา​ลูก​ชาย

“คราว​นี้​เข้าใจ​หรือ​ยัง​ว่า​ทำไม​อั๊ว​ถึง​อยาก​ให้​ลื้อ​ทำ​งาน​นี้”

“แค่​ฉันทะ​เลาะ​กับ​ไอ้​แคน ​เตี่ย​โกรธ​ฉัน​แทบ​ตาย แต่​เตี่ย​กลับ​มา​บอก​ให้​ฉัน​ทำ​เรื่อง​ผิด​กฎหมาย​นี่​นะ”

“ปาก​เสีย ผิด​กฎหมาย​ที่ไหน​อั๊ว​แค่​เป็น​นายหน้า​หา​งาน​ให้​พวก​มัน​ทำ พอ​มัน​ไป​ถึง​กรุงเทพฯ​แล้ว​มัน​จะ​ทำ

อะไร​ก็​เรื่อง​ของ​มัน...หรือ​ว่า​แก​ไม่​อยาก​ทำ​งาน​นี้”

ศรี​ไพร​ก็​แค่​บ่น​ไป​อย่าง​นั้น​เอง เถ้าแก่​เส็ง​พอใจ​ที่​ลูก​รับ​งาน​นี้​ไป​ดูแล เพราะ​เขา​จะ​ได้​มี​เวลา​ไป​คุม​เรือ​ดูด​ทราย​ได้​เต็มที่ นายหน้า​เอา​เงิน​มา​ยื่น​ให้ เถ้าแก่​เส็ง​สงสัย​ทำไม​น้อย​นัก

“ก็​นอกจาก​อีนัง​เด็ก​คน​นั้น​แล้ว​ไม่​เห็น​มี​ใคร​หน้าตา​ดี​อีก​เลย จะ​ขาย​ก็ได้​แค่​แรงงาน​สวะ”

เถ้าแก่​เส็ง​หัน​มา​ถาม​อ่อน​ทา ช่วง​นี้​เด็ก​เพิ่ง​จบ ​ม.3ไม่​ใช่​หรือ แล้ว​มัน​หายหัว​ไป​ไหน​หมด

ooooooo

หลัง​เวที​ริม​แม่น้ำ​มูล บัว​ผัน​พา​เพื่อน​หน้าตา​สะสวย​รุ่น​ราว​คราว​เดียวกัน​มา​ขอ​คำ​แป​ง​เข้า​ร่วม​วง​ดนตรี​ด้วย แต่​พวก​เด็กๆร้องเพลง​ไม่​เป็น​สัก​คน พิณ​จำ​ได้​ว่า​วิทยาลัย​นาฏศิลป์​เคย​มา​สอน​พวก​นี้​ฟ้อน ถ้า​ให้​เป็น​นาง​ไห​คง​พอ​ทำได้ บุญ​หลาย​กับ​บุญ​เหลือ​ตา​โต​ด้วย​ความ​ดีใจ​ที่​จะ​มี​เด็ก​สาว​หน้าตา​ดีๆมา​ร่วม​วง  คำ​แป​ง​ลังเล

เด็กๆช่วย​กัน​อ้อนวอน “ถ้า​ครู​ให้​พวก​เรา​เป็น​ เรา​จะ​ได้​มี​งาน​ทำ​ไม่​ต้อง​ไป​ทำ​งาน​โรง​งาน​ยัง​ไง​จ๊ะ”

“ฉัน​ก็​จะ​เรียน​ไป​ด้วย​ทำ​งาน​ไป​ด้วย...แม่​ครู​รับ​พวก​ฉันนะ”

คำ​แป​ง​เห็น​ความ​มุ่ง​มั่น​ของ​เด็ก​แล้ว​ปฏิเสธ​ไม่​ลง บัว​ผัน​ กับ​ผอง​เพื่อน​ส่งเสียง​เฮ​ด้วย​ความ​ดีใจ...

ด้าน​หน้า​เวที คน​ดู​เริ่ม​ทยอย​กัน​กลับ​บ้าน ทอง​สา​บ่น​กับ​กิ๊บ​และ​เชอร์​รี่​เพื่อน​สก๊อต​ที่​พา​มา​ดู​การ​แสดง​ว่า​นี่​ไม่​ใช่​ คอนเสิร์ต​อย่าง​เพื่อน​ว่า​สัก​หน่อย แต่​เป็น​วง​หมอลำ​ชัดๆ กิ๊บ​ยืนยัน​วง​นี้​ดัง​ที่สุด

“แหวะ​บ้านนอก...ทีหลัง​อย่า​พา​ฉัน​มา​ดู​อะไร​แบบ​นี้​อีก​นะ ฉัน​รับ​ไม่ได้” ทอง​สา​เดิน​สะบัด​ออก​ไป แต่​เหลือบ​เห็น​หนุ่ม​หล่อ​คน​หนึ่ง​ยืน​คุย​กับ​กลุ่ม​เด็ก​สาว​อยู่​ข้าง​เวที หัน​มา​ถาม​กิ๊บ​ว่า​ใคร พอ​รู้​ว่า​เป็น​พิณ​เด็ก​วัด​ที่​ไม่​มี​พ่อ​มี​แม่​คน​นั้น ทอง​สา​จำ​ได้ ยิ้ม​เจ้าเล่ห์​ ปรี่​เข้าไป​หาทิ้ง​เพื่อน​หน้าตา​เฉย กิ๊บ​กับ​เชอร์​รี่​รีบ​วิ่ง​ตาม...

ทอง​สา​แกล้ง​เดิน​ชน​พิณ​แล้ว​อ่อย​เหยื่อ​เต็มที่ ถึง​ขนาด​ชวน​ขึ้น​มอเตอร์ไซค์​ไป​บ้าน​เธอ​ด้วย​กัน พิณ​ไป​ไม่ได้ มี​งาน


ต้อง​เคลียร์​อีก​หลาย​อย่าง และ​ยัง​ต้อง​อยู่​ฉลอง​ความ​สำเร็จ​กับ​เพื่อน​ร่วม​วง แล้ว​ผละ​จาก​มา​อย่าง​ไม่​สนใจ ทอง​สา​หน้า​แตก​หมอ​ไม่​รับ​เย็บ เจ็บใจ​เดิน​กระฟัดกระเฟียด​มา​ที่​รถ​มอเตอร์ไซค์

“เป็น​ที่​กรุงเทพฯ​หน่อย​ไม่ได้ อ่อย​ขนาด​นี้​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​มี​ได้เสีย”

กิ๊บ​เตือน​ทอง​สา​อย่า​เสีย​เวลา​กับ​พิณ​เลย เขา​มี​แฟน​แล้ว​ชื่อ​เดือน เป็น​ลูก​ของ​ลุง​บุญ​กับ​ป้า​เพ็ง​ ได้​ข่าว​ว่า​ทั้ง​คู่รัก​กัน​มาก พิณ​คง​ไม่​เปลี่ยนใจ​ง่ายๆหรอก ทอง​สา​วี​น​แตก

“นี่​เธอ​จะ​บอก​ว่า​ฉัน​ไม่​มี​ทาง​สู้​อี​เดือน​ดำ​งั้น​หรือ ฉัน​เพิ่ง​กลับ​มา​จาก​กรุงเทพฯนะ ​แถม​ยัง​สวย​ขนาด​นี้ มัน​ต่างหาก​ที่​ต้อง​ทำใจ​ที่​เจอ​คู่แข่ง​อย่าง​ฉัน คอย​ดู​ฉัน​จะ​เอา​พิณ​มา​เป็น​ของ​ฉัน​ให้​ได้” ทอง​สา​สีหน้า​เอาจริง...

ตก​เย็น ทอง​สา​สืบ​รู้​ว่า​พิณ​กับ​เพื่อนๆมา​ฉลอง​กัน​ที่​บ้าน​คำ​แป​ง หอบ​เหล้า​นอก​ติดมือ​มา​ด้วย อ้าง​เถ้าแก่​เส็ง​ฝาก​มา​ให้​แทน​คำ​ขอโทษ​ที่​ศรี​ไพร​ทำ​ไม่​ดี​กับ​ทุก​คน แคน​ไม่​อยาก​ได้ บอกปัด​ที่​นี่​ไม่​มี​ใคร​ดื่ม​เหล้า แต่​ทอง​สา​คะยั้นคะยอ​ให้​รับ​ไว้ คำ​แป​งอ​ยาก​ให้​เรื่อง​ขุ่น​ข้อง​นี้​จบๆไป ขอร้อง​แคน​ให้อภัย​ศรี​ไพร แคน​ไม่​ยอม​ญาติ​ดี​กับ​พวก​นี้​เด็ดขาด คว้า​มือ​คำ​หล้า​ออก​ไป พิณ​เห็น​ทอง​สา​หน้า​เศร้า รีบ​เอ่ย​ปาก​ขอโทษ​เธอ​แทน​แคน

เข้า​ทาง​ทอง​สา​ทันที “งั้น​พิณ​ก็​ช่วย​รับ​เหล้า​ขวด​นี้​ไว้​หน่อย​สิ คิด​เสีย​ว่า​เป็น​คำ​ขอโทษ”

คำ​แป​ง​พยักพเยิด​ให้​พิณ​รับ​ไว้ พิณ​รับ​เหล้า​มา​อย่าง​ลำบาก​ใจ ทอง​สา​ยิ้มแฉ่ง เชิญ​ทุก​คน​ร่วม​ดื่ม​ด้วย​กัน เจ้ากี้เจ้าการ​ชง​เหล้า​แจก ไม่​นาน​นัก ชาว​คณะ​ต่าง​เมา​ปลิ้น คำ​แป​งม​อง​สภาพ​ลูก​วง​ตัว​เอง ก่อน​จะ​ส่าย​หน้า​อย่าง​เอือมระอา ทอง​สา​จะ​ชง​เหล้า​ให้​พิณ​อีก​แก้ว ชาย​หนุ่ม​ส่าย​หน้า พรุ่งนี้​เขา​มี​คุม​สอบ​แต่​เช้า​แล้ว​ลุก​ขึ้น​จะ​กลับ แต่​ด้วย​ความ​เมามาย ถึง​กับ​เซ​หัว​ทิ่ม ทอง​สา​เข้าไป​ช่วย​ประคอง

“เมา​ขนาด​นี้ เดี๋ยว​ฉัน​ไป​ส่ง​ดี​กว่า” ทอง​สา​ยิ้ม​พอใจ​แผนที่​วาง​ไว้​สำเร็จ​ไป​อีก​ขั้น

ครู่​ต่อ​มา ทอง​สา​พยุง​พิณ​เข้า​มา​ที่​เตียง​นอน​ภายใน​ห้อง​พัก​ของ​เขา แกล้ง​ทำ​เสียหลัก​ดึง​พิณ​ล้ม​ลง​บน​เตียง​ด้วย​กัน พิณ​คร่อม​อยู่​บน​ร่าง​ของ​หญิง​สาว ​ทั้ง​สอง​มอง​หน้า​กัน​นิ่ง ทอง​สา​ทำ​อิดออด​พอ​เป็น​พิธี ขณะ​ที่​พิณ​เห็น​หน้า​ทอง​สา​เป็น​เดือน พึมพำ​ชื่อ​เธอ​เบาๆ ทอง​สา​ขัดใจ​เล็กๆที่​เขา​เรียก​ชื่อ​คน​อื่น ก่อน​ยัก​ไหล่​ไม่​สนใจ หลับตา​พริ้ม​ยื่น​ปาก​ให้​จูบ แต่​พิณ​กลับ​เมา​หลับ​ไป​เสีย​ก่อน ทิ้ง​ทอง​สา​ให้​อารมณ์​ค้าง​อยู่​อย่าง​นั้น

ooooooo

เช้า​วัด​ถัด​มา คำ​หล้า​ทั้ง​ตื่นเต้น​ทั้ง​ดีใจ​มาก​ที่​ได้​รับ​จดหมาย​จาก​เดือน เมื่อ​คืน​นี้ เธอ​กับ​พิณ​เพิ่ง​บ่น

ถึง​เดือน​ที่​ไม่​ส่งข่าว​มา​หา คำ​หล้า​ผลุนผลัน​ออก​จาก​บ้าน​พร้อม​จดหมาย...

ขณะ​เดียวกัน ขุนทอง​ทำ​ความ​สะอาด​โรงเรียน​มา​ถึง​หน้า​ห้อง​พัก​พิณ​ก็​เปิด​ประตู​จะ​เข้าไป​กวาด​ห้อง​ให้​เหมือน​เช่น​ทุก​วัน แต่​ต้อง​ตกใจ​ที่​เห็น​พิณ​กับ​ทอง​สา​นอน​อยู่​บน​เตียง​ใน​สภาพ​เปลือย​เปล่า​มี​ผ้า​ห่ม​คลุม​แค่​อก ขุนทอง​รีบ​ปิด​ประตู​หัน​มา​เจอ​ครู​ตะวัน​ที่มา​ตาม​หา​พิณ พอ​รู้​ว่า​พิณ​อยู่​ใน​ห้อง ​ครู​ตะวัน​เปิด​ประตู​จะ​เข้าไป​หา

แต่​ขุนทอง​รีบ​ดึง​ประตู​ปิด ครู​ตะวัน​มอง​หน้า​ถาม​ว่า

มี​อะไร ขุนทอง​ส่าย​หน้า ครู​ตะวัน​เปิด​ประตู​จะ​เข้าไป​อีก ขุนทอง​ก็​ดึง​ปิด​อีก ทั้ง​สอง​คน​ยื้อ​ประตู​กัน​ไป​มา สุดท้าย​ขุนทอง​ดึง​ประตู​ปิด​แรง​ไป​หน่อย​เสียง​ดัง​ปัง

พิณ​นอน​หลับ​อยู่​สะดุ้ง​ตื่น ได้ยิน​เสียง​ครู​ตะวัน​ด่า​ขุนทอง​อยู่​หน้า​ห้อง พิณ​พลิก​ตัว​มา​เจอ​ทอง​สา​นอน​ร้องไห้​กระซิกๆอยู่ ตกใจ​ลุก​พรวด ถาม​ว่า​มา​อยู่​ที่​นี่​ได้​อย่างไร ทอง​สา​บีบน้ำตา​ปั้น​เรื่อง​โกหก​ว่า​พิณ​ขอ​ให้​เธอ​มา​ส่ง​ที่​ห้อง แล้ว​ใช้​ กำลัง​ปลุกปล้ำ​เธอ ถึง​พิณ​จะ​เมามาย แต่​เขา​ไม่​มี​ทาง​ทำ​อย่าง​ที่​ทอง​สา​พูด​แน่นอน

“พูด​อย่าง​นี้​จะ​ไม่​รับผิดชอบ​ใช่​ไหม...ได้” ทอง​สา​ว่า​แล้ว​ลุก​ขึ้น​ใส่​เสื้อ​ผ้า “ฉัน​จะ​ประกาศ​ให้​รู้​กัน​ทั้ง​โรงเรียน​ว่า​คน​อย่าง​ครู​พิณ​ไม่​มี​ความ​รับผิดชอบ”

พิณ​ร้อง​ห้าม​เสียงหลง​กระชาก​แขน​ทอง​สา​ไว้​จน​เสียหลัก​ล้ม​ลง​บน​เตียง​ด้วย​กัน​ทั้ง​คู่ เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​ครู​ตะวัน​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ใน​ห้อง เห็น​พิณ​กำลัง​คร่อม​ทอง​สา​อยู่​ก็​ตกใจ ทอง​สา​ได้ที​รีบ​ผลัก​พิณ​ออก​แล้ว​วิ่ง​ไป​หา​ครู​ตะวัน​ใน​สภาพ​เสื้อ​ผ้า​หลุดลุ่ย คร่ำครวญ​ว่า​ถูก​พิณ​ข่มขืน​และ​ยัง​ขู่​ไม่​ให้​เธอ​บอก​ใคร ถ้า​ครู​ตะวัน​ไม่​ช่วย​เธอ​จะ​ตาย​ให้​ดู ครู​ตะวัน​ปลอบ​ให้​ใจเย็นๆจะ​ให้​ช่วย​อะไร​ก็​บอก​มา

ทอง​สา​แอบ​ยิ้ม​ก่อน​ตีหน้า​เศร้า บีบน้ำตา​สุด​ฤทธิ์ “ให้​พี่​พิณ​ส่ง​ผู้ใหญ่​ไป​ผูก​ข้อ​มือ​ฉัน...แต่​ถ้า​พี่​พิณ​ไม่​ยอม​รับผิดชอบ ฉัน​ก็​ขอ​ตาย​ดี​กว่า​ทน​อดสู​เป็น​ขี้ปาก​ชาว​บ้าน​ให้​คน​เขา​ดูแคลน”

ครู​ตะวัน​หลง​เชื่อ หัน​ไป​ด่า​พิณ​​เป็น​ชุด จังหวะ​นั้น คำ​หล้า ​มา​ถึง​พอดี ถาม​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร​กัน พอ​รู้​เรื่องราว​ที่​เกิด​ขึ้น เธอ​ปราด​เข้าไป​จิกหัว​ทอง​สา​ตบ​ไม่​เลี้ยง ครู​ตะวัน ขุนทอง​กับ​พิณ​ต้อง​ช่วย​กัน​กัน​คำ​หล้า​ไว้ คำ​หล้า​ไม่​เชื่อ​เรื่อง​ที่​ทองสา​กล่าว​อ้าง พี่​พิณ​ต่างหากที่​เป็น​ฝ่าย​ถูก​นัง​ผู้หญิง​หน้าด้าน​คน​นี้​มอม​เหล้า เมื่อ​คืน​นี้​ทอง​สา​เอา​เหล้า​ไป​ให้​ที่​งาน​ฉลอง​แต่​ไม่​มี​ใคร​อยาก​กิน มัน​ก็​คะยั้นคะยอ​ให้​รับ​ไว้

“พี่​พิณ​บอก​ครู​ไป​สิ​ว่า ที่​ฉัน​พูด​เป็นความ​จริง พี่​รัก​เดือน พี่​ไม่ได้​มี​อะไร​กับ​มัน”

พิณ​หนักใจ ด้วย​ความ​เป็น​ลูกผู้ชาย​ถึง​เขา​จะ​จำ​เหตุการณ์​เมื่อ​คืน​ไม่ได้ แต่​เขา​ก็​ปฏิเสธ​ไม่ได้​ว่า​ทำให้​ทอง​สา​เสียชื่อ​เสียง ดังนั้น เขา​ต้อง​รับผิดชอบ คำ​หล้า​ผิดหวังทำท่า​จะ​ร้องไห้

“พี่​รู้​ไหม​ทำไม​ฉัน​ถึง​มา​หา​พี่​แต่​เช้า เพราะ​เดือน​มัน​เขียน​จดหมาย​มา​หา​ฉัน มัน​ถาม​ถึง​พี่ มัน​คิดถึง​พี่ แต่​เวลา​แค่​ไม่​กี่​วัน​พี่​กลับ​นอกใจ​มัน” คำ​หล้า​พูด​จบ ปา​จดหมาย​ของ​เดือน​ใส่​หน้า​พิณ แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป พิณ​ตะลึง​หยิบ​จดหมาย​ขึ้น​มา​ดู เห็น​ชื่อ​เดือน​ที่​ช่อง​ผู้​ฝาก ใช้​นิ้ว​ลูบ​เบาๆด้วย​ความ​คิดถึง...

จาก​นั้น พิณ​เอา​จดหมายมา​นั่ง​อ่าน​ใต้​ต้น​คู​นริมแม่​น้ำ​ต้น​เดิม ได้​รู้​ว่า​ระหว่าง​รอ​เข้า​เรียน​มหาวิทยาลัย ​เดือน​ได้​งาน​พิเศษ​ทำ พิณ​ละ​สายตา​ไป​ยัง​ผืน​น้ำ​เบื้องหน้า​ ก่อน​จะ​อ่าน​จดหมาย​ต่อ

“แล้ว​พี่​พิณ​เป็น​อย่างไร​บ้าง คง​ได้​เป็น​ครู​อย่าง​ที่​เขา​ฝัน​ไว้​สิ​นะ ฉัน​อด​ดีใจ​ด้วย​ไม่ได้​จริงๆ...ทุก​คืน​ก่อน​นอน​ฉัน​จะ​สวด​มนต์​ไหว้​พระ​ขอ​ให้​เขา​มี​ความ​สุข มี​ชีวิต​ที่​ดี​อย่าง​ที่​หวัง​ไว้ ฉัน​ก็​คง​ทำได้​แค่​นี้ เฝ้า​มอง​เขา​อยู่​ห่างๆแค่​ได้​รู้​ว่า​เขา​มี​ความ​สุข ฉัน​ก็​มี​ความ​สุข​แล้ว” พิณ​อ่าน​ถึง​ตรง​นี้ เห็น​เหมือน​คราบ​น้ำตา​หยด​เปื้อน​หมึก​เป็น​ดวง  เขา​เอา​มือ​ลูบไล้​เบาๆรับ​รู้​ถึง​ความ​เศร้า​ของ​หญิง​คน​รัก​ด้วย​หัวใจ​ปวดร้าว

ooooooo

เดือน​ได้​รับ​จดหมาย​ฉบับ​หนึ่ง​ตั้งแต่​ก่อน​ออก​จาก​บ้าน กว่า​จะ​เคลียร์​งาน​เสร็จ​ก็​ใกล้​เที่ยง​ถึง​ได้​มี​เวลา​ว่าง​เปิด​อ่าน มีเสียง​โทรศัพท์​ดัง​ขัดจังหวะ เดือน​เอา​จดหมาย​เหน็บ​ไว้​ใน​สมุด​คิว​งาน ก่อน​รับ​สาย

“สวัสดี​ค่ะ ติดต่อ​งาน​โฆษณา​นม​เปรี้ยว​หรือ​คะ สุด​เขต​มี​คิว​คอนเสิร์ต​ต่าง​จังหวัด​จนถึง​สิ้น​เดือน​เลย​ค่ะ”

“เลื่อน​งาน​อื่น​ไป​ก่อน​ไม่ได้​หรือ​คะ ลูกค้า​อยาก​ได้​น้อง​เขต​มาก เรียก​เท่า​ไหร่​ก็ได้” เอเจนซี่อ้อนวอน

“แต่​ว่า​คิว​ไม่ได้​จริงๆเอา​ไว้​โอกาส​หน้า​แล้วกัน​นะ​คะ... สวัสดี​ค่ะ” เดือน​วาง​สาย​แล้ว​หยิบ​จดหมาย​ขึ้น​มา​อ่าน​ต่อ​จน​จบ เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​สุด​เขต​เดิน​หน้า​หงิก​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ทำ​งาน​โวยวาย​เรื่อง​ที่​เธอ​ปฏิเสธ​งาน​ถ่าย​โฆษณา​นม​เปรี้ยว เดือน​ไม่​รู้​โฆษณา​ชิ้น​นี้​จะ​สำคัญกับ​เขา​มาก

“แล้ว​ทำไม​ไม่​ถาม มัว​แต่​นั่ง​อ่าน​จดหมาย​บ้าๆนี่​อยู่​ล่ะ​สิ” สุด​เขต​ดึง​จดหมาย​ไป​จาก​มือ​เดือน หญิง​สาว​พยายาม​ขอ​คืน นอกจาก​เขา​จะ​ไม่​ให้​ยัง​ฉีก​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย​โยน​ทิ้ง​ถัง​ขยะ เดือน​โกรธ​ตบ​หน้า​เขา​อย่าง​แรง

“คุณ​ทำ​อย่าง​นี้​กับ​จดหมาย​พ่อ​แม่​ฉัน​ได้​อย่างไร” เดือน​พูด​จบ​วิ่ง​ร้องไห้​ออก​จาก​ห้อง สวน​กับ​นพ​และ​มาลัย พ่อ​แม่​ของ​สุด​เขต​ที่​ผลัก​ประตู​เข้า​มา​พอดี สอง​ผัว​เมีย​มอง​ตาม​เดือน​งงๆพอได้​ฟัง​เรื่องราว​ทั้งหมด นพ​ตำหนิ​ลูก​ชาย​อย่าง​แรง มาลัย​เล่า​ให้​ลูก​ฟัง​ว่าที่​เดือน​ต้อง​มา​ทำ​งาน​ที่​นี่​ก็​เพราะ​แม่​ของ​เธอ​ป่วย​เป็น​มะเร็ง
“ลูก​ลอง​คิดดู​สิ หนู​เดือน​จะ​รู้สึก​ยัง​ไง​ที่​ต้อง​จาก​แม่​มา​ทั้ง​ยัง​เป็น​ห่วง แล้ว​ยัง​มา​เจอ​ลูก​ทำ​อย่าง​นี้​อีก”

“ลูก​มี​โอกาส​ที่​ดี​ใน​ชีวิต​มาก​กว่า​คน​อื่น อย่า​ใช้​โอกาส​นั้น​เหยียบย่ำ​ทำร้าย​หัวใจ​ใคร​นะ​ลูก”

สุด​เขต​ทบทวน​คำ​พูด​ของ​พ่อ​กับ​แม่​แล้วคิด​ได้ ยืน​มอง​เศษ​จดหมาย​ใน​ถัง​ขยะ​อย่าง​สำนึก​ผิด...

คืน​วัน​เดียวกัน เดือน​เอาแต่​นั่ง​ร้องไห้​อยู่​ใน​ห้อง​นอน​ตัว​เอง​อย่าง​ท้อแท้​หมด​กำลังใจ ​ดี​ที่​ได้​อัญชลี​คอย​ปลอบโยน​และ​พูด​ให้​กำลังใจ จน​เดือน​มี​แรง​ฮึดสู้​อีก​ครั้ง

ooooooo

เดือน​มา​ถึง​โต๊ะ​ทำ​งาน​แต่​เช้า สะดุดตา​กับ​อะไร​บาง​อย่าง หยิบ​สมุด​จด​คิว​งาน​ขึ้น​มา​เปิด​ดู เห็น​จดหมาย​ตัว​เอง​ซึ่ง​ถูก​ฉีก​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย​เรียง​ต่อ​กัน​อย่าง​เรียบร้อย​ด้วย​สก๊อตเทป เดือน​บ่น​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ​ว่า​ใคร​ทำให้ แต่​สุดท้าย​เธอ​ก็​รู้​ว่า​เป็น​สุด​เขต​นั่นเอง​ที่นั่ง​หลัง​ขด​หลัง​แข็ง​ติด​จดหมาย​พวก​นั้น...

ใน​เวลา​ต่อ​มา เดือน​ได้​รับ​จด​หมาย​จาก​พิณ​รีบ​เปิด​อ่าน จึง​ได้​รู้ความ​จริง วัน​นั้น​ พิณ​ไม่ได้​ไป​รายงาน​ตัว​พยายาม​ปั่น​จักรยาน​กลับ​มา​หา​เดือน​เพื่อ​จะล่ำลา แต่​ไม่ทัน

“พี่​ไม่​อยาก​ให้​เดือน​นึก​น้อยใจ​หรือ​ท้อแท้​ใจ​ใน​วาสนา อยาก​ให้​เดือน​กลับ​มา​เป็น​คน​เข้มแข็ง​เหมือน​เดิม ​ตั้งใจ​เรียน​หนังสือ​ให้​จบ​เร็วๆ อย่า​นึก​กังวล​กับ​สิ่ง​ใด ส่วนตัว​พี่​ก็​มุ่ง​มั่น​เป็น​ครู​ให้​ได้​ตาม​ใฝ่ฝัน​เหมือน​กัน”

เดือน​อ่าน​จดหมาย​จบ เผลอ​ยิ้ม​ออก​มา​อย่าง​มี​ความ​สุข...

วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ได้​รับ​ความ​นิยม​ไป​ทั่ว ทุก​ครั้ง​ที่​ขึ้น​แสดง​บน​เวที คน​ดู​ต่าง​เซิ้ง​ตามอย่าง​สนุกสนาน​วัน​นี้​ก็​เช่น​กัน คำ​แป​ง​กับ​พิณ​เห็น​คน​ดู​มี​ความ​สุข​ก็​พลอย​รู้สึก​ดี​ไป​ด้วย ไม่ทัน​สังเกตเห็น​ศรี​ไพร​กับ​สมุน​ยืน​มอง​การ​แสดง​ของ​พวก​ตน​​อย่า​งมา​ด​ร้าย พอ​เห็น​คน​ดู​ลุก​ขึ้น​ตบมือ​เกรียว​เมื่อ การ​แสดง​จบ ศรี​ไพร​แทบ​อกแตก​ตาย​ด้วย​ความ​ริษยา​ที่​เห็น​ความ​ก้าวหน้า​อย่าง​รวดเร็ว​ของ​วง​ดนตรี​คณะ​นี้...

ครู่​ต่อ​มา แคน​เข้า​มา​หลัง​เวที เห็น​ศรี​ไพร​กับ​สมุน​ยืน​อยู่​กับ​คำ​แป​ง​และ​พิณ มอง​มา​ทาง​เขา​ด้วย​ท่าทาง​ยียวน​กวน​ประสาท  แคน​ไม่​พอใจ​เดิน​เข้าไป​ถาม​ศรี​ไพร​ว่า​มา​ทำไม

คำ​แป​งยกมือ​เป็น​เชิง​ปราม​แคน​ให้​ใจเย็นๆ

“ฉัน​มา​แสดง​ความ​ยินดี​ที่​วง​ของ​แก​โด่งดัง​ขนาด​นี้”

“เอา​ความ​หวัง​ดี​ของ​แก​กลับ​ไป​ซะ แล้ว​อย่า​มา​เหยียบ​ที่​นี่​อีก”

“ฉัน​ขอ​ให้​เรื่อง​บาดหมาง​ใน​อดีต​ของ​เรา​จบ​ลง​แค่​นี้”

แคน​ยัง​โกรธ​ไม่​หาย​เข้าไป​กระชาก​คอเสื้อ​ศรี​ไพร​จะ​เอาเรื่อง แต่​เขา​กลับ​ไม่​สู้ แคน​ขัดใจ​มาก​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร ได้​แต่​ผลัก​เขา​ออก  ศรี​ไพร​จัด​เสื้อ​ให้​เข้าที่  อวย​พร​ให้​คำ​หล้า​กับ​แคน​รัก​กัน​นานๆ ส่วน​เขา​ยอม​รับ​สภาพ​ได้​แล้ว​ที่​คำ​หล้า​เลือก​แคน​ไม่​ใช่​เขา  แล้ว​บอก​ลา​ทุก​คน  คำ​หล้า​มอง​ตาม​ศรี​ไพร รู้สึก​สังหรณ์​ใจ​ชอบกล

เป็น​จริง​อย่าง​คำ​หล้า​คาด ศรี​ไพร​ส่ง​สมุน​อีก​กลุ่ม​หนึ่ง​ไป​เผา​บ้าน​กับ​กระต๊อบ​เก็บ​ของ​ของ​คำ​แป​ง โชค​ดี​ที่​ชาว​บ้าน​ช่วย​กัน​ดับ​ไฟ​ที่​ไหม้​บ้าน​ได้​ทัน  แต่​กระต๊อบ​เก็บ​ของ​วอด​เป็น​จุณ คำ​แป​งม​อ​งอ​ย่าง​สิ้น​หวัง น้ำตา​ซึม

“ทุก​อย่าง​กำลัง​จะ​ดี​อยู่​เชียว”

แคน​กำมือ​แน่น​ด้วย​ความ​แค้น ก่อน​จะ​วิ่ง​ลิ่ว​ออก​ไป ไม่​นาน​นัก แคน​มา​ถึง​ตลาด เห็น​ศรี​ไพร​กับ​สอง​สมุน​คน​สนิท​กำลัง​เดิน​ชม​ตลาด​อย่าง​เย็นใจ แคน​ปราด​เข้าไป​ชี้​หน้า

“ฉัน​รู้​ว่า​ทั้งหมด​เป็น​ฝีมือ​แก...ไอ้​ศรี​ไพร”

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.