ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

สุด​เขต​ยืน​ตะลึง​สัก​พัก​ก็ได้​สติ  ความ​โกรธพุ่ง​ถึง​ขีด​สุด​จะ​เข้าไป​เอาเรื่อง​ผู้ชาย​ที่​จูบ​คู่หมั้น​ตน​เอง แต่​พอ​ชาย​คน​นั้น​ถอน​ริม​ฝีปาก​จาก​เดือน สุด​เขต​เห็นหน้า​ชัดๆจำ​ได้​ว่า​เป็น​พิณ หลังจาก​ทบทวน​เหตุการณ์ต่างๆที่​ผ่าน​มา​เขา​สรุป​ได้​ว่า​พิณ​คน​นี้​ไม่​ใช่​แค่​ชื่อ​เหมือน​พิณ​แฟน​เก่า​เดือน แต่​เขา​คือ​แฟน​เก่า​เดือน​ตัว​จริง

สุด​เขต​สับสน​และ​เจ็บปวด​ใจ ทน​เห็น​ภาพ​บาดตา​ไม่ไหว รีบกลับ​ไป​ที่​รถ​ตัว​เอง อาราม​รีบ​ร้อน​ไม่ทัน​เห็น​กา​ก้า​ที่​เพิ่งกลับ​จาก​จ่ายตลาด​ชน​โครม ถุง​กับข้าว​ใน​มือ​กา​ก้า​หล่น​แตก สุดเขต​พาล​ด่า​ลั่น

“ไม่​มี​ตา​หรือ​ไง”

แสวง​กับ​อัญชลี​นั่ง​จิบ​น้ำ​ชา​อยู่​ใน​สวน​ได้ยิน​เสียงเอะอะ หัน​มอง​ไป​นอก​รั้ว​เห็น​สุด​เขต​กับ​กา​ก้า​ยืน​อยู่​ สุด​เขต​หงุดหงิด​มาก สั่ง​กา​ก้า​ห้าม​บอก​เดือน​เด็ดขาด​ว่า​เขา​มา แล้ว​เดิน​ลิ่วไป​ขึ้น​รถ แสวง​มอง​ตามมั่นใจ​ต้อง​เกิด​เรื่อง​ไม่​ดี​ขึ้น​แน่ๆ  ชวน​อัญชลี​ออก​มา​ดู...

พิณ​รู้ตัว​ว่า​ทำ​ผิด​ที่​เผลอ​ใจ​ไป​กับ​เดือน พยายาม​เก​ลี้​ยกล่อม​ให้​เธอ​ยกเลิก​ความ​คิด​ที่​จะ​ตาม​เขา​กลับ​บ้านนอก จังหวะนั้น

อัญชลี​กับ​แสวง​มา​ทัน​ได้ยิน​พอดี พูด​เตือน​เดือน​จะ​ทำอะไร​ให้​คิดถึง​แม่​ที่​ป่วย​ไว้​มากๆ

“ผู้ชาย​ที่รัก​ผู้หญิง​จริง​น่ะ​ต้อง​รู้จัก​เสียสละ​เพื่อ​คน​ที่​เรา​รัก​ไม่​ใช่​มาส​ร้าง​ปัญหา​ให้   หนู​เดือน​ร้องไห้​เพราะ​เธอมากี่​ครั้ง​แล้ว” แสวง​ต่อว่า​พิณ​อย่าง​ไม่ค่อย​พอใจ

“เชื่อ​เถอะ​ครับ​เวลา​เดือน​ร้องไห้​ผม​เจ็บปวด​กว่า​

เดือน​หลาย​เท่า...เดือน...พี่​จะ​ไม่​มา​ทำให้​เดือน​ร้องไห้​อีก​แล้ว พี่​ลาก่อน” พิณ​ตัดใจ หัน​หลัง​เดิน​จาก​ไป อัญชลี​เกรง​เดือน​จะ​ตาม​พิณ เตือน​เดือน​อย่า​ทำให้​แม่​ตัว​เอง​ผิดหวัง เดือนชะงัก รู้สึก​ผิด​ต่อพ่อแม่ ​และ​สุด​เขต​มาก...

สุด​เขต​กลับ​ถึง​บ้าน​ด้วย​อารมณ์​ที่​สับสน แต่​พอ

เห็น​รูป​ถ่าย​เดือน​ที่​ตั้ง​อยู่​ใน​ห้อง​รับแขก ข่ม​ความ​โกรธ​ไว้​

ไม่​ไหว ชก​ผนัง​บ้าน​อย่าง​แรง มาลัย​ถาม​ก็​ไม่​ยอม​บอก​อะไร หนี​ขึ้น​ไป​เก็บตัว​อยู่​แต่​ใน​ห้อง มาลัย​แปลก​ใจ​ใคร​กัน​ที่​ทำให้​ลูก​ชาย​ของ​เธอ​โกรธ​ได้​ขนาด​นี้...

ขณะ​แคน​กำลัง​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​ยัด​ใส่​กระเป๋า​ พิณ​เดินคอตก​เข้า​มา แคน​เล่า​ให้​พิณ​ฟัง​อย่าง​มี​ความ​สุข​ว่า​เด่น​ดวง แดนอีสาน รับ​เขา​เข้า​คณะ พรุ่งนี้​เขา​จะ​ไป​ทัวร์​คอนเสิร์ต​กับ​เด่น​ดวง

พิณ​พยัก​หน้า​รับ​รู้​แบบ​ซังกะตาย แคน​สงสัย​เกิด​อะไร​ขึ้น พิณบังเอิญ​ไป​เจอ​เดือน​เข้า​ยิ่ง​ทำให้​เขา​ตัดใจ​จาก​เธอ​ไม่ได้ แคน​ไม่​เข้าใจ​ถ้า​พิณ​ยัง​รัก​ยัง​ลืม​เดือน​ไม่ได้ ทำไม​ถึง​ไม่​กลับ​ไป​หา พิณทำไม่ได้​ เดือน​มี​คน​รัก​แล้ว​มี​แต่​คน​เลว​เท่านั้น​ที่​แย่ง​คน​รัก​ของ​คน​อื่น

“ความ​รัก​ทำให้​คน​เลว​มา​นัก​ต่อ​นัก​แล้ว​พิณ”

“แต่​ไม่​ใช่​ฉัน ฉัน​ยอม​ทน​ทุกข์​เพราะ​รัก​ดี​กว่า​ทำ​บาป​แย่ง​ของ​รัก​ของ​คน​อื่น” พิณ​สีหน้า​เคร่งเครียด

ooooooo

รุ่ง​ขึ้น สุด​เขต​นั่ง​หน้า​บึ้ง​รอ​เดือน​อยู่​ใน​ห้อง​ทำงาน พอ​เห็น​เดือน​มา​ถึง ฝืน​ยิ้ม​ให้​ทั้งที่​ใน​ใจ​เจ็บปวด ถามไถ่​เมื่อ​วาน​ไป​ไหน​มา  เขา​เป็น​ห่วง​แทบ​แย่  เดือน​บังเอิญ​ไป​เจอ​เพื่อน​เพิ่ง​มา​จาก​บ้านนอก สุด​เขต​ถาม​ไล่​ต้อน​เพื่อน​คน​ไหน​เขา​เคย​เจอ​หรือ​เปล่า เพื่อ​ให้​เดือนสารภาพ​ออก​มา​เอง แต่​เธอ​กลับ​โกหก​ยิ่ง​ทำให้​สุด​เขต​ช้ำใจ

จังหวะ​นั้น เด่น​ดวง​กับ​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​แวะ​เข้า​มา​ถาม​สุด​เขต​เรื่อง​งาน​เพลง​ของ​เด่น​ดวง​ไป​ถึง​ไหน​แล้ว สุด​เขต​ยัง​ไม่ทัน​ตอบ แคน​เดิน​ดุ่มๆเข้า​มา เด่น​ดวง​ตกใจ​หัน​ไป​ดุ​เสียง​เขียว สั่ง​ให้​รอ​ข้าง​นอก​เข้า​มา​ทำไม

“อยาก​เข้า​มา​เดิน​ใน​ค่าย​เพลง​น่ะ​จ้ะ เผื่อ​จะ​ได้​เป็น​นัก​ร้อง​สังกัด​ค่าย​นี้​มั่ง”

เดือน​เห็น​แคน ร้อง​ทักทาย​ด้วย​ความ​ดีใจ พอ​สุด​เขต

รู้​ว่า​แคน​เป็น​เพื่อน​เดือน​ที่​บ้านนอก อยาก​ถาม​เรื่อง​พิณ เลย​หา​ข้ออ้าง​ว่า​มี​ทาง​จะ​ช่วย​แคน​เป็น​นัก​ร้อง​ได้ แล้ว​สั่ง​ให้​เดือน​พา​เด่น​ดวง​กับ​ผู้จัดการ​ไป​คุย​กับ​นัก​แต่ง​เพลง เดือน​กังวล​ใจ​มาก​เกรง​สุด​เขต​จะ​ถาม​แคน​เรื่อง​พิณ...เป็น​จริง​อย่าง​ที่​เดือน​กังวล พอได้​โอกาส​เหมาะ สุด​เขต​ตะล่อม​ถาม​พิณ​เป็น​อะไร​ตาย แคน​ยัง​ไม่ทัน​จะ​ตอบ เดือน​พรวดพราด​กลับ​เข้า​มา

“ขอตัว​พี่​แคน​ไป​นะ​คะ ไม่ได้​เจอ​กัน​ตั้ง​นาน มี​เรื่อง​คุย​เยอะ​แยะ​เลย” เดือน​รีบ​พา​แคน​ออก​ไป​ทันที สุด​เขต​มอง​ตาม​คู่หมั้น​อย่าง​จับผิด เดือน​พา​แคน​มา​ถึงที่​ปลอด​คน​ซัก​ถาม​ว่า​สุด​เขต​ถาม​อะไร​ถึง​พิณ​บ้าง​ไหม ได้ความ​ว่า​ถาม​ถึง แต่​แคน​ยัง​ไม่ทัน​ได้​ตอบ เดือน​เข้า​มา​เสีย​ก่อน เดือน​ถึง​กับ​ถอน​ใจ​โล่ง​อก

“เดือน​ทำ​หน้า​แปลกๆ มี​อะไร​ปิดบัง​เขา​อยู่​หรือ”

“คือ...เมื่อ 2 ปี​ก่อน ฉัน​โกหก​เขา​ว่า​พี่​พิณ​ตาย​แล้ว พี่​แคน​อย่า​ถาม​เหตุผล เรื่อง​มัน​ยาว แต่​พี่​พิณ​เป็น​คน​เริ่ม​โกหก​ก่อน ฉัน​เลย​ปล่อย​เลย​ตาม​เลย นี่ยัง​ไม่​รู้​จะ​บอก​ความ​จริง​กับ​คุณ​สุด​เขต​ยัง​ไง​เรื่อง​พี่​พิณ”

สุด​เขต​แอบ​ฟัง​อยู่​อีก​มุม​หนึ่ง เสียใจ​มาก​ที่​เดือน​กับ​พิณ​รวมหัว​กัน​หลอกลวง​เขา เดิน​น้ำตา​คลอก​ลับ​ไป

ooooooo

แคน​ได้​ร่วม​ทัวร์​คอนเสิร์ต​กับ​คณะ​ของ​เด่น​ดวง ด้วย​ความ​ที่​เป็น​เด็ก​มา​ใหม่ แคน​ทำ​ทุก​อย่าง​ตั้งแต่​ขน​เครื่องดนตรี ช่วย​ต่อ​เวที​ไป​จนถึง​ติดตั้ง​ไฟ​กับ​ลำโพง เด่น​ดวง​เห็น​ความ​ขยัน​ขันแข็ง​ของ​แคน​แล้ว​พอใจ​มาก

พอได้​เวลา​อาหาร​กลางวัน นาง หางเครื่อง​คน​สวย​ประจำ​คณะ​เอา​ส้มตำ​มา​ให้​แคน​กิน รุ่ง​คน​ขับ​รถ​ประจำ​คณะ​เกิด​หึง​หวง​นาง มอง​หน้า​แคน​ไม่​พอใจ แคน​ไม่​อยาก​มี​เรื่อง​ก้มหน้าก้มตา​กิน​ส้มตำ...

ใน​เวลา​เดียวกัน ตา​สี​เห็น​คำ​หล้า​ต้อง​ตรากตรำ​ปลูก​ผัก​กลาง​แดด​นึก​เป็น​ห่วง แนะ​ให้​ลูก​สาว​หา​ไอ้​หนุ่ม​มา​ช่วย​สัก​คน​จะ​ได้​เบาแรง หมู่​บ้าน​เรา​มี​หนุ่ม​ดีๆอยู่​หลาย​คน คำ​หล้า​ไม่​สนใจ​พวก​นั้น เธอ​เลี้ยง​ตัว​เอง​ได้

“เอ็ง​จะ​รอ​ไอ้​แคน​ไป​ถึง​ไหน มัน​ไป​ตั้ง 2 ปี​แล้ว” ตา​สี​ ว่า​แล้ว​ลุก​ขึ้น​จะ​ไป​ช่วย คำ​หล้า​ไม่​ยอม ยาย​สา​ช่วย​พูด​เกลี้ยกล่อม​ลูก​สาว​เรื่อง​หา​หนุ่มๆอีก​แรง ​แต่​ก็​ไม่​เป็น​ผล ใน​ใจ​ของ​คำ​หล้า​มี​แต่​แคน​คน​เดียว​เท่านั้น...

ดึก​แล้ว ทุก​คนใน​คณะ​เด่น​ดวง พา​กัน​นอน​หลับ​อยู่ หลัง​เวที แคน​นอน​ไม่​หลับ​คิดถึงคำ​หล้า ลุก​ออก​หา​มุม​สงบ​นั่ง​ร้องเพลง​อยู่​คน​เดียว สัก​พัก  นาง​ตาม​มา​นั่ง​ข้างๆ คุย​กันไป​คุย​กัน​มา นาง​เริ่ม​ขยับ​เข้า​มา​กระแซะ แคน​ชัก​อึดอัด ขอตัว​ไป​นอน นาง​ไม่​ยอม​ให้​ไป​กอด​เขา​ไว้​แน่น แคน​รีบ​ดัน​ตัว​ออก

“รังเกียจ​ฉัน​หรือ​จ๊ะ” นาง​ถาม​เสียง​ออดอ้อน

แคน​ไม่​รังเกียจ ขอบใจ​ด้วย​ซ้ำ​ที่​นาง​มี​ใจ​ให้ แต่​เขา​มี​คน​รัก​อยู่​แล้ว ถึง​เธอ​จะ​ไม่ได้​อยู่​ที่​นี่ เขา​ก็​จะ​ไม่​นอกใจ​เธอ​เด็ดขาด นาง​ชื่นชม​แคน​มาก คิด​ไม่​ถึง​จะ​มี​ผู้ชาย​แบบ​เขา ผิด​กับ​พวก​ผู้ชาย​ใน​คณะ​ลิบลับ ห่าง​เมีย​ไม่​เท่าไร​ก็​แอบ​มี​คน​อื่น​กัน​ทั้งนั้น ใน​เมื่อ​เป็น​แฟน​แคน​ไม่ได้ นาง​ขอ​เป็น​เพื่อน​แทน แคน​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง แต่​จู่ๆรุ่งโผล่​มา​จาก​ไหน​ไม่​รู้ ตรง​มา​ผลัก​อก​แคน เสียหลัก​ล้ม​ลง สั่ง​ห้าม​มา​ยุ่ง​กับ​แฟน​ของ​เขา​
อีก

“ฉัน​ไม่​ใช่​แฟน​พี่​นะ พี่​รุ่ง”นาง​ไม่​พอใจ​ที่​รุ่ง​แอบอ้าง

รุ่ง​ไม่​สน​คว้า​ข้อ​มือ​นาง​ลาก​ไป แคน​ผลัก​รุ่ง​แล้ว​ดึง​นาง​กลับ ใน​เมื่อ​ผู้หญิง​ไม่ได้​มี​ใจ​ก็​อย่า​บังคับ​เธอ​เลย​ รุ่ง​ยั​วะ​จะ​ต่อย​แคน  นาง​ขู่​จะ​ฟ้อง​เด่น​ดวง รุ่ง​เลย​ง้าง​หมัด​เก้อ ไม่​กล้า​ต่อย เดิน​กลับ​หลัง​เวที​อย่าง​แค้น​ใจ    

ooooooo

ตั้งแต่​รู้​ว่า​เดือน​โกหก​เรื่อง​พิณ สุด​เขต​เปลี่ยน​ไป​อย่าง​สิ้นเชิง กลับ​ไป​ควง​แอน  แฟน​เก่า​นักเรียน​นอก​มา​เย้ย ​เดือน​ถึงที่​ทำ​งาน แถม​พูดจา​ดูถูก​เหยียดหยาม ที่​เขา​หมั้น​กับ​เดือน​เพราะ​อยาก​ลอง​ของ​แปลก​คลุก​ขี้​ดิน​ดู​บ้าง แต่​ไปๆมาๆเขา​ทน​กลิ่น​ปลาร้า​ไม่​ไหว​ต้อง​กลับ​ไป​หา​แซลมอน​อย่าง​แอน เดือน​ไม่​หึงแต่​ฉุน​ขาด

“มัน​ชัก​จะ​มาก​ไป​แล้ว​นะ​คุณ​สุด​เขต อย่า​มา​ดูถูก​ฉัน​แบบ​นี้”

“ฉัน​พูด​เรื่อง​จริง หรือ​เธอ​จะ​เถียง​ว่า​ไม่ได้​มา​จาก​บ้านนอก อย่า​บอก​นะ​ว่า 2ปี​ที่​ผ่าน​มา พอ​ฉัน​เปลี่ยน​ชื่อ​ให้​เป็น​สกาว​เดือน แล้ว​เธอ​จะ​ลืม​กลิ่น​โคลน​สาบควาย”

“ทำไม​คุณ​ทำ​แบบ​นี้​คะ ไม่​เหมือน​คุณ​สุด​เขต​ที่​ฉัน​รู้จัก”

“นี่แหละ​ตัว​ตน​ที่แท้​จริง​ของ​ฉัน  2 ปี​มา​เนี่ย ฉัน​ฝืน​ใจ สะอิดสะเอียน​มาก​แค่​ไหน​รู้​ไหม ที่​ต้อง​เสแสร้ง​แกล้ง​เป็น​คน​รัก​ของ​คน​บ้านนอก​อย่าง​เธอ”

เดือน​โกรธ​จน​พูด​ไม่​ออก ผลุนผลัน​ออก​จาก​ห้อง​ทำ​งาน​สุด​เขต ตรง​ไป​ขึ้น​รถ​ขับ​ไป​หา​พิณ​ที่​ห้อง​เช่า​โดย​รู้​ว่า​ถูก​คน​ของ​สุด​เขต​สะกด​รอย​ตาม​และ​โทร.​รายงาน​เจ้านาย​เป็น​ระยะๆ...

ไม่​นาน​นัก เดือน​มา​ถึง​ห้อง​เช่า​ของ​แคน เห็น​พิณ​กำลัง​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​ใส่​กระเป๋า พอ​เขา​หัน​มา​เห็น​เดือน​ยืน​น้ำตา​คลอ​อยู่ ชะงัก ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น เดือน​เล่า​เหตุการณ์​เมื่อสัก​ครู่​ให้​ฟัง พิณ​สรุป​ว่า​เดือน​คง​เข้าใจ​สุด​เขต​ผิด​ไป​เอง แล้ว​หัน​กลับ​ไป​เก็บ​ของ​ต่อ ทำ​เหมือน​ไม่​สนใจ

“พี่​จะ​กลับ​แล้ว​นะ​เดือน กลับ​ไป​ตั้ง​หลัก​ที่​บ้าน​ก่อน แล้ว​ค่อย​หา​ทาง​มา​ตาม​หาบัว​ผัน​อีก​ที”

เดือน​ขอ​กลับ​ด้วย เธอ​ทน​ให้​สุด​เขต​พา​แฟน​เก่า​มา​ดูถูก​ถึงที่​ทำ​งาน​อย่าง​นี้​ไม่ได้ พิณ​ปลอบ​ให้​ใจเย็นๆ ผู้หญิง​คน​นั้น​อาจจะ​เป็น​แค่​เพื่อน​ของ​สุด​เขต​ก็ได้ เหมือน​ที่​เขา​กับ​เดือน​เลิก​กัน​แล้ว แต่​ยัง​เป็น​พี่น้อง​กัน

“ไม่​หรอก...เขา​ไม่​ใช่​คน​ดี​อย่าง​ที่​พี่​คิด”

“คุณ​สุด​เขต​ไม่​ใช่​คน​เจ้าชู้ เดือน​ต้อง​เข้าใจ​อะไร​ผิด พี่​มั่นใจ​ว่า​คุณ​สุด​เขต​เป็น​คน​ดี รัก​เดือน​จริง”

“ไม่​มี​ใคร​รัก​เดือน​เหมือน​พี่​พิณ​คน​นี้​อีก​แล้ว​ล่ะ​จ้ะ พี่​พิณ​อย่า​เพิ่ง​กลับ​นะ​จ๊ะ เดือน​ซื้อ​ไข่​มดแดง​มา จะ​ยำ​ไข่​มดแดง​ให้​พี่​กิน พี่​ไม่ได้​กิน​ฝีมือ​เดือน​มา​นาน​แล้ว วัน​นี้​เดือน​จะ​ทำให้​สุด​ฝีมือ​เลย​จ้ะ” เดือน​พูด​พลาง​น้ำตา​ไหล​พราก พิณ​ตั้งใจ​ห้ามปราม  แต่​เห็น​น้ำตา​ของ​หญิง​ที่​เขา​รัก​หมด​ใจ​แล้ว​ห้าม​ไม่​ลง

ooooooo

ชาย​ชาว​บ้าน​พา​ครู​ตะวัน​มา​แอบ​ซุ่ม​ดู​พวก​ศรี​ไพร​ลักลอบ​ดูด​ทราย​นอก​เขต​สัมปทาน ครู​ตะวัน​คาด​ไม่​ถึง เดี๋ยวนี้​ศรี​ไพร​ก​ร่าง​ขนาด​กล้า​ลักลอบ​ดูด​ทราย​กลางวัน​แสกๆ คิด​หา​ทาง​หยุด​พวก​นั้น

“จะ​หยุด​มัน​ก็​ต้อง​ล่ม​เรือ​มัน คุ้ง​น้ำ​ข้าง​หน้า​มี​สันดอน

ทราย​โผล่ ฉัน​จะ​ขโมย​เรือ​แล้ว​ขับ​ไป​ชน​สันดอน​ให้​เรือ​ล่ม” ครู​ตะวัน​นัดแนะ​กับชาย​ชาว​บ้าน​แล้ว​ลอบ​ขึ้น​ไป​บน​เรือ​ดูด​ทราย

เห็น​ขาว​อยู่​บน​เรือ​เพียง​คน​เดียว ก็​ช่วย​กัน​จับ​โยน​ลงน้ำ ศรี​ไพร​กับ​ดำ​คุมเชิง​อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ เห็น​ครู​ตะวัน​กับ​ชาย​ชาวบ้าน​ขโมย​เรือ​ดูด​ทราย​หนี รีบ​ติด​เครื่อง​เรือ​หางยาว​ไล่​ตาม​จน​ทัน ศรี​ไพร​โดด​ขึ้น​เรือ​ดูด​ทราย​ได้​ชัก​ปืน​ออก​มา​ยิง​ใส่ ครู​ตะวัน​หลบ​กระสุน​โดด​ลง​น้ำ ศรี​ไพร​มอง​ตาม​เห็น​เลือด​ลอย​ขึ้น​มา​จาก​ใต้​น้ำ ยิ้ม​สะใจ​คิด​ว่า​ครู​ตะวัน​ตาย​แล้ว ชาย​ชาว​บ้าน​เห็นท่า​ไม่​ดี กระโจน​หนี​ลง​น้ำ​ว่าย​เข้า​ฝั่ง

“จำ​ไว้...ต่อ​ไป​นี้​ใคร​หือ​กับ​ไอ้​ศรี​ไพร มัน​ต้อง​ตาย” ศรี​ไพร​ตะโกน​ก้อง

ฝ่าย​ครู​ตะวัน​ยัง​ไม่​ตาย ค่อยๆโผล่​ขึ้น​มา​เกาะข้าง​เรือ​ดูดทราย  พอ​ศรี​ไพร​ขับ​เรือ​ดูด​ทราย​เข้า​ใกล้​ฝั่ง  ครู​ตะวัน​ว่ายน้ำ​หนี เถ้าแก่เส็ง​เห็น​พอดีร้อง​บอก​ศรี​ไพร ครู​ตะวัน​ยัง​ไม่​ตายกำลัง​จะ​หนี ศรี​ไพร​ชัก​ปืน​ไล่​ยิง​อุตลุด​แต่​ไม่ทัน​โดน ครู​ตะวัน​หนี​รอด​ไป​ได้ เถ้าแก่​เส็ง​คิด​ไม่​ถึง ครู​ตะวัน​จะ​กล้า​ขโมย​เรือ​ของ​เรา

“ฉัน​จะ​ทำให้​มัน​รู้​ว่า​ถ้า​มัน​กล้า​ลอง​ของ​กับ​เรา ไม่ใช่​มัน​คน​เดียว​ที่​จะ​เดือดร้อน ชาว​บ้าน​ผู้คน​ที่​อยู่​แวดล้อม​มัน​ต้อง​พินาศ” ศรี​ไพร​ประกาศ​กร้าว...

ขณะ​สาย​ไหม​กับ​คำ​หล้า​กำลัง​ช่วย​กัน​หยด​วัคซีน​ป้องกัน​โรค​โปลิโอ​ให้​เด็กๆที่​โรงเรียน ชาว​บ้าน​วิ่ง​หน้าตื่น​เข้า​มา​บอก​สาย​ไหม​ว่า​ครู​ตะวัน​โดน​ศรี​ไพร​ยิง​ตก​น้ำ สาย​ไหม​ถึง​กับ​ปล่อย​โฮ คำ​หล้า​ต้อง​เข้าไป​ปลอบ ไม่​นาน​นัก ครู​ตะวัน​ใน​สภาพ​เปียก​โชก​มี​เลือด​ไหล​ซึม​ผ่าน​เสื้อ​เดิน​เข้า​มา สายไหม​ดีใจ​วิ่ง​เข้าไป​ถาม​อย่าง​ห่วงใย

“ครู​โดน​ยิง​ตรง​ไหน​คะ”

“กระสุน​ถาก​ไป​น่ะ​ครับ ไอ้​ศรี​ไพร​มัน​กะ​ฆ่า​ผม​ให้ตาย ผม​เลย​ต้อง​หนี​มา​ก่อน”

“ตั้งแต่​หลุด​คดี​ฆ่า​คน​ตาย ไอ้​ศรี​ไพร​มัน​ก​ร่าง​ขึ้น​เยอะเลย” คำ​หล้า​พูด​ยัง​ไม่ทัน​ขาดคำ เด็ก​นักเรียน​วิ่ง​หน้าตา​ตื่น​เข้า​มา​บอก​ครู​ตะวัน ไฟ​ไหม้​โรงเรียน ทั้ง​สาม​คน​รีบ​วิ่ง​ตาม​เด็ก​นักเรียน​ทันที

พอ​มา​ถึง​หลัง​โรงเรียน เห็น​พวก​เด็ก​นักเรียน​รุ่น​พี่​กำลัง​ช่วย​กัน​ตัก​น้ำ​มา​ดับ​ไฟ​ที่​กำลัง​ไหม้​ผนัง​อาคาร​หลัง​โรงเรียน ครู​ตะวัน​ตะโกน​บอก​ทุก​คน​ให้​เข้า​มา​ช่วย​กัน​รีบ​ดับไฟ ก่อน​จะ​ลาม​ไป​ถึง​ห้อง​เรียน ทุก​คน​ช่วย​กัน​คน​ละ​ไม้​ละ​มือ​ตัก​น้ำ​มา​ดับ​ไฟ แต่​กลับ​เกิด​ไฟ​ไหม้​ขึ้น​อีก​จุด​หนึ่ง​ด้าน​ใน​อาคารเรียน ครู​ตะวัน​รีบ​วิ่ง​ไป​ดู

ไฟ​กำลัง​ไหม้​ห้อง​เรียน​เด็ก​เล็ก​มีเสียง​เด็ก​ร้องไห้​ดัง​มา​จาก​ใน​ห้อง​เรียน ครู​ตะวัน​ขอ​เสื้อ​เด็ก​นักเรียน​คน​หนึ่ง​เอา​ปิด​จมูก​แล้ว​วิ่ง​ฝ่า​กลุ่ม​ควัน​เข้าไป​ตาม​เสียง​ร้องไห้​จน​เจอ​เด็ก​นักเรียน​หลบ​อยู่​ใต้​โต๊ะ ครู​ตะวัน​เอา​เสื้อ​คลุม​ตัว​เด็ก​แล้ว​อุ้ม​ออก​มา พัก​ใหญ่​กว่า​ชาว​บ้าน​จะ​ช่วย​กัน​ดับ​ไฟ​ได้​หมด

ครู​ตะวัน​สำรวจ​ดู​แล้ว เห็น​ว่า​ห้อง​เรียน​ไม่​เสียหาย​มาก​พอ​ซ่อม​ได้ สาย​ไหม​หัน​ไป​ไล่​เลียง​กับ​เด็กๆมี​ใคร​เอา​ไม้​ขีด​ไฟ​มา​จุด​เล่น ครู​ตะวัน​ชู​กระป๋อง​น้ำมันก๊าด​ให้​สาย​ไหม​ดู

“ไม่​ใช่​เด็กๆหรอก ผม​เจอ​กระป๋อง​น้ำมันก๊าด​นี่​ใน​ห้อง​เรียน​กับ​หลัง​โรงเรียน”

คำ​หล้า​มั่นใจ​ต้อง​เป็น​ฝีมือ​ศรี​ไพร​แน่ๆ มี​คน​เดียว​ที่​กล้า​ทำ​เรื่อง​ชั่วๆขนาด​นี้​ได้ ทันใดนั้น มี​ระเบิด​ปลอม​ถูก​โยน​เข้า​มาก​ลาง​วง ทั้ง​เด็ก​ทั้ง​ผู้ใหญ่​วิ่ง​หนี​กัน​กระเจิง ศรี​ไพร​กับ​พวก​พา​กัน​หัวเราะ​ชอบใจ เดิน​ก​ร่างเข้า​มา​หยิบ​ระเบิด​ปลอม​เดาะ​เล่น ครู​ตะวัน​โกรธ​จัด​ทำไม​ศรี​ไพร​ต้อง​สั่ง​เผา​โรงเรียน รังแก​เด็ก​ที่​ไม่รู้อีโหน่อีเหน่

“ก็​เพราะ​ครู​มัน​ไม่​รู้จัก​หน้าที่​ไง มี​หน้าที่​สอน​หนังสือ​ก็​สอน​ไป​สิ ห้าม​ไป​ยุ่มย่าม​ที่​เรือ​ดูด​ทราย​อีก ไม่​อย่าง​นั้น​คราว​หน้า นักเรียน​แก​ตาย” ศรี​ไพร​ข่มขู่​เสียง​กร้าว

คำ​หล้า​ทน​ไม่​ไหว​คว้า​ไม้​ไล่​ตี แต่​ศรี​ไพร​หลบ​ทัน​แล้ว​ยื้อ​ไม้​ไว้​ไม่​ยอม​ปล่อย คำ​หล้า​เลย​ถ่ม​น้ำลาย​ใส่​หน้า ศรี​ไพร​ฉุน​ขาด​ชี้​หน้า​จะ​เอาเรื่อง คำ​หล้า​ไม่​กลัว ให้​เขา​รู้​เสีย​บ้าง​ว่า​เธอ​ก็​เป็น​อีก​คน​ที่​ไม่​ยอม​ก้มหัว​ให้​คน​ชั่วๆอย่าง​เขา วัน​ใด​ที่​พ่อ​ของ​ศรี​ไพร​หมด​อิทธิพล​ที่​นี่ เธอ​จะ​เอา​เขา​เข้า​ตะราง​เอง

“คิด​ว่า​แน่ ล้ม​ข้า​ได้​ใช่​ไหม ดี...งั้น​เอ็ง​เป็น​ราย​ต่อ​ไป ระวัง​ตัว​ไว้​เถอะ เอ็ง​จะ​เป็น​ลูกไก่​ใน​กำมือ​ข้า” ศรี​ไพร​หมายหัว​คำ​หล้า แล้ว​เดิน​ก​ร่าง​กลับ​ไป

ooooooo

รุ่ง​กับ​แคน​มี​เรื่อง​ชก​ต่อย​กัน เพราะ​รุ่ง​หึง​หวง​นาง เด่น​ดวง​ไม่​พอใจ​มาก​ที่​คนใน​คณะ​มี​เรื่อง​กันเอง หลังจาก​สอบสวน​แล้ว​ได้ความ​ว่า​รุ่ง​เป็น​ฝ่าย​เริ่ม​ก่อน เด่น​ดวง​ตัดเงิน​เดือน​รุ่งหนึ่ง​อาทิตย์​เป็น​การ​ลงโทษ และ​สั่ง​ให้​ขอโทษ​แคน ที​แรก​รุ่ง​ฮึดฮัด​จะ​ไม่​ยอม แต่​สุดท้าย​ก็​ไม่​กล้า​ขัด​คำสั่ง​เด่น​ดวง ขอโทษ​แคน​อย่าง​ขอไปที

“ไอ้​รุ่ง​มัน​ขอโทษ​แล้ว เอ็ง​ก็​เลิก​แล้ว​ต่อ​กัน​นะ” เด่น​ดวง​ไกล่เกลี่ย

แคน​พยัก​หน้า​รับคำ​ไม่​ติดใจ​อะไร ขณะ​ที่​รุ่ง​มอง​แคน​ด้วย​สายตา​เคียดแค้น คิด​หา​ทาง​เอา​คืน...ครู่​ต่อ​มา รุ่ง​เห็น​ผู้จัดการ​ของ​เด่น​ดวง​ถือ​กล่อง​ใส่​เงินทอน​ค่า​ตั๋ว​คอนเสิร์ต​เดิน​ผ่าน คิด​แผน​ชั่ว​ขึ้น​มา​ได้ รอ​จังหวะ​ปลอด​คน รุ่ง​ขโมย​เงิน​ใน​กล่อง​เงิน​ทอน แล้ว​เอา​เงิน​ส่วน​หนึ่ง​ไป​ซ่อน​ใน​กระเป๋า​ใส่​เสื้อ​ผ้า​ของ​แคน

แผน​ใส่ความ​แคน​ของ​รุ่ง​ได้​ผล ผู้จัดการ​ค้น​เจอ​เงิน​ใน​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า​ของ​แคน แคน​ปฏิเสธ​ทุก​ข้อ​กล่าวหา แต่​ไม่​มี​ใคร​เชื่อ เด่น​ดวง​สั่ง​ให้​ชาว​คณะ​จับ​แคน​มัด​ไว้​ก่อน หลัง​คอนเสิร์ต​เลิก ค่อย​เอา​ไป​ส่ง​ตำรวจ...

ระหว่าง​ทาง​จะ​ไป​เยี่ยม​เพ็ง​ซึ่ง​อาการ​มะเร็ง​กำเริบ คำ​แป​ง​แวะ​บ้าน​คำ​หล้า​ก่อน​เพื่อ​ถาม​ข่าวคราว​เรื่อง​บัว​ผัน​และ​แคน คำ​หล้า​ยัง​ไม่ได้​ข่าว​บัว​ผัน​จาก​พิณ​เลย ส่วน​แคน ตั้งแต่​เธอ​กลับ​จาก​ไป​หา​เขา​ที่​กรุงเทพฯ​ก็​ขาด​การ​ติดต่อ​ไป​เลย คำ​หล้า​เป็น​ห่วง​อยู่​เหมือน​กัน​ไม่​รู้​เป็น​ตาย​ร้าย​ดี​อย่างไร จังหวะ​นั้น ตา​สี​กับ​ยาย​มาก​ลับ​จาก​ไป​เยี่ยม​เพ็ง คำ​แป​ง​ถามไถ่​อาการ​ของ​เพ็ง​เป็น​อย่างไร​บ้าง เธอ​กำลัง​จะ​เอา​ผล​ไม้​ไป​เยี่ยม

“นอน​ซม กิน​อะไร​ไม่ได้​เลย​จ้ะ ดู​แม่​เพ็ง​แล้ว​ไม่​สู้​ดี​เลย”

ทันใดนั้น มีเสียง​ศรี​ไพร​ตะโกน​เรียก​คำ​หล้า​อยู่​หน้า​บ้าน คำ​หล้า​รู้​ศรี​ไพร​จะ​มา​หาเรื่อง​คว้า​ไม้​ขัด​หม้อ​ข้าว​หมาย​จะ​ออก​ไป​จัดการ ศรี​ไพร​ปฏิเสธ​ลั่น​ว่า​ไม่ได้​มา​หาเรื่อง แต่​จะ​มา​ทวง​หนี้​ที่​ตา​สี​กู้​เงิน​ไป​จาก​พ่อ​ของ​เขาหนึ่ง​แสน​บาท ตา​สี​ถึง​กับ​ร้อง​เฮ้ย ​เขา​ไม่​เคย​กู้​เงิน​เถ้าแก่​เส็ง​สัก​บาท

“แน่ใจ​หรือ จำ​วัน​นั้น​ที่​โรงพยาบาล​ไม่ได้​หรือ​น้า​สี”

ตา​สี​นึก​ย้อน​ไป​ถึง​วัน​นั้น​ก็​จำ​ได้ อ่อน​ทา​คน​ของ​เถ้าแก่​เส็ง​หลอก​ให้​เขา​เซ็น​สัญญา​เงินกู้​โดยที่​เขา​ไม่ได้​เอา​เงิน​มา​สัก​แดง​เดียว ศรี​ไพร​ไม่​สน​ได้​เงิน​หรือ​ไม่ได้ เซ็น​สัญญา​ไป​แล้ว​ก็​เท่ากับ​เป็น​หนี้​พ่อ​ของ​เขา เอา​เงิน​คืน​มา​ไม่​อย่าง​นั้น​จะ​พา​ตำรวจ​มา​จับตา​สี​เข้า​คุก คำ​หล้ายั​วะ ศรี​ไพร​ต้องการ​อะไร​ก็​ว่ามา​​อย่า​โยกโย้

“ต้องการ​เอ็ง​นั่นแหละ​นัง​คำ​หล้า เอ็ง​ต้อง​แต่งงาน​กับ​ข้า ปลด​หนี้​ให้​พ่อ...ข้า​ให้​เวลา​ไป​นอน​คิด จะ​เข้า​หอ​กับ​ข้า​หรือ​จะ​ให้​พ่อ​เข้า​คุก แล้ว​ข้า​จะ​มา​เอา​คำ​ตอบ” ศรี​ไพร​เดิน​หัวร่อ​ร่า​กลับ​ไป​อย่าง​ผู้​มีชัย คำ​หล้า​คิด​ไม่​ตก​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี แต่​ที่​แน่ๆเธอ​จะ​ไม่​ยอม​แต่งงาน​กับ​ศรี​ไพร​เด็ดขาด

คำ​แป​ง​สงสาร​และ​เห็นใจ​คำ​หล้า​กับ​ครอบครัว​มาก​ที่​ถูก​โกง​หน้าด้านๆ อาสา​จะ​ไป​หยิบยืม​เงิน​คน​รู้จัก​มา​ให้​ใช้​หนี้ คำ​หล้า​ไม่​อยาก​รบกวน คำ​แป​ง​มี​ภาระ​ต้อง​ดูแล​คนใน​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​อีก​หลาย​คน​อยู่​แล้ว

“ถ้า​ครู​ไม่​ช่วย​แล้ว​คำ​หล้า​จะ​ทำ​อย่างไร”

“ฉัน​ยัง​ไม่​รู้​จ้ะ แต่​ฉัน​ไม่​อยาก​แต่งงาน​กับ​ไอ้​ศรี​ไพร ฉัน​เกลียด​มัน เกลียด​มัน​ที่สุด” คำ​หล้า​ร้องไห้​อย่าง​อัดอั้นตันใจ คำ​แป​ง​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ได้​แต่​ดึง​เธอ​มาก​อด​ปลอบ​ใจ

ooooooo

ตั้งแต่​มี​ปัญหา​กับ​สุด​เขต หลัง​เลิก​งาน​เดือน​มัก​จะ​แวะ​มา​หา​พิณ​ที่​ห้อง​เช่า​โดย​ไม่ฟังเสียง​ห้ามปราม​ของ​เขา สุด​เขต​รู้​เรื่อง​นี้​จึง​อยาก​ยุติ​ปัญหา สั่ง​ให้​คน​ของ​ตน​พา​เดือน​กับ​พิณ​มา​พบ​เพื่อ​ปรับ​ความ​เข้าใจ

ไม่​นาน​นัก รถ​ตู้​ของ​สุด​เขต​พา​พิณ​กับ​เดือน​มา​ถึง

คอน​โดฯ หรู​แห่ง​หนึ่ง คน​ของ​สุด​เขต​เดิน​นำ​ทั้ง​คู่​ไป​ถึง​ห้อง​สูท​ชั้น​บน​สุด​ของ​คอน​โดฯ บอดี้​การ์ด​หน้า​ห้อง​เปิด​ประตู​ให้​ทั้ง​คู่​ เข้าไป เจอ​สุด​เขต​นั่ง​รอ​อยู่​ใน​ห้อง​รับแขก พิณ​เห็น​เป็น​โอกาส​ดี​ที่​คู่หมั้น​จะ​ได้​ปรับ​ความ​เข้าใจ​กัน เลย​ขอตัว​กลับ สุด​เขต​ยัง​ไม่​ยอม​ให้​กลับ ต้อ​งตอบคำ​ถาม​ก่อน​ว่า​พิณ​เป็น​คน​รัก​เก่า​ของ​เดือน​ใช่​หรือ​ไม่ ทั้ง​คู่​ถึง​กับ​อึ้ง พิณ​ยืด​อก​รับ​ผิด​อย่าง​ลูกผู้ชาย

“ใช่​ครับ...ผม​เป็น​คน​รัก​เก่า​ของ​เดือน เมื่อ 2 ปี​ก่อน ผม​โกหก​คุณ​ว่า​คน​รัก​เก่า​ของ​เดือน​ตาย​แล้ว ผม​แพ้​ความ​ดี​ของ​คุณ​ครับ​คุณ​สุด​เขต ผม​ต้องการ​ให้​คุณ​ได้​ใช้​ชีวิต​กับ​เดือน คุณ​เป็น​คน​ดี​มาก คุณ​เหมาะสม​กับ​เดือน​มาก​กว่า​ผม เดือน​สมควร​จะ​ลืม​ผม​ได้​แล้ว”

“แต่​เธอ​ก็​ลืม​คุณ​ไม่ได้ ผม​เห็น​คุณ​สอง​คน...จูบ​กัน” สุด​เขต​พยายาม​ข่ม​อารมณ์

“คุณ​เห็น...แล้ว​ทำไม​ไม่​พูด​อะไร​บ้าง​เลย​คะ”

“ฉัน​รอ​ให้​เธอ​บอก...แต่​เธอ​ก็​โกหก​แล้ว​โกหก​อีก เห็น​ฉัน​เป็น​ไอ้​โง่​หรือ​ไง​เดือน...ลับหลัง​ฉัน เธอ​ก็​แล่น​ไป​หา​ผู้​ชาย​อีก​คน” สุด​เขต​เสียง​กร้าว เดือน​หน้า​สลด​รีบ​ขอโทษ

พิณ​ขอรับ​ผิด​แต่​เพี​ยง​ผู้​เดียว สุด​เขต​อย่า​โทษ​เดือน​เลย ตั้งแต่​วัน​นี้​เป็นต้น​ไป ด้วย​เกียรติ​ของ​ลูกผู้ชาย​เขา​จะ​หาย​ไป​จาก​ชีวิต​เดือน วัน​ที่​เดือน​จะ​ได้​เจอ​เขา​อีก​ครั้ง​คือ​วัน​ที่​เธอ​ไป​รดน้ำ​ศพ​เขา เดือน​ไม่​ยอม ไหนๆสุด​เขต​ก็​รู้​เรื่อง​พิณ​แล้ว เธอ​ขอ​คุย​กับ​เขา​เป็น​การ​ส่วนตัว สุด​เขต​พา​เดือน​ไป​เคลียร์​กัน​ที่​ระเบียง​ห้อง​พัก ทิ้ง​ให้​พิณ​นั่ง​เป็น​กังวล​อยู่​ตรง​นั้น สัก​พัก ประตู​ห้อง​นอน​เปิด​ออก แอน​ใน​ชุด​คลุม​อาบ​น้ำ​เดิน​
นวยนาด​ออก​มา

“สุด​เขต​คะ ไหน​บอก​ว่า​จะ​เข้าไป​อาบ​น้ำ​ด้วย​กัน​ไง แอน​รอ​คุณ​จน​ตัว​เปื่อย​แล้ว​เปื่อย​อีก”

พิณ​ชะงัก​เมื่อ​เห็น​แอนใน​สภาพ​เช่น​นั้น ถาม​ด้วย​น้ำเสียง​ไม่​พอใจ​ว่า “คุณ​เป็น​อะไร​กับ​คุณ​สุด​เขต”

“โง่​จริง​หรือ​แกล้ง​โง่ คิด​ว่า​ผู้ชาย​ขึ้น​มา​หา​ผู้หญิง​ที่​คอน​โดฯ เขา​มา​ทำ​อะไร​กัน​หรือ”

“คุณ​สุด​เขต​นอกใจ​เดือน” พิณ​พึมพำ​สีหน้า​ผิดหวัง

“พูด​ให้​ดีๆ พูด​ให้​ถูกต้อง ฉัน​เป็น​ตัว​จริง ฉัน​มา​ก่อน​นัง​บ้านนอก มัน​ต่างหาก​ที่​เป็นชู้​ไม่​ใช่​ฉัน” แอน​ประกาศ​ชัดถ้อยชัดคำ พิณ​ถึง​กับ​อึ้ง...

ที่​ระเบียง​ห้อง​พัก​หรู สุด​เขต​ขอ​ให้​เดือน​ตอบ​คำ​ถาม​เขา​หนึ่ง​ข้อ​ก่อน​ที่​จะ​พูด​อะไร ที่​ผ่าน​มา​เธอ​รัก​เขา​บ้าง​ไหม เดือน​อึกๆอักๆ เลี่ยง​ไป​พูด​เรื่อง​อื่น​ไม่​ยอม​ตอบ สุด​เขต​มอง​เธอ​อย่าง​ขมขื่น​ใจ รู้​ซึ้ง​แล้ว​ที่​เดือน​ไม่​ยอม​ตอบ​เพราะ​เธอ​ไม่​เคย​รัก​เขา​เลย ใน​เมื่อ​สุด​เขต​รู้​แล้ว​ว่า​เธอ​ไม่​รัก​เขา ก็​ปล่อย​เธอ​ไป​ตาม​ทาง​ของ​เธอ ถึง​เรา​จะ​เป็น​คู่หมั้น​กัน​ไม่ได้​แต่​เรา​ก็​ยัง​เป็น​เพื่อน​กัน​ได้ สุด​เขต​ไม่​ต้องการ​จะ​ยุ่ง​เกี่ยว​กับ​เธอ​อีก​
แม้​จะ​ใน​ฐานะ​เพื่อน...

ทันที​ที่​เดือน​กับ​สุด​เขต​กลับ​เข้า​มา​ใน​ห้อง พิณ​ต่อว่า​สุด​เขต​ที่​นอกใจ​เดือน​ไป​มี​อะไร​กับ​ผู้หญิง​อื่น นัก​ร้อง​หนุ่ม​กลับ​ไม่​แคร์ แถม​พูดจา​ดูถูก​เดือน​ต่างๆนานา​จน​พิณ​ทน​ไม่​ไหว ต่อย​เปรี้ยง​เข้า​เต็ม​หน้า​สุด​เขต​ล้ม​ชน​ข้าวของ​แตก​กระจาย พิณ​จะ​ตาม​ไป​ซ้ำ แต่​บอดี้​การ์ด​หน้า​ห้อง​เข้า​มา​ดึง​ตัว​ไว้

“ลาก​คอ​มัน​ออก​ไป...ฉัน​บอก​ให้​ลาก​คอ​มัน​ออก​ไป”

บอดี้​การ์ด​อัด​พิณ​คว่ำ​แล้ว​ลาก​ออก​ไป เดือน​รีบ​ตาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง ครู่​ต่อ​มา บอดี้​การ์ด​จับ​พิณ​โยน​ออก​มา​หน้า​คอน​โดฯ สุด​เขต​ตาม​มา​ชี้​หน้า​พิณ​กับ​เดือน

“อย่า​มา​ให้​ฉัน​เห็น​หน้า​อีก จะ​ไป​ตาย​ที่ไหน​ก็​ไป” สุด​เขต​ยิ้ม​เหยียด​ใส่​พิณ​กับ​เดือน​แล้ว​กลับ​เข้า​คอน​โดฯ เดือน​ช่วย​พยุง​พิณ​ลุก​ขึ้น พิณ​ขอโทษ​ที่​ไม่​เชื่อ​เดือน​ว่า​สุด​เขต​เปลี่ยน​ไป

“สำหรับ​ฉัน​คง​มี​แต่​พี่​พิณ​ที่​ไม่​เคย​เปลี่ยน พี่​รัก​และ​ปกป้อง​ทุก​ครั้ง​เมื่อ​ฉัน​โดน​รังแก ฉัน​ดีใจ​ที่​ไม่ได้​รัก​คน​ผิด​จ้ะ​พี่​พิณ” เดือน​มอง​สบตา​พิณ​ด้วย​ความ​รัก ชาย​หนุ่ม​มอง​ตอบ​ด้วย​สายตา​แบบ​เดียวกัน...

หลัง​คอนเสิร์ต​เลิก​เด่น​ดวง​กับ​ชาว​คณะ​มา​รวม​ยืน​ล้อมวง​รอบ​แคน​ที่​ถูก​จับ​มัด

“เงิน​ที่​เตรียม​ไว้​ทอน​ค่า​ตั๋ว​หาย​บ่อย บางที​หาย​หลัก​ร้อย บางที​ก็​หลัก​พัน พี่​เลย​ให้​คน​ทำ​ตำหนิ​ไว้​ที่​แบงก์​ทุก​ใบ แบบ​นี้” เด่น​ดวง​พูด​จบ โชว์​แบงก์​ตัวอย่าง​ที่​ทำ​ตำหนิ​ไว้ “นับ​เงิน​ที่​เอา​มา​จาก​กระเป๋า​ไอ้​แคน​แล้ว​ไม่​ครบ​ตาม​จำนวน​เงิน​ที่​หาย​ไป ขาด​ไป​หก​ร้อย​บาท ค้น​ตัว​ไอ้​แคน​แล้ว​ก็​ไม่​มี​แบงก์​ที่​ทำ​ตำหนิ​ไว้ เป็น​คน​อื่น​ที่​ขโมย​เงิน...ค้น​ตัว​ทุก​คน” ขาดคำ ผู้จัดการ​ส่วนตัว​ของ​เด่น​ดวง ไล่​ค้น​ตัว​ชาว​คณะ​ที​ละ​คน

รุ่ง​เห็น​ท่า​ไม่​ดี ค่อยๆขยับ​หนี แล้ว​วิ่ง​ปรู๊ด ชาว​คณะ​ช่วย​กัน​จับ​ตัว​ไว้​ได้ เด่น​ดวง​ค้น​ตัว​รุ่ง เจอ​แบ​งค์​ย่อย​ที่​ทำ​ตำหนิ จำนวน​หก​ร้อย​บาท รุ่ง​แก้ตัว​เป็น​พัลวัน แต่​คราว​นี้​หนี​ไม่​รอด​หลักฐาน​มัด​ตัว​แน่นหนา เด่น​ดวง​สั่ง​ให้​ผู้จัดการ​เอา​ตัว​รุ่ง​ไป​ส่ง​ตำรวจ จาก​นั้น เดิน​มา​แก้​มัด​ให้​แคน​และ​ขอโทษ​ที่​ไม่​ไว้ใจ​เขา

ooooooo

วัน​ถัด​มา ขณะ​เดือน​กำลัง​เขียน​ข่าว​ประชาสัมพันธ์​ อยู่​ที่​โต๊ะ​ทำ​งาน​พิณ​เอา​ดอกไม้​ช่อ​เล็กๆมา​ให้​ หญิง​สาว​ปลื้ม​มาก เอา​ดอกไม้​ใน​แจกัน​บน​โต๊ะ​ออก​แล้ว​ใส่​ดอกไม้​ของ​พิณ​แทน

“พี่​ออก​ตาม​หา​บัว​ผัน​น่ะ เลย​แวะ​มา​หา​เดือน พี่​ไป​ล่ะ​ไม่​อยาก​กวน​เดือน​ทำ​งาน”

“เดี๋ยวก่อน​จ้ะ​พี่​พิณ พี่​ต้อง​ไป​กับ​เดือน​ก่อน”

พิณ​ถาม​จะ​พา​ไป​ไหน เดือน​ได้​แต่​ยิ้มๆไม่​ยอมบอก ไม่​นาน​นัก เดือน​พา​พิณ​มา​ที่​ห้อง​เสื้อ​หรู​แห่ง​หนึ่ง​ พรุ่งนี้​เธอ​ต้อง​ไป​งาน​แต่งงาน​เพื่อน​ที่​เรียน​มหาวิทยาลัย​ด้วย​กัน เธอ​อยาก​ให้​พิณ​ไป​ด้วย​ เลย​พา​มา​ลอง​สูท​ที่​จะ​ใส่​ไป​งาน พิณ​เห็น​ว่า​ไม่​เหมาะ เดือน​ยัง​หมั้น​อยู่​กับ​สุด​เขต งาน​เป็น​ทางการ​แบบ​นี้​ต้อง​พา​คู่หมั้น​ไป​ถึง​จะ​ถูก

“ก็​คู่หมั้น​ของ​เดือน เขา​ไป​มี​คน​อื่น​นี่​จ๊ะ พี่​พิณ​ก็​รู้ พี่​เห็น​กับ​ตา​ตัว​เอง”

“แต่​คน​อื่น​ไม่​รู้​นี่​จ๊ะ เดือน​พา​พี่​ไป​ออกงาน​คน​จะ​นินทา​เดือน​ว่าน​อก​ใจ​คู่หมั้น เดือน​จะ​เสียหาย”

“ก็​เพราะ​เดือน​มัว​แต่​แคร์​คน​อื่น ไม่​แคร์​ความรู้สึก​ตัว​เอง เดือน​ถึง​ได้​หมั้น​กับ​ผู้ชาย​ที่​ตัว​เอง​ไม่ได้​รัก​ เดือน​ไม่​อยาก​สนใจ​ใคร​อีก​แล้ว​จ้ะ ขอ​มี​แค่​เดือน​กับ​พี่​ก็​พอ”

เถียง​กัน​ไป​เถียง​กัน​มา​แต่​สุดท้าย​พิณ​ก็​ยอม​ไป​งาน​แต่งงาน​ด้วย แต่​มี​ข้อแม้​หนึ่ง​ข้อ เดือน​ต้อง​บอก​เพื่อนๆว่า​เขา​เป็น​พี่​ชาย​มา​จาก​ต่าง​จังหวัด เพื่อ​เธอ​จะ​ได้​ไม่​เสียหาย เดือน​รับปาก​ทันที...

ดึก​คืน​นั้น เดือน​กลับ​เข้า​บ้าน​เจอ​อัญชลี​รอ​อยู่​ก็​ชะงัก อัญชลี​เห็น​ท่าทาง​มี​พิรุธ​ของ​หญิง​สาว ซัก​ไป​ซัก​มา​จึง​ได้​รู้​ว่า​เดือน​ไป​อยู่​กับ​พิณ​มา เดือน​เลย​ใช้​โอกาส​นี้บอก​อัญชลี​ว่า​เธอ​จะ​ขอ​ถอน​หมั้น​สุด​เขต เพราะ​จับ​ได้​คา​หนัง​คา​เขา เขา​นอกใจ​เธอ​ไปมีคน​อื่น

“ต้อง​เข้าใจ​ผิด​อะไร​กัน​แน่ๆ สุด​เขต​รัก​หนู​แทบ​จะ​ทูนเกล้าทูน​หัว ไม่​มี​ทาง​ไป​มี​คน​อื่น​เด็ดขาด”

“ก็​สุด​แล้วแต่​คุณ​ป้า​เถอะ​ค่ะ หนู​คิด​ว่า​พอ​มี​โอกาส​เหมาะๆหนู​จะ​ไป​กราบ​ขอโทษ​คุณ​พ่อคุณ​แม่คุณ​สุด​เขต แล้ว​พูด​เรื่อง​ถอน​หมั้น​ค่ะ”

“พ่อ​แม่​สุด​เขต​น่ะ​ไม่​เท่า​ไหร่​หรอก แต่​พ่อ​แม่​หนู​น่ะ​สิ​หนู​เดือน ไม่​มี​ทาง​ยอม​โดยเฉพาะ​แม่​เพ็ง แม่​ของ​หนู​หมายมั่น​ปั้น​มือ​จะ​ให้​หนู​ลงเอย​กับ​สุด​เขต หนู​กล้า​บอก​แม่​เพ็ง​หรือ​ว่า​จะ​ถอน​หมั้น”

เดือน​ถึง​กับ​อึ้ง คิด​ไม่​ออก​จะ​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​แม่​อย่างไร

ooooooo

เย็น​วัน​รุ่ง​ขึ้น เดือน​ใน​ชุด​สุด​สวย​มา​รับ​พิณ​ไป​งาน​แต่งงาน​เพื่อน​ของ​เธอ เห็น​พิณ​ใน​ชุด​สูท​สุด​เท่​แต่​ผม​กระ​เซิง เดือน​หยิบ​เจล​ใส่​ผม​กับ​หวี​ใน​กระเป๋า​ถือ​ออก​มา​จัด​แต่ง​ทรง​ผม​ให้ แล้ว​มอง​ผล​งาน​ตัว​เอง​อย่าง​ชื่นชม

“พี่​พิณ​ของ​เดือน​เนี่ย​หล่อ​เหมือน​นาย​แบบ​บน​ปก​นิตยสาร​เลย”

แต่​เจ้าตัว​กลับ​ไม่ค่อย​ปลื้ม เขา​ชอบ​ที่​จะ​เป็น​ตัว​เอง​มาก​กว่า ไม่​นาน​นัก เดือน​กับ​พิณ​มา​ถึง​โรงแรม​ซึ่ง​ใช้​เป็น​สถาน​ที่​จัด​งาน​แต่งงาน พิณ​ไม่​ชิน​กับ​สังคม​เมือง​กรุง รู้สึก​อึดอัด​ไม่​มั่นใจ​ที่​ถูก​ใครๆมอง บอก​เดือน​ให้​เข้าไป​ใน​งาน​คน​เดียว สังคม​แบบ​นี้​ไม่​เหมาะ​กับ​เขา

เดือน​เข้าใจ​ความรู้สึก​ของ​พิณ เลย​เปลี่ยนใจ​ไม่​ไป​งาน​แต่ง​ของ​เพื่อน ชวน​พิณ​มา​เดิน​ชม​วิว​กรุงเทพฯ ยาม​ค่ำคืน​แทน...ทั้ง​สอง​คน​จูงมือ​เดิน​มา​ตาม​ทาง​เจอ​คน​ขาย​ลูกโป่ง พิณ​วาง​แผน​จะ​ทำ​เซอร์ไพรส์ บอก​เดือน​ไป​นั่ง​รอ​ตรง​โน้น​ก่อน เขา​หิว​น้ำ​จะ​ไป​หา​ซื้อ​น้ำ พอ​เดือน​คล้อย​หลัง พิณ​รีบ​เดิน​ไป​หา​คน​ขาย​ลูกโป่ง สัก​พัก พิณ​เดิน​ถือ​ลูกโป่ง​เข้าไป​หา​เดือน มอง​สบตา​เธอ​หวาน​ซึ้ง

“ช่วง​ที่​เดือน​มา​กรุงเทพฯ พี่​เก็บหอมรอมริบ​เก็บ​เงิน​ซื้อ​ของ​ให้​เดือน พอ​รู้​ว่า​เดือน​หมั้น พี่​ก็​เก็บ​มัน​ใส่​กล่อง​ปิด​ไว้​ไม่​อยาก​เห็น​อีก แต่​มา​วัน​นี้​พี่​มี​สิทธิ์​โดยชอบ​ธรรม​ที่​จะ​มอบ​ของ​สิ่ง​นั้น​ให้​เดือน”

พิณ​ยื่น​ลูกโป่ง​ให้​หญิง​คน​รัก​ที่​ปลาย​เชือก​ผูก​ลูกโป่ง​มี​สร้อย​เงิน​เส้น​เล็กๆพร้อม​จี้​รูป​หัวใจ​ห้อย​อยู่ เดือน​ถอด​สร้อย​ราคา​แพง​ที่​ตัว​เอง​สวม​อยู่​แล้ว​เอนตัว​ไป​ใกล้ๆพิณ​เพื่อ​ให้​สวม​สร้อย​ให้

“แทน​ดวงใจ​ของ​พี่​จ้ะ”

เดือน​มอง​จี้​รูป​หัวใจ ก่อน​จะ​โผ​กอด​พิณ ทั้ง​สอง​คน​ต่าง​ตระ​กอง​กอด​กัน​อย่าง​มี​ความ​สุข เดือน​สัญญา​จะ​ไม่​ยอม​ถอด​สร้อย​เส้น​นี้​เด็ดขาด ต่อ​จาก​นี้​ไป​เรา​สอง​คน​คง​ไม่​มี​เรื่อง​ทุกข์​ใจ​อะไร​อีก​แล้ว

“เปรียบ​ลูกโป่ง​ใบ​นี้​เป็น​ความ​ทุกข์​ที่​เรา​สอง​คน​แบก​รับ​มา​หลาย​ปี ถึง​เวลา​ต้อง​ปลดปล่อย​ไป​เสียที” พิณ​ว่า​แล้ว​ปล่อย​ลูกโป่ง​ใน​มือ​ให้​ลอย​ขึ้น​ฟ้า ลูกโป่ง​ค่อยๆลอย​หาย​ไป​ใน​ความ​มืด ทั้ง​สอง​คน​ต่าง​หวัง​ว่าความ​ทุกข์​ทั้งหลาย​จะ​ลอย​หาย​ไป​เหมือนกับ​ลูกโป่ง​ใบ​นี้

ooooooo

คืน​เดียวกัน ที่​ร้าน​อาหาร​ซึ่ง​บัว​ผัน​ถูก​บังคับ​ให้​ขายตัว เมย์ จอย ​และ​เด็ก​สาว​คน​อื่นๆต่าง​แต่งหน้า​แต่ง​ตา​เตรียมพร้อม​รับแขก ยกเว้น​บัว​ผัน​คน​เดียว​ที่​บอก​กับ​คน​คุม​ร้าน ถ้า​บังคับ​ให้​ขายตัว​อีก​เธอ​จะ​กลั้นใจ​ตาย​ คน​คุม​ร้าน​ฉุน​ขาด บัว​ผัน​บังอาจ​มา​ข่มขู่ ลงมือ​ตบ​ตี​อุตลุด จอย​กับ​เมย์​เห็น​แล้ว​อด​สงสาร​บัว​ผัน​ไม่ได้​แอบ​หลบมุม​ปรึกษา​หารือ​กัน

“ขืน​ปล่อย​ไว้​อย่าง​นี้ บัว​ผัน​ตาย​แน่ เรา​ต้อง​ช่วย​บัว​ผัน​หนี” จอย​กระซิบกระซาบ

“หนี​ออก​ไป​ได้​ก็​โดน​จับ​กลับ​มา​อยู่ดี บัว​ผัน​มัน​จะ​โดน​ซ้อม​หนัก​ขึ้น ​เผลอๆจะ​ตาย​คา​หน้าแข้ง​พวก​มัน”

“ต้องหา​คน​มา​ช่วย...คิด​ออก​แล้ว เมย์...แก​ไป​หา​ครู​พิณ ให้​ครู​มา​รับ​บัว​ผัน  ทาง​นี้​ฉัน​จะ​หา​ทาง​พา​บัว​ผัน​ออก​ไป”  สอง​สาว​รีบ​แยกย้าย​กัน​ไป​ทำ​ตาม​แผน...ด้าน​เมย์​ไป​รอ​พิณ​หน้า​ห้อง​เช่า​ของ​แคน พอ​พิณ​กับ​เดือน​กลับ​มา​ถึง เมย์​ไม่​พูด​พล่าม​พา​พิณ​กับ​เดือน​ออก​ไป​ทันที...

ถึง​เวลา​นัด จอย​แอบ​เข้าไป​ใน​ครัว​หลัง​ร้าน​ดึง​สาย​แก๊ส​ออก​แล้ว​กลับ​มา​นั่ง​รอ​รับแขก​เหมือน​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น สัก​พัก กลิ่น​แก๊ส​จาก​ครัว​เริ่ม​โชย​เข้า​มา​ใน​ตัว​ร้าน แม่​ครัว​วิ่ง​หน้าตื่น​ออก​จาก​หลัง​ร้าน​บอก​คน​คุม​ร้าน​ว่า​สาย​แก๊ส​หลุด ลูกค้า​ที่นั่ง​อยู่​ใน​ร้าน​กำลัง​จะ​จุด​บุหรี่​สูบ คน​คุม​ร้าน​ร้อง​เอะอะ

“อย่า...เดี๋ยว​ระเบิด...แก๊ส​รั่ว”

ขาดคำ​เกิด​โกลาหล​ย่อยๆขึ้น​ทันที ทุก​คน​ต่าง​วิ่ง​หนี​ตาย​ออก​จาก​ร้าน จอย​พา​บัว​ผัน​หลบ​ไป​อีก​ทาง คน​คุม​ร้าน​มัว​แต่​ต้อน​เด็ก​สาว​ให้​ออก​ไป​นอก​ร้าน​เลย​ไม่​เห็น​จอย​กับ​บัว​ผัน จอย​บอก​ให้​บัว​ผัน​รีบ​ไป ครู​พิณ​รอ​อยู่​ที่​สะพาน​ข้าง​หน้า บัว​ผัน​รีๆรอๆเป็น​ห่วง​เพื่อน​จะ​โดน​พวก​มัน​ฆ่า​ถ้า​รู้​ว่า​ช่วย​เธอ

“ฉัน​เอา​ตัว​รอด​ได้ ไป​เร็ว​บัว​ผัน...เดี๋ยว​พวก​มัน​เห็น”

บัว​ผัน​ขอบใจ​จอย แล้ว​วิ่ง​ปรู๊ด​ออก​ไป...

ทาง​ฝ่าย​เมย์พา​พิณ​กับเดือน​มา​รอ​รับ​บัว​ผัน​ที่​สะพาน​ข้าม​คลอง​ตาม​นัด​แต่​ไม่​เห็น​บัว​ผัน​มา​สัก​ที เมย์​อาสา​จะ​กลับ​ไป​ดู​ที่​ร้าน​ให้ พิณ​ยืน​รอ​สัก​พัก ใจร้อน​รอ​ไม่​ไหว​แยก​ตัว​ออก​ไป​ตาม​หา​บัว​ผัน​อีก​ทาง​หนึ่ง ทิ้ง​เดือน​ให้​ยืน​รออยู่ตรง​นั้น...

บัว​ผัน​วิ่ง​มา​ถึง​สะพาน​ตาม​ที่​จอย​บอก แต่​ไม่​เห็น​พิณ​รอ​อยู่...

ไม่​นาน​นัก เมย์​กลับ​มา​หา​จอย​ที่​ร้าน​อาหาร ถึง​ได้​รู้​ บัว​ผัน​กับ​พิณ​ไป​รอ​กัน​คน​ละ​สะพาน สอง​สาว​จะ​ไป​บอก​พิณ​แต่​ต้อง​ชะงัก คน​คุม​ร้าน​เข้า​มา​ถาม​หา​บัว​ผัน​เสีย​ก่อน ​จอย​โกหก​ว่า​สงสัย​อยู่​ใน​ร้าน

“คน​ออก​มา​หมด​แล้ว มัน​แอบ​หนี​ไป​แน่ๆ” คน​คุม​ร้าน​สั่ง​สมุน​ออก​ตาม​ล่า​บัว​ผัน​ทันที...

บัว​ผัน​กวาดตา​มอง​หา​พิณ เห็น​คน​คุม​ร้าน​เดิน​ตรง​มา​ทาง​ตน​เอง​หัน​รี​หัน​ขวาง​ทำ​อะไร​ไม่​ถูก พิณ​เดิน​อยู่​ฟาก​หนึ่ง​ของ​สะพาน เห็น​บัว​ผัน​ก็​ตะโกน​เรียก เด็ก​สาว​ดีใจ​รีบ​วิ่ง​ข้าม​สะพาน​ไป​หา คน​คุม​ร้าน​เห็น​บัว​ผัน​จะ​หนี​ ชัก​ปืน​ไล่​ยิง พิณ​ร้อง​เตือน​ลูกศิษย์ แต่​สาย​เกินไป บัว​ผัน​โดน​ยิง​ตก​น้ำ

จาก​นั้น คน​คุม​ร้าน​ทั้ง​สอง​คน​หัน​มา​ระดม​ยิง​ใส่​พิณ​ไม่​ยั้ง ชาย​หนุ่ม​โดด​หลบ​เข้าที่​กำบัง พอ​โผล่​ออก​มา​ดู​อีก​ที พวก​นั้น​หาย​ไป​แล้ว พิณ​มอง​ไป​ใน​ค​ลอง​ที่​มืด​มิด​เบื้อง​ล่าง​ไม่​เห็น​บัว​ผัน ตัดสินใจ​กระโดด​ลง​น้ำ ดำ​ผุด​ดำ​ว่าย​หา​บัว​ผัน​อย่าง​สิ้น​หวัง

ooooooo

พิณ​เอาแต่​นั่ง​ซึม​ที่​ช่วย​ชีวิต​ลูกศิษย์​ไม่ได้ เดือน​ซื้อ​ข้าว​กลางวัน​มา​ให้​กิน​ก็​ไม่​ยอม​แตะ โทษ​ตัว​เอง​เป็นต้น​เหตุ​ให้​บัว​ผัน​ต้อง​ตาย ถ้า​เขา​ไม่​ตะโกน​เรียก บัว​ผัน​คง​ไม่​วิ่ง​ข้าม​สะพาน​มา​โดน​ยิง​ตาย เดือน​ปลอบ​พิณ​ไม่​ให้​คิดมาก เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ไม่​ใช่​ความ​ผิด​ของ​เขา พิณ​บอก​ให้​เดือน​กลับ​ไป​ทำ​งาน​ต่อ​ได้​แล้ว​ไม่​ต้อง​ห่วง​เขา

“เดือน​ลา​ออก​แล้ว​จ้ะ เดือน​จะ​ไม่​กลับ​ไป​ทำ​งาน​กับ​คน​ที่​ไม่​เคย​เห็น​ค่า​ของ​เดือน​อีก​แล้ว”

“แล้ว​เดือน​จะ​ทำ​อย่างไร​ต่อ​ไป”

เดือน​ยัง​ไม่​รู้​เหมือน​กัน ขอ​เวลา​คิด​สัก​พัก​คง​หา​คำ​ตอบ​ให้​ตัว​เอง​ได้ พิณ​จับ​มือ​เดือน​ให้​กำลังใจ...

มาลัย​รู้​เรื่อง​สุด​เขต​กับ​เดือน​ทะเลาะ​กัน จึง​มา​หา​เดือน​ที่​บริษัท​เพื่อ​ขอ​เคลียร์​ปัญหา​แต่​เธอ​ไม่​อ​ยู่ มาลัย​สั่ง​ให้​บิ๋ม​โทร.​ตาม​เดือน​ก็​ปิด​มือ​ถือ นพ​ชวน​มาลัย​ไป​หา​เดือน​ที่​บ้าน​แสวง ทั้ง​คู่​ยัง​ไม่ทัน​จะ​ขยับ​ไป​ไหน สุด​เขต​ควงแขน​แอน​เข้า​มา​พอดี นพ​กับ​มาลัย​สบ​ช่อง​ขอ​คุย​กับ​ลูก​ชาย​ตามลำพัง

ทันที​ที่​ประตู​ห้อง​ทำ​งาน​สุด​เขต​ปิด มาลัย​กับ​นพ​ตำหนิ​ลูก​ชาย​อย่าง​แรง​ที่​นอกใจ​เดือน นพ​สั่ง​ให้​ลูก​เลิก​ยุ่ง​กับ​แอน​เด็ดขาด สุด​เขต​ไม่​ยอม เขา​โต​พอ​ที่​จะ​เลือก​คบ​หรือ​ไม่​คบ​ใคร​หรือ​จะ​ทำ​อะไร​กับ​ใคร​ก็ได้

“ใช่...แก​จะ​คบ​กับ​ผู้หญิง​คน​ไหน​ก็ได้ แต่​ต้อง​คบ​ที​ละ​คน​ไม่​ใช่​คบ​เผื่อ​เลือก พ่อ​แม่​ไม่ได้​สอน​ให้​แก​โต​มา​เป็น​ผู้ชาย​แบบ​นี้​นะ​สุด​เขต” นพ​พยายาม​ข่ม​อารมณ์​โกรธ

“แม่เลี้ยง​ลูก​มา รู้​นิสัย​ใจคอ​ลูก​ดี ลูก​ไม่​ใช่​คน​เจ้าชู้​แล้ว​ลูก​ก็​รัก​ใคร่​หนู​เดือน​มาก​ถึง​ขนาด​ยอม​เปลี่ยนตัว​เอง​เพื่อ​หนู​เดือน​แล้ว​อะไร​ทำให้​ลูก​เปลี่ยน​ไป”

“ผม​ไม่ได้​เปลี่ยน​หรอก​ครับ​คุณ​แม่ ที่​ผ่าน​มา​แค่​ผม​หลอก​ตัว​เอง...มัน​ก็​เท่านั้น”

“หยุด​ทำตัว​เหลวไหล​ก่อน​ที่​ผู้ใหญ่​ฝ่าย​หนู​เดือน​จะ​รู้​แล้ว​ขอ​ถอน​หมั้น”

สุด​เขต​ไม่​สน ดี​เสีย​อีก​เขา​จะ​ได้​เป็น​อิสระ​ทำ​อะไร​ที่​อยาก​ทำได้​เต็มที่ ถ้า​พ่อ​กับ​แม่​หมด​เรื่อง​ต่อว่า​แล้ว เขา​ขอตัว​กลับ​ไป​หา​แอน นพ​กับ​มาลัย​มอง​ตาม​ลูก​ชาย​กลุ้มใจ

ooooooo

เดือน​เห็น​พิณ​ไม่สบาย​ใจ​เรื่อง​บัว​ผัน ชวน​เขา​เข้า​วัด​ทำบุญ​ทำ​ทาน​ปล่อย​นก​ปล่อย​ปลา​อุทิศ​บุญ​กุศล​ให้​บัว​ผัน พิณ​มอง​ดู​นก​ใน​กรง​ที่​ซื้อ​มา​ปล่อย อด​คิดถึง​บัว​ผัน​ไม่ได้

“นก​พวก​นี้​ก็​เหมือน​บัว​ผัน ถูก​กักขัง​ไว้​ทั้งที่​ไม่ได้​ทำ​ความ​ผิด​อะไร เรา​คิด​ว่า​เรา​เหนือ​กว่า​สัตว์​พวก​นี้ แต่​ที่จริง...เรา​กับ​นก​พวก​นี้​ก็​ตก​อยู่​ใน​ชะตา​กรรม​เดียวกัน โดน​คน​ที่​แข็ง​แรง​กว่า​รังแก”

“ถ้า​โลก​เรา​ยัง​เต็ม​ไป​ด้วย​คน​เห็นแก่​ตัว คน​ที่​อ่อนแอ​ก็​จะ​ถูก​เอาเปรียบ​อยู่​ร่ำไป​เหมือน​บัว​ผัน”

“บัว​ผัน​โชค​ร้าย...ไม่ได้​อิสรภาพ...บิน​ไป​หา​อิสระ​นะ” พิณ​ว่า​แล้ว​ปล่อย​นก​ออก​จาก​กรง รู้สึก​สบายใจ​ขึ้น​มา ขอบใจ​เดือน​ที่​อยู่​เป็น​เพื่อน​ใน​วัน​ที่​เขา​ทุกข์​ใจ

“ฉัน​เต็มใจ​ร่วม​ทุกข์​ร่วม​สุข​กับ​พี่​นะ​จ๊ะ​พี่​พิณ”

พิณ​มอง​เดือน​อย่าง​ซาบซึ้ง​ใจ....ภารกิจ​เรื่อง​บัว​ผัน​ของ​พิณ​จบ​ลง​แล้ว ถึง​เวลา​ที่​เขา​ต้อง​กลับ​บ้าน​เสียที พรุ่งนี้​เขา​จะ​กลับ​ไป​หา​แม่น้ำ​มูล เดือน​ใจหาย​วูบ นิ่ง​คิด​ไป​ครู่​หนึ่ง

“พี่​พิณ​จ๋า ขอ​ให้​เดือน​กลับ​ไป​หา​แม่น้ำ​มูล​กับ​พี่​ได้​ไหม​จ๊ะ เดือน​ไม่​เหลือ​อะไร​แล้ว เรา​จะ​กลับ​บ้าน​ของ​เรา​นะ​จ๊ะ​พี่​พิณ”

“จ้ะ...เรา​จะ​กลับ​ไป​หา​แม่น้ำ​มูล​ด้วย​กัน” พิณ​จับ​มือ​เดือน​เดิน​เคียง​ข้าง​กัน​ไป...

ใน​เวลา​ต่อ​มา พิณ​พา​เดือน​มา​ถึง​บ้าน​แสวง พิณ​จะ​เป็น​คน​ไป​บอก​แสวง​กับ​อัญชลี​เรื่อง​ของ​เรา​สอง​คน​เอง ถ้า​ทั้ง​คู่​จะ​ด่า​ก็​ให้​ด่า​เขา​คน​เดียว เขา​ยอม​เป็น​คน​เลว​แต่​ผู้​เดียว

“เรา​ก็​ผิด​ด้วย​กัน​ทั้ง​คู่​แหละ​จ้ะ”

เดือน​สูด​ลม​หายใจ​เข้า​เต็ม​ปอด พร้อม​รับ​ทุก​สถานการณ์ สอง​หนุ่ม​สาว​จูงมือ​กัน​เดิน​เข้า​บ้าน เจอ​อัญชลี​กำลัง​พยายาม​โทรศัพท์​หา​เดือน​ด้วย​สีหน้า​กระวนกระวาย​ใจ พอ​เห็น​หน้า​เดือน​ก็​ต่อว่า​ทันที

“ป้า​โทร.​เข้า​มือ​หนู แต่​หนู​ไม่​รับ​สาย”

“วัน​นี้​เดือน​ไม่ได้​ไป​ทำ​งาน เลย​ปิด​เครื่อง​ค่ะ คุณ​ป้า​คะ หนู​กับ​พี่​พิณ​มี​เรื่อง​จะ​บอก​ค่ะ”

พิณ​กับ​เดือน​ยัง​ไม่ทัน​จะ​พูด​อะไร อัญชลี​โพล่ง​ขึ้น​ว่า “พ่อ​หนู​โทร.​มา แม่​หนู​อาการ​ทรุด​หนัก​มาก ให้​หนู​รีบ​กลับ​บ้าน​ด่วน”

ooooooo

พิณ​กับ​เดือน​กลับ​อุบลฯ​คืน​นั้น กว่า​จะ​ถึง​โรง-พยาบาล​ที่​เพ็ง​รักษา​ตัว​อยู่​ก็​สาย​ของ​อีก​วัน เดือน​ขอร้อง​พิณ​อย่า​เพิ่ง​บอก​พ่อ​กับ​แม่​ของ​เธอ​เรื่อง​เรา​สอง​คน พิณ​เข้าใจ​ดี สัญญา​จะ​เก็บ​เรื่อง​ที่​เรา​กลับ​มา​คืนดี​กัน​เป็น​ความ​ลับ​จนกว่า​แม่​ของ​เดือน​จะ​อาการ​ดี​ขึ้น​ก่อน เดือน​ขอบใจ​เขา​แล้ว​รีบ​เข้าไป​เยี่ยม​แม่​ใน​ห้อง​พัก​ผู้​ป่วย...

หมอ​เพิ่ง​ตรวจ​อาการ​เพ็ง​เสร็จ ตอน​ที่​เดือน​เดิน​เข้า​มา​ใน​ห้อง เดือน​ซัก​ถาม​อาการ​แม่​จาก​หมอ ได้ความ​ว่า​แม่​ไม่​กิน​ยา​ที่​หมอ​จ่าย​ให้​แต่​ไป​กิน​ยา​หม้อ​แทน มะเร็ง​เลย​ลุกลาม​เร็ว ตอน​นี้​ลาม​ไป​ทั่ว​ตัว​แล้ว มี​วิธี​รักษา​ได้​เพียง​วิธี​เดียว​คือ​ทำ​คีโม เพ็ง​ไม่​ยอม​ทำ อ้าง​ทำ​แล้ว​ผม​ร่วง กิน​อะไร​ไม่​ลง

“ลอง​คุย​กัน​ดู​นะ​ครับ หมอ​พูด​แล้ว​คนไข้​ไม่​ยอม​ฟัง” หมอ​พูด​จบ เดิน​ออก​จาก​ห้อง...

ที่​หน้า​ห้อง​พัก​ผู้​ป่วย​ของ​เพ็ง พิณ​ชะเง้อ​มอง​เข้า​ข้าง​ใน​ห้อง​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง อยาก​จะ​เข้าไป​เยี่ยม​ก็​ไม่​กล้า เกรง​จะ​ทำให้​เพ็ง​ไม่​พอใจ​ได้​แต่​แอบ​มอง​อยู่​ตรง​นั้น...

เดือน​เพิ่ง​รู้ความ​จริง​จาก​พ่อ ที่​แม่​โยกโย้​ไม่​ยอม​ทำ​คีโม​เพราะ​มัน​แพง ค่า​ทำ​ครั้ง​หนึ่ง​ตก​หลาย​หมื่น​บาท ต้อง​ทำ​เป็น​สิบ​ครั้ง​ถึง​จะ​ได้​ผล เพ็ง​ไม่​อยาก​ให้​ลูก​ผัว​ต้อง​เป็น​หนี้​ไป​กู้​ยืม​ใคร​เอา​มา​รักษา​เธอ เดือน​ไม่​ยอม เงิน​ทอง​หา​เมื่อ​ไร​ก็ได้ ชีวิต​แม่​สำคัญ​กว่า ขอร้อง​แม่​ยอม​ให้​หมอ​รักษา

“ทำ​คีโม​แล้ว​ก็​ใช่​ว่า​แม่​จะ​อยู่​ได้​อีก​สิบ​ปี​ยี่สิบปีซะ​เมื่อ​ไหร่​เล่า​เดือน หมอ​ว่า​อย่าง​มาก​ก็​ยืด​เวลา​ไป​ได้​อีก​แค่​สาม​สี่​เดือน​เท่านั้น​เอง เอา​เงิน​แสน​ที่​จะ​ยื้อ​ชีวิต​แม่​เก็บ​ไว้​ดี​กว่า แสน​นึง​ใช้​กิน​ใช้​อยู่​ได้​หลาย​ปี”

“ต่อ​ให้​ยืด​เวลา​ได้​วัน​เดียว​ฉัน​ก็​ยอม ฉัน​กับ​พ่อ​จะ​ขาย​บ้าน​ขาย​ที่ทาง​ทั้งหมด​ที่​เรา​มี​เอา​เงิน​มา​รักษา​แม่”

เพ็ง​ห้าม​เดือน​ทำ​อย่าง​นั้น​เด็ดขาด เธอ​ไม่​ต้องการ​ทิ้ง​ปัญหา​ไว้​ให้​ลูก​ให้​ผัว ถ้า​เธอ​ตาย​ไป​วิญญาณ​ของ​เธอ​คง​เป็น​ทุกข์ เพราะ​ห่วง​คน​ที่​ยัง​อยู่ เดือน​ปล่อย​โฮ โผ​กอด​แม่​แน่น...

ผ่าน​ไป​ไม่​นาน คำ​แป​ง​มา​เยี่ยม​เพ็ง​เห็น​พิณ​ยืน​จดๆ จ้องๆอยู่​หน้า​ห้อง​เลย​ชวน​เข้าไป​เยี่ยม​เพ็ง​ด้วย​กัน พิณ​หนี​ไม่​ออก​เดิน​ตาม​คำ​แป​ง​เข้าไป พอ​เพ็ง​เห็น​หน้า​พิณ​ก็​ไม่​ชอบใจ ไม่​อยาก​ให้​ลูก​สาว​อยู่​คุย​ด้วย แกล้ง​ใช้​เดือน​ไป​ซื้อ​ข้าว​ให้​กิน เดือน​งง แม่​เพิ่ง​กิน​ไป​เมื่อ​ครู่​นี้​เอง ทำไม​หิว​อีก​แล้ว

“แม่​บอก​ให้​ไป​ก็​ไป​ซี่”

เดือน​ไม่​อยาก​ขัดใจ​แม่​รีบ​ออก​ไป ตอน​เดิน​ผ่าน​พิณ ทั้ง​คู่​ลอบ​สบตา​กัน​โดยที่​เพ็ง​ไม่ทัน​เห็น คำ​แป​ง​ปลอบ​เพ็ง​ให้​เข้มแข็ง​เข้า​ไว้ เป็น​โรค​มะเร็ง​ต้องใจ​สู้​ถึง​จะ​หาย หมอ​สมัย​นี้​ เก่ง​ต้อง​รักษา​เพ็ง​หาย​ได้​แน่ๆ

“พวก​ฉัน​ไม่​มี​เงิน​ทำ​คีโม​จ้ะ ค่า​คีโม​เป็น​แสน” บุญ​บ่น​อย่าง​ท้อแท้ คำ​แป​ง​ถึง​กับ​ตะลึง ไม่​คาด​คิด​มา​ก่อน​ค่า​รักษา​มะเร็ง​จะ​แพง​ขนาด​นี้...

ใน​เวลา​ต่อ​มา ขณะ​ที่​พิณ​ ครู​ตะวัน คำ​แป​ง  ​กับ​สาย​ไหม​กำลัง​ช่วย​กัน​ตัก​อาหาร​กลางวัน​แจก​เด็ก​นักเรียน​ที่​เข้า​แถว​ยาว​เหยียด พิณ​ออกปาก​ชวน​คำ​แป​ง​จัด​คอนเสิร์ต​หาเงิน​ไป​ช่วย​ค่า​รักษา​เพ็ง คำ​แป​ง​ถอน​ใจ​เฮือก

“ลูก​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​แตก​กระ​สาน​ซ่านเซ็น​ไป​แทบ​หมด​วง​แล้ว​บัก​พิณ ถึง​ตาม​กลับ​มา​ได้​ก็​ใช่​ว่า​จะ​หาเงิน​มา​ได้​มากมาย...ชาว​บ้าน​ยัง​ลำบาก​อยู่​เลย”

“ครู​ตะวัน ผม​ขอ​กู้​เงิน​โรงเรียน​ได้​ไหม”

ครู​ตะวัน​ส่าย​หน้า งบ​โรงเรียน​นี้​ไม่​เคย​พอใช้ ขนาด​อาหาร​กลางวัน​ให้​เด็ก​กิน​ยัง​มี​ไม่​พอ​เลย พิณ​เห็น​กับข้าว​เกลี้ยง​ถาด แต่​เหลือ​เด็ก​นักเรียน​ที่​ยัง​ไม่ได้​รับ​อาหาร​อีก​หลาย​สิบ​คน​แล้ว​สงสาร เขา​ต้อง​ทำ​อะไร​สักอย่าง​เพื่อ​ให้​เด็กๆอิ่ม​ท้อง มอง​ไป​ยัง​บริเวณ​รกร้าง​ว่าง​เปล่า​ข้าง​โรงเรียน ถึง​กับ​ยิ้ม​ออก

พิณ​จะ​สอน​ให้​เด็กๆปลูก​ผัก​ไว้​กิน​กันเอง ทุก​คน​เห็นดี​ด้วย คำ​แป​ง​เสนอ​จะ​ไป​ขอ​ไก่​ชาว​บ้าน​มา​ให้​เด็กๆเลี้ยง​ไว้​กิน​ไข่ ส่วน​ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​จะ​ช่วย​กัน​ต่อ​กรง​ไก่​กัน​ไม่​ให้​ไก่​หนี พิณ​นึก​ขึ้น​ได้ จะ​หา​เมล็ด​พันธุ์​ผัก​ได้​จาก​ที่ไหน รีบ​ตรง​ไป​บ้าน​คำ​หล้า​ทันที

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"แต้ว" โกรธโดนขโมยหอมแก้ม "เจมส์จิ" เจ้าเล่ห์อยากฟื้นอดีตรัก

"แต้ว" โกรธโดนขโมยหอมแก้ม "เจมส์จิ" เจ้าเล่ห์อยากฟื้นอดีตรัก
30 มี.ค. 2563
08:01 น