ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ณ ใต้​ต้น​คูน​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​มูล ดวง​อาทิตย์​กำลัง ​จะ​ลับ​ขอบ​ฟ้า แสง​สี​ทอง​ฉาบ​ท้อง​น้ำ​เป็น​ประกาย​ระยิบ ระยับ​ดู​สวย​งาม​ยิ่ง​นัก แต่​บรรยากาศ​เช่น​นี้​พิณ​กลับ​ยืน​มอง​ด้วย​สีหน้า​หม่นหมอง ครุ่นคิด​ถึง​อดีต​ที่​ผ่าน​มา

ยิ่ง​คิดถึง​เรื่อง​ที่​กำลัง​จะ​สูญเสีย​เดือน หญิง​คน​รัก​ซึ่ง​เปรียบ​เสมือน​ส่วน​หนึ่ง​ของ​ร่างกาย​เขา เป็น​ดัง​ลม​หายใจ​ที่​ทำให้​รู้​ว่า​ชีวิต​ของ​เขา​ยัง​ดำเนิน​อยู่​และ​เป็น​คน​เดียว​ที่​เขา​จะ​คิดถึง​ยาม​อ่อน​ล้า ยิ่ง​ทำให้​เขา​ท้อแท้​หงายหลัง​ทิ้ง​ตัว​ลง​น้ำ​อย่าง​สิ้น​หวัง ปล่อย​ให้​ร่าง​ดำ​ดิ่ง​สู่​ก้น​แม่น้ำ​เหมือน​จำนน​ต่อ​โชค​ชะตา

แต่​แล้ว​พิณ​กลับ​ได้ยิน​เสียง​กระซิบ​จาก​แม่น้ำ​มูล​บอก​ให้​เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง เพื่อ​เป็น​แบบอย่าง​และ​ถ่ายทอด​สิ่ง​ดี​งาม​ให้​แก่​เด็กๆซึ่ง​เป็น​ลูกศิษย์​ของ​เขา พิณ​ได้สติ สำลัก​น้ำ ​ทะลึ่ง​พรวด​ขึ้น​สู่​ผิวน้ำ​สูด​ลม​หายใจ​เข้า​ปอด​เฮือก​ใหญ่ รู้​แล้ว​ว่า​ตัว​เอง​จะ​ต้อง​ทำ​อย่างไร พลัน​ภาพ​ใน​อดีต​ผุด​เข้า​มา​ใน​ความ​คิด​คำนึง​ของ​พิณ...

วัน​นั้น พิณ​กับ​เดือน​นอน​คุย​กัน​อย่าง​มี​ความ​สุข​ใต้​ต้น​คูน​ริม​แม่น้ำ​มูล​ต้น​เดิม เดือน​ทวง​ถาม​เรื่อง​ที่​พิณ​จะ​ให้​ผู้ใหญ่​มา​คุย​กับ​พ่อ​แม่​ของ​เธอ​เรื่อง​เรา​สอง​คน พิณ​หน้า​สลด​เล็กน้อย พลิก​ตัว​นอน​หงาย​มอง​ท้องฟ้า

“พี่​เป็น​แค่​ครู​ช่วย​สอน อาศัย​นอน​ใต้ถุน​โรงเรียน ไม่​มี​สมบัติ​พัสถาน...ไม่​รู้​พ่อ​แม่​เดือน​จะ​ว่า​อย่างไร”

“เงิน​ไม่​ใช่​เรื่อง​สำคัญ แต่งงาน​แล้ว​เรา​ค่อย​ช่วย​กัน​หา​ก็ได้”

พิณ​ไม่​อยาก​ให้​เดือน​ต้อง​มา​กัด​ก้อน​เกลือ​กิน แต่​แล้ว​นึก​อะไร​ขึ้น​มา​ได้ ยิ้ม​ดีใจ เมื่อ​เดือน​ก่อน​เขา​ไป​สอบ​ครู​เอา​ไว้ ถ้า​ได้​บรรจุ​เมื่อ​ไหร่ จะ​ให้​ผู้ใหญ่​มา​สู่ขอ​เธอ​ทันที แล้ว​นึก​สนุก ลุก​ขึ้น​ตะโกน​ไป​ยัง​แม่น้ำ​มูล​เบื้องหน้า

“ลูก​ขอ​สัญญา​ต่อหน้า​แม่​มูล หาก​วัน​ใด​ที่​ลูก​ได้​เป็น​ครู ลูก​จะ​ให้​ผู้ใหญ่​มา​สู่ขอ​เดือน”

หญิง​สาว​เขิน​อาย​รีบ​ลุก​ขึ้น​ห้าม แต่​ยิ่ง​ห้าม​เหมือน​ยิ่ง​ยุ​ พิณ​ป้อง​ปาก​ตะโกน​เสียง​ลั่น ว่า​รัก​เดือน​มาก​อยาก​แต่งงาน​กับ​เธอ​จน​แทบ​จะ​รอ​ไม่​ไหว สอง​หนุ่ม​สาว​ยิ้ม​ให้​กัน​อย่าง​มี​ความ​สุข ต่าง​ช่วย​กัน​สลัก​รูป​หัวใจ​และ​ชื่อ​ของ​ทั้ง​คู่​ลง​บน​ต้น​คูณ​ไว้​เป็น​พยาน​แห่ง​รัก จาก​นั้น พิณ​ถีบ​รถ​จักรยาน​มา​ส่ง​เดือน​ที่​บ้าน​ของ​เธอ

“พรุ่งนี้​พี่​ต้อง​คุม​นักเรียน​ไป​งาน​แห่​พระ​เวส...​เจอ​กัน​นะ​เดือน”

“เดี๋ยว​ฉัน​จะ​แกง​ผักหวาน​ไข่​มดแดง​ไป​เผื่อ” สอง​หนุ่ม​สาว​มอง​สบตา​กัน​ด้วย​ความ​รัก​เต็ม​หัวใจ

ooooooo

เช้า​วัน​งาน​แห่​พระ​เวส เสียง​ดนตรี​ดัง​กระหึ่ม​ไป​ทั้ง​หมู่​บ้าน ขบวน​แห่​นำ​โดย​วง​ดนตรี​แม่​มูล​ลำ​เพลิน ซึ่ง​ประกอบ​ด้วย คำ​แป​ง​ หัวหน้า​วง​และ​เป็น​นัก​ร้อง​นำ​ฝ่าย​หญิง แคน ​หนุ่ม​หมอลำ​อารมณ์​ดี​เป็น​นัก​ร้อง​นำ​ฝ่าย​ชาย บุญ​เหลือ บุญ​หลาย ​และ​ชาว​คณะ​เป็น​ลูก​คู่​ ร้อง​รำ​ทำ​เพลง​กัน​อย่าง​สนุกสนาน

ขบวน​ฟ้อน​รำ เซิ้ง​กัน​มัน​หยด พิณ​พา​เด็ก​นักเรียน​ร่วม​เซิ้ง​กับ​พวก​ชาว​บ้าน ขณะ​ที่​เดือน​เซิ้ง​กับ​พ่อ​และ​แม่​ของ​เธอ ตามมา​​ด้วย​ขบวน​พระ​แล้ว​ต่อ​ด้วย​องค์​สมมติ​พระ​เวสสันดร​และ​นาง​มัท​รี​ที่นั่ง​มา​บน​เสลี่ยง ปิด​ท้าย​ด้วย​ขบวน​เครื่อง​บูชา​ที่​ประดับ​บน​บั้ง​​ไม้​ไผ่​อย่าง​สวย​งาม

ไม่​นาน​นัก แคน​เดิน​นำ​ขบวน​แห่​พระ​เวส​มา​ถึง​บริเวณ​วัด พิณ​เข้าไป​เซิ้ง​กับ​เดือน​โดย​พ่อ​กับ​แม่​ของ​เธอ​มอง​ห่างๆ ไม่ค่อย​ชอบใจ ขบวน​แห่​มา​ถึง​หน้า​อุโบสถ องค์​สมมติ​พระ​เวสสันดร​และ​นาง​มัท​รี​ลง​จาก​เสลี่ยง เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​เพลง​แห่​จบ​พอดี ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​เข้า​มา​ล้อม​หน้า​ล้อม​หลัง จับ​มือ​แคน​ด้วย​ความ​เอ็นดู บาง​คน​ก็​แบ่ง​อาหาร​ที่​เอา​มา​ทำบุญ​ให้ คำ​แป​ง​ร้อง​บอก​ทุก​คน​ว่า

“สนุก​กัน​แล้ว​ก็​อย่า​ลืม​เป็น​กำลังใจ​ให้​พวก​เรา​ด้วย ​เรา​จะ​อยู่​สร้าง​ความ​สุข​ให้​พวก​ท่าน​นานๆ”

“แรง​เงิน​ของ​พวก​ท่าน คือ​แรง​ใจ​ของ​พวก​เรา” บุญ​เหลือ​เสริม

ชาว​บ้าน​พา​กัน​เจียด​เงิน​คน​ละ​เล็ก​ละ​น้อย​เป็น​ค่า​แสดง​ให้​แคน​และ​คำ​แป​ง แคน​เห็น​คำ​หล้า​ยืน​คุย​กับ​เพื่อน​อยู่​ไม่​ไกล จึง​ปลีกตัว​ออก​ไป...

ขณะ​เดือน​กำลัง​ยก​ปิ่นโต​ใส่​อาหาร​ที่​เตรียม​มา​จะ​ไป​ให้​พิณ เพ็ง​แม่​ของ​เดือน​เข้า​มา​ขวาง ดึง​ลูก​สาว​ออก​มา​นอก​ศาลา​การเปรียญ บอก​ให้​รู้​ว่า​พ่อ​กับ​แม่​ต้องการ​ให้​เดือน​ไป​เรียน​ต่อ​ที่​กรุงเทพฯ เพื่อน​ของ​เพ็งชื่อ​แสวง​กับ​อัญชลี​ไม่​มี​ลูก อยาก​จะ​รับ​เดือน​เป็น​ลูก​บุญธรรม​และ​จะ​ส่งเสีย​ให้​เรียน​ต่อ​สูงๆ

เดือน​อิดออด​ไม่​อยาก​ไป​ อยาก​เรียน​ที่​นี่​มาก​กว่า จะ​ได้​ช่วย​พ่อ​กับ​แม่​ทำมา​หากิน​ไป​ด้วย ที่​สำคัญ​อีก​ไม่​นาน​พิณ ​จะ​ได้​เป็น​ครู​และ​เธอ​กับ​เขา​มี​แผน​จะ​แต่งงาน​กัน เพ็ง​ฉุน​ขาด

“ที่แท้​ที่​ไม่​อยาก​ไป​ก็​เพราะ​เป็น​ห่วง​ไอ้​พิณ​นี่เอง...มัน​ก็​แค่​ครู​ช่วย​สอน อาศัย​กินนอน​อยู่​ใต้ถุน​โรงเรียน ​พ่อ​แม่​ก็​ไม่​มี ทำไม​ต้อง​เอาชีวิต​ไป​ฝาก​ไว้​กับ​มัน​ด้วย”

“พี่​พิณ​ไม่ได้​เป็น​แค่​ครู​ช่วย​สอน แต่​เขา​เป็น​คน​ที่​เดือน​รัก​และ​อยาก​จะ​ใช้​ชีวิต​อยู่​ด้วย แม่​ไม่​มี​สิทธิ์​ไป​ว่า​พี่​พิณ​อย่าง​นั้น” เดือน​เริ่ม​เดือด​ปุดๆ

สอง​แม่​ลูก​โต้เถียง​กัน​อย่าง​รุนแรง เดือน​ไม่​พอใจ​ที่​แม่​มา​ก้าว​ก่ายชีวิต​ตน​เอง ส่วน​เพ็ง​ก็​ไม่​ชอบใจ​ที่​ลูก​แข็ง​ข้อ ตัดสินใจ​ใช้​ไม้แข็ง สั่ง​ห้าม​เดือน​ยุ่ง​เกี่ยว​กับ​พิณ​เด็ดขาด และ​ให้​เตรียมตัว​ไป​กรุงเทพฯ ถ้า​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม ก็​ไม่​ต้อง​มา​เรียก​ตน​ว่า​แม่​อีก​ต่อ​ไป จาก​นั้น เพ็ง​ตาม​ไป​เล่น​งาน​พิณ สั่ง​ห้าม​เขา​ติดต่อ​กับ​เดือน​อีก

เธอ​ต้องการ​ให้​ลูก​ไป​เรียน​ต่อ​กรุงเทพฯ จึง​ไม่​อยาก​ให้​มี​อะไร​มา​ทำให้​สับสน พิณ​มอง​อย่าง​งงๆ เดือน​ตาม​เข้า​มา​ต่อว่า​แม่​ที่​พูดจา​ไม่​ดี​กับ​พิณ เพ็ง​ไม่​พอใจ​มาก​ฉุด​แขน​เธอ​ลาก​กลับ​บ้าน เดือน​ขอร้อง​ให้​บุญ​พ่อ​ของ​เธอ​ช่วย เขา​กลับ​บอก​ให้​ทำ​ตามที่​แม่​สั่ง แล้ว​หัน​มา​ขอร้อง​พิณ​ช่วย​พูด​ให้​เดือน​ยอม​ไป​เรียน​ต่อ​ที่​กรุงเทพฯ

“จะ​ให้​ผม​ทำ​อย่าง​นั้น​ได้​อย่างไร​ใน​เมื่อ​เรา​สัญญา​ว่า​จะ​แต่งงาน​กัน”

บุญ​ขอ​ให้​พิณ​เห็นแก่​อนาคต​ของ​เดือน ลำพัง​เงินเดือน​ครู​ช่วย​สอน​จะ​ทำให้​ลูก​สาว​ของ​เขา​มี​ความ​สุข​ได้​อย่างไร พิณ​ถึง​กับ​อึ้ง มอง​ตาม​บุญ​ไป​ด้วย​ความ​ปวดร้าว​ใจ

ooooooo

อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​วัด คำ​หล้า​โบก​มือ​ลา​เพื่อนๆ พอ​หัน​กลับ​มา​จ๊ะเอ๋​กับ​แคน​ที่​ยืน​ทำ​หน้า​ทะเล้น​อยู่ เธอ​ขยับ​จะ​เดิน​หนี แคน​รีบ​วิ่ง​มา​ดัก​หน้า พูดจา​หยอก​ล้อ​สนุก​ปาก เลย​ถูก​เธอ​ตบ​หนึ่ง​ฉาด​แถม​ด่า​ว่า​ไอ้​หมา​แคน

“นี่​เธอ​ว่า​พี่​เป็น​หมา​หรือ​คำ​หล้า...ถ้า​เป็น​หมา​ก็​ต้อง​ไล่​กัดคน​นะ​สิ” แคน​ยิ้ม​หน้าเป็น​แล้ว​โดด​ใส่​ทันที

คำ​หล้า​ร้อง​ลั่น​รีบ​วิ่ง​หนี มัว​แต่​เหลียวหลัง​มอง​แคน​ที่​วิ่ง​ไล่​ตาม จึง​ไม่ทัน​เห็น​รถ​มอเตอร์ไซค์​พุ่ง​เข้าหา ดี​ที่​แคน​ดึง​ตัว​เธอ​หลบ​ได้​ทัน แต่​ก็​เสียหลัก​ล้ม​กลิ้ง​ไป​ด้วย​กัน คำ​หล้า​อยู่​ใน​อ้อม​แขน​แคน ทั้ง​สอง​คน​มอง​สบตา​กัน​นิ่ง​งัน​ราวกับ​ทั้ง​โลก​จะ​หยุด​หมุน คำ​หล้า​ต้อง​หลบ​สาย​ตา​ด้วย​ความ​เขิน​อาย ทันใดนั้น มีเสียง​ดัง​ขึ้น​ว่า

“อยู่​ใน​วัด​แท้ๆ แก​ยัง​กล้า​ก่อ​เรื่อง​บัดสี​ขนาด​นี้​เลย​หรือ​วะ ไอ้​แคน”

คำ​หล้า​กับ​แคน​ลุก​พรวด หัน​มอง​ตาม​เสียง​เห็น​ศรี​ไพร นักเลง​ใหญ่​แห่ง​ลุ่ม​แม่น้ำ​มูล ลูก​คน​เดียว​ของ​เถ้าแก่​เส็ง​ยืน​อยู่​กับ​สมุน​คู่ใจ​สอง​คน​ชื่อไอ้​ดำ​และ​ไอ้​ขาว คำ​หล้า​พยายาม​อธิบาย ​ให้​ศรี​ไพร​เข้าใจ แต่​เขา​กลับ​พูดจา​ดูถูก เธอ​เลย​ตบ​สั่ง​สอน​หนึ่ง​ฉาด ศรี​ไพร​ไม่​พอใจ​กระชาก​แขน​คำ​หล้า​เข้า​มา​ใกล้ แคน​ทน​ดู​ต่อ​ไป​ไม่​ไหว

สอง​หนุ่ม​เลย​วางมวย​กัน​โดย​ไม่​สนใจ​คำ​ห้ามปราม​ของ​คำ​แป​ง ศรี​ไพร​ใช้​วิธี​หมาหมู่​สั่ง​ให้​สอง​สมุน​ช่วย​กัน​ล็อก​แขน​แคน​ไว้​อัด​เสีย​น่วม พิณ​มา​เห็น​พอดี​รีบ​วิ่ง​เข้าไป​ห้าม ไอ้​ขาว​กับ​ไอ้​ดำ​เลย​หัน​มา​เล่น​งาน​พิณ​แทน แต่​สู้​เขา​ไม่ได้​ถอยกรูด ด้าน​ศรี​ไพร​ชัก​มีด​ขึ้น​มา​หมาย​จะ​จัดการ​แคน​ขั้น​เด็ดขาด  คำ​หล้า​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​ตะโกน​ลั่น​ว่า​ตำรวจ​มาๆ ศรี​ไพร​ผงะ​ด้วย​ความ​ตกใจ เอา​มีด​ชี้​หน้า​แคน

“ฝากไว้ก่อน​เถอะ...ไป​เว้ย” ศรี​ไพร​ตะโกน​เรียก​สอง​สมุน แล้ว​พา​กัน​เผ่น​แน่​บ...

ที่​ริม​แม่น้ำ​มูล เขียว ขุนทอง​กับ​ครู​ตะวัน​จอด​เรือ​ซุ่ม​ดู​เรือ​ดูด​ทราย พอ​เห็น​ออก​มา​ดูด​ทราย​นอก​พื้นที่​สัมปทาน ครู​ตะวัน​สั่ง​ให้​ชาว​บ้าน​ที่​จอด​เรือ​ซุ่ม​ดู​อยู่​ด้วย​กัน​ล้อม​กรอบ​พวก​นั้น​ทันที แทน​ที่​เรือ​ดูด​ทราย​จะ​เกรง​กลัว กลับ​แล่น​เข้าใส่​กลุ่ม​เรือ​ของ​ ครู​ตะวัน ทุก​คน​พา​กัน​โดด​ลง​น้ำ​หนี​ตาย​อลหม่าน ครู​ตะวัน​หนี​ตาย ​ท่า​ไหน​ไม่​รู้ หัว​แตก​เลือด​อาบ ขุนทอง​รีบ​ว่ายน้ำ​ขึ้น​ฝั่ง ไป​ตาม ​แคน​กับ​พิณ​ที่​วัด

ครู่​ต่อ​มา พิณ​กับ​แคน​รีบ​พา​ครู​ตะวัน​ไป​ส่ง​สถานี​อนามัย ครู​ตะวัน​กลัว​ถูก​เย็บ​แผล​ร้อง​ลั่น​ดิ้น​พราดๆไม่​ยอม​ท่า​เดียว แต่​พอได้​ยิน​เสียง​หวานๆกับ​หน้า​สวยๆของ​สาย​ไหม พยาบาล​สาว​ที่​เพิ่ง​ย้าย​มา​อยู่​ใหม่ แต่​ใครๆมัก​จะ​เรียก​เธอ​ว่า “หมอ​ไหม” ครู​ตะวัน​กลับ​เปลี่ยน​ไป​เป็น​คน​ละ​คน ทำท่า​ที​ขึงขัง​ยอม​ให้​เย็บ​แต่​โดย​ดี แต่​ทันที​ที่​เข็ม​ฉีดยา​ชา​แทง​ถูก​เนื้อ เสียง​ร้อง​โอ๊ย​ของ​ครู​ตะวัน​ดัง​ลั่น พิณ​กับ​แคน​พา​กัน​ขำ​กลิ้ง...

หลังจาก​ทำ​แผล​เรียบร้อย ครูตะวันออก​มา​รอ​รับ​ยา​ด้วย​สีหน้า​เขินๆที่​เผลอ​ร้อง​เสียง​ดัง​ไป​หน่อย สาย​ไหม​จ่าย​ยา​แก้​อักเสบ​กับ​แก้​ปวด​ให้ ครู​ตะวันออก​ลาย​ทันที ถาม​ว่า​เธอ​ชื่อ​อะไร

“สาย​ไหม​ค่ะ...จะ​เรียก​สั้นๆว่า​หมอ​ไหม​ก็ได้” สาย​ไหม​ส่ง​ยิ้ม​หวาน​ให้

ครู​ตะวัน​ถึง​กับ​เดิน​ตา​ลอย​ออก​มา​หน้า​สถานี​อนามัย เพ้อ​ถึง​สาย​ไหม​ให้​แคน​กับ​พิณ​ฟัง​ว่า​คน​อะไร​ก็​ไม่​รู้​ หวาน​ทั้ง​ชื่อ​หวาน​ทั้งคน แคน​กระเซ้า​ว่า​อย่าง​นี้​ครู​ตะวัน​คง​ต้องหา​เรื่อง​หัว​แตก​บ่อยๆ ครู​ตะวัน​หัน​ขวับ

“หัว​แก​น่ะ​สิ...ว่า​แต่​คุณ​หมอ​เพิ่ง​มา​อยู่​ที่​นี่​ใช่​ไหม...ฉัน​ไม่​เคย​เห็น”

“ใช่​ครู เห็น​ว่า​เพิ่ง​ย้าย​จาก​กรุงเทพฯ​ยัง​ไม่​ถึง​เดือน​เลย​มั้ง ว่า​แต่​ครู​ถาม​ทำไม” พิณ​เหล่​ครู​ตะวัน

แคน​สงสัย​ครู​ตะวัน​จะ​แอบ​ชอบ​สาย​ไหม​เข้า​ให้​แล้ว ครู​ตะวัน​เกลียด​คน​รู้ทัน หา​ไม้​ไล่ตี​แคน​แก้​เขิน

ooooooo

เถ้าแก่​เส็ง​โกรธ​จัด​ตบ​หน้า​ลูก​ชาย​ตัวดี​อย่าง​แรง​เมื่อ​รู้​เรื่อง​ที่​เขา​ไป​ก่อ​ไว้ ศรี​ไพร​แก้ตัว​ว่า​ไม่ได้​เป็น​ฝ่าย​เริ่ม​ก่อน เถ้าแก่​เส็ง​ไม่​สนใจ​ใคร​จะ​เริ่ม​ก่อน​เริ่ม​หลัง​แต่​การ​ไป​มี​เรื่อง​ใน​วัด เกิด​ชาว​บ้าน​ไม่​พอใจ​ขึ้น​มา​แจ้ง​ตำรวจ​จับ​จะ​ยุ่ง​เปล่าๆ เดี๋ยว​พาล​มา​เล่น​งาน​เขา​เรื่อง​ดูด​ทราย​นอก​สัมปทาน​แล้ว​จะ​ทำ​อย่างไร​กัน

“นั่น​มัน​เรื่อง​ของ​เตี่ย” ​ศรี​ไพร​โต้​อย่าง​ไม่​ยอม​แพ้ เถ้าแก่​เส็ง​โกรธ​แทบ​ควัน​ออก​หู

“แล้ว​ที่​ลื้อ​มี​กิน​มี​ใช้​ทุก​วัน​นี้​ไม่​ใช่​เพราะ​เงิน​นี่​เหรอ...อั๊ว ​ขอ​สั่ง​ลื้อ​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย ไม่​ให้​ลื้อ​ไป​ก่อ​เรื่อง​ที่ไหน​อีก ไม่​ อย่างนั้น ​อั๊ว​นี่แหละ​จะ​เป็น​คน​ลาก​คอ​ลื้อ​เข้า​ตะราง​เอ​ง” เถ้าแก่​เส็​ง ม​อง​หน้า​ลูก​ชาย​เขม็ง

ศรี​ไพร​ถึง​กับ​อึ้ง เดิน​หน้า​บอกบุญ​ไม่​รับ​ออก​มา เจอ​สอง​สมุน​คน​สนิท​ถีบ​โครม​กระเด็น​ไป​คน​ละ​ทิศ​ละ​ทาง โทษ​ฐาน​เอาเรื่อง​ที่​วัด​ไป​ฟ้อง​เตี่ย ไอ้​ดำ​กับ​ไอ้​ขาว​รีบ​ปฏิเสธ​ว่า​ไม่​ใช่​ พวก​ตน ลูกพี่​น่า​จะ​ไป​สงสัย​คน​อื่น​ที่​ได้​ประโยชน์​จาก​เรื่อง​นี้​มาก​กว่า ศรี​ไพร​สีหน้า​ครุ่นคิด...

ที่​บ้าน​ของ​คำ​แป​ง แคน​ช่วย​คำ​แป​ง​นับ​เงิน​ที่​เก็บ​มา​ได้ ขณะ​ที่​บุญ​เหลือ บุญ​หลาย ​และ​ชาว​คณะ​ร่วม​วง​ดนตรี​นั่ง​ทำ​ความ​สะอาด​เครื่องดนตรี​ของ​ตน แคน​ขอโทษ​คำ​แป​ง​และ​ทุก​คน ถ้า​ไม่​มี​เรื่อง​กับ​ศรี​ไพร​เสีย​ก่อน ​พวก​เรา​คง​ได้​เงิน​มาก​กว่า​นี้ จังหวะ​นั้น ศรี​ไพร​ตาม​มา​หาเรื่อง​แคน​หา​ว่า​คาบ​เรื่อง​ที่​วัด​ไป​ฟ้อง​เตี่ย​ของ​เขา

“​ฉัน​ไม่ได้​ฟ้อง...คน​เห็น​กัน​ทั้ง​วัด​จะ​ต้อง​มี​ใคร​ไป​ฟ้อง​ด้ว​ย”

คำ​แป​ง​ช่วย​แคน​แก้ต่าง​อีก​แรง แต่​ศรี​ไพร​ไม่​เชื่อ พาล​ถีบ​โต๊ะ​เก้าอี้​ใน​บ้าน​คำ​แป​งก​ระ​จุ​ยก​ระจาย แคน​ฮึดฮัด​จะ​เอาเรื่อง คำ​แป​ง​รั้ง​ไว้ ศรี​ไพร​ขู่​ไม่​ให้​คำ​แป​ง​มา​ยุ่ง แล้วชี้​หน้า​แคน

“​ถ้า​เอ็ง​ยัง​เป็น​ผู้ชาย​อยู่​ก็​อย่า​หลบ​อยู่​หลัง​ผู้หญิง มา​ดวล​กัน​ตัวต่อตัว​ให้​มัน​รู้​ดำ​รู้​แดง​ไป​เลย”

“​เลิก​ทำตัว​เป็น​หมา​บ้า​สัก​ที​ได้​ไหม​พี่​ศรี​ไพร...ฉัน​นี่​แห​ละ​เป็น​คน​ไป​ฟ้อง​พ่อ​พี่​เอ​ง”

ศรี​ไพร​หัน​ไป​มอง​ตาม​เสียง เห็น​คำ​หล้า​ถือ​ลูก​ประคบ​เดิน​เข้า​มา คำ​หล้า​ขู่​ศรี​ไพร​ว่า​ถ้า​ไม่​เลิก​ทำตัว​แบบ​นี้ เธอ​จะ​ไป​ฟ้อง​เถ้าแก่​เส็ง​อีก แล้ว​ขยับ​จะ​ทำ​ตาม​คำ​ขู่ ศรี​ไพร​เจ็บใจ​มาก อาฆาต​แค้น​แคน​ไว้​ก่อน​จะ​พา​พวก​ล่า​ถอย​กลับ​ไป แคน​ขอบใจ​คำ​หล้า​ที่​ช่วย​พวก​ตน​ไว้ แล้ว​ถาม​ว่า​มา​ถึงที่​นี่​มี​ธุระ​อะไร

“เมื่อ​กลางวัน​พี่ต้อง​มา​เจ็บ​ตัว​เพราะ​ฉัน ฉัน​ก็​เลย​เอา​ลูก​ประคบ​มา​ให้” คำ​หล้า​ว่า​แล้ว​ยื่น​ลูก​ประคบ​ให้

แคน​จับ​มือ​เธอ​ไว้ ทำ​ตาหวาน​ใส่ “รู้​หรือ​เปล่า ความ​ห่วงใย​เป็น​บ่อเกิด​ของ​ความ​รัก”

“แต่​ความ​กะ​ล่อน​จะ​เป็น​จุดจบ​ของ​คน​อย่าง​พี่” คำ​หล้า​ผลัก​แคน​ออก​อย่าง​ไม่​พอใจ แคน​แกล้ง​ร้อง​โอดโอย หญิง​สาว​ตกใจ​รีบ​เข้า​มาดู​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง พอ​รู้​ว่า​ถูก​หลอก กระทืบเท้า ​เขา​อย่าง​แรง​ก่อน​จะ​เดิน​หนี

แคน​ร้อง​ลั่น ตะโกน​ไล่​หลัง “ไม่​รัก​แล้ว​ทำไม​ต้อง​เป็น​ห่วง​ด้วย”

คำ​หล้า​ยืนยัน​ไม่​มี​วัน​รัก​เขา​แน่ๆ​ แล้ว​หัน​มา​แลบ​ลิ้น​ใส่ แคน​หัวเราะ​ชอบใจ ตะโกน​ไล่​หลัง​อีก “ถึง​วัน​นี้​เธอ​จะ​ยัง​ไม่​รัก​พี่ แต่​วัน​หนึ่ง​พี่​จะ​ทำให้​เธอ​รัก​ให้​ได้...คอย​ดู”

ooooooo

พิณ​ได้​รับ​จดหมาย​แจ้ง​ผล​สอบ​ครู​จาก​ครู​ตะวัน​แต่​เช้า รีบ​ฉีก​ซอง​อ่าน แล้ว​ผลุนผลัน​ออก​จาก​โรงเรียน​ตรง​ไป​หา​เดือน​ซึ่ง​กำลัง​จะ​ลง​เรือ​ไป​หา​ปลา​กับ​คำ​หล้า เขา​ยื่น​ซอง​จดหมาย​ให้ เดือน​อ่าน​แล้ว​ยิ้ม​ดีใจ

“พี่​พิณ​สอบ​ได้”

“ใช่...พี่​กำลัง​จะ​ได้​เป็น​ครูๆ” พิณ​คว้า​มือ​เดือน​ไว้ “ไป​บอก​พ่อ​กับ​แม่​เดือน​กัน​เถอะ พี่​ไม่​ใช่​แค่​ครู​ช่วย​สอน​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว พี่​กำลัง​จะ​ได้​เป็น​ครู​จริงๆ” พิณ​ยิ้ม​หน้าบาน เดือน​กลับ​ชะงัก เกรง​จะ​ไม่​ง่าย​อย่าง​นั้น

“ถ้า​พี่​ไป​พูด​พ่อ​แม่​คง​ไม่​ยอม​ฟัง แถม​จะ​ยิ่ง​เข้าใจ​ผิด​ไป​กัน​ใหญ่​ว่า​ฉัน​ไม่​ยอม​ไป​เพราะ​พี่ ทั้งๆที่​ความ​จริง​แล้ว​มัน​ก็​แค่​ส่วน​หนึ่ง” เดือน​วาง​แผน​ให้​พิณ​ไป​ขอร้อง​ครู​ตะวัน​ช่วย​เป็น​ธุระ​เรื่อง​นี้​ให้...

ใน​เวลา​ต่อ​มา ครู​ตะวัน​รับหน้า​ที่​เป็น​เถ้าแก่​มา​สู่ขอ ​เดือน​ให้​พิณ พยายาม​พูด​โน้มน้าว​บุญ​ยอม​ให้​เด็ก​ทั้ง​สอง​แต่งงาน​กัน ส่วน​เรื่อง​ที่​เรียน​ของ​เดือน เดี๋ยวนี้​เรียน​ที่ไหน​ก็​เหมือน​กัน​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ไป​กรุงเทพฯ แต่​บุญ​ไม่​ยอม เขา​กับ​เพ็ง​ตัดสินใจ​จะ​ส่ง​เดือน​ไป​อยู่​กับ​เพื่อน​ของ​เพ็ง​ที่​กรุงเทพฯ

“แล้ว​ทำไม​ต้อง​ห้าม​มัน​สอง​คน​คบ​กัน​ หรือ​แก​รังเกียจ​ที่​ไอ้​พิณ​มัน​จน​ไม่​มี​พ่อ​ไม่​มี​แม่”

“ฉัน​ไม่​เคย​คิด​อย่าง​นั้น แต่​ฉัน​ไม่​อยาก​ให้​เดือน​สับสน มัน​จะ​ได้​ตั้งใจ​เรียน”

“แล้ว​แก​เคย​ถาม​เดือน​ไหม​ว่า​มัน​อยาก​ไป​หรือ​เปล่า”

บุญ​ถึง​กับ​อึ้ง ครู​ตะวัน​อยาก​ให้​บุญ​ถาม​ลูก​ก่อน ถึง​จะ​เป็น​ความ​หวัง​ดี​ของ​พ่อ​แม่ แต่​เด็ก​ก็​น่า​จะ​มี​สิทธิ​ตัดสินใจ​เอง​บ้าง บุญ​คิด​คล้อย​ตาม เอาเรื่อง​นี้​ไป​ปรึกษา​เพ็ง แต่​เพ็ง​ยืนยัน​เสียงแข็ง​เดือน​ต้อง​ไป​กรุงเทพฯ

“แต่​ลูก​โต​แล้ว เรา​น่า​จะ​พูด​ความ​จริง​กับ​ลูก อย่าง​น้อย​มัน​จะ​ได้​ไป​ด้วย​ความ​เข้าใจ​ไม่​ใช่​ความ​น้อยเนื้อต่ำใจ​ว่า​พ่อ​แม่​ไม่​รัก”

เพ็​งก​ระแทกตะหลิว​ใน​มือ ไม่​พอใจ “จะ​ให้​บอก​เรื่อง​เงิน 8 หมื่น​ที่​พี่​ไป​เอา​ของ​เขา​มาน่ะ​หรือ”

บุญ​เหลือบ​เห็น​เดือน​ยืน​น้ำตา​คลอ​ฟัง​อยู่​ก็​ตกใจ เดือน​เพิ่ง​รู้​ซึ้ง​ที่แท้​พ่อ​กับ​แม่​ขาย​เธอ​ให้​คน​กรุงเทพฯ นี่เอง บุญ​พยายาม​อธิบาย​ว่า​ลูก​เข้าใจ​ผิด เพ็​งก​ลับ​พูด​สวน​ขึ้น​ทันที​ว่า

“รู้​อย่าง​นี้​ก็ดี​สิ จะ​ได้​ไม่​ต้อง​พูด​ให้​มาก​ความ บอก​มัน​ไป​เลย​ว่า​เรา​ขาย​มัน มัน​จะ​ได้​รู้​ว่า​พ่อ​กับ​แม่​ลำบาก​แค่​ไหน จะ​ได้​เลิก​เอาแต่ใจ​ตัว​เอง ทำ​อะไร​ที่​เป็น​ประโยชน์​แก่​พ่อ​แม่​บ้าง​ไม่​ใช่​อยู่​กับ​ผู้ชาย หา​กบ​หา​เขียด​กิน​ไป​วันๆ”

“ที่​เดือน​อยาก​อยู่​ที่​นี่​ก็​เพราะ​ที่​นี่​เป็น​บ้าน​เกิด​ของ​เดือน แล้ว​ที่​สำคัญ​เดือน​อยาก​จะ​อยู่​ดูแล​พ่อ​แม่ แต่​ถ้า​เงิน 8 หมื่น​มัน​บังตา​จน​แม่​เห็น​สิ่ง​ที่​เดือน​ทำ​เป็น​แค่​กบ​เขียด เดือน​ก็​จะ​ไม่​กลับ​มา​ให้​แม่​เห็น​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว”

เดือน​น้ำตา​ไหล​พราก​วิ่ง​ออก​จาก​บ้าน​ด้วย​ความ​เสียใจ​น้อยใจ บุญ​ต่อว่า​เพ็ง​ไม่​น่า​จะ​พูด​แบบ​นี้​แล้ว​วิ่ง​ตาม​ลูก เพ็ง​น้ำตา​ซึม​ทรุด​ตัว​ลง​นั่ง​อย่าง​หมด​เรี่ยวแรง...

พอ​พิณ​รู้​จาก​คำ​หล้า​ว่า​เดือน​ทะเลาะ​กับ​พ่อ​แม่ หาย​ออก​จาก​บ้าน​ไป​ตั้งแต่​บ่าย​จน​ค่ำ​ ป่านนี้​ยัง​ไม่​กลับ ​ที่​บ้าน​เป็น​ห่วง​เกรง​เดือน​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย พิณ​รีบ​ตรง​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​เดือน ทันที​ที่​เพ็ง​เห็น​หน้า​พิณ ปรี่​เข้าไป​ตบ​อย่าง​แรง​จน​หน้า​หัน​โทษ​ว่าที่​เดือน​เป็น​แบบ​นี้​เพราะ​พิณ​ยุยง​ส่งเสริม แล้ว​ตาม​เข้าไป​ทุบตี​เขา​อุตลุด

พิณ​ได้​แต่​ยืน​นิ่ง​ไม่​ตอบโต้ บุญ​ต้อง​เข้า​มา​ลาก​ตัว​เพ็​ง อ​อก​มา จังหวะ​นั้น แคน บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​กลับ​จาก​ตาม​หา​เดือน แต่​ไม่​เจอ​ที่ไหน​สัก​แห่ง บุญ​เหลือ​ปาก​เสีย โพล่ง​ขึ้น​ว่า​เหลือ​แต่​ใน​แม่น้ำ​มูล​ที่​เดียว​ที่​ยัง​ไม่ได้​ลง​ไป​งม แคน​ต้อง​หัน​ไป​เอ็ด บุญ​เหลือ​รู้ตัว​รีบ​หุบปาก​เงียบ พิณ​นึก​อะไร​ขึ้น​มา​ได้ ผลุนผลัน​ออก​ไป

ไม่​นาน​นัก พิณ​มา​ถึง​ต้น​คูน​ริม​แม่น้ำ​มูล เห็น​รองเท้า​ของ​เดือน​ถอด​ทิ้ง​ไว้ ร้อง​เรียก​เธอ​ลั่น กวาดตา​มอง​ไป​ริม​แม่น้ำ​เห็น​เดือน​ทำท่า​จะ​กระโดด​น้ำ​ตาย เขา​ปราด​เข้าไป​รวบ​ตัว​เธอ​ไว้ เดือน​ดิ้นรน​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย​ให้​ได้

พิณ​ระเบิด​อารมณ์​อย่าง​เหลืออด “ทำไม​เธอ​ถึง​เห็นแก่​ตัว​ขนาด​นี้ จำ​ได้​ไหม​เรา​เคย​สัญญา​กัน​ว่า​จะ​อยู่​ด้วย​กัน​จน​แก่​เฒ่า ถ้า​เธอ​เป็น​อะไร​ไป​แล้ว​พี่​จะ​อยู่​อย่างไร...ถ้า​เธอ​ยืนยัน​จะ​ตาย​ให้​ได้ งั้น​เรา​ก็​ตาย​ด้วย​กัน” พิณ​ทำท่า​จะ​กระโดด​ลง​น้ำ เดือน​กอด​เขา​ไว้​แน่น สัญญา​จะ​ไม่​ฆ่า​ตัว​ตาย​อีก​แล้ว

“ถ้า​เธอ​ไม่​อยาก​เห็น​พี่​ขาดใจ​ตาย ก็​บอก​พี่ ทำไม​ถึง​ทำ​อย่าง​นี้”

เดือน​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ให้​พิณ​ฟัง​ด้วย​ความ​เศร้า พิณ​ปลอบ​ให้​ใจเย็นๆก่อน บางที​พ่อ​กับ​แม่​ของ​เดือน​อาจ​ไม่ได้​คิด​จะ​ขาย​เดือน​ก็ได้​หรือ​บางที​ท่าน​ทั้ง​สอง​อาจจะ​มี​เหตุผล​บาง​อย่าง​ที่​บอก​เดือน​ไม่ได้

“บอก​ไม่ได้​ก็​แสดง​ว่า​ไม่​ใช่​เหตุผล​ที่​ดี พี่​ต้อง​ช่วย​ฉันนะ​พี่​พิณ ฉัน​อยู่​ที่​นี่​ไม่ได้​แล้ว”

พิณ​สงสัย​จะ​ให้​ช่วย​อย่างไร เดือน​อยาก​ให้​เขา​พา​หนี ...หลังจาก​วาง​แผน​เสร็จ​สรรพ พิณ​พา​เดือน​ไป​ส่ง​บ้าน บุญ​ดีใจ​โผ​กอด​ลูก​แน่น ถาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​ว่า​เป็น​อย่างไร​บ้าง

“ไม่​เป็น​อะไร...ฉัน​ตัดสินใจ​แล้ว พรุ่งนี้​ฉัน​จะ​ไป​กรุงเทพฯ” เดือน​ตอบ​เสียง​เย็น​ชา​แล้ว​เดิน​เข้า​บ้าน เพ็​งม​อง​ตาม แปลก​ใจ​กับ​ท่าที​ที่​เปลี่ยน​ไป​ของ​ลูก

ooooooo

เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น ทันที​ที่​บุญ​รู้​ว่า​เดือน​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​หนี​ ออก​จาก​บ้าน​ไป​แล้ว เขา​รีบ​ตรง​ไป​หา​พิณ​ที่​โรงเรียน...

ด้าน​พิณ​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​กับ​ของใช้​จำเป็น​ยัด​ใส่​กระเป๋า​อย่าง​รีบ​ร้อน เดิน​ออก​จาก​ห้อง​พัก​ใต้ถุน​โรงเรียน​เจอ​ครู​ตะวัน​พอดี พอ​เขา​รู้​ว่า​พิณ​จะ​พา​เดือน​หนี​ไม่​สนใจ​จะ​เป็น​ครู​อีก​ต่อ​ไป​ก็​ทักท้วง

“เดี๋ยวก่อน​บัก​พิณ ถ้า​แก​ไม่​ไป​รายงาน​ตัว​ครั้ง​นี้​ก็​เท่ากับ​สละ​สิทธิ์”

พิณ​ไม่​สนใจ ขยับ​จะ​เดิน​ต่อ แต่​ต้อง​หยุด​กึก​เพราะ​บุญยืน​ขวาง​ทาง​ไว้ พิณ​รู้​ว่า​เขา​มา​ตาม​หา​เดือน รีบ​เดิน​หนี​ไม่​อยาก​เสวนา​กับ​คน​ขาย​ลูก​กิน บุญ​ไม่​เคย​คิด​จะ​ขาย​ลูก​ทั้งหมด​เป็น​เรื่อง​เข้าใจ​ผิด​และ​ที่​เขา​ห้าม​พิณ​กับ​เดือน​คบ​กัน​ก็​เพื่อ​อนาคต​ของ​ทั้ง​คู่ การ​ที่​เดือน​ไป​กรุงเทพฯ ไม่ได้​หมายความ​ว่าความ​รัก​สิ้นสุด ถ้า​พิณ​กับ​เดือน​รัก​กัน​
จริง เวลา​และ​ระยะ​ทาง​ก็​ไม่​ใช่​อุปสรรค พิณ​มี​ท่าที​อ่อน​ลง แต่​ยัง​ไม่​ยอม​บอก​ว่า​เดือน​อยู่​ไหน

บุญ​ทรุด​ตัว​ลง​คุกเข่า​ต่อหน้า​พิณ “บอก​ฉัน​มา​เถอะ​บัก​พิณ เดือน​อยู่​ไหน จะ​ให้​ฉัน​ทำ​อย่างไร​ก็​ยอม...ปล่อย​เดือน​ไป​เถอะ ฉัน​ขอร้อง” บุญ​ว่า​แล้ว​ร้องไห้ พิณ​รีบ​เข้าไป​ประคอง​สีหน้า​หนักใจ ใน​ที่สุด พิณ​ตัดสินใจ​เอา​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า​ไป​เก็บ​เปลี่ยน​เสื้อ​ชุด​ใหม่​เตรียม​ไป​รายงาน​ตัว...

ฝ่าย​เดือน​นั่ง​หน้า​เศร้า​รอ​พิณ​อยู่​ใต้​ต้น​คูณ​ต้น​เดิม​อย่าง​สิ้น​หวัง รอ​แล้ว​รอ​เล่า​ก็​ไม่​เห็น​แม้แต่​เงา​ของ​เขา ​ก้ม​ลงคว้า​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า​หัน​กลับ​มา​เจอ​บุญยืน​มอง​อยู่ เดือน​โผ​ซบ​หน้า​ร้องไห้​กับ​อก​พ่อ จาก​นั้น ​สอง​พ่อ​ลูก​พา​กัน​กลับ​บ้าน เพ็ง​เห็น​ลูก​กลับ​มา ดีใจ​มาก แต่​ทำ​ไม่​สน ​แดกดัน​ลูก​ว่า​ถูก​ผู้ชาย​ทิ้ง​ใช่​ไหม​ถึง​ได้​ซมซาน​กลับ​มา

“พี่​พิณ​ไม่ได้​ทิ้ง​ฉัน” เดือน​เถียง​เสียงแข็ง

“แล้ว​กลับ​มา​ที่​นี่​ทำไม นัด​กัน​ไว้​ไม่​ใช่​เหรอ”

เดือน​ฉุกคิด​ขึ้น​มา​ได้ หัน​ไป​ถาม​พ่อ ​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า ​เธอ​อยู่​ที่​นั่น บุญ​อึกๆอักๆ เดือน​ปรี่​เข้าไป​ถาม​คาดคั้น​พ่อ​ไป​พูด​อะไร พี่​พิณ​ถึง​ไม่​ไป​ตาม​นัด เพ็ง​ทน​ฟัง​ไม่ได้​สวน​ขึ้น​อย่าง​มี​อารมณ์

“จะ​ไป​โทษ​พ่อ​ทำไม​ใน​เมื่อ​ไอ้​พิณ​ไม่​ยอม​มา ก็​แสดง​ว่า​มัน​ไม่ได้​รัก​แก​จริง...เตรียมตัว​เก็บ​ของ​ไป​กรุงเทพฯ​ได้​แล้ว เดี๋ยว​จะ​มี​คน​มา​รับ” เพ็​งก​ระ​ชา​ก​เดือน​เข้า​มา​ใกล้ เดือน​ไม่​พอใจ​มาก​ที่​แม่​บังคับ​ให้​ไป​กรุงเทพฯ ด้วย​อารมณ์​ชั่ว​วูบ​เผลอ​ผลัก​แม่แรง​ไป​หน่อย​จน​ล้ม บุญ​โกรธ​จัด ตบ​หน้า​เดือน​เปรี้ยง

“ไอ้​ลูก​ทรพี...ทำไม​ทำ​กับ​แม่​อย่าง​นี้ รู้​ไหม​แม่​แก​ไม่สบาย”

“อย่า​พี่​บุญ...อย่า​บอก​ลูก” เพ็ง​ร้อง​ห้าม​เสียงหลง

“เรื่อง​มา​ถึง​ขนาด​นี้​แล้ว​จะ​ปิด​มัน​อีก​ทำไม​ หรือ​ต้อง​รอ​ให้​มัน​เป็น​ลูก​ทรพี​ฆ่า​แก​ก่อน​แก​ถึง​จะ​ยอม​พูด...รู้​ไหม แม่​แก​เป็น​มะเร็ง...มะเร็ง​เม็ด​เลือด ไม่​รู้​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​อีก​นาน​แค่​ไหน”

เดือน​ตกใจ ไม่​เคย​รู้​เรื่อง​นี้​มา​ก่อน บุญ​เล่า​ความจริง ​ทั้งหมด​ให้​ลูก​ฟัง ส่วน​เงิน 8 หมื่น​บาท​นั่น ลุง​แสวง​ให้​ไว้ใช้​ เป็น​ค่า​รักษา​เพ็ง เขา​กับ​เมีย​ต้องการ​รับ​เดือน​เป็น​ลูกบุญธรรม ต่อ​ให้​เดือน​ต้อง​ไป​ใน​ฐานะ​คน​รับ​ใช้​ก็​ต้อง​ไป​เพื่อ​ตอบแทน​บุญคุณ​พวก​เขา เดือน​น้ำตา​ไหล​พราก แม่​ป่วย​แบบ​นี้​จะ​ให้​เธอ​ทิ้ง​ไป​ได้​อย่างไร

“เรื่อง​เดียว​ที่​แม่​เป็น​ห่วง ก็​คือ​เรื่อง​เรียน​ต่อ ทำให้แม่​ ได้​ไหม​เดือน”

เดือน​พยัก​หน้า​แทน​คำ​ตอบ โผ​กอด​แม่​ร้องไห้​โฮ เพ็ง​ลูบ​หัวลูก​อย่าง​อ่อนโยน บุญ​ขอ​ให้​เดือน​ตั้งใจ​เรียน​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​ทาง​นี้ ปล่อย​ให้​เรื่อง​ดูแล​แม่​เป็น​หน้าที่​เขา...

ศรี​ไพร​ยัง​เจ็บแค้น​แคน​ไม่​หาย พา​ไอ้​ขาว​กับ​ไอ้​ดำ​ใช้​ผ้า​คลุม​อำพราง​ใบหน้า​ดัก​รอ​ทำร้าย​แคน​ระหว่าง​ทาง​กลับ​บ้าน​คำ​แป​ง​พร้อม​กับ​พวก​นัก​ดนตรี ศรี​ไพร​สู้​กับ​แคน​ตัวต่อตัว ส่วน​ไอ้​ดำ​กับ​ไอ้​ขาว​คอย​กัน​พวก​ที่​เหลือ​ไม่​ให้​เข้าไป​ช่วย​แคน คำ​แป​ง​คิด​ว่า​พวก​ศรี​ไพร​เป็น​โจร​ปล้น​ทรัพย์ เสนอ​จะ​ให้เงิน ​แต่​อย่า​ทำร้าย​พวก​ตน

แคน​บอก​ให้​คำ​แป​ง​หนี​ไป พวก​นี้​ไม่​ต้องการ​เงิน​ คำ​แป​ง​ เห็น​ท่า​ไม่​ดี​วิ่ง​หนี​ไป​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ เจอ​คำ​หล้า​ผ่าน​มา​พอดี คำ​หล้า​รู้​ว่า​แคน​ถูก​ทำร้าย​รีบ​ตาม​ไป​ช่วย...

ศรี​ไพร​พลาดท่า​ถูก​แคน​ล็อก​ตัว​ได้ กำลัง​จะ​ดึง​ผ้าคลุม​หน้า​ออก เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​คำ​หล้า​วิ่ง​มา​ถึงที่​เกิด​เหตุ แคน​ละ​สายตา​ไป​มอง ศรี​ไพร​ได้ทีศอกกลับ​จน​หน้า​หงาย ผ้า​คลุม​หน้า​หลุด​ติดมือ​แคน​ไป​ด้วย เผย​ให้​เห็น​ใบหน้า​แท้จริง ศรี​ไพร​เจ็บใจ​ชัก​ปืน​ออก​มา​ยิง​ใส่​แคน คำ​หล้า​โดด​ขวาง​กระสุน​พุ่ง​เข้า​อก​ถึง​กับ​ทรุด​ฮวบ

แคน​ปรี่​เข้าไป​ประคอง​เธอ​ไว้ ศรี​ไพร​ยืน​ตะลึง คาด​ไม่ถึง ​ว่า​คำ​หล้า​จะ​รัก​แคน​ขนาด​นี้ เพิ่ง​รู้​ว่า​ตัว​เอง​รัก​คำ​หล้า​ข้าง​เดียว แค้น​ใจ​เล็ง​ปืน​ใส่​แคน​อีก คำ​หล้า​ขอร้อง​อย่า​ทำร้าย​แคน ถ้า​จะ​ยิง​ให้​ยิง​เธอ พอ​ศรี​ไพร​หัน​ปืน​เล็ง​คำ​หล้า แคน​ก็​ขอร้อง​ให้​ยิง​เขาแทน ศรี​ไพร​เล็ง​ปืน​ใส่​แคน​สลับ​กับ​คำ​หล้า​จน​สับสน หัน​ปืน​ไป​ทาง​อื่น ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​เหตุการณ์​ต่าง​โล่ง​ใจ แคน​ประคอง​คำ​หล้าจะ​ส่งไป​โรงพยาบาล ศรี​ไพร​เห็น​ภาพ​บาดใจ เฮี้ยน​ขึ้น​มา​อีก

“วัน​นี้​พวก​แก​สอง​คน​ย่ำยี​หัวใจ​ฉัน​จน​แตก​เป็น​เสี่ยงๆ ดี...ใน​เมื่อ​พวก​แก​สอง​คน​รัก​กัน​มาก ฉัน​จะ​ช่วย​สงเคราะห์​ให้” ศรี​ไพร​เล็ง​ปืน​ใส่​ทั้ง​คู่ พลัน​มีเสียง​ตำรวจ​พูด​ผ่าน​โทร​โข่ง​สั่ง​ให้ศรี​ไพร​วาง​อาวุธ ศรี​ไพร​มอง​ตาม​เสียง​เห็น​เตี่ย​ตัว​เอง​ยืน​อยู่​กับ​คำ​แป​ง​และ​พวก​ตำรวจ เถ้าแก่​เส็ง​รำคาญ​แย่ง​โทร​โข่ง​จาก​ตำรวจ​มา​พูด​เอง

“ไม่ได้​ยิน​ที่​ตำรวจ​พูด​หรือ​ไง​ไอ้​ลูก​เวร...วาง​ปืน​ลงเดี๋ยวนี้”

เถ้าแก่​เส็ง​เห็น​ลูก​ชาย​เงอะๆงะๆ เอา​โทร​โข่ง​ยัด​ใส่มือ​ตำรวจ แล้ว​เดิน​เข้าไป​หา แทนที่จะ​พูด​ดีๆ กับ​ลูกกลับ​ด่าไฟ​แล​บ ศรี​ไพร​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี ทั้ง​กลัว​ทั้ง​สับสน เลย​หัน​ปากกระบอก​ปืน​จ่อ​ขมับ​ตัว​เอง เถ้าแก่​เส็ง​ตาเหลือก ตรง​เข้า​ยื้อ​แย่ง​ปืน ทันใดนั้น ปืน​ลั่น​เปรี้ยง​กระสุน​เจาะ​ท้อง​เถ้าแก่​เส็งเ​ลือ​ดอาบ ทรุด​ลง​กับ​พื้น ศรี​ไพร​ยืน​ตะลึง ตำรวจ​สบ​ช่อง​พุ่ง​ล็อก​ตัว​ศร​ีไพร​ไว้​ได้ และ​ช่วย​นำ​ผู้​บาดเจ็บ​ส่ง​โรงพยาบาล

ooooooo

ขณะ​รถ​สอง​แถว​ที่​พิณ​นั่ง​เข้า​เมือง​จอด​รับ​คนที่ ศาลา​ริม​ทาง มี​ชาย​ท่าทาง​ภูมิฐาน​ลง​จาก​รถ​เก๋ง​คัน​โก้​ เข้า​มา​ถาม​ทาง​ไป​บ้าน​บุญ คน​ขับ​รถ​สอง​แถว​หันมา​ถาม​ผู้โดยสาร​อีก​ทอด​ว่า​มี​ใคร​รู้จัก​ทาง​บ้าง

“ขับ​เลียบ​แม่​มูล​ไป เจอ​แยก​แล้ว​ก็​เลี้ยว”

ชาย​คน​นั้น​ขอบใจ​คน​บอก​ทาง เดิน​กลับ​ไป​ขึ้น​รถ​ที่​จอด ​ฝั่ง​ตรง​ข้าม พิณ​เพิ่ง​สังเกต​เห็น​ป้าย​ทะเบียน​รถ​คัน​นั้น​เป็น​ป้าย​กรุงเทพฯ ฉุกคิด​ขึ้น​มา​ได้​ว่า​คง​อยู่​ต่อ​ไป​ไม่ได้​ถ้า​ไม่​มี​เดือน รีบ​กด​กริ่ง​ให้​รถ​สอง​แถว​จอด คว้า​รถ​จักรยาน​ของ​ใคร​ไม่​รู้​ จอด​อยู่​ แถว​นั้น ถีบ​ตาม​รถ​ของ​คน​กรุงเทพฯ​ไป...

ใน​เวลา​เดียวกัน คำ​หล้า​บาดเจ็บ​สาหัส​ถูก​นำ​ตัวเข้า​ห้อง ​ฉุกเฉิน แคน​จะ​ตาม​เข้าไป​ด้วย แต่​พยาบาล​ห้าม​ไว้ เขา​ได้​แต่​ มอง​ตามอย่าง​สิ้น​หวัง...

พิณ​ปั่น​จักรยาน​อย่าง​รวดเร็ว​ลัดเลาะ​ไป​ตาม​ทาง​ท้องทุ่ง​ พอ​ถึง​ถนน​ใหญ่ ​เห็น​รถ​ของ​คน​กรุงเทพฯ​แล่น​ตาม​หลัง​มาไกลๆ พิณ​ยิ้ม​ดีใจ แต่​ล้อ​รถ​จักรยาน​ดัน​สะดุด​หิน ทั้งคน​ทั้ง​รถ​กลิ้งไม่​เป็น​ท่า ได้​แต่​มอง​รถ​ของ​คน​กรุงเทพฯ​แล่น​ผ่าน​ไป​อย่าง​เจ็บใจ รีบ​ยัน​ตัว​ลุก​ขึ้น​พอ​ทิ้ง​น้ำหนัก​ลง​เท้า​ต้อง​ทรุด​ฮวบ​ลง​ไปกอง​กับ​พื้น

ชาย​หนุ่ม​กัดฟัน​ลุก​ขึ้น​ยืน​อีก​ครั้ง เห็น​เข่า​ตัว​เอง​เป็น​แผล​เหวอะ​หวะ ข่ม​ความ​เจ็บปวด​ขึ้น​รถ​จักรยานขี่​ตัด​ถนนลัด​ไป​อีก​ทาง โชค​ไม่​เข้า​ข้าง กว่า​พิณ​จะ​ปั่น​จักรยาน​ไป​ถึงบ้าน​บุญ เดือน​ก็​ไป​ไกล​แล้ว

“เดือน​ฝาก​จดหมาย​นี่​ไว้​ให้” บุญ​ยื่น​ซอง​จดหมายให้​ แล้ว​พา​เพ็ง​เข้า​บ้าน พิณ​เปิด​จดหมาย​ออก​อ่าน

“เมื่อ​พี่​เปิด​อ่าน​จดหมาย​ฉบับ​นี้ ฉัน​คง​อยู่​ที่ไหน​สักแห่ง​ที่​ตัว​ฉัน​เอง​ก็​ไม่​รู้จัก...แต่​พ่อ​กับ​แม่​บอก​ว่า​มัน​เป็น​หนทาง​ไปสู่​ ความ​สำเร็จ มัน​จะ​ทำให้​ชีวิต​ฉัน​มี​ความ​สุข ถึง​ฉัน​ไม่​รู้​ว่าความสุข ​ที่​ท่าน​พูด​หมาย​ถึง​อะไร แต่​ฉัน​ก็​รู้​ว่า​ท่าน​ทำ​ด้วย​ความ​รักความ ปรารถนา​ดี...ที่​ผ่าน​มา​ฉัน​ไม่​เคย​ทำตัว​เป็น​ลูก​ที่​ดี ทำ​อะไร​เอา แต่ใจ​ตัว​เอง​จน​เกือบ​จะ​ต้อง​เสียใจ​ไป​ตลอด​ชีวิต แต่​มัน​ก็​ทำให้​ฉัน​รู้​ว่าความ​รัก​ที่แท้​จริง​คือ​อะไร

ฉัน​รู้​ว่าการ​เป็น​ครู​สำคัญ​กับ​พี่​มาก​แค่​ไหน ฉัน​ก็​คงทำได้​ แค่​อวย​พร​ให้​พี่​ทำ​ตาม​ความ​ฝัน​ตัว​เอง​สำเร็จ เป็น​ครู​ได้ตามที่​ตั้งใจ ส่วนตัว​ฉัน​เอง​ก็​จะ​ตั้งใจ​เรียน​หา​งาน​ดีๆทำ ไม่ทำให้พ่อ​แม่​ผิดหวัง แม้​หนทาง​ระหว่าง​เรา​จะ​ห่างไกล​กัน​ออก​ไปทุกที จน​ฉัน​ไม่​รู้​ว่า​เรา​จะ​ได้​เจอ​กัน​อีก​เมื่อ​ไหร่ หรือ​จะ​ต้อง​จาก​กัน​อย่าง​นี้​ตลอด​ไป

แต่​ฉัน​ก็​อยาก​ให้​พี่​รู้​ว่า ​ไม่​ว่า​อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น​ฉัน​จะ​ไม่มี​ วัน​ลืม​พี่ จะ​เก็บ​ความ​ทรง​จำ​ดีๆของ​เรา​ไว้​ใน​ใจ​ตลอด​ไป...ลาก่อน​ พี่​พิณ คน​ดี​ของ​ฉัน...เดือน ดารา”

พิณ​น้ำตา​ไหล​พราก​ไม่​รู้ตัว คว้า​จักรยาน​มา​ขี่​อย่างบ้า​คลั่ง​ลัดเลาะ​ไป​ตาม​ริม​แม่น้ำ​ตัด​ขึ้น​ถนน​ใหญ่ เหมือน​ต้องการระบาย​ความ​อัดอั้น ทันใดนั้น มีเสียง​แตร​รถ​สิบ​รถ​บีบ​ดัง​ลั่น ก่อนที่พิณ​จะ​รู้ตัว ร่าง​ของ​เขา​นอน​ตา​ลอย​เหมือน​คน​ไร้​ความรู้สึกอยู่บน​ถนน รถ​จักรยาน​ล้ม​ตะแคง​อยู่​ข้าง​ทาง ผู้คน​ค่อยๆเดิน​เข้า​มามุง​ดู

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.