นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ปลาหลงฟ้า

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เสียง​ดนตรี​เร้า​ใจภายใน​ผับ​ประจำ​ของน่านฟ้า... นิร​ชา​เยื้องกราย​เข้า​มา​ด้วย​ใบหน้า​เปื้อน​ยิ้ม ยิ่ง​ทำให้​เธอ​ดู​มีเสน่ห์​ชวน​หลงใหล​ยาก​เกิน​ที่​น่านฟ้า​จะ​ห้ามใจ

    สุกิจ​กับ​ภู​ริ​ชล​อบ​มอง​นิร​ชา​กับ​น่านฟ้า​จีบ​กัน​ไป​มา​อย่าง​พอใจ ไม่​ช้า​ฝ่าย​ชาย​ก็​ชักชวน​ฝ่าย​หญิงออก​จากผับ เพื่อ​หา​ที่​สงบ​เงียบ​โรแมนติก แต่​ไม่ทัน​จะ​เดินทาง​ฝัน​ของ​น่านฟ้า​ก็​มลาย​หาย​สิ้น ​เพราะ​วิภา​พรวด​เข้า​มา​พร้อม​มัศยาและ​นาย​ต๋อง

    น่านฟ้า​โวยวาย​มัศยา​กับ​ต๋อง​หา​ว่า​ทั้ง​คู่​พา​แม่ใหญ่​มา ทั้งที่​ตอน​นี้​มัน​นอก​เวลา​ทำ​งาน​แล้ว ตน​จะ​ไป​ไหน​ทำอะไร​ก็​ย่อม​ได้

    “ใคร​บอก​ว่าน​อก​เวลา​งาน ตอน​นี้​แก​เป็น​ประธาน​บริษัท งาน​ต้อง​อยู่​ใน​หัวใจ​แก​ทุก​ขณะ​จิต แล้ว​ไอ้การที่แก แรดๆๆๆมา​เที่ยว​กลางคืน​แบบ​นี้ มัน​จะ​ทำให้​พรุ่งนี้​แก​ตื่น​ไป​ทำ​งาน​ไม่​ไหว เพราะฉะนั้น​กลับ​บ้าน​กับ​ฉัน​เดี๋ยวนี้”

    คำสั่ง​แม่​ใหญ่​ทำให้​น่านฟ้า​หน้าบูด​บึ้ง​เซ็ง​สุดขีด ส่วน​นิร​ชา​ยัก​ไหล่​ไม่​แคร์​แล้ว​เดิน​ตัว​ปลิว​เข้า​ใน​ผับรายงาน สุกิจ​กับ​ภู​ริ​ช​ว่า​มี​คน​ชื่อ​แม่​ใหญ่​มา​ตาม​น่านฟ้า​กลับ​บ้าน สุกิจ​หน้าเสีย ขณะ​ที่​ภู​ริ​ช​รีบ​ถาม​นิร​ชา​ว่า​บอก​หรือเปล่า​ว่า​ตนอยู่​ใน​นี้

    “เปล่า​ค่ะ...ทีนี้​มา​คุย​เรื่อง​เงิน​กัน​ดี​กว่า เป็นอันว่า​ฉัน​สามารถ​หว่าน​เสน่ห์​ใส่​นาย​น่านฟ้า​ได้ ตกลง​พวก​คุณ​จะว่า​ไง”

    “ฉัน​ไม่ได้​ให้​เธอ​ทำ​แค่​นี้ แต่​หน้าที่​เธอ​คือ​ต้อง​ทำให้​มัน​หลง​เธอ​จน​เสีย​งาน​เสียการ แค่​นี้​ทำได้​มั้ย”

    “ขึ้น​อยู่​กับ​ค่า​ตอบแทน​ค่ะ”

    “พูด​กัน​ตรงๆก็ดี งั้น​ฉัน​จ้าง​เธอ​สอง​แสน” สุกิจบอก​ตัวเลข​แต่​นิร​ชา​ต่อ​รอง​ว่า​งาน​นี้​เสี่ยง​มาก ขอ​สี่​แสน

    “มาก​ไป​รึ​เปล่า นี่​มัน​งาน​ถนัด​เธอ​อยู่​แล้ว​นี่” ภูริ​ช​ท้วง​กึ่ง​เยาะ

    “แต่​ผล​ตอบแทน​งาน​นี้​น่า​จะ​สูง​พอ​ที่​พวก​คุณ​จะ​ลงทุน​กับ​ฉัน​ไม่​ใช่​เหรอ​คะ”

    “เอา​ล่ะ สี่​แสน​ก็​สี่​แสน แต่​ถ้า​เธอ​ทำ​ไม่ได้ ฉันบอก​ได้​เลย​ว่า​ฉัน​เรียก​คืน​จน​คุ้ม​แน่” สุกิจ​รวบรัด​เสียง​เข้ม​จนนิร​ชา​แอบ​สะอึก ข่ม​ซ่อน​ความ​กลัว​ไว้

    ทันที​ที่​รถ​จอด​หน้า​บ้าน​สุ​กัญญา...น่านฟ้า​ถูก​วิภา​กระชาก​ลง​มา​ตัว​ปลิว มัศยา​กับ​ต๋อง​เดิน​ตาม​หลัง สุกัญญาออก​มา​รับหน้า​และ​พอ​เดา​ได้​ไม่​ยาก​ว่า​ลูก​ชาย​คง​ก่อ​เรื่อง​อีก​แล้ว พอ​เธอ​ถาม ลูก​ชาย​ก็​โอด​ครวญว่า

    “ก่อ​เรื่อง​อะไร​ล่ะ​ครับ​แม่ แม่​ใหญ่​ต่างหาก​มา ขัดลาภ​ผม ดู​ซิอุตส่าห์​เจอ​เนื้อคู่​แล้ว แม่​ใหญ่​ก็​มาพราก​ไปหน้าตาเฉย”

    “นี่​แก​ยัง​มี​หน้า​มา​โทษ​ฉัน​อีก​เหรอ” วิภา​แว้​ด​แล้ว​หัน​มา​ที่​สุ​กัญญา “ไอ้​น่าน​มัน​ไป​เที่ยว​ผับ​แล้ว​ก็​กำลัง​ล่อลวงผู้หญิง​ไป​ทำ​มิดีมิร้าย ดี​นะ​ที่​ฉัน​ไป​เจอ​ซะ​ก่อน ไม่​งั้น​ลูก​ชาย​เธอ​ได้​ทำ​เรื่อง​ผิด​ศีลธรรม​แน่ๆ”

    “โห...​ใส่ร้าย​ชัดๆ รู้​ได้​ไง​ครับ​ว่า​ผม​จะ​ทำ​เรื่องผิด​ศีลธรรม...เจ๊​โหด ทำไม​เจ๊​ไม่​ช่วย​แก้​บ้าง บอก​แม่​ใหญ่ไป​ว่าผม​เป็น​คน​ชีกอ​อย่าง​นั้น​เหรอ”

    “ใช่​ค่ะ อย่าง​นั้น​เลย”

    คำ​ตอบ​ของ​มัศยา​เล่น​เอา​น่านฟ้า​สะอึก ทำท่า​จะ​ต่อปาก​แต่​วิภา​ชิง​ตัดบท​เสีย​ก่อน​ว่า​ดึก​แล้ว ให้​เขา​รีบไปอาบ​น้ำ​เข้า​นอน​พรุ่งนี้​ตน​จะ​ให้​ต๋อง​มา​รับ​แต่​เช้า

    กลับ​ถึง​บ้าน​คืน​นั้น มัศยา​ตัว​ร้อน​ไข้​ขึ้น​ต้องหา​ยา​กิน สมใจ​ห่วงใย​ลูก​สาว​จะ​ให้​ลา​งาน​สัก​วัน​แต่​มัศยา​ไม่​ยอม เพราะ​ตอน​นี้​บริษัท​กำลัง​หัวเลี้ยวหัวต่อ ถ้าเธอ​ไม่​ไป​คุม​น่านฟ้า​รับรอง​เละ

    “งั้น​ก็​รีบ​นอน​พัก​ซะ เผื่อ​พรุ่งนี้​จะ​ดี​ขึ้น”

    มัศยา​เลื่อน​ตัว​ลง​นอน​อย่าง​ว่าง่าย สมใจ​ห่ม​ผ้าให้​แล้ว​กลับ​ออก​ไป​อย่าง​เป็น​กังวล

    ooooooo

    สาย​วัน​ใหม่ น่านฟ้า​กำลัง​หลับ​สบาย​ฝัน​ดี​ถึง​นิร​ชา แต่​แล้ว​ต๋อง​เข้า​มา​ทำให้​ฝัน​สลาย ต๋อง​ดึง​ผ้าห่ม​ออก​จากตัว​เขา​อย่าง​ไม่​บันยะบันยัง เลย​โดน​เขาถีบ​กระเด็น​แทบนอน​นับ​ดาว

    อาบ​น้ำ​แต่งตัว​เสร็จ​แล้ว​ลง​มา​เห็น​มัศยา​นั่ง​ในบ้าน น่านฟ้า​แปลก​ใจ​นึก​ว่า​ต๋อง​มา​คน​เดียว มัศยา​บอก​ตรงๆว่า​ไม่ได้​อยาก​มา​แต่​กลัว​ต๋อง​มา​คน​เดียว​ตาม​เขา​ไม่ทัน

    ชาย​หนุ่ม​โอด​ทันที​ว่า​ตน​ไม่ได้​เกเร​แบบ​นั้น​สัก​หน่อย

    “ยิ่ง​กว่า​นั้น​ต่างหาก ไป​ได้​แล้ว​ค่ะ”

    “นี่​จะ​ไม่​ให้​กิน​ข้าว​เช้า​ก่อน​รึ​ไง”

    “ค่ะ วัน​นี้​คุณ​ตื่น​สาย เรา​เสีย​เวลา​มา​มาก​พอ​แล้ว ไป​กิน​ข้าง​นอก​เอาละ​กัน วัน​นี้​คุณ​ต้อง​ไป​โรง​งาน​กับ​ฉัน

    “นี่​มัน​บริษัท​หรือ​โรงเรียน​ดัดสันดาน​กัน​แน่​วะ” น่านฟ้า​บ่น​อุบอิบ แต่​พอ​มัศยา​หัน​ขวับ​มา​จ้อง​เขาก็เปลี่ยน ท่าที​เป็น​ไม่​มี​ปัญหา เดิน​ตาม​เธอ​ออก​ไป​โดย​มี​ต๋อง​รั้งท้าย

    คิดว่าเรียบร้อย ได้ตัวท่านประธานไปโรงงานแน่... ที่ไหนได้! พอออกมาหน้าบ้านน่านฟ้ากลับเดินลิ่วไปที่รถตัวเอง กดรีโมตแล้วเปิดประตูจะขึ้นนั่ง

    “จะไปไหนไอ้น่าน!” เสียงคุ้นๆแว้ดขึ้นจนน่านฟ้าสะดุ้งโหยง หันกลับมาอุทานอย่างคาดไม่ถึง

    “แม่ใหญ่!!”

    วิภายืนเท้าเอวหน้าตาเอาเรื่อง เข้าไปดึงหูน่านฟ้าอย่างไม่ปรานี “ฉันคิดแล้วไม่มีผิดว่าน้ำหน้าอย่างแกมันต้องหนี...มานี่เลย”

    “โอ๊ยๆๆๆๆ เจ็บนะครับแม่ใหญ่”

    “ดีนะที่ฉันตัดสินใจมาด้วย ไม่งั้นสองคนนี้คงเหนื่อยตามแกทั้งวันแน่ๆ”

    น่านฟ้ามองมัศยากับต๋องอย่างขุ่นเคืองแต่ไม่กล้าออกอาการมากนัก ยอมขึ้นรถไปอย่างไม่เต็มใจ พอถึงโรงงานมันสำปะหลังก็เริ่มกวนประสาทวิภาและป่วนมัศยาจนทั้งคู่พากันเอือม รวมทั้งต๋องที่ต้องคอยประกบป้องกันน่านฟ้าคิดจะหนี

    ขณะเดินดูทุกขั้นตอนการผลิต มัศยาซึ่งยังไม่หายไข้มีอาการหน้ามืดจนซวนเซ น่านฟ้าต้องพาเข้ามาพักในห้องแล้วเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้เธอ วิภาเฝ้ามองการกระทำของน่านฟ้าอย่างพอใจ นึกไม่ถึงว่าหมอนี่ก็มีมุมอ่อนโยนกับเขาเหมือนกัน

    เมื่อมัศยาอาการดีขึ้น วิภาให้ต๋องพาเธอไปส่งบ้าน ส่วนน่านฟ้าให้หาทางกลับเอาเอง สมใจเห็นวิภามาส่งลูกสาวด้วยตัวเองรู้สึกซาบซึ้งเหลือเกิน จึงเน้นย้ำกับมัศยาให้ทดแทนบุญคุณวิภาให้สมกับที่ท่านเมตตาเราสองแม่ลูก

    ด้านน่านฟ้าที่ติดปีกลั้นลาไปคนเดียว สบโอกาสที่สุกิจโทร.มาชวนไปเจอสาว แต่แล้วปารณที่มาเที่ยวผับเดียวกันเจอนิรชาหรือที่เขารู้จักเธอในชื่อน้ำหวาน เขาวิ่งไล่กวดเธอไปจนมุม แต่ระหว่างนั้นสุกิจโทร.หา นิรชาเลยฉวยโอกาสเรียกมอเตอร์ไซค์หนีไปอย่างลอยนวล แล้วค่อยโทร.หาสุกิจขอเลื่อนนัดไปก่อน

    สุกิจไม่พอใจย้อนถามนิรชาว่ามีสิทธิ์อะไรมาต่อรองกับนายจ้าง ถ้าเธอไม่มาเขาจะเอาเงินคืนทั้งหมด น่านฟ้านั่งอยู่ด้วยขอคุยกับเธอเอง

    ปรากฏว่าเธอไม่สะดวกมาหาแต่ขอให้เขาไปหาเธอที่ร้านข้าวต้มริมถนน พอน่านฟ้าเปิดแน่บ สุกิจขับรถตามไปแอบมอง ยิ้มพอใจคาดว่าแผนของตนน่าจะสำเร็จได้ไม่ยาก

    น่านฟ้าชอบความเรียบง่ายของนิรชา ทั้งที่ยังไม่ทราบว่าเธอมีอาชีพอะไร...คืนนี้เขาขอไปส่งเธอที่บ้าน ซึ่งนิรชาเลือกอพาร์ตเมนต์เดิมที่เคยหลอกปารณมาปลดทรัพย์ให้น่านฟ้ามาส่ง แต่ไม่ยอมให้เขาขึ้นห้อง หลอกให้เขาเคลิ้มแล้วหลบเข้าตึกอย่างรวดเร็ว

    กว่าจะกลับเข้าบ้านเกือบตีสี่ น่านฟ้านอนได้ไม่นานก็โดนต๋องมาปลุกให้ตื่นไปทำงานทั้งที่เป็นวันอาทิตย์ ต๋องอ้างคำสั่งวิภา ยังไงต้องปฏิบัติตาม

    น่านฟ้าจนใจ แต่พอนั่งรถออกจากบ้านนึกได้ว่าทำไมมัศยาไม่ไปด้วย ต๋องบอกว่าเธอยังป่วย น่านฟ้าจึงขอไปดูด้วยตาตัวเองจะได้รู้ว่าเธอแกล้งป่วยเพื่อย้อนรอยเขาหรือเปล่า

    ปรากฏว่ามัศยายังตัวร้อนและมีไข้ น่านฟ้าจะพาไปหาหมอแต่เธอขอนอนพักและแสดงความไม่พอใจเมื่อเขาถูกเนื้อต้องตัว แอบบ่นแม่ที่ยอมให้เขาขึ้นมาบนห้องนอนลูกสาวได้ง่ายนัก

    ในที่สุด มัศยาก็แต่งตัวไปทำงานพร้อมน่านฟ้าและต๋อง ในบริษัทไม่มีพนักงานสักคนเพราะเป็นวันหยุด น่านฟ้าเลยแดกดันว่าออฟฟิศเงียบเหมือนป่าช้า ใครๆก็ได้หยุดงาน มีแต่ท่านประธานต้องทำงานอย่างกับวัวกับควาย

    มัศยาหมั่นไส้แต่ไม่อยากต่อปากต่อคำเดินนำเข้าไปในห้องทำงาน แต่ไม่ทันไรน่านฟ้าก็แซวเธออีก เธอเลยต้องใช้ไม้ตายยกแฟ้มเอกสารมาไว้บนโต๊ะของเขา

    “เดี๋ยวคุณอ่านเอกสารการสั่งซื้อแป้งมันสำปะหลังทั้งหมดนี่แล้วลองดูว่ามีทางไหนที่เราจะลดต้นทุนลงกว่านี้ได้ไหม...ส่วนอันนี้ ฉันรวบรวมบทความและงานวิจัยที่เขียนเกี่ยวกับวิธีผลิตแป้งมันสำปะหลังให้ได้คุณภาพที่ดีที่สุดภายใต้ต้นทุนที่ต่ำที่สุด คุณอ่านซะ เผื่อจะได้ไอเดียจากเอกสารนี่ นอกจากนี้คุณยังต้องดูอีกว่าเครื่องจักรตัวไหนเหมาะที่จะเอามาผลิตแป้งที่จะเอาไว้ใช้เป็นวัตถุดิบของเรา เห็นคุณคิดว่าผลิตเองดีกว่า ฉันเตรียมแค็ตตาล็อกไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”

    น่านฟ้าตาค้างกับกองเอกสารที่ตั้งอยู่ตรงหน้า พูดประชดเธอว่า “นี่แน่ใจนะว่าป่วยอยู่ สมองประมวลผลคำสั่งได้ไวกว่าตอนไม่ป่วยอีกมั้งเนี่ย”

    มัศยาหน้าตึงเดินเข้าหาทำท่าเหมือนจะใช้กำลังบังคับ น่านฟ้าระแวงถึงกับแหกปากลั่นห้อง

    “อย่าเข้ามานะ คิดว่ามีแรงมากกว่าแล้วจะชนะเหรอ ผู้หญิงอะไร นี่ถ้าเจ๊เกิดในยุคที่เขาชอบผู้หญิงที่เป็นแม่พันธุ์บึกบึนนะ เจ๊ต้องฮอตมากแน่ๆ”

    “ยุคนี้ฉันก็ฮอตย่ะ”

    น่านฟ้าเบะปากล้อเลียน มัศยาไม่เล่นด้วย กำชับเขาให้ทำงานได้แล้ว อย่ามัวแต่เหลวไหล

    เริ่มทำงานได้พักเดียวน่านฟ้าก็หลับปุ๋ยกรนเสียงดังจนมัศยาทนไม่ไหว ลุกขึ้นมาโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะดังโครมทำเอาน่านฟ้าสะดุ้งตื่นร้องโวยวายว่าทำไมไม่หัดปลุกแบบนุ่มนวลบ้าง พูดจาหวานๆ หรือบีบนวดให้บ้างทำเป็นไหม อึกอักอะไรก็จะให้แต่โหมทำงาน

    “คุณท่านจ้างฉันมาทำงานไม่ได้จ้างมานวด แล้วถ้าอย่างคุณเรียกว่าโหมทำงานก็คงไม่มีคนขี้เกียจในโลกนี้อีกแล้ว” มัศยายอกย้อนแล้วเดินกลับมานั่งทำงานที่โต๊ะตัวเอง ไม่สนใจน่านฟ้าที่เบ้ปากล้อเลียนเพราะเถียงไม่ทัน

    ooooooo

    ด้วยความเจ็บใจที่น้ำหวานหนีไปได้เมื่อคืน เช้าขึ้นปารณถึงขนาดจ้างนักสืบติดตามดูเธอแล้วแจ้งให้ตนทราบเป็นระยะ

    นิรชารับงานจากภูริชกับสุกิจไว้ ภูริชแอบพึงใจในรูปร่างหน้าตานิรชา สายวันนี้เขามาดักเจอเธอแถวบ้านแต่เธอไม่อยากข้องแวะจึงมีอาการต่อต้านเมื่อเขาจะถึงเนื้อถึงตัว เหตุนี้เองสร้างความไม่พอใจให้ภูริช หาว่าเธอเล่นตัวทั้งที่ชอบอ่อยผู้ชายเป็นอาชีพอยู่แล้ว แต่ไม่มีใครรู้ว่านิรชามีความจำเป็นเพราะต้องการเงินมารักษาแม่ที่เป็นมะเร็ง

    ด้านวิภาที่ระแคะระคายเรื่องสุกิจสอนงานน่านฟ้า เธอรู้ทันความคิดของเขาจึงทำทีมาหาถึงบ้านในวันหยุด แล้วดักคอประหนึ่งเป็นการปรามให้เขาคิดมักใหญ่ใฝ่สูง

    สุกิจไม่พอใจอย่างมาก หลังจากวิภากลับไปแล้วเขารีบโทร.เช็กภูริชว่าทำงานให้ตนถึงไหนแล้ว ตนอยากให้น่านฟ้าเสียคนเร็วๆ เหลวไหลเหลวแหลกเรื่องผู้หญิงจนหมดความเชื่อถือ

    ขณะเดียวกันนั้น น่านฟ้าก็ยังไม่ค่อยเอาไหนเรื่องงานเป็นที่น่ารำคาญแก่มัศยาอย่างยิ่ง ให้อ่านเอกสารทำได้ไม่นานก็ผล็อยหลับ กระทั่งใกล้ค่ำมัศยาทนไม่ไหวต้องปลุกด้วยวิธีฉุดกระชากลากถูถึงยอมตื่น

    “โอ๊ย...คุณนี่เป็นผู้หญิงซาดิสต์รึไง เอะอะก็ตี เอะอะก็ต่อย”

    “นี่มันจะค่ำแล้วนะคะ งานคุณยังไม่ถึงไหนเลย เลิกเหลวไหลได้แล้ว”

    “วันนี้ผมทำงานไม่ไหวแล้ว กลับบ้านไปเล่นกับนะดีดีกว่า นะๆๆๆ”

    “ฉันไม่ให้คุณไปหานะดีหรอก เดี๋ยวนะดีติดนิสัยขี้เกียจแล้วก็เหลวไหลจากคุณ”

    “คุณทำแบบนี้ไม่ดีหรอกนะ การที่นะดีไม่ค่อยได้เจอพ่อมันก็แย่พออยู่แล้ว นี่คุณจะให้เขารู้จักแต่เพศแม่อย่างคุณเหรอ”

    มัศยาโกรธที่น่านฟ้าเข้ามาก้าวก่ายเรื่องในครอบครัว ของเธอ จึงตอบโต้ด้วยถ้อยคำห่างเหิน “ดิฉันคิดว่านี่มันเป็นเรื่องในบ้านของดิฉันนะคะท่านประธาน”

    “ผมขอโทษ แต่คุณไม่รู้หรอกว่าเด็กที่เขาห่างพ่อต้องโตมายังไง”

    มัศยาชะงักไปอย่างได้คิด ใจอ่อนยอมให้เขาไปเล่นกับนะดีได้แต่แค่ครู่เดียวเท่านั้น เพราะเขาไม่น่าจะให้ภาพลักษณ์ของผู้ชายที่ดีแก่นะดีเท่าไหร่หรอก

    แม้โดนเธอแขวะแต่น่านฟ้าก็ยังยิ้มได้ ตั้งใจไปเล่นกับนะดีที่บ้านแต่กลายเป็นว่าถูกหนูน้อยต่อว่าที่พาแม่ของตนซึ่งยังป่วยอยู่ออกไปทำงาน

    “อาขอโทษนะคะ ทีหลังอาจะไม่ทำแบบนี้แล้วนะ อย่าโกรธอาเลยนะ”

    น่านฟ้าอ้อนหนูน้อยแต่เธอไม่หายงอน เดินมานั่งกอดอกที่โซฟา น่านฟ้าเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าอย่างง้องอน

    “ทำยังไงนะดีถึงจะหายโกรธ...นะดีอยากให้อาทำอะไร อาจะยอมทำทุกอย่างเลย”

    “จริงๆนะคะ”

    “ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น”

    เข้าทางหนูน้อยที่อยากมีเพื่อนเล่นตุ๊กตา เธอให้น่านฟ้าเล่นเป็นเจ้าหญิงเดินดีดดิ้น ส่วนตัวเองเป็นเจ้าชาย มัศยาเห็นอาการแต๋วแตกของน่านฟ้าก็อดแซวไม่ได้ว่าเหมือนมาก แล้วแอบสะกิดสมใจพร้อมกับบ่นเบาๆ

    “แม่ว่าบริษัทจะไปรอดมั้ย ถ้าเราฝากอนาคตไว้กับคนแบบนี้”

    “อย่าว่าคุณน่าน แล้วก็อย่าพูดถึงมีโชคแบบนี้ มีโชค ต้องอยู่ไปอีกนาน” สมใจเตือนลูกสาวอย่างจริงจัง... ไม่ว่าจะยังไงความจงรักภักดีของเธอที่มีต่อบริษัทนี้ไม่เคยเปลี่ยน

    ooooooo

    หลังจากโดนนิรชาปฏิเสธให้ความสนิทสนมไปแล้วครั้งหนึ่ง เธอจะติดต่อกับเขาเฉพาะเรื่องงานเท่านั้น แต่วันนี้ภูริชก็ยังมาดักรอเธอและใช้กำลังบังคับให้ไปนั่งคุยกันในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

    ภูริชอ้างงานบังหน้าทั้งที่ใจจริงอยากได้เธอมากกว่า แต่นิรชารู้ทันจึงระวังตัวเป็นพิเศษ ภูริชเลยจำใจพูดแต่เรื่องงานที่เธอต้องทำให้น่านฟ้าหลงเสน่ห์จนเสียผู้เสียคน พอสบโอกาสเธอเผลอก็วางยาพาเธอเข้าโรงแรมม่านรูดแต่ไม่สำเร็จเพราะปารณเข้ามาขัดขวางหลังจากได้เบาะแสจากนักสืบที่ให้เฝ้าติดตามนิรชา

    ปารณมาทันเวลาแต่นิรชาไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจ

    เพราะโจทก์เก่าอย่างเขาคงไม่ปล่อยเธอลอยนวลง่ายๆแน่ ปารณต้องการนาฬิกาคืนแต่เธออ้างว่าเก็บไว้ที่แม่ ถ้าไปหาแม่เมื่อไหร่จะเอามาคืน ปารณไม่ยอม ยังไงก็ต้องยึดบัตรประชาชนของเธอไว้เป็นประกัน ถ้าเธอไม่ให้เขาไปแจ้งความ

    ฝ่ายน่านฟ้าที่ทำท่าจะหลงเสน่ห์นิรชาอยู่เหมือนกัน สายวันรุ่งขึ้นเขาแกล้งนอนซมปากสั่นตัวร้อนจัดไข้ขึ้นสูง ทั้งที่ความจริงมีอุปกรณ์เสริมที่ทำให้สมจริง มัศยากับต๋องมารับไปทำงานเห็นสภาพเขาก็อดสงสารไม่ได้ ตัดสินใจให้เขาหยุดพักแต่มัศยาไม่ลืมโทร.รายงานวิภาให้รับทราบ

    เพียงมัศยากับต๋องลับสายตา น่านฟ้าก็แต่งตัวจะออกจากบ้าน สุกัญญารีบดักคออย่างรู้ทันลูกชาย และย้ำเตือนว่าอย่าล้อเลียนกับความรู้สึกของคนอื่น เมื่อเช้าแม่สังเกตสีหน้ามัศยาดูเป็นห่วงเป็นใยเขามาก ทำอะไรให้นึกถึงใจเธอด้วย น่านฟ้าฟังแล้วอึ้งไปเหมือนกัน แต่ยังดึงดันว่าวันนี้ขออู้งานหนึ่งวันก็แล้วกัน

    น่านฟ้านัดนิรชาไปพักผ่อนที่สปาหรู แต่หาได้รอดพ้นสายตาของมัศยาที่ไม่ไว้ใจเขาแต่ไม่แสดงพิรุธให้เห็น กระทั่งเขาขับรถออกจากบ้าน เธอกับต๋องแอบสะกดรอยตามจนถึงถิ่น เข้าไปลากตัวเขาต่อหน้านิรชาที่ตกอกตกใจแต่ช่วยอะไรเขาไม่ได้

    มัศยากับต๋องพาน่านฟ้าเข้าบริษัทมาให้วิภาลงโทษ พยายามลากเข้าห้องอย่างไม่ปรานีตามคำสั่งวิภาที่ย้ำว่าทำวิธีไหนก็ได้ ต้องพาน่านฟ้ากลับมาหาตน

    เสียงเอะอะโวยวายของน่านฟ้าทำให้พนักงานที่เดินผ่านต่างพากันมองแล้วซุบซิบ น่านฟ้าไม่สนใจร่ำร้องไม่หยุดหย่อน

    “ปล่อยผมนะเจ๊โหด ผมไม่ใช่นักโทษหนีคดีนะจะได้ตามจับกันแบบนี้...ไอ้ต๋อง ปล่อยฉันนะ ฉันเป็นเจ้านายแกนะ ไม่ปล่อยฉันเตะแกกลิ้งจริงๆด้วย”

    “จะเตะ จะต่อย จะตื้บ...ผมยอมหมดเลยครับคุณน่าน ดีกว่าโดนคุณท่านไล่ออก”

    “นักโทษน่ะ เขาหนีความผิดต่อชีวิตคนไม่กี่คน แต่คุณกำลังหนีความรับผิดชอบต่อชีวิตคนทั้งบริษัทนะคะท่านประธาน”

    ต๋องกับมัศยาช่วยกันหว่านล้อม ทันใดวิภาเปิดประตูห้องออกมาหน้าบึ้งตึง บอกมัศยาไม่ต้องเสียเวลาพูดกับน่านฟ้า เอาตัวเขาเข้ามาในห้องเดี๋ยวตนจัดการเอง

    น่านฟ้าถูกสองคนลากตัวปลิวเข้าห้องในสภาพดิ้นรนขัดขืน วิภาเห็นแล้วเดือดดาลเป็นที่สุด

    “ปล่อยได้แล้ว ฉันอยากจะดูซิว่าท่านประธานของเธอจะมีฤทธิ์สักแค่ไหน”

    “คุณท่านจะให้ดิฉันกับต๋องออกไปรอข้างนอกก่อนไหมคะ”

    “ไม่ต้องหรอกมั้งเจ๊ ถึงเจ๊ออกไปอยู่หน้าปากซอยเจ๊ก็ได้ยินแม่ใหญ่ด่าผมอยู่ดีแหละ นี่ขนาดไม่ได้ด่าออกไมค์นะ” น่านฟ้าประชด

    “เธออยู่นี่แหละมัศยา ต๋องด้วย ถ้าท่านประธานของเธอไม่อายที่ถูกด่า ฉันก็ด่าได้แบบไม่อายเหมือนกัน”

    “แม่ใหญ่ด่าผมมากี่รอบแล้ว จำได้ไหมครับ”

    “ฉันไม่มานั่งจำหรอกว่าด่าแกไปกี่รอบ แกทำตัวให้ต้องด่าเมื่อไหร่ฉันก็จะด่า”

    “แล้วแม่ใหญ่ด่าผมทีไร มันได้ผลมั้ยครับ”

    “คนอย่างแกน่ะ ด่าทีไรก็เข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวาไปเข้าหูหมาโน่น”

    “นั่นไง ก็ในเมื่อด่าแล้วไม่ได้ผลแม่ใหญ่จะด่าให้หมามันรำคาญทำไมครับ เดือดร้อนหมามันอีก”

    น่านฟ้ายังคงกวนอารมณ์ไปเรื่อย วิภาสูดลมหายใจลึกเพื่อสะกดอารมณ์โกรธ

    “ฉันจะไม่ถามแกแล้วว่าเมื่อไหร่แกจะโต แต่จะขอสั่งให้แกเลิกปลิ้นปล้อนตลบตะแลงสักที”

    “ผมปลิ้นปล้อนตลบตะแลงตรงไหนครับแม่ใหญ่”

    “ก็ไอ้ที่แกโกหกว่าไม่สบายมาทำงานไม่ได้ แต่กลับไปนอนแช่ออนเซนออนซ่ากับผู้หญิงนั่นน่ะ เขาเรียกว่าอะไร”

    น่านฟ้าสะอึก นิ่งคิดจะหาข้ออ้างอะไรมาโต้เถียงวิภาดี...เวลาเดียวกันนั้น สุกิจกับภูริชต้อนรับวิทูรย์กับประภาสหุ้นส่วนบริษัทสองคนและกำลังจะพามาพบวิภาที่ห้องทำงาน สุกิจเหมือนรู้แกวว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน แง้มประตูให้ผู้มาเยือนได้ยินเสียงทะเลาะของวิภากับท่านประธาน

    “ก็ผม...ผมไม่ค่อยสบายไข้ขึ้นเลยต้องไปแช่น้ำอุ่นให้ไข้มันลงไงครับ” น่านฟ้าเถียงวิภา

    “แกนึกว่าฉันโง่อยู่แต่บ้านกับบริษัทไม่รู้จักโลกภายนอกเหรอไอ้น่าน ไอ้ออนเซนของแกน่ะยิ่งแช่ยิ่ง...”

    “ยิ่งอะไรครับ”

    “ยังจะต้องให้ฉันพูดอีกเหรอ คนอื่นน่ะเขาแช่เพื่อผ่อนคลาย แต่แกมันมีจุดประสงค์อื่น”

    ทุกคนหน้าห้องได้ยินถนัดชัดเจน วิทูรย์มองหน้าสุกิจแล้วเปรยว่าวันนี้คงจะไม่เหมาะเสียแล้ว

    “พี่วิภากับเด็กที่มาเป็นประธานคนใหม่ก็เถียงกันแบบนี้ทุกวันแหละครับ ไม่ต้องตกใจ พวกเราชินแล้ว เดี๋ยวพอเขาพักยกกันแล้วเราค่อยเข้าไป”

    สุกิจพูดหน้าตาเฉยแล้วลอบยิ้มกับภูริช ในขณะที่หุ้นส่วนสองคนมองหน้าอย่างไม่ค่อยสบายใจ

    การโต้เถียงของน่านฟ้ากับวิภายังไม่ยุติ น่านฟ้าตั้งป้อมจะเอาชนะแม่ใหญ่ให้ได้ด้วยเหตุผลแท้จริงของเขา

    “ผมไม่เข้าใจว่าแม่ใหญ่กำลังทำอะไรอยู่ จะมาผลักดันให้ผมรับตำแหน่งประธานบริษัททำไม ทั้งๆที่ผมไม่อยากได้”

    “ก็เพราะบริษัทมันเป็นของแกไง”

    “แม่ใหญ่แน่ใจเหรอครับว่าบริษัทเป็นของผม ทำไมผมไม่เคยรู้สึกว่าเป็นเจ้าของอะไรเลย แม้กระทั่งพ่อ...ทุกอย่างมันเป็นของแม่ใหญ่มาตลอด ถ้าลูกชายแม่ใหญ่ยังอยู่ ไม่มีทางที่บริษัทนี้จะเป็นของผมหรอก มันต้องเป็นของลูกชายแม่ใหญ่เท่านั้น...ของลูกชายแม่ใหญ่ แม่ใหญ่ก็จัดการเอาสิครับ จะมายุ่งกับผมทำไม” น่านฟ้าตัดรอนกึ่งน้อยใจ

    “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณโชคพ่อของแกขอร้องเอาไว้ฉันก็ไม่อยากจะยุ่งกับชีวิตแกนักหรอก ชีวิตนี้แกจะทำอะไรเพื่อคนที่เป็นพ่อบ้างไม่ได้เลยเหรอ”

    “แล้วทำไมพ่อไม่บอกกับผมเองล่ะครับว่าอยากให้ทำอะไร ไม่อยากให้ทำอะไร”

    “แล้วแกอยู่ให้เขาบอกมั้ย เวลาพ่อแกไปหาที่บ้าน แกก็เที่ยวออกไปตะลอนๆข้างนอก จนวันที่พ่อเสีย แกก็ยังไม่ไปดูใจ จะให้ฉันเรียกแกว่าไง อภิชาตบุตรงั้นเหรอ”

    “ก็นี่ไงครับแม่ใหญ่ มันพิสูจน์ได้แล้วว่าผมมันลูกทรพี เพราะฉะนั้นอย่าให้ตำแหน่งผมเลย ผมไม่เหมาะกับที่นี่หรอก”

    “ฉันไม่สนหรอกว่าแกเหมาะกับที่ไหน ฉันบอกให้แกเป็นประธานบริษัทมีโชคแกก็ต้องเป็น แล้วก็ทำให้ดีที่สุด”

    วิภาเสียงแข็ง น่านฟ้านิ่งไป ส่วนมัศยากับต๋องที่ยืนฟังตัวลีบก็ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาใคร

    เสียงเคาะประตูดังสองสามครั้งก่อนสุกิจจะเปิดแล้วพาหุ้นส่วนสองคนเข้ามา โดยมีภูริชประกบหลัง

    วิภาสีหน้าไม่สู้ดี รับไหว้วิทูรย์กับประภาสแล้วรีบออกตัว “สวัสดีค่ะ ต้องขอโทษนะคะ บรรยากาศไม่เหมาะจะรับแขกเลย”

    “แต่ผมว่าเหมาะที่สุดครับแม่ใหญ่ คนที่เป็นหุ้นส่วนจะได้รู้กันให้ทั่วว่าบริษัทมีโชคกำลังจะเจ๊ง”

    น่านฟ้าโพล่งขึ้นอย่างไม่แคร์ใคร ทุกคนพากันตกใจ โดยเฉพาะวิภาที่ไม่พอใจแทบกรี๊ดแต่ยั้งไว้เพราะเกรงใจสองผู้ถือหุ้นอาวุโสที่ยืนอยู่ตรงหน้า ติงน่านฟ้าว่าพูดอะไร บริษัทมีโชคจะเจ๊งได้ยังไง

    “ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ เพราะผมนี่แหละจะเป็นคนทำให้มีโชคเจ๊งเอง ลุงสองคนถอนหุ้นตอนนี้ยังทันนะครับ อีกไม่กี่เดือนมีโชคเจ๊งแน่” น่านฟ้าเน้นย้ำเสียงเข้มก่อนเดินออกจากห้องไป วิภาแผดเสียงไล่หลังอย่างสุดจะทน

    “ไอ้น่าน...กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องนะ โอย...ฉันจะเป็นลม”

    วิภาหน้ามืดทำท่าจะล้มทั้งยืน มัศยากับต๋องรีบเข้าประคองขอร้องให้เจ้านายใจเย็น หุ้นส่วนสองคนมองหน้ากันเหลอหลามีคำถามเดียวกันในใจว่า “จะไหวมั้ยเนี่ยบริษัทมีโชค”

    ครู่ต่อมา มัศยาผละจากวิภาไปต่อว่าน่านฟ้าอย่างไม่ชอบใจในการกระทำและคำพูดของเขา

    “ทำไมคุณพูดแบบนั้น มันจะทำให้บริษัทเสียหายคุณไม่รู้หรือว่าแกล้งโง่กันแน่”

    “ผมพูดความจริงนะเจ๊ ลองคิดดูสิผมไม่ได้อยากเป็นประธานบริหารมีโชค เอาจริงๆคือผมไม่อยากยุ่งกับมีโชคเลยสักนิด คนเราถ้าต้องทำอะไรทั้งที่ไม่ถนัดทั้งไม่มีใจอยากจะทำแล้วมันจะรอดเหรอเจ๊”

    “คุณจะเลือกทำแต่เรื่องที่ชอบทั้งนั้นเลยเหรอคุณน่าน มันจะเป็นไปได้ยังไง คุณยังไม่ทันลองทำเลย คุณก็เที่ยวประกาศปาวๆว่าทำไม่ได้ คุณเป็นคนแบบไหนกัน”

    มัศยาถามน้ำเสียงผิดหวัง น่านฟ้ารู้สึกผิดแต่ทิฐิมานะมีมากกว่า ประชดขึ้นมาว่า

    “ผมก็เป็นคนแบบที่คุณเห็นนั่นแหละ เหลาะแหละ ไม่เอาไหน เหลวไหล เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ”

    “ถ้าคุณพร่ำบอกตัวเองด้วยทัศนคติลบแบบนี้คุณก็คงเป็นอะไรไม่ได้จริงๆ นอกจากสิ่งที่คุณบอก สงสารคุณท่านจริงๆที่ต้องทำในสิ่งที่ท่านประธานโชคสั่ง ท่านประธานคาดหวังในตัวคนผิดอย่างเลวร้ายที่สุด คุณไม่น่าเกิดมาเป็นลูกชายท่านประธานโชคเลย”

    มัศยาทิ้งท้ายแล้วเดินจากไปทันที น่านฟ้าเหมือนจะเรียกเธอไว้แต่แล้วเปลี่ยนใจ ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทำเป็นไม่แคร์ใครหน้าไหน หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทร.คุยจ๊ะจ๋ากับสาวนิรชาซะเลย

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว
    23 ต.ค. 2564

    11:15 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 12:34 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์