ข่าว

วิดีโอ



บ่วงบาป

อ่านเรื่องย่อ

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์ช่องอื่นๆ

นักแสดงนำ:

ถึงจะเลวร้ายอย่างไร แต่เทิดก็รักน้อยอย่างจริงใจ เขามายืนรอหญิงสาวที่หน้าเรือน เพื่อขอโทษที่ฉุดเธอไปครั้งก่อน แต่น้อยไม่สนใจ เทิดน้อยใจตัดพ้อที่เธอเห็นทัดดีกว่าตน เธอจึงย้ำ

“ลุงทัดใจคอไม่เหี้ยมโหดเหมือนคุณเทิด”

“คุณน้อย...พี่รักคุณน้อยมากนะครับ” เทิดก้าวเข้าหา

น้อย ถอยหนี ไล่ให้เขากลับไปอย่ามาให้เห็นหน้าอีกถึงจะยกโทษให้ เทิดเสียใจกลับมานั่งเครียด ไม่รู้เลยว่า มีเจ้าหน้าที่เอาเอกสารมาให้พระยาสุริน

“ในเอกสารฉบับนี้ระบุว่า ท่านกับกลุ่มพ่อค้าร่วมกันฉ้อโกงทรัพย์สินแผ่นดิน แล้วพ่อค้าเหล่านั้นก็สารภาพหมดแล้ว ว่าท่านเป็นคนวางแผนทั้งหมด” เจ้าหน้าที่แจ้งข้อความให้ทราบ

“จะมาเอาผิดข้าได้ยังไง ข้าเป็นถึงพระยา คนอย่างข้าไม่เคยผิด” พระยาสุรินโวยวาย

“กระผมต้องคุมตัวท่านเพื่อไปสอบสวนเพิ่มเติมขอรับ”

พระยาสุรินไม่ยอมดิ้นรนขัดขืน เจ้าหน้าที่ช่วยกันลากตัวออกไป...

นวลยังคงดูแลทัด ป้อนข้าวป้อนน้ำอย่างเอาใจใส่ ทัดกินไม่ค่อยลง เขาเอ่ยปากกับเธอ

“เจ้ามีครอบครัวที่ดีรออยู่ ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องลำบากเพราะข้า”

“ข้า จะไม่ทิ้งท่านไปไหน ข้าอยู่ไม่ได้ถ้าท่านเป็นอันตราย ถ้าไม่อยากให้ข้าตายก็อย่าผลักไสข้าให้ไปจากท่าน” นวลน้อยใจเดินหนีออกมาหน้ากระท่อม

อัฐถือกริชเข้ามาคืนให้ นวลเห็นหน้าอัฐ นึกถึงคำบอกเล่าของทัด ก็ลืมตัวโผกอดเรียกลูก อัฐตกใจถามคุณน้าเป็นอะไร

“อัฐคือลูกของแม่”

“คุณน้าคงเข้าใจผิด”

“แผลเป็นที่แขนซ้ายของลูก มันเกิดขึ้นในวันที่เราพรากจากกัน คุณรำพึงจะฆ่าลูก แม่พยายามปกป้องลูกด้วยกริชเล่มนั้น”

อัฐช็อกจับแผลที่ต้นแขน “ไม่จริง...แม่รำพึงคือแม่ของผม”

“ฟังแม่นะตาอัฐ แม่คือแม่ของลูก”

อัฐ เสียงสั่นว่าไม่จริง ทัดออกมายืนยัน “จริง แล้วข้าก็คือพ่อของเจ้า คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าตอนนี้ คือพ่อแม่ที่แท้จริงของเจ้า...เลือดในตัวเจ้ามาจากพ่อที่ชื่อพิทักษ์และแม่ ที่ชื่อชุ่ม รำพึงต้องการทำร้ายให้พ่อกับแม่เจ็บปวด จึงใช้เจ้าเป็นเครื่องมือ พ่อขอโทษที่ทำให้บาปของพ่อต้องไปตกอยู่ที่ลูก”

นวล จะเข้าไปกอดลูก แต่อัฐถอยออกสีหน้ายังช็อก ร้องลั่นไม่จริงก่อนจะวิ่งหนีไป นวลเสียใจแทบเป็นลม ทัดเข้าประคองทั้งที่ตัวเองยังเจ็บอยู่

ooooooo

คุณ พระไวเดินขึ้นเรือนมาบอกรำพึงว่า จวงตายแล้ว รำพึงข่มอารมณ์กลัว ทำทีตกใจมาก  เสียใจ ต่อว่าคุณพระใจร้ายฆ่าจวง คุณพระไวโต้กลับ ใครกันแน่ที่โหดร้าย รำพึงชะงัก

“คุณพี่หมายความว่ายังไง!”

“อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้ ว่าเจ้าทำอะไรกับนังจวง มือของเจ้าเปื้อนเลือดมามากพอแล้วนะ ต้องให้มีคนตายอีกกี่คน มันถึงจะสาแก่ใจของเจ้า”

“คุณพี่...ปรักปรำน้อง” รำพึงน้ำตาไหลด้วยความกลัวแต่ไม่ยอมรับ

“เจ้ารู้อยู่แก่ใจว่าเจ้าทำอะไร การตายของนังจวงมันยิ่งทำให้พี่แน่ใจในคำตอบ ว่าระพีไม่ใช่ลูกของพี่”

“คุณพี่!”

“ที่ผ่านมา พี่ยอมหูหนวกตาบอด เพราะความรักของพี่ที่มีให้กับเจ้า แต่เจ้าก็ยังไม่ยอมหยุด ฆ่าได้แม้กระทั่งทาสที่จงรักภักดี ศพรายต่อไปคงจะเป็นพี่ใช่มั้ยรำพึง” เห็นหญิงสาวอึ้ง คุณพระไวกรุ่น “พี่จะไม่ทนให้น้องใช้พี่เป็นเครื่องมืออีกต่อไป พี่จะบอกให้ไอ้อัฐมันได้รับรู้ว่ามันเป็นลูกนอกไส้ ให้มันได้รู้ว่าแม่ที่มันเทิดทูนนักหนา ฆ่าพ่อแม่ที่แท้จริงของมัน”

“ถ้าคุณพี่บอกตาอัฐ น้องจะไม่ไว้หน้าคุณพี่...อย่าคิดเป็นศัตรูกับน้อง ถ้าคุณพี่ไม่อยากเสียใจ” รำพึงตากร้าวสู้ไม่ถอย จ้องคุณพระไวไม่วางตา

อัฐได้ยินคำโต้เถียงของคนที่ตนเข้าใจว่าเป็นพ่อและแม่มาตลอด เขาช็อกมองกริชในมือที่ยังไม่ได้คืน คำพูดของนวลและทัดประดังเข้ามา

คุณพระไวเข้ามาดูระพีในห้อง เห็นนั่งเหม่อลอยโยกตัวไปมาอย่างคนสติฟั่นเฟือน เขาลงนั่งข้างๆลูบหัวเธออย่างรักใคร่ ระพีหันมองโผกอดพร่ำเรียก...พ่อจ๋า...คุณพ่อ ช่วยระพีด้วย

คุณพระไวน้ำตาร่วงเผาะ โผกอดลูกเพราะไม่เหลืออะไรให้ยึดเหนี่ยวอีกแล้ว “พ่อจะไม่ทิ้งระพีไปไหน ระพีจะเป็นลูกของพ่อไปจนวันตาย”

รำพึงเดินมาเห็นอัฐนั่งนิ่งจึงทัก คิดอะไรอยู่ อัฐเงยมองแม่ด้วยสายตาห่างเหิน

“ทำไมมองแม่อย่างนั้น ไม่สบายหรือเปล่าลูก” รำพึงเอามืออังหน้าผากอัฐ

อัฐลุกหนี รำพึงแปลกใจรีบถามว่ามีอะไร อัฐกำมือแน่น ตัดสินใจถาม

“คุณแม่รู้จักคนชื่อพิทักษ์กับชุ่มไหมครับ” รำพึงตกตะลึง อัฐถามย้ำ “ที่คุณพ่อไม่เคยรักผม เพราะผมไม่ใช่ลูกของคุณพ่อกับคุณแม่ใช่ไหมครับ”

“ไม่นะตาอัฐ...ลูกคือลูกของแม่” รำพึงส่ายหน้าน้ำตาคลอ

อัฐถลกแขนเสื้อให้เห็นรอยแผลเป็น “รอยนี้คือรอยแผลที่แม่ชุ่มปกป้องผมไม่ให้คุณแม่ฆ่าผมใช่ไหมครับ”

“ตาอัฐ!” รำพึงน้ำตาไหลพราก พูดไม่ออก

“คุณแม่ที่ผมรัก คุณแม่ที่ผมบูชา คือคนที่ฆ่าพ่อแม่ของผมใช่ไหมครับ”

“แม่รักลูกนะตาอัฐ” รำพึงโผจะกอดแต่อัฐจับแขนเธอไว้

“ผมจะกอดคนที่ต้องการฆ่าพ่อแม่ผมได้ยังไงครับ” อัฐปล่อยแขนรำพึงวิ่งหนีไป

รำพึงใจแทบขาดร้องเรียกอัฐ...ทุกอย่างถาโถมเข้ามาจนเธอตั้งรับไม่ทันและหาทางออกไม่ได้ ได้แต่ร้อนรนทรมานจิตใจ

ooooooo

เมื่อเทิดรู้ว่าพ่อถูกจับ ทั้งที่รู้แก่ใจว่าพ่อคดโกงแผ่นดิน แต่เขายังหลอกตัวเองว่าพ่อจะต้องออกจากคุกได้ พระยาสุรินแทบสติแตก โวยวาย “คนอย่างพ่อไม่เคยผิด พระยาสุรินผู้ยิ่งใหญ่ไม่เคยต้องก้มหัวให้กฎบ้าบอ พวกนี้... ปล่อยข้า ไอ้พวกไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้”

พระยาสุรินคลั่งกระชากเทิดเข้ามาติดกรง สั่งให้ไปบอกคนมาปล่อยตน สักพักเขาก็ร้องไห้ออกมาอย่างคนเสียสติ รำพันว่าตนไม่ผิด เทิดมองพ่อที่หมดสภาพความยิ่งใหญ่ กลายเป็นตาเฒ่าสติแตก น้ำตารื้น

ในคืนนั้น มีเสียงเคาะประตูกระท่อม นวลกับทัดสะดุ้งตื่น ทัดคว้าไม้มาป้องกันตัว ค่อยๆย่องไปเปิดประตู ทันใด เขาเห็นอัฐยืนนิ่งอยู่ก็แปลกใจ ไม่ทันถามอะไร อัฐก้มลงกราบแทบเท้า

“แม่ครับ พ่อครับ ให้อภัยผมด้วยนะครับ”

นวลดีใจดึงลูกมากอด อัฐพร่ำขอโทษที่เคยดูถูกให้ร้ายพ่อ ทัดลูบหัวลูกด้วยความตื้นตัน น้ำตาซึม “พ่อไม่เคยโกรธลูก”...ทัดกอดลูกเมียไว้ในอ้อมแขน

ด้านนอก รำพึงตามมาเห็นความรักของทั้งสามคนก็เคียดแค้น “นังชุ่ม เอ็งเกิดมาเพื่อแย่งความรักจากข้า ทั้งคุณพี่ ทั้งตาอัฐพวกเขาเป็นของข้า เอ็งไม่มีสิทธิ์”

ooooooo

ความทุกข์แสนสาหัส ทำให้คุณพระไวเข้ามานั่งในห้องพระ ทันทีที่เขาก้มกราบ คำสั่งสอนของ หลวงตาก็พรั่งพรูให้ได้ยิน ภาพก่อกรรมชั่วของตนผุดขึ้นมา ที่ฆ่าพระยาเทวราช ฆ่าคุณหญิงมณี ฆ่าขุนพิทักษ์

“ไม่มีใครดับไฟในใจของเจ้าได้ นอกจากตัวเจ้าเอง... ไม่มีคำว่าสายสำหรับการเป็นคนดีหรอกเจ้าไว”

แววตาคุณพระไวเต็มไปด้วยความสำนึกผิด“บาป กรรมที่กระผมทำมา มันมากมายจนแทบไม่เหลือทางบุญให้กระผมเดินอีกแล้ว” เขาลุกขึ้นหันหลังเดินออกจาก ห้องพระ แต่แล้วต้องชะงักเมื่อเจอรำพึงยืนหน้าเศร้าอยู่

“คุณพี่คะ น้องรู้แล้วว่าใครที่รักและห่วงใยน้องที่สุด น้องผิดเองที่หลงงมงายกับความรักจอมปลอม ทั้งๆที่ตาอัฐมันไม่ใช่สายเลือดของน้อง น้องจะไม่ปกป้องมันอีกต่อไป”

คุณพระไวไม่อยากเชื่อ แต่เอื้อนเอ่ยถามเกิดอะไรขึ้น รำพึงร่ำไห้ ว่าทัด นวล และอัฐย่ำยีหัวใจตนมีเพียง เขาคนเดียวที่ไม่เคยทำร้ายตน คุณพระถามอย่างเย็นชาว่า

“น้องต้องการให้พี่ทำอะไร”

“คุณพี่ต้องจัดการพวกมันทั้งครอบครัว อย่าให้ มันมีชีวิตรอดมาสร้างความทุกข์ให้กับน้องได้อีก” รำพึง จับมือเขาออดอ้อน

คุณพระไวตัดสินใจปลดมือเธอออก “พี่จะไม่ฆ่าใครเพื่อน้องอีกแล้ว และพี่จะไม่ปล่อยให้น้องสร้างบาปเพื่อเป็นบ่วงรัดตัวรัดใจน้องอีกต่อไป” เขารวบมือรำพึงไว้

รำพึงตกใจร้องถามว่าเขาจะทำอะไร คุณพระไวลากหญิงสาวไป เธอสู้แรงเขาไม่ได้ ถูกลากมาถึงห้องขัง เขาใส่โซ่ตรวนที่ขาเธอ รำพึงดิ้นรนร้องลั่น

“คุณพี่เป็นบ้าอะไร ปล่อยน้องเดี๋ยวนี้นะ...ไอ้ไว ไอ้บ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”

คุณพระไวตัดใจปิดประตูห้องขัง “พี่จะขังน้องไว้แบบนี้ไม่ให้ไปทำชั่วกับใครได้อีก ไม่มีคำว่าสายสำหรับการเป็นคนดีนะรำพึง”

หญิงสาวไม่ฟังร้องตะโกนด่าให้ปล่อยตน คุณพระไวต้องทำใจแข็งเดินจากไป ปล่อยให้คนที่ตัวรักอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง

ooooooo

เมื่อได้รับความรักจากพ่อแม่ที่แท้จริง อัฐนอนหลับตาพริ้มอยู่บนแคร่ นวลกับทัดมองลูกชายอย่างมีความสุข นวลอดไม่ได้ที่จะลูบไล้แก้มลูกเบาๆ อัฐรู้สึกตัวจากสัมผัสของนวล

“แม่ไม่ได้ตั้งใจทำให้ลูกตื่น”

“ผมอยากตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าพ่อแม่อย่างนี้ทุกวัน” อัฐยิ้มปลื้ม

ทัดถามลูกว่ามาอยู่แบบนี้แล้วทางบ้านไม่ว่าอะไรหรือ อัฐขรึมลงเล็กน้อย “พ่อกับแม่ชุ่มคือคนที่ให้ชีวิต แต่แม่รำพึงกับพ่อไวมีบุญคุณที่เลี้ยงดูผมมา ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณของท่าน”

“ความกตัญญูจะเป็นเกราะป้องกันให้ลูกแคล้วคลาดจากความชั่วทั้งปวง” นวลภูมิใจกับความคิดที่ดีของลูก

ในขณะที่คนไม่ดีอย่างพระยาสุริน ต้องโทษฉ้อโกงแผ่นดิน ถูกยึดทรัพย์ทั้งหมดและถอดบรรดาศักดิ์ให้เป็นพลเรือนธรรมดา พร้อมทั้งถูกจำคุกอีก 20 ปี แต่เขารับไม่ได้กับสภาพชีวิตตัวเอง ไม่คิดถึงเทิดลูกชายแม้แต่น้อย จึงแย่งปืนจากผู้คุมตอนเอาอาหารมาให้ แล้วยิงตัวตายอย่างสยดสยอง

อัฐกลับมาพบว่าแม่รำพึงถูกคุณพระไวสั่งขังอยู่เรือนด้านหลัง เขารีบมาหา เห็นสภาพแม่ถูกล่ามโซ่ตรวน นั่งรำพัน

“ไม่มีใครรักฉันจริงสักคน พวกแกทุกคนต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำกับฉัน”

อัฐไขประตูเปิดเข้ามา รำพึงรีบปรับสีหน้า ขอให้อัฐช่วยตนด้วย ให้ร้ายคุณพระไวว่า

“คุณพ่อโกรธแม่ที่แม่ทิ้งอัฐไม่ได้ คุณพ่อไม่ยอมให้แม่ตามอัฐกลับเรือน ตอนนี้แม่สำนึกผิดแล้ว แม่อยากจะขอโทษคุณพี่พิทักษ์กับชุ่ม ในขณะที่คุณพ่อประกาศว่า จะตามล่าเอาชีวิตคุณพี่พิทักษ์ให้ได้ แม่ขัดขวาง คุณพ่อก็เลยจับแม่มาขัง อัฐ...เราต้องไปช่วยเขาทั้งสองคนนะ”

อัฐหลงเชื่อถามว่าตนต้องทำอย่างไร รำพึงยิ้มสมใจบอกให้ปล่อยตนแล้วไปช่วยทัดกับนวล อัฐมองแม่อย่างชั่งใจ

ระหว่างนั้น คุณพระไวมาหาคุณพระเกิดอีกครั้ง คุณพระเกิดบอกว่าตนไม่รู้ว่าทัดอยู่ไหน

“ผมมาคราวนี้ไม่ได้คิดจะมาจับใคร แต่อยากจะมาฝากข่าว”

“ฝากข่าวถึงใครขอรับ” คุณพระเกิดแปลกใจ

“ถึงนายทัด ผมอยากให้เขาพาเมียไปจากเมืองนี้ซะ ไปเร็วเท่าไหร่ยิ่งจะปลอดภัยเท่านั้น”

“อะไรทำให้ใจคนเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้”

“สติ ทำให้ผมเปลี่ยน ผมไม่รู้ว่าผมหยุดบาปครั้งนี้ได้หรือไม่ ยังไงก็ขอให้เขารีบหนีออกจากบ่วงกรรมนี้ไปให้เร็วที่สุด” สีหน้าคุณพระไวสำนึกผิดจริงๆ

แต่มันสายเสียแล้ว เมื่ออัฐหลงเชื่อพารำพึงมาที่กระท่อมเก็บฟืน รำพึงแกล้งล้มขาเจ็บ พออัฐเข้ามาดูก็ถูกฟาดด้วยไม้สลบไป...นวลชะเง้อรอลูกด้วยความกังวลใจ ทัดจะออกไปดู แต่นวลเห็นว่าเขายังบาดเจ็บจึงประคองกันออกไป

ooooooo

คุณพระไวกลับมาที่เรือน มีโจรบุกเข้ามายิงเขาทรุดลง คุณพระถามต้องการอะไร โจรตอบว่ามีคนต้องการชีวิตเขา เป็นคนสวย ให้ค่าจ้างอย่างงาม แต่ใจคอโหดร้ายเพราะจับเด็กหนุ่มไปกะจะเผาทั้งเป็นหนึ่งคน คุณพระไวรู้ทันทีว่าเป็นรำพึงจับอัฐไป เขาจึงฮึดสู้กับโจรนั้น

คุณพระเกิดรีบมาที่กระท่อมเก็บฟืน ไม่พบทั้งนวลและทัด เขาใจคอไม่ดีรีบออกไปตามหา...นวลประคองทัดเดินมากลางป่า เจอกริชตกอยู่ก็ตกใจ เป็นห่วงอัฐอย่างมาก ไม่ทันไร เสียงหัวเราะของรำพึงก็ดังขึ้น

“บทรักแสนเลี่ยน ที่ข้าเห็นมาตลอดชีวิต” รำพึงเดินมาพร้อมชายร่างกำยำสองคน

“คุณรำพึง!”

“จำข้าได้แล้วเหรอ คุณนวล...ไม่สิ ข้าต้องเรียกเอ็งว่า นังชุ่ม นังทาสชั้นต่ำ” ทัดถามถึงอัฐ รำพึงเสียงเขียว “น้องก็แค่สั่งสอนมันให้รู้ผิดรู้ชอบโทษฐานที่มันเห็นสวะอย่างนังชุ่มดีกว่าน้อง”

“คุณรำพึง ปล่อยลูกข้าเถอะ ท่านอยากได้อะไร ข้ายอมทุกอย่าง”

“โถๆแม่ชุ่มผู้แสนดี ได้...ถ้าอยากช่วยลูกกันนัก น้องก็จะให้โอกาสคุณพี่กับนังชุ่มได้ทำหน้าที่พ่อแม่บังเกิดเกล้า แลกกับชีวิตลูกชายของพวกแก”

ทัดกับนวลใจเต้นไม่เป็นส่ำ รำพึงพาสองคนมาที่ที่อัฐซึ่งถูกมัดติดกับเสา มีกองฟางอยู่รายล้อมตัว นวลร้องเรียกลูก อัฐรู้สึกตัวเห็นทัดกับนวลถูกล็อกตัวไว้ก็เรียกพ่อแม่ รำพึงหมั่นไส้

“เรียกแต่คนอื่น ทำไมไม่เรียกแม่รำพึง แบบนี้มันอกตัญญูชัดๆ” รำพึงเดินไปหยิบคบไฟ

นวลรู้ว่ารำพึงจะเผาลูกก็ดิ้นรนจะเข้าไปช่วย ขอร้องให้เอาชีวิตตนไปแทน รำพึงหัวเราะสะใจ “ความรู้สึกที่มีคนรักยอมตายแทนเรา มันน่าประทับใจจริงๆถ้าคุณพี่รักและยอมตายแทนน้องบ้าง คุณพี่คงไม่ต้องมาเจอชะตากรรมแบบนี้”

“คุณรำพึงโกรธเกลียดข้า ก็ทำข้าเถอะ อย่าเอาชีวิตลูกข้ามาเกี่ยวด้วย คุณเลี้ยงเขามา คุณไม่รักตาอัฐเหรอ”

“ก็เพราะข้ารักมันน่ะสิ ข้าถึงต้องทำแบบนี้ ข้าจะไม่มีวันให้ตาอัฐไปรักคนอื่น รำพึงคือแม่คนเดียวของตาอัฐ ไม่ใช่เอ็ง...นังชุ่ม”

คุณพระไวบาดเจ็บกระเสือกกระสนมากลางป่า คุณพระเกิดมาพบ ประคองเขารีบจ้ำตามหาทุกคน...นวลร้องไห้แทบขาดใจ วิงวอนขอชีวิตอัฐจากรำพึง แต่อัฐไม่เสียดายชีวิต

“คุณแม่ครับ ชีวิตผมเป็นหนี้บุญคุณของคุณแม่ ถ้าชีวิตของผมจะทดแทนทุกอย่างที่คุณแม่ต้องการได้ ก็ฆ่าผมเถอะครับ”

รำพึงน้ำตาร่วง แข็งใจโต้ว่า “พอที อย่ามาทำเป็นคนดีเหมือนแม่แก ฉันจะไม่ใจอ่อนให้ใครอีกเป็นอันขาด โลกนี้ไม่มีใครรักฉันจริงสักคน พวกแกทุกคนหลอกฉัน พวกแกหลอกฉัน”

ทัดแทรกขึ้นว่า บาปทั้งหมดเกิดจากตน ขอให้ตนได้ชดใช้ อย่าทำร้ายคนอื่นอีกเลย รำพึงหัวเราะเหมือนคนสติแตก “คุณพี่ได้ชดใช้แน่...นังชุ่ม เอ็งต้องใช้กริชนี้แทงหัวใจของคุณพี่”

นวลตกใจ รำพึงเสียงเฉียบให้เลือกเอา ทัดขอให้นวลแทงตนเสีย อัฐร้องห้ามปล่อยให้ตนตายแทนดีกว่า นวลร่ำไห้ใจแทบขาด

“ชุ่ม เราผ่านความตายมานับไม่ถ้วน แต่ความตายก็ไม่เคยพรากหัวใจของเราให้แยกจากกัน ชีวิตนี้ของพี่มันคุ้มเหลือเกินแล้ว ที่พี่มีเมียอย่างเจ้าและมีลูกอย่างตาอัฐ เพียงเท่านี้ พี่ก็ตายตาหลับ ฆ่าพี่ซะ ให้หัวใจพี่มันหยุดเต้นด้วยมือของเจ้า”

รำพึงเอาไฟจ่อขู่ให้นวลตัดสินใจ ทัดมองหน้าอัฐก่อนจะกล่าวว่า พ่อขอใช้ชีวิตแลกกับลมหายใจของลูก แล้วจับมือนวลที่กำกริชแทงเข้ากลางหัวใจตัวเอง ทั้งนวลและอัฐร้องเสียงหลง รำพึงหัวเราะร่า โยนคบไฟลงบนกองฟางที่ล้อมตัวอัฐ นวลตกใจจะเข้าไปช่วยลูก รำพึงกระชากหัว บอกให้รอดูความหายนะของลูกผัว คุณพระเกิดประคองคุณพระไวมาถึงรีบปล่อย กระโจนเข้าไปช่วยอัฐในกองไฟ นวลกับรำพึงยังยื้อยุดกันอยู่ คุณพระไวตะเกียกตะกายจะช่วยนวล นวลฮึดสู้ผลักรำพึงออกอย่างแรง รำพึงล้มไปในกองไฟร้องกรี๊ดลั่น คุณพระไวตกใจจะเข้าช่วย ไฟโหมอย่างหนักจนเข้าไปไม่ได้ คุณพระเกิดช่วยอัฐออกมาทัน นวลโผเข้ากอดทัดร้องไห้โฮ

คุณพระเกิดนำตัวทัดมารักษาที่เรือน ในขณะที่ คุณพระไวค้นหาร่างรำพึงด้วยความร้อนรน ทั้งที่ตัวเอง ยังบาดเจ็บแต่ไม่พบ เขาจึงเชื่อว่ารำพึงยังมีชีวิตอยู่ และจะต้องหาเธอให้เจอ

ooooooo

วันเวลาผ่านไป เทิดซึ่งสูญเสียพ่อและทรัพย์สินถูกยึด ต้องตกอับอยู่ในห้องเช่าซอมซ่อได้แต่คร่ำครวญว่าพ่อทิ้งตนไป เพราะเขาไม่อาจช่วยเหลือตัวเองได้ ด้วยไม่เคยลำบากมาก่อน

ด้านคุณพระไว ร่างกายบอบช้ำทั้งที่บาดเจ็บยังตรากตรำตามหารำพึงจนเจ็บป่วย คุณพระเกิดกับน้อยช่วยกันดูแลรักษา พออาการดีขึ้น เขาก็จะออกตามหารำพึงอีก พลันเสียงระพีร้องกรี๊ดๆ คุณพระไวนึกได้รีบเข้าไปกอด คุณพระเกิดเห็นสภาพ จึงเอ่ยปากขอตัวระพีไปดูแลรักษา

“ผมอยากช่วยแบ่งเบาให้คุณพระได้ตามหาคุณรำพึงอย่างไม่มีห่วง อีกอย่างระพีจะได้มีแม่น้อยเป็นเพื่อน และยังพ่ออัฐที่เห็นกันมาแต่เด็ก”

คุณพระไวกอดระพีนํ้าตาเอ่อ เพราะสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเธอ คุณพระเกิดยํ้าว่าเขาไม่ได้ทิ้ง แต่ไปทำสิ่งที่สำคัญ ระพีจะต้องเข้าใจ...และแล้วไม่นาน คุณพระไว ก็พบหญิงสกปรก เนื้อตัวถลอกไปด้วยบาดแผล หน้าตาเหมือนผี ถูกชาวบ้านขับไล่ให้ออกห่าง เธอมาล้มลงตรงหน้าเขา คุณพระแทบช็อกเมื่อเห็นหน้าหญิงคนนั้นคือรำพึง เธอกระเสือกกระสนไปคุ้ยเศษอาหารในกองขยะกิน หัวเราะบ้างร้องไห้บ้าง เขารีบเข้าไปห้าม เธอถอยหนี

“อย่านะ...ข้าเป็นลูกพระยานะ ข้าสวยนะ อย่าทำข้า ข้าเจ็บ...”

คุณพระไวนํ้าตาไหลด้วยความสงสารจับจิต เขาพยายามบอกเธอว่าเขาไม่ทำร้ายเธอ เขากอดเธออย่างทะนุถนอม “ไม่ว่าน้องจะเป็นยังไง หัวใจของพี่จะเป็นของน้องเสมอ”

หัวใจรักของชายผู้นี้ ตกเป็นทาสรักของรำพึงไม่มีวันเสื่อมคลาย ตราบชั่วชีวิตเขา...

ตลอดเวลาที่ทัดรักษาตัว เขาครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา เขาได้กระทำบาปไว้มากมาย เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นก็เป็นเพราะเขา นวลเห็นเข้ามาถามว่าเขาคิดอะไรอยู่

“พี่กำลังคิดถึงชีวิตที่ผ่านมา มีผิดมีพลาด แต่ทุกอย่างมันเริ่มต้นมาจากตัวเราเองที่จะเลือกเดินไปในทางบุญหรือทางบาป ทางของพี่มีแต่บาปกรรมที่ทำให้คนอื่นต้องเจ็บปวด”

นวลกอดปลอบ “ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วค่ะ สำคัญที่เรารู้ว่าอะไรคือต้นเหตุแห่งบาป เราก็หยุดมัน แล้วเริ่มต้นสร้างบุญกันใหม่”

“พี่จะบวช พี่จะขออุทิศบุญทั้งหมดให้กับทุกคนที่พี่เคยสร้างบาปไว้กับเขา ชุ่ม...เอ็งจะขัดข้าไหม”

“สิ่งใดที่ท่านเลือก คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับข้าและลูก ไม่มีวันที่ข้าจะรั้งท่าน ถ้าทางนั้นจะนำท่านไปสู่หนทางที่ดี” นวลยิ้มทั้งนํ้าตาโผกอดชายผู้เป็นที่รักยิ่ง

วันต่อมา พระทัดในชุดผ้าเหลือง ยืนอยู่หน้าโบสถ์ ใบหน้าสงบเยือกเย็น นี่คือความสุขที่แท้จริงที่ท่านได้พบ นวลและอัฐก้มกราบด้วยความรักและศรัทธา ท่านกล่าวก่อนที่จะออกธุดงค์

“ความรัก โลภ และลุ่มหลง คือบาปทั้งปวงที่มนุษย์หลงวนเวียนเข้าไปติดในบ่วงกรรมนั้น ทุกกรรมที่เราก่อ... รอวันหวนคืน ทุกบาปที่เราสร้าง...รอคอยการชดใช้ หยุดโลภ หยุดลุ่มหลง...คือหนทางแห่งการหยุดบาป สร้างบุญสร้างความดี...เป็นหนทางแห่งความสุขที่แท้จริง”

ooooooo

 

–อวสาน–


ละครบ่วงบาป ตอนที่ 15(ตอนจบ) อ่านบ่วงบาป ติดตามบ่วงบาป ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย 21 มี.ค. 2556 07:55 2013-03-23T01:44:18+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ