ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ลูกไม้ลายสนธยา

SHARE

วันนี้เหมหิรัญญ์ตามเดือนพัตรามาเยี่ยมมรุตที่โรงพยาบาลโดยมีอาหารสำหรับคนป่วยติดมือมาด้วย เธอแกล้งถามแน่ใจหรือว่ามาแล้วจะไม่หึงเธออีก เขาพยักหน้ายิ้มอารมณ์ดี

“วันนี้มาแปลกนะ”

“ก็คุณเป็นแฟนผมแล้วนี่” ไม่พูดเปล่าเหมหิรัญญ์จับมือเดือนพัตราเดินเข้าห้องพักฟื้นของมรุต เห็นจ่าสนิทนั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงคนป่วยที่อาการดีขึ้นมาก หลังจากทักทายกันตามมารยาทแล้ว มรุตเห็นเหมหิรัญญ์จับมือเดือนพัตราถึงกับใจแป้วหน้าจ๋อย เธอเดาอาการเขาออก หยิกมือเหมหิรัญญ์

“คุณเหม ปล่อยได้แล้ว”

จ่าสนิทรับรู้ได้ถึงความกระอักกระอ่วน รีบเข้าไปรับของจากเหมหิรัญญ์ไปจัดใส่จานมาให้มรุตกิน...

หลังอิ่มหนำแต่ไม่ค่อยจะสำราญเท่าใดนัก มรุตซักเหมหิรัญญ์ทราบได้อย่างไรว่าตนอยู่ที่บ้านหลังนั้น

เขาอ้างว่ารู้เพราะเดือนพัตราโทร.หามรุต

“แต่ผมยังไม่ทันบอกว่าผมอยู่ที่ไหน” มรุตมองเหมหิรัญญ์อย่างจ้องจับผิด เดือนพัตรากระเซ้าหวังว่าเขาคงไม่สงสัยว่าเหมหิรัญญ์เป็นคนร้าย มรุตแค่สงสัยตามนิสัยตำรวจ เนื่องจากเขาเคยเตือนเรื่องอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับตนแล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ ตนแค่อยากรู้ว่าเขารู้ได้อย่างไร

“คุณมรุตคะ เรื่องคนร้ายที่ทำร้ายคุณเมื่อวันก่อน คุณพอจะทราบตัวหรือยังคะ” เดือนพัตราเปลี่ยนหัวข้อสนทนาหน้าตาเฉย พูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำเอามรุตยิ่งเครียดเพราะเรื่องทั้งหมดเป็นแผนการที่วางไว้อย่างดี

“ใช่ครับ ผมไปถามตำรวจที่โรงพักวันนั้นเรื่องเจ้าหน้าที่ที่ออกไปจับไฮโล ก็ไม่มีตามที่รับแจ้งนะครับ โดนต้มกันทั้งโรงพัก” จ่าสนิทเสริม เหมหิรัญญ์จำหน้าคนร้ายได้ น่าจะเป็นคนเดียวกับพวกที่ตลาดวันที่เดือนพัตราโดนวิ่งราวกระเป๋า ถ้าเราจับคนร้ายคนนั้นได้ เราอาจจะรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้

“มันจ้องเล่นงานผม เล่นงานคุณเดือน ผมว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องการตายของคุณประพิมแน่ๆ มันอาจจะรู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ เราต้องตามหาตัวพวกมันให้เจอไม่อย่างนั้นพวกมันอาจโดนเก็บเสียก่อน”

จ่าสนิททักท้วงผู้กองยังไม่หายดีจะไปตามล่าตัวคนร้ายได้อย่างไร มรุตไม่สนใจสภาพตัวเอง จะลงจากเตียงไปตามหาคนร้าย แต่เจ็บแผลร้องโอ๊ยลั่น เดือนพัตราต้องประคองให้เขานอนลงอย่างเดิม เหมหิรัญญ์เห็นเธอไปดูแลเขาใกล้ชิดก็ไม่ค่อยชอบใจ แต่พยายามข่มอารมณ์ไว้ เธอขอร้องมรุตยังไม่หายดีอย่าเพิ่งทำอะไรตอนนี้เลย เหมหิรัญญ์ไม่อยากให้คนร้ายลอยนวลอาสาจะจัดการเรื่องนี้แทนมรุตเอง

ทีแรกมรุตไม่ยอมให้เหมหิรัญญ์ทำอย่างนั้น หากเกิดพลาดพลั้งขึ้นมาเขาคงรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ประชาชนธรรมดาไปวิ่งไล่จับผู้ร้าย ทั้งเดือนพัตราและเหมหิรัญญ์ต้องช่วยกันขอร้อง เขาถึงได้ยอมให้เหมหิรัญญ์ไปจับคนร้ายแทนเขา แต่มีข้อแม้ต้องเอาจ่าสนิทไปด้วย

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"แก้ว-โทนี่" เขินหนักไม่ถนัดสวีตต่อหน้าคนอื่น ทุกๆ การเดินทางคือการเรียนรู้

"แก้ว-โทนี่" เขินหนักไม่ถนัดสวีตต่อหน้าคนอื่น ทุกๆ การเดินทางคือการเรียนรู้
28 ก.พ. 2563
08:15 น.