นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ลูกไม้ลายสนธยา

    SHARE

    ณ อุตรกุรุทวีป เรขรุจีวางอันตรามณีไว้บนแท่นวางภายในหอแก้ว ราเมศมองเธอด้วยความเป็นห่วง แต่ถึงกระนั้นในเมื่อเธอทำผิด เขาจำเป็นต้องทำตามหน้าที่ แสดงตัวเข้าจับกุม

    “เรขรุจี ท่านทำผิด ท่านรู้หรือไม่โทษของท่านนั้นคือการถูกจองจำไว้ในป่าแห่งศีล หากแต่เราเห็นแก่ท่านอัศวเทวา เราจึงลดโทษให้ท่านเพียงกักบริเวณท่านภายในที่พัก หากท่านรับปากจะไม่กระทำการเช่นนี้อีก”

    มีเสียงอัศวเทวาดังขึ้น “ไม่ต้องเห็นแก่เรา ผู้ใดที่กระทำผิดไม่ควรที่จะอยู่เหนือกฎใดๆทั้งสิ้น เรขรุจีต้องรับโทษโดยการถูกจองจำในป่าแห่งศีล จนกว่าจะมีคำสั่งปล่อยตัวจากเราเท่านั้น”

    ราเมศจำใจสั่งทหารให้พาตัวเรขรุจีไปลงโทษตามที่อัศวเทวาประกาศไว้...

    ในขณะที่เรขรุจีซึ่งอยู่ในอุตรกุรุทวีปถูกผู้คุมกฎพาตัวไปยังป่าแห่งศีล เหมหิรัญญ์ซึ่งอยู่ในชมพูทวีปค่อยๆรู้สึกตัวขยับจะลุกแต่ปวดหัวแทบระเบิดต้องเอามือกุมไว้ เดือนพัตราที่ยืนน้ำตาร่วงอยู่ที่ระเบียงห้องเห็นเขาขยับตัวรีบปาดน้ำตาทิ้งเข้ามาประคอง ถามโดยไม่มองหน้าว่าเป็นอย่างไรบ้าง เขาโกหกว่าไม่เป็นอะไร เธอช่วยพยุงเขาให้นั่งพิงพนักหัวเตียง แล้วหยิบขวดโอสถทิพย์ยื่นให้

    “โอสถทิพย์!!”

    “คุณเรขรุจีบอกว่ายานี่จะช่วยคุณให้หายป่วย” เดือนพัตราพูดพลางป้อนยาให้เหมหิรัญญ์ดื่มจนหมดขวด อึดใจเดียวสีหน้าอิดโรยของเขาก็เปลี่ยนเป็นสดชื่น เธอบอกให้เขานอนพักก่อน เดี๋ยวเธอขอตัวไปอาบน้ำก่อน แล้วผลุนผลันออกจากห้อง กลัวเขาจะเห็นน้ำตา เมื่อมาถึงห้อง เดือนพัตราปิดประตูล็อก แล้วร้องไห้ออกมา

    “ฉันจะต้องทำยังไง เดือนพัตราเธอจะต้องทำยังไง เหมหิรัญญ์อยู่ที่นี่ไม่ได้” เดือนพัตราฟุบหน้ากับฝ่ามือร้องไห้ เหมหิรัญญ์แอบเข้ามาทางกระจก ดึงเธอมากอดแนบอก

    “คุณไม่ต้องทำอะไร ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้นจะอยู่กับคุณ”

    “แต่คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้ คุณกลับไปโลกของคุณเถอะ” เดือนพัตราดันตัวเขาออก รีบเช็ดน้ำตา เหมหิรัญญ์จับเธอหันกลับมาให้ดูว่าเขาสบายดีไม่เป็นอะไรแล้ว เธอรู้จากเรขรุจีว่าโอสถทิพย์ช่วยเขาได้แค่ชั่วคราว อีกไม่นานเขาก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก เขาอ้างว่าเรขรุจีพูดแบบนั้นเพราะต้องการให้เขากลับอุตรกุรุทวีป

    “คุณโกหก”

    “คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยพูดปด”

    “คุณจะบอกว่าคุณเรขรุจีโกหกฉันงั้นเหรอคะคุณอย่าลืมนะคะว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน เราไม่ควรมีความลับต่อกัน” เดือนพัตราเสียงเข้ม เหมหิรัญญ์ไม่มีทางลืมว่าเธอเป็นภรรยาของเขา เราสองคนเป็นสามีภรรยากัน เป็นคู่ชีวิต เป็นทุกอย่างของกันและกัน ขอร้องให้เธอเชื่อว่าเขาจะไม่เป็นอะไร

    “อย่าลืมสิผมมีอายุขัยตั้งพันปี ผมจะเป็นอะไรได้ยังไง จริงไหม” เหมหิรัญญ์ยิ้มแย้มอารมณ์ดีดึงเดือนพัตรามากอดแนบอก “เชื่อผมนะครับ สุดที่รักของผม ผมไม่มีวันพูดปดกับคุณ”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    ดวงตาที่ 3 ตอนจบ เคราะห์ร้ายมาถึง "ปุ้ม" แทบขาดใจ "ตรีกาล" หมดสติไม่ฟื้นกลับมา

    ดวงตาที่ 3 ตอนจบ เคราะห์ร้ายมาถึง "ปุ้ม" แทบขาดใจ "ตรีกาล" หมดสติไม่ฟื้นกลับมา
    17 ต.ค. 2564

    06:30 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันจันทร์ที่ 18 ตุลาคม 2564 เวลา 01:01 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์