ข่าว

วิดีโอ



กุหลาบตัดเพชร

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรคแมนติก-แอคชั่น

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: เบญจมาศ ดาลหิรัญรัตน์,ปวิตา ขาวสำอางค์

กำกับการแสดงโดย: ฉัตรชัย นาคสุริยะ,กีรติ นาคอินทนนท์

ผลิตโดย: ชลลัมพี บราเธอร์

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: จรณ โสรัตน์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด

เอกราชเห็นเทวัญเดินลงบันไดมาก็รีบดึงเสาวนุชหลบเข้าไปอีกห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องฟิตเนสย่อมๆที่อยู่อีกมุมหนึ่ง มีหุ่นทำด้วยกระสอบทรายเป็นรูปคนสะโอด สะองยืนอยู่สองสามตัว

ขณะเอกราชกับเสาวนุชกำลังงงๆว่ามันคืออะไร เสียงเทวัญก็เดินปึงปังเข้ามา เอกราชดึงเสาวนุชหลบไปอีกห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องเซาน่า โชคดีที่เทวัญเดินเข้าไปในห้องฟิตเนส พอทั้งสองเข้าไปในห้องเซาน่าประตูห้องก็ปิดพอดี

“ไอ้กุหลาบขาว ไอ้ดนุภพ ไอ้โจร ไอ้ศัตรูหัวใจกูจะฆ่ามึง...อ๊ากกกก...” เทวัญคำรามแค้น เขาดึงเหล็กแหลมจากไม้เท้าพุ่งเข้าแทงหุ่นจนทะลุ ทรายไหลทะลักออกมากอง

เอกราชกับเสาวนุชแอบดูจากหน้าต่างกระจกห้องเซาน่าหันมองหน้าบอกกันเบาๆว่า...เจอแล้ว... เหล็กแหลม...

เทวัญแทงถึงหุ่นตัวสุดท้ายแล้วเสียบเหล็กแหลมไว้ในไม้เท้าตามเดิม ทั้งสองมัวแต่ดีใจที่รู้ว่าเหล็กแหลมอยู่ในไม้เท้า พอมองไปอีกทีเทวัญหายไปจากห้องนั้นแล้ว พลันก็สะดุ้งเมื่อเห็นเขาเดินมาเปิดประตูห้องเซาน่า ทั้งสองแอบอยู่ใต้ม้านั่งไม้ทำตัวลีบเล็กจนแทบไม่กล้าหายใจ เทวัญได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง มองๆแต่ไม่เห็นอะไรจึงปิดประตูเดินไป

ooooooo

ดนัยเทพพาดาราวรรณออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านแล้ว แต่ก็ยังมีตำรวจนอกเครื่องแบบมาเฝ้าอยู่หน้าบ้าน เขานึกขำๆว่าตำรวจมาเฝ้าก็ดีจะได้ไม่มีขโมยขึ้นบ้าน

วันนี้ดาราวรรณไปนั่งจิบน้ำชาที่หลังบ้านติด กับคลอง จู่ๆก็มีก๋วยเตี๋ยวเรือพายมาขาย คนขายใส่งอบบังหน้าบังตา มาถึงหลังบ้านเห็นดาราวรรณนั่งจิบชาอยู่ก็ร้องขายก๋วยเตี๋ยวเรือพายเรืออ้อยอิ่ง จนดาราวรรณถามแซวว่าก๋วยเตี๋ยวเรือโกฮับหรือเปล่า ทำให้มีเรื่องได้คุยกัน แล้วจู่ๆคนขายก๋วยเตี๋ยวเรือก็โดดขึ้นท่าน้ำ

ดาราวรรณระวังตัวอยู่แล้วใช้จานตบหน้าและใช้ส้อมแทง ดนัยเทพออกมาเห็นตกใจร้องให้หยุดถามว่ามีอะไรกัน

ที่แท้เป็นอานุภาพปลอมตัวมาสืบหากุหลาบขาว พอเปิดตัวว่าตนคือมังกี้ ดาราวรรณก็จะเอาเรื่องที่หลอกให้กุหลาบขาวไปติดกับจนถูกจับ อานุภาพบอกว่าคนที่หลอกกุหลาบขาวไปไม่ใช่ตน แต่เป็นศัตรูตัวพ่อที่มันแฮ็กข้อมูลตนไป

“ถ้าผมทรยศ ผมจะโผล่มาหาพวกคุณทำไม ไอ้เลวตัวพ่อมันกำลังตามล่าหาเพชรเนตรปฐพีอยู่ เรารีบไปเอามาก่อนมันดีกว่า” ดาราวรรณสนใจจี๋ อานุภาพตบที่เป้บอกว่าข้อมูลเนตรปฐพีอยู่ในนี้แต่ตนทำงานคนเดียวไม่ได้ ต้องการแมวตาเพชรและกุหลาบขาวมาช่วยแก้ปัญหาด้วย

ดนัยเทพกับดาราวรรณมองหน้ากันไปมาทำนองจะเชื่อหรือไม่เชื่อดี

ฝ่ายกันยิกา ดนุภพและนพดล หลังจากถูกพวกโรมันกับรสลินบุกโจมตีที่บ้านสวนกุหลาบแล้วก็ย้ายไปกบดานในโรงแรม ดนุภพบอกกันยิกาว่า ที่เทวัญพยายามจะจับตนเพราะเข้าใจว่าตนหาเพชรเนตรปฐพีเจอแล้ว นพดลถามว่าทำไมมันถึงมั่นใจขนาดนั้น
ดาราวรรณก็สงสัยเหมือนนพดล พอถามอานุภาพก็เล่าเจ้าเล่ห์ว่า

ตนไปเจอกล่องไม้ที่ฐานเจดีย์เลยเอามาแล้วเอากุหลาบขาววางไว้ลวงเทวัญเพราะกุหลาบขาวบู๊เก่งกว่าตนให้เขาช่วยดึงความสนใจจากเทวัญไปสักพักก่อน เมื่อเขาออกจากฐานเจดีย์ไปอึดใจเดียวเทวัญกับลูกน้องก็ไปถึง

ดนัยเทพโมโหมากตรงเข้ากระชากคอเสื้ออานุภาพตะคอก “กูจะฆ่ามึง” ที่ทำให้หลานชายตนถูกจับ อานุภาพหัวเราะอย่างเป็นต่อบอกว่า

“หึๆ แต่ถ้าผมตาย บอกเลยเรื่องมันไม่จบ พวกหลานๆคุณจะต้องถูกมันตามล่าไม่จบสิ้น คุณก็แค้น ผมก็แค้น เราแค้นมันกันทุกคน เพราะฉะนั้น เรามาฮั้วกันดีกว่า”

ดนัยเทพคิดๆแล้วบอกว่าจะลองฮั้วกับเขาดูสักครั้งแต่ต้องบอกมาก่อนว่าเพชรเนตรปฐพีที่ไปเอามาจากฐานเจดีย์อยู่ที่ไหน อานุภาพล้วงกล่องไม้ออกมาวางปัง

“เนตรปฐพีอยู่ในกล่องนี้!”

ดนัยเทพคว้ากล่องไม้ไปเปิดแต่เปิดไม่ออก ดาราวรรณเอาไปเปิดก็เปิดไม่ออกเลยจะกัด เล่นเอาสองชายร้องลั่น

ooooooo

เทวัญออกไปแล้วปิดประตูห้องเซาน่าปรับอุณหภูมิห้องให้ร้อนขึ้นเรื่อยๆ เอกราชคว้าถังน้ำสำหรับเทใส่ถ่านหินขึ้นมา นัดแนะเสาวนุชว่าตนจะเสี่ยงกับอาวุธเหล็กของเทวัญสักครั้ง นับหนึ่งถึงสามแล้วถีบประตูห้องเซาน่าวิ่งออกไป

เทวัญเอาเหล็กแหลมแทงทะลุถังน้ำเซาน่าแล้วพยายามดึงแต่ไม่ออก ทั้งสองยื้อยุดกันไปมา เสาวนุชยืนมองตะลึง!

เอกราชกับเทวัญต่อสู้ตะลุมบอนกัน เอกราชสู้พลางพาเสาวนุชหนี เสาวนุชข้อเท้าพลิก เทวัญพุ่งเข้ามาจะแทงข้างหลัง เอกราชยิงแต่เทวัญกลิ้งหลบทัน เขาจูงเสาวนุชวิ่งออกไป พอเทวัญมองหาอีกทีทั้งสองก็หายไปแล้ว

เทวัญโกรธมาก ขณะนั้นเองหน้าเขาเริ่มมีรอยตีนกา ผมปอยหนึ่งเริ่มขาว มนต์ของเพชรกำลังจะหมดเขากำลังจะกลับมาแก่อีกแล้ว แต่เทวัญไม่รู้ตัว รีบตามเอกราชกับเสาวนุชออกไป

พอเอกราชพาเสาวนุชวิ่งออกไปเจอประตูรั้วปิด! ขณะนั้นเองพิมพ์ชลขับรถพารสลินกับโรมันกลับมาถึงพอดี โรมันยกรีโมตเปิดประตูแล้วทิ้งมือลงอย่างหมดแรง เทวัญโวยวายว่าใครเปิดประตูตะโกนให้ปิดประตู ขณะโมโหวุ่นวายกันนั้น เทวัญเหนื่อยหอบเอะใจมองมือตัวเองเห็นเหี่ยวย่น ก็ผงะสบถ

“ห่ะ...ทำไมต้องมาเป็นตอนนี้ด้วยวะ!”

เอกราชพาเสาวนุชวิ่งไปที่รถ แว่บหนึ่งเขาเห็นพิมพ์ชลเป็นคนขับรถสวนเข้ามา แต่เขารีบขึ้นรถขับออกไปทันที

พิมพ์ชลขับรถเข้ามาจอด โรมันเปิดประตูรถลงไปก็ทรุด พิมพ์ชลเข้าประคองเห็นเทวัญในสภาพแก่เหี่ยวยืนอยู่จำไม่ได้เรียกให้มาช่วยเอ็ดตะโรว่าหมออยู่ไหน คุณเทวัญเตรียมหมอไว้หรือเปล่า โรมันรู้สถานการณ์ ปรามว่าถ้าอยากอยู่ที่นี่ก็สงบปากสงบคำทำตามที่ตนสั่งอย่างเดียว

พ่อบ้านมาบอกเทวัญว่าหมอกำลังมาให้เขารีบขึ้นไปเสีย แล้วตัวเองก็รีบเข้าไปช่วยพิมพ์ชลอุ้มรสลินลงจากรถ

เทวัญขึ้นไปอาบรังสีร้องอย่างเจ็บปวด พิมพ์ชลถามว่าเสียงอะไร ทุกคนพยายามปกปิดรวมทั้งหมอที่มาถึงแล้วด้วย

พิมพ์ชลจะรู้ให้ได้ว่าเป็นเสียงอะไร เลยถูกโรมันตวาดให้หุบปากถ้าไม่อยู่ช่วยก็ไปให้พ้น ถูกพิมพ์ชลลำเลิกว่า

“ถ้าไม่ได้ฉันพากลับมาป่านนี้พวกแกสองคนถูกไอ้แมวตาเพชรกับไอ้กุหลาบขาวฆ่าตายไปแล้ว”

โรมันฟังแล้วแค้นจ้องหน้าอย่างเกลียดชัง

เทวัญออกจากห้องทำพิธีในสภาพหนุ่มเหมือนเดิม เขาเจ็บปวด เหนื่อยล้ากับการอาบรังสี บ่นอย่างเบื่อหน่ายว่า

“เมื่อไหร่ฉันจะเป็นอมตะ ไอ้พิธีกรรมอาบแสงเพชรนี่มันก็ใช้ได้แค่ชั่วครั้งชั่วคราว แถมเจ็บปวดทรมานปางตาย” แล้วตะโกน “ไอ้กุหลาบขาว แกเอาเพชรเนตรปฐพีไปไว้ที่ไหน!!”

ooooooo

ที่บ้านกันยิกา...ดาราวรรณ ดนัยเทพ และอานุภาพ ต่างพยายามเปิดกล่องไม้ที่อานุภาพเอามา เมื่อเปิดไม่ได้ ดาราวรรณจึงชวนเข้าไปหาวิธีเปิดกันในบ้านเพราะกลัวตำรวจที่เฝ้าอยู่หน้าบ้านจะเห็นเสียก่อน

ดนุภพอยู่ที่โรงแรมกับกันยิกาและนพดล เขาโทร.บอกเอกราชว่าพวกตนปลอดภัย เอกราชเล่าว่าตนเห็นอาวุธเหล็กแหลมของเทวัญแล้ว ดนุภพถามว่าอยู่ที่ไหน เขาบอกว่าอยู่ที่เทวัญ ตนกับเสาวนุชก็ถูกไล่กะซวกหนีตายออกมาเกือบไม่ทัน

สอบถามกันแล้วเหล็กแหลมนั้นอยู่ในไม้เท้าที่เทวัญถือเป็นประจำ เอกราชยังเล่าว่าตนเห็นพิมพ์ชลขับรถ รับใช้พวกมันด้วย

“ยัยโง่พิมพ์ชล รับใช้คนที่ฆ่าพ่อตัวเองแล้วนึกว่ามันเป็นเทพบุตร” กันยิกาพึมพำเครียด

ดนุภพคุยกับเอกราชอย่างตึงเครียดว่าเทวัญรู้ว่าเขาเห็นอาวุธลับของมันแล้วคิดหรือว่ามันจะปล่อยเขาไว้ ให้เตรียมหาทางหนีทีไล่ไว้ได้แล้ว

ระหว่างที่ดนุภพคุยกับเอกราชนั้น พอหันมองไม่เห็นนพดลแล้ว กันยิกาออกตามหา วิ่งไปหน้าบ้านเห็นนพดลขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป ตะโกนถามว่าจะไปไหน ดนุภพตะโกนว่าให้กลับมาคุยกันก่อน แต่นพดลพุ่งรถออกไปแล้ว ดนุภพเชื่อว่านพดลต้องกลับกรุงเทพฯแน่ๆ

นพดลขี่มอเตอร์ไซค์ไปพูดกับตัวเองไปว่า “พี่ขอโทษนะยิกา ไม่ต้องห่วงพี่ พี่จะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด แต่พี่ต้องไปจัดการกับพิมพ์ชลด้วยตัวพี่เอง”

ooooooo

วรุฒดูเทปกล้องวงจรปิดบ้านเทวัญในวันที่เอก-ราชกับเสาวนุชปลอมตัวเป็นพนักงานร้านซักรีดเข้าไป เขาสั่งเจ้าหน้าที่ให้หยุดและขยายรูปหน้าเอกราชและเสาวนุช พอเห็นหน้าชัดๆ เขาสั่งเจ้าหน้าที่ให้ไปขอหมายศาลค้นคอนโดเอกราชทันที

จากนั้นวรุฒโทรศัพท์บอกเทวัญว่าตนกำลังจัดการรวบทั้งสองคนให้ ถามว่ามันต้องการอะไรและได้อะไรไปไหม

“มันไม่ได้อะไรไปและมันจะมาทำไมก็เป็นหน้าที่ของตำรวจที่ต้องสอบสวน คุณต้องเอาคำตอบมาให้ผมไม่ใช่เอาคำตอบจากผม”

ตอบวรุฒแล้ว เทวัญฉุกคิดอะไรได้โทร.หากันยิกาทันที แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ เขาตะโกนเรียกพ่อบ้านถามว่าที่ให้โทร.ไปที่ร้านกันยิกาได้ความยังไงบ้าง พ่อบ้านบอกว่าร้านปิดมาสองสามวันแล้ว ถามพนักงานก็ไม่มีใครรู้ว่ากันยิกาไปไหน

ที่บ้านกันยิกา ดนัยเทพ ดาราวรรณ และอานุภาพกำลังหาวิธีเปิดกล่องไม้กันอย่างเคร่งเครียด เมื่อใช้แรงไม่ได้ผลก็ใช้มนตร์คาถา ดาราวรรณสวดแผ่เมตตา ดนัยเทพขอแหวนเพชร 10 กะรัตของดาราวรรณ หากระจกเงามาตั้งบอกว่า

“ในเมื่อมันเป็นเพชร รัศมีของเพชรอาจช่วยเปิดกล่องนี้ได้”

จนแล้วจนรอดก็เปิดกล่องไม่ได้ อานุภาพที่กินรออิ่มจนเรอออกมาเสียงดัง ดนัยเทพนึกได้บอกว่า

“เสียงเรอทำให้ผมนึกหลักความเชื่อของจีน ดินชนะน้ำ น้ำชนะไฟ ไฟชนะไม้ ไม้ชนะทอง ทองชนะดิน”

เมื่อไฟชนะไม้ ดนัยเทพคว้ากล่องไม้วิ่งไปหาไฟแช็ก อานุภาพวิ่งไล่แย่งตะโกนไม่ให้เผา แต่ดนัยเทพไวกว่าจุดไฟแช็กเผาทันที ไฟลุกพรึบเสียงคล้ายระเบิด ดนัยเทพตกใจปล่อยกล่อง พริบตานั้นกล่องหายไป ไฟก็ดับ เหลือแต่เศษผ้าเก่าๆผืนหนึ่งร่วงลงพื้น!

“ลายแทง!” ดนัยเทพอยู่ใกล้ที่สุดคว้าไว้ทันที อานุภาพยังงงๆ เพราะนึกว่าจะมีเพชรในตำนาน

ทันใดนั้นเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ทุกคนชะงัก!

เทวัญมาถึงแล้ว เขาสั่งลูกน้องไม่ต้องกดกริ่งเพราะตนมีรีโมตที่พิมพ์ชลให้ไว้ แล้วกดรีโมตเปิดประตูเดินนำลูกน้องเข้าไปในบ้านทันที

กันยิกาอยู่ที่โรงแรม เธอลิงค์กล้องวงจรปิดที่บ้านไว้กับมือถือ กำลังดูเทวัญเดินเข้าไปในบ้าน ร้องบอกดนุภพว่ามันมาที่บ้านแบบนี้คงต้องสงสัยอะไรตนแล้ว ดนุภพถามว่าแล้วในบ้านล่ะ!

กันยิกาเปลี่ยนมุมดูภาพในบ้าน เธอตกใจเมื่อเห็นดาราวรรณกับดนัยเทพอยู่ในบ้านแต่อีกคนไม่รู้ว่าเป็นใคร พอหามุมมองชัดๆ ต่างร้องออกมาพร้อมกัน “มังกี้!!”

ดาราวรรณกับดนัยเทพแอบมองจากในบ้านเห็นเทวัญกำลังเดินดุ่มๆเข้ามาพร้อมลูกน้อง ดนัยเทพบอกให้รีบหนี อานุภาพไวเป็นลิงแย่งลายแทงจากดนัยเทพทันที ดนัยเทพไม่ยอมปล่อย ยื้อแย่งกันเอาเป็นเอาตาย

กันยิกาเห็นภาพชุลมุน ดนุภพถามว่าเขาแย่งอะไรกัน บ่นว่าทำไมไม่รีบหนีถ้าเทวัญมาเห็นน้าดากับมังกี้ มันฟังธงได้เลยว่าตนต้องเป็นแมวตาเพชรแน่ๆและมันไม่เอาน้าดาไว้แน่ กันยิการ้อนใจกลัวน้าดาจะเป็นอันตราย

เทวัญรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวในบ้าน สั่งลูกน้องหยุดกระชับไม้เท้าหรี่ตามองที่ประตูบ้านแล้วเดินตรงไปทันที

ในบ้านอานุภาพกับดนัยเทพกำลังแย่งลายแทงกันเอาเป็นเอาตาย ทันใดนั้นเสียงไขกุญแจดังขึ้นทั้งสามชะงักหันมองเห็นเทวัญเปิดประตูเข้ามา ต่างรีบหลบหลังโซฟา จังหวะชุลมุนนั้น อานุภาพกระชากลายแทงไปได้รีบซุกเก็บ ทั้งสามแอบหลังโซฟาเกร็งแทบไม่กล้าหายใจ

เทวัญรู้สึกว่ามีคนอยู่ในนี้ ค่อยๆดึงเหล็กแหลมจากไม้เท้าช้าๆ

กันยิกาเห็นภาพจากกล้องวงจรปิดในมือถือ เธอทนไม่ได้ที่น้าดาตกอยู่ในอันตราย ลุกพรวดจะไปช่วยน้าดา

“ต้องหายตัวเท่านั้นแหละถึงจะช่วยทันคุณเชื่อมั่นหน่อยน่า ทั้งน้าคุณ อาผมแล้วยังมีมังกี้อยู่อีกคนมันสมองสามคนนั้นยำรวมกันผมว่ายังไงก็ต้องเอาตัวรอดได้”

“ฉันน่าจะอยู่ที่บ้านจะได้ล้างแค้นให้พ่อกับแม่ตอนนี้เลย” กันยิกาหยุดแต่ยังฮึดฮัดขัดใจ

ooooooo

เทวัญถือเหล็กแหลมเดินเข้าไป ตาดูหูฟังหาเป้าหมาย เจอถุงขนมที่อานุภาพเพิ่งกินทิ้งไว้ก็ยิ่งแน่ใจว่าต้องมีคนอยู่ แต่พอเดินไปหลังโซฟากลับเจอแค่ความว่างเปล่า

“มันหายไปไหนกันหมด?” เทวัญพูดกับตัวเองหัวเสียมาก

กันยิกา ดนัยเทพและอานุภาพ หนีออกทางหลังบ้าน เจอลูกน้องเทวัญคนหนึ่งจะยิง ดาราวรรณรีบยกมือยอมแพ้ แต่เล่นงานลูกน้องคนนั้นทีเผลอเตะเสยจนมันหลับกลางอากาศไปเลย อานุภาพเห็นลูกน้องเทวัญอีกสองคนวิ่งมา ร้องบอกให้ดนัยเทพกับดาราวรรณรีบหนีพลางตัวเอง ก็ยิงต้านมัน

ดาราวรรณถามว่าจะหนีไปทางไหนอานุภาพบอกให้ลงเรือ แล้วโดดลงเรือไป ดนัยเทพร้องบอกให้รอด้วยแล้วจูงมือดาราวรรณลงเรือไป ดาราวรรณคว้าฝาหม้อมาช่วยพาย

แต่แล้วก็ตะลึง เมื่อก๋วยเตี๋ยวเรือที่พายมาแต่ขาไปกลับติดเครื่องเรือหางยาวแล่นน้ำแตกกระจาย

เทวัญมายืนมองเรือที่ขับฉิวไปคำราม “ไอ้มังกี้ แกยังไม่ตายอีกเหรอวะ ยิงมันซิ อย่าให้มันหนีไป ยิง!”

ลูกน้องเทวัญระดมยิงแต่ถูกดนัยเทพกับอานุภาพยิงสวนและเรือก็แล่นไกลออกไปทุกที

“โธ่เว้ย ไอ้พวกโง่!” เทวัญด่าลูกน้องหัวเสีย

กันยิกาดีใจที่น้าดา ดนัยเทพและมังกี้หนีพ้นไปได้ บอกดนุภพว่าแต่ตอนนี้เทวัญก็รู้แล้วว่าน้าดาติดต่อกับมังกี้และตนก็หายตัวไปแบบนี้ มันต้องเชื่อมโยงต่อจิ๊กซอว์หาคำตอบจากเรื่องนี้ได้แน่ ดนุภพเสริมว่า

“แล้วที่แมวตาเพชรไปช่วยกุหลาบขาวหนีไปและจากนั้นผมกับคุณก็หายไปทั้งคู่”

“มันต้องไปเค้นคอถามที่มาของฉันจากพิมพ์ชลแน่ๆ แล้วถ้าพิมพ์ชลโง่พอที่จะเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้มันฟังหมดเปลือก ว่าเบื้องลึกเบื้องหลังฉันเป็นใคร มีที่มาจากไหน พ่อแม่ฉันเป็นใคร ความจริงทุกอย่างก็จะเปิดเผยทันที”

ในภาวะนี้ ดนุภพได้แต่หวังว่านพดลจะช่วยพิมพ์ชลออกมาได้หรือจะไปเพิ่มจำนวนเหยื่อให้เทวัญอีกคนก็ไม่รู้

ฝ่ายเทวัญยืนที่หลังบ้านกันยิกามองเรือหางยาวที่แล่นไปพึมพำ “ยิกา...คุณเป็นใครกันแน่?!”

ooooooo

วรุฒหวังสร้างผลงาน เมื่อศาลออกหมายค้นแล้วก็นำกำลังไปค้นห้องพักของเอกราชที่คอนโดฯ โดยให้จ่าฉิวเป็นกำลังสำคัญ
เอกราชกับเสาวนุชเตรียมหนี เอกราชสังหรณ์ใจมองไปที่ประตูด้วยสัญชาตญาณระวัง บอกเสาวนุชว่า

“พวกมันคงมากันแล้ว!”

ตำรวจวิ่งมาถึงหน้าห้องก็เคาะประตูเรียก จ่าฉิวขึ้นทางบันไดหนีไฟร้องบอกว่าไม่ต้องเคาะแล้ว บุกเข้าไปเลย พวกตำรวจจึงช่วยกันกระแทกประตูเปิดเข้าไป จ่าฉิวสั่งค้นให้ทั่ว

วรุฒอยู่ที่ชั้น 1 ได้รับโทรศัพท์รายงาน เขาถามหัวเสียว่า

“ไม่เจอตัวมันบนห้องเหรอ กระจายกำลังค้นให้ทั่วทุกชั้น ฉันมั่นใจว่ามันยังหลบอยู่ในคอนโดฯนี่แหละ”

วรุฒเดินทะลุล็อบบี้ไปยังลานจอดรถ มองไปเห็นเอกราชจูงมือเสาวนุชสะพายเป้คนละใบวิ่งไปยังรถที่จอดอยู่

“ฮะฮ่า...โชคเข้าข้างตำรวจมีอนาคตอย่างกูจริงๆ ที่เดาใจมึงถูก แต่โชคร้ายของตำรวจหมดอนาคตอย่างมึง!”

วรุฒชักปืนเล็งไปที่เอกราชที่ยังไม่รู้ตัว พอเอกราชวิ่งไปถึงรถก็ถูกยิงล้มลง เขาโยนกุญแจรถให้เสาวนุชให้ไปสตาร์ตรถ ขณะนั้นเองวรุฒก็วิ่งเข้าหาสั่งให้ยอมมอบตัวเสีย ประกาศเหี้ยมว่า

“ถ้าต่อสู้ขัดขืนการจับกุมฉันก็จำเป็นต้องจับตาย!!” พลางยิงอีกหลายนัดแต่เอกราชกลิ้งตัวหลบทัน

เสาวนุชสตาร์ตรถติด บอกเอกราชให้ขึ้นเร็วๆ เอกราชโดดเกาะประตูรถบอกให้ออกรถเลย วรุฒเห็น ดังนั้นบ้าเลือดโดดไปขวางหน้ารถ แต่เสาวนุชบ้ากว่าดับเครื่องชนเลย วรุฒจึงหันมายิงเสาวนุชแทน แม้วรุฒจะยิงตอบโต้แต่ก็ต้องโดดหลบรถที่เสาวนุชพุ่งชนไปกระแทกรถอีกคันจนจุก

จ่าฉิววิ่งออกมาจากคอนโดฯรีบเข้าประคอง วรุฒสะบัดตะโกน

“ไอ้เอกราชกับนังนักข่าวมันขับรถหนีไปแล้ว รีบวอ.สั่งสกัด เร็ว!!”

จ่าฉิวรีบวอ. วรุฒเจ็บทั้งตัวทั้งใจจิกตามองแค้น!

เมื่อหนีพ้นมาแล้ว เสาวนุชถามว่าจะให้ไปไหน

“ไปไหนก็ไป ให้พ้นจากแถวนี้ให้เร็วที่สุด” เอกราชเครียด มือถือเขาดังขึ้นเป็นสายจากหมวดเอโทร.มา “หมวดเอเหรอ รู้เรื่องแล้วเหรอ...งั้นเหรอ...หึๆ มันวอ.สั่งสกัดรถ... ฉันพลาดท่าถูกมันยิงว่ะ ต้องขอความช่วยเหลือจากหมวดแล้วล่ะ”

เวลาเดียวกัน กันยิกาอยู่กับดนุภพที่โรงแรม ดนุภพตำหนิตัวเองว่าเป็นตัวถ่วงเธอ เธอจะไปช่วยน้าดาก็ได้ กันยิกาบอกว่าจะไปก็ไปด้วยกัน ต่อไปนี้เราจะไปด้วยกันทุกที่ ทั้งสองมองกันซึ้ง โน้มหน้าจะจูบกัน พลันก็ชะงัก เมื่อมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น กันยิกาคว้าปืนไปที่ประตูทันที

กลายเป็นดาราวรรณมากับดนัยเทพ น้าหลานโผกอดกันด้วยความดีใจ กันยิกาถามว่าน้าดามาได้ยังไง ดนุภพบอกว่าตนโทร.บอกเอง มองดนัยเทพถามว่าอาเดินทางทางเรือปลอดภัยดีนะ ดนัยเทพบอกว่ากินก๋วยเตี๋ยวเรือจนจุกบอกว่าเอาพ่อค้าก๋วยเตี๋ยวเรือมาฝากด้วย พลางดึงอานุภาพเข้ามา

“เข้าไปคุยกันในห้องปลอดภัยกว่าค่ะ” กันยิกาชวน พอเข้าห้องดาราวรรณถามทันทีว่า

“อ้าว...แล้วปราการล่ะ ปราการอยู่ไหน?”

กันยิกากับดนุภพมองหน้ากันอย่างกังวล...

ooooooo

นพดลไปถึงโรงพยาบาลก็โทร.หาพิมพ์ชลที่นอนพักอยู่ในห้องบ้านเทวัญ แค่เขาบอกว่า “ผมอยากเจอคุณ” เธอก็ใจอ่อนยวบ แต่ก็ยังพูดระแวงว่าจะหลอกตนออกไปหาหรือ

“ผมไม่ได้หลอก ผมโทร.มาเพราะห่วงคุณ...มาหา ผมนะครับพิมพ์ชลผมมารอคุณอยู่ที่นี่คนเดียว ไม่มีคนอื่นผมรับรองว่าจะปลอดภัย ผมอยากจะคุยกับคุณ” เห็นพิมพ์ชลลังเลเขาบอกว่า “ถ้าคุณไม่ออกมาเราอาจจะไม่มีโอกาสได้คุยกันอีกแล้ว”

“ฮะ...หมออยู่ที่ไหน พิมพ์ชลจะออกไปหาหมอ... พิมพ์ชลจะไปเดี๋ยวนี้”

แต่พอออกจากห้องก็เจอเทวัญยืนอยู่เขาถามว่าจะไปไหน เห็นพิมพ์ชลถือโทรศัพท์อยู่ก็เดาได้ว่าต้องมีใครโทร.มาตามแน่ๆ หว่านล้อมว่า

“หนูมีอะไรควรบอกฉันนะ ฉันเป็นห่วงหนู ไม่อยากเห็นหนูถูกใครทำร้ายจิตใจอีกแล้ว”

เทวัญมองเธออย่างเปี่ยมด้วยความเมตตา จนพิมพ์ชลอึ้ง...

พิมพ์ชลไปถึงโรงพยาบาลเป็นเวลากลางคืน นพดลรออยู่ในมุมที่ค่อนข้างปลอดคน ร้อนใจไม่รู้ว่าเธอจะมาหรือไม่แต่แล้วเธอก็มา
นพดลดีใจ เธอบอกว่าเพราะรักหมอตนจึงเสี่ยงมาทั้งที่รู้ว่าหมออาจหลอกตนมาให้พวกโจรขโมยเพชรจับเอาคืนที่ตนพาคนของเทวัญไปจับตัวมัน

“ผมมาคนเดียว แล้วก็ไม่มีใครจะเอาคืนคุณด้วย ทั้งที่คุณกำลังหลงผิดไปเข้าข้างคนผิด เบื้องหน้า นายเทวัญอาจจะดูเป็นพ่อพระ เป็นคนดี แต่เบื้องหลังมันเป็นทั้งโจรขโมยเพชร เป็นไอ้ฆาตกรใจโหดเหี้ยมฆ่าคนอย่างเลือดเย็น”

พิมพ์ชลไม่เชื่อหาว่าหมอถูกล้างสมองรับข้อมูลผิดๆมา นพดลกอดเธอสงสารที่หลงผิด บอกว่าถ้ารักตนก็ต้องฟังตน พิมพ์ชลน้ำตาร่วงในอ้อมกอดอบอุ่นที่เธอรอคอย

ฝ่ายดาราวรรณกับกันยิกาคุยกันที่โรงแรม

ดาราวรรณเชื่อว่านพดลเป็นคนดีชอบช่วยเหลือคนอื่น เชื่อว่าเขาจะช่วยพิมพ์ชลไม่ให้ถูกเทวัญหลอกใช้ได้

กันยิกาติงว่าขนาดน้าดาที่ดูแลเธอมา เธอยังวางยาได้ แล้วนพดลที่เพิ่งรู้จักกันจะเอาอะไรมาทำให้เธอสำนึกได้

“ความรักไง ปราการรักพิมพ์ชลด้วยความจริงใจ ปราการต้องใช้ความรักเปลี่ยนใจพิมพ์ชลให้ได้”

“น้าดาคะ...ถ้าพี่ปราการทำได้ก็ดี แต่ถ้าทำไม่ได้ ยิกากลัวว่าพี่ปราการนั่นแหละจะถูกพิมพ์ชลหลอกใช้ ความรักความจริงใจของพี่ มาหลอกให้พี่ตายใจจนพลาดท่าเสียทีเสียเอง”

คำทักท้วงของกันยิกาทำให้ดาราวรรณหวั่นใจไปเหมือนกัน

นพดลห่วงใยพิมพ์ชล ชวนเธอไปอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผย พิมพ์ชลดีใจมาก แต่พอเขาบอกว่าจะพาไปหากันยิกาด้วยกันก่อน เธอก็ผละจากเขาถามว่าทำไมต้องไปหา ตนไม่อยากเจอ นพดลบอกว่ายังบอกเหตุผลตอนนี้ไม่ได้ แต่ขอให้เชื่อใจว่าตนกำลังทำทุกอย่าง เพื่อเราจะได้อยู่ด้วยกัน

พิมพ์ชลนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยอมโอนอ่อนยอมไปกับเขา แต่แววตาเธอเวลานี้...มีแผนร้าย

ooooooo

เทวัญนั่งหน้าเหี้ยมอยู่ที่เก้าอี้ใหญ่กลางบ้านสั่งลูกน้องให้ไปตามโรมันกับรสลินมาหา ทั้งสองมาในสภาพที่ยังบอบช้ำมาก รสลินถามว่าพ่อมีอะไรหรือ ก็พอดีมีเสียงไลน์เข้า เขาเปิดอ่านแล้วหัวเราะเหี้ยมในลำคอ

เทวัญสั่งโรมันกับรสลินให้เตรียมตัวไปกับตน มีงานใหญ่ต้องทำ โรมันติงกลัวๆกล้าๆ ว่าพวกตนยังบาดเจ็บ แรงจะยกปืนก็แทบไม่ไหว

“ไอ้โง่! แกกำลังพูดอยู่กับใครฮะ มหาเศรษฐีเทวัญผู้ครอบครองเพชรในตำนาน เพลิงสุริยาทำให้ไม่แก่...ละอองทะเลทำให้ไม่เจ็บจะขาดก็แต่เนตรปฐพี ที่จะทำให้ไม่ตาย...วันนี้ฉันจะให้แกได้มีโอกาสลิ้มลอง ปาฏิหาริย์ของเพชร ตามฉันมา!”

เวลาเดียวกัน พิมพ์ชลถือโทรศัพท์ที่เพิ่งส่งไลน์ให้เทวัญลุ้นรอคำตอบอยู่ในห้องน้ำ ครู่หนึ่งเทวัญก็ตอบกลับมาว่า

“ถ่วงเวลาไว้ ขอฉันรวบรวมกำลังพลก่อน”

พิมพ์ชลออกจากห้องน้ำไปหานพลที่ยืนรออยู่ เธอเข้าไปกอดเอวเขาอ้อนว่าหิว ก่อนไปหากันยิกาอยากไปหาอะไรกินกันก่อน นพดลหลงกลกอดเอวคุยกันกระหนุงกระหนิงไป

ที่โรงแรม อานุภาพหัวเราะร่าขำที่เทวัญถูกหลอกจนหัวหมุนคิดว่าเพชรเนตรปฐพีอยู่ที่กุหลาบขาวที่แท้อยู่กับตนแถมยังอยู่แค่ในลายแทง ดนุภพแย่งเอาลายแทงไปดูบอกว่าจะไปเอาเนตรปฐพีตามลายแทงให้ แล้วล้อมวงกันดูลายแทง

ลายแทงที่เขียนอยู่บนผ้าดิบเก่าๆ บอกเส้นทางที่ซ่อนเพชรอยู่ในป่าเขาใหญ่ ผ่านสะพานเชือก หน้าผา ลำธาร และเพชรก็ถูกเก็บไว้ใต้น้ำตกแห่งหนึ่ง

อานุภาพบอกว่าในป่าจริงๆ เราต้องเจออะไรที่โหดฮากว่าในลายแทงเยอะ ดนุภพเสนอพรุ่งนี้ไปกันเลย

กันยิกาติงว่าเขายังไม่หายดี เขาบอกว่ากลัวเทวัญจะมาถล่มเราแล้วแย่งลายแทงไปเสียก่อน

“เราต้องรีบเอาเพชรเนตรปฐพีมาไว้ในมือก่อน อย่าลืมว่าไอ้เทวัญมันมีเพชรเพลิงสุริยากับละอองทะเลแล้ว” ดนัยเทพเสนอ ดาราวรรณเห็นด้วยเพราะถ้ามันได้เพชรในตำนานไปทั้งสามเม็ดคงไม่มีอะไรต้านทานมันได้อีก

ooooooo

โรมันกับรสลินเข้าไปอาบแสงเพชรออกมาก็กลับแข็งแรงเหมือนเดิม แม้แต่รอยแผลรอยช้ำก็หายหมด เทวัญถือไม้เท้ามองทั้งสองอย่างพอใจ

โรมันบอกว่าต่อไปนี้ต่อให้เจอร้อยกุหลาบขาวพันแมวตาเพชรก็ไม่กลัว รสลินบอกเทวัญว่าเราพร้อมแล้ว โรมันกับรสลินไปเตรียมปืนและอาวุธอื่นๆ เทวัญบอกว่ามังกี้ยังไม่ตาย มันเป็นพวกเดียวกับอาของดนุภพและน้าของกันยิกา รสลินย้ำอีกว่า กันยิกาคือแมวตาเพชร

“ฉันต้องเห็นกับตาตัวเองก่อนฉันถึงจะเชื่อ” เทวัญขบกรามแน่น “ไอ้กุหลาบขาวต่างหากที่เป็นทั้งศัตรูหัวใจและศัตรูขัดขวางความอมตะของฉัน” พลางชักเหล็กแหลมออกจากไม้เท้า “คนต่อไปที่จะได้รับเกียรติแทงทะลุถึงหัวใจก็คือไอ้กุหลาบขาว!”
เสียงไลน์ในมือถือดังขึ้น เทวัญยกขึ้นดู บอกทุกคน “ถึงเวลาแล้ว...ไป!!”

หมวดเอพาเอกราชกับเสาวนุชไปกบดานที่บ้านน้องที่ย้ายออกไปอยู่ที่อื่นแล้ว เป็นบ้านที่ห่างไกลสายตาชาวบ้าน รับรองว่าปลอดภัย หมวดเอไปทำแผลให้เอกราช เอาทั้งยากิน ยาฉีด และยาทาไปให้มากมาย นอกจากนี้ยังออกไปซื้ออาหารแห้งให้เก็บไว้เป็นเสบียง ย้ำทั้งสองคนอย่าออกไปไหน กบดานอยู่ที่นี่จนกว่าแผลจะหาย ตนจะทำ หน้าที่ส่งข่าวส่งข้าวส่งน้ำให้เอง เพราะเวลานี้วรุฒได้ขอหมายศาลจับทั้งสองคนข้อหามีเป็นสิบ

“หึ...มันกลัวจะจับฉันไม่ได้สิท่า เลยยัดข้อหาครอบจักรวาลเสียขนาดนี้” เอกราชเตือนหมวดว่าต้องระวังจะถูกวรุฒลากไปเค้นคอ หมวดบอกว่าตนไม่บอกเสียอย่างมันจะทำอะไรได้ “ก็ขอให้มันไม่ทำอะไรเถอะ ระวังตัวนะหมวด”

ฝ่ายดนุภพก็ชวนกันยิกาออกไปที่สวนสวย

ในโรงแรมคุยประสาคนมีใจให้กัน แล้วดนุภพก็ทำทีเล่นทีจริงคุกเข่าขอแต่งงาน กันยิกาบอกว่าตนจะแต่งงานด้วยถ้าเขาช่วยกันลากคอเทวัญมาชดใช้กรรมที่ฆ่าพ่อแม่ตนได้

“คุณไม่ต้องติดสินบนผม ผมก็ช่วยคุณอยู่แล้ว และที่ผมทำก็เพื่อตอบแทนพระคุณของพ่อแม่คุณที่เคยเมตตาเด็กกำพร้าอย่างผม ไม่ได้หวังแต่งงงแต่งงานอะไรเลย”

กันยิกาภาวนาขอให้เราตามหาเพชรเนตรปฐพีเจอเร็วๆเราจะได้ไปตามเอาเพชรเพลิงสุริยากับละอองทะเลคืนมาจากเทวัญ ตนอยากเห็นสภาพของเทวัญตอนไม่มีปาฏิหาริย์ของเพชรช่วย

“จบงานนี้เมื่อไหร่ กุหลาบขาว แมวตาเพชรจะได้เลิกเป็นศัตรูกันแล้วก็แต่งงานกันเสียทีไงครับ สุดที่รัก”

ดนุภพกอดกันยิกาหัวเราะกันร่าเริง

ooooooo

นพดลพาพิมพ์ชลไปโรงแรมที่พักของกันยิกา เทวัญก็พาลูกน้องสะกดรอยตามไป รสลินหมายมั่น ปั้นมือว่าคราวนี้จะเปิดโปงธาตุแท้ของกันยิกาให้เทวัญเห็นกับตาให้ได้

นพดลไปเคาะประตูห้องพักกันยิกา เห็นเงียบจึงร้องบอกว่า “ยิกา...ดนุภพ...นี่พี่เอง” พิมพ์ชลสะดุดหูที่เขาแทนตัวเองว่าพี่ เมื่อยังเงียบก็ร้องบอกอีกว่า “ยิกา...

ไอ้หัวตั้ง...พี่พาพิมพ์ชลมาแล้ว” พิมพ์ชลสะดุดหูชื่อนายหัวตั้งอีก ถามหมอว่ารู้จักชื่อนี้ได้ยังไง

นพดลกำลังจะเล่าให้ฟังก็ถูกลูกน้องเทวัญเข้ามาใช้ด้ามปืนตีท้ายทอยจนล้มหมดสติทันที พิมพ์ชลตกใจพยายามร้องห้าม ลูกน้องเทวัญบอกว่า “นี่เป็นคำสั่งของคุณเทวัญให้จับไอ้หมอนี่ไป” พิมพ์ชลตะลึงไม่กล้าขัดขวาง

เวลาเดียวกันที่หน้าโรงแรม ดนุภพ กันยิกา ดาราวรรณ ดนัยเทพและอานุภาพในชุดเดินป่ากำลังพากันไปขึ้นรถ ดนัยเทพเป็นคนขับกำลังเลี้ยวรถออกไป ไม่รู้ตัวว่าถูกรถเทวัญกับลูกน้องขับตามไป

ooooooo

คณะเดินป่าไปถึงเขาใหญ่ นั่งเรือต่อ ขึ้นฝั่งแล้วดูภูมิประเทศตามลายแทง เห็นแท่งหินที่เป็นเป้าหมาย แต่ต้องรอเวลาบ่ายสองเงาเสาหินทอดไปทางไหนก็ไปทางนั้น เหลือเวลาอีกยี่สิบนาที ทั้งหมดจึงกินขนมพักผ่อนคอยเวลา

ที่ลำน้ำ...เรือลำที่พาคณะเดินป่ามาส่งกำลังแล่นน้ำแตกกระจายมาอีกครั้ง คราวนี้พาเทวัญกับลูกน้องมา คนขับเรือบอกว่าได้ยินพวกนั้นคุยกันว่าจะเดินขึ้นไปทางต้นน้ำ เทวัญตบรางวัลให้บอกว่ากลับเมื่อไหร่จะโทร.เรียก แต่ถ้าพวกนั้นโทร.มาเรียกก็ให้รีบส่งข่าวด้วย

เมื่อขึ้นฝั่ง เทวัญบอกลูกน้องว่าจากนี้ไปน่าจะตามไม่ยากเพราะพวกนั้นทิ้งรอยไว้เพียบ เชื่อว่าพวกนั้นต้องมาตามหาเพชร เราถึงต้องตามมาฆ่ามันเสียก่อนที่จะได้เพชรเม็ดที่สามไป

ฝ่ายพวกกันยิการอจนได้เวลาบ่ายสองดูเงาเสาหินแล้วมุ่งหน้าไปตามลายแทงจนเจออุโมงค์ต้นไม้ ซึ่งยาวจนไม่เห็นปลายอุโมงค์ แต่ก็มุ่งมั่นเดินไปตามลายแทง ในอุโมงค์เต็มไปด้วยยุงจนคณะต้องเอาสเปรย์กันยุงมาฉีดและรีบเดินให้ทะลุอุโมงค์ แต่พอทะลุเจอเหวลึกจึงต้องโรยตัวลงกันไป

พวกเทวัญขึ้นฝั่งเดินตามรอยคณะของกันยิกาไปพบกระดาษห่อทอฟฟี่ทิ้งอยู่ได้กลิ่นสเปรย์กันยุงก็ยิ่งมั่นใจเดินตามกลิ่นไปจนทะลุอุโมงค์เห็นพวกกันยิกากำลังโรยตัวลงไปในเหวจึงซุ่มดู

กันยิกากับดนุภพโรยตัวลงไปก่อน ได้ยินอานุภาพตะโกนบอกให้หาที่พักก่อนเพราะเชือกจะหมดแล้ว พอดีทั้งสองเจอชะง่อนหินใหญ่จึงพักที่นั่น พวกดนัยเทพจึงตามลงไปจนถึงชะง่อนหินแต่ยังไม่เห็นก้นเหว จึงเอาลายแทงมาดู ลายแทงบอกว่าให้หันหลังแล้วจะเห็นรูแล้วให้เข้าไปในรู พอหันหลังก็เจอรูจริงๆแต่ไม่รู้ว่าเข้าไปแล้วจะโผล่ที่ไหน

“นายกล้าลงไหมล่ะ” ดนัยเทพถามอานุภาพ

“ใครกล้า...คนนั้นก็ได้เพชรเนตรปฐพีไป” อานุภาพเอาหัวมุดเข้าไปในรู แต่ลื่นจนหัวทิ่มไถลหายไป กันยิกาเชื่อว่ามันต้องไม่ใช่รูตันแน่ๆ ตัดสินใจตายเป็นตายมุดตามไป ก็ไหลเข้ารูไปอีกคน ดนุภพรีบมุดตาม ดาราวรรณกับดนัยเทพจับมือกันก็มุดเข้าไปในรูไหลตามกันไป

ooooooo

คณะกันยิกาลื่นไหลมาโผล่ที่น้ำตก ดนุภพ

ดูลายแทงบอกว่าต่อไปต้องเจอลำธาร แต่พอเจอลำธารแล้วดนัยเทพถามว่าจะไปยังไงต่อ ดนุภพบอกว่าตามลายแทงเพชรอยู่ที่ใต้ผาน้ำตก อานุภาพบอกให้ลุยกันเลย

คณะเดินป่าแกะตามลายแทงไป แต่พอคณะไปถึงน้ำตกก็งุนงงเพราะไม่รู้ว่าเพชรอยู่ตรงจุดไหน อานุภาพกางลายแทงตะโกน

“ลายแทงบอกข้าเถิดเพชรเนตรปฐพีอยู่ที่ไหน เพชรเนตรปฐพีอยู่ที่ไหน...”

พวกเทวัญตามมาได้ยินก็รีบไปตามเสียง หยุดดูคณะเดินป่า เทวัญพึมพำกระหยิ่ม

“ในที่สุดพวกมึงก็เป็นคนนำทางกูมาพบรักกับเพชรเม็ดสุดท้ายเสียเอง ความเป็นอมตะเป็นนิรันดร์จะต้องเป็นของเทวัญเท่านั้น หึๆ”

อานุภาพว้าวุ่นหาตำแหน่งที่ซ่อนเพชรไม่เจอยืนขยับไปมา พลันโขดหินก็เขยื้อนทำให้อานุภาพหงายตกน้ำ ลายแทงหลุดลอยไปตามน้ำ ทุกคนตกใจมาก กันยิกาได้สติก่อนเพื่อนกระโดดน้ำว่ายตามลายแทงไป ดนุภพเห็นดังนั้นโดดตามไปอีกคน พลันลายแทงลอยทวนสายน้ำไหลลงน้ำตก กันยิกาจึงชักมีดสปริงจากรองเท้าสองข้างขวางไปอันหนึ่งวืดแต่อีกอันปักที่ลายแทง กันยิกากระโดดลงแอ่งน้ำลึกตามลายแทงไป

ทั้งสองหายไปนานจนดาราวรรณกับดนัยเทพเฝ้ารออยู่ที่เหนือแอ่งน้ำเป็นห่วง ดนัยเทพบอกว่าลายแทงมีอาถรรพณ์มันดิ้นได้คงหาได้ไม่ง่าย อานุภาพพูดขึ้นอย่างผู้รู้ว่า

“เท่าที่รู้ ผู้ที่ครอบครองเพชรเนตรปฐพีคน สุดท้ายเป็นเด็กผู้ชายอายุแค่ห้าขวบ หนีโซซัดโซเซ เข้ามาในศาลเจ้า ซินแสท่านหนึ่งช่วยชีวิตไว้ แต่หลังจากนั้นหลายปีเด็กชายคนนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครรู้ว่าเด็กหายไปไหน มีแต่ซินแสคนเดียวกำความลับนี้ไว้ โดยก่อนจะหายตัวไป เด็กคนนั้นได้มอบแผนที่ไปหาลายแทงเพชรเม็ดนี้ไว้กับซินแส”

ระหว่างนั้นเอง เทวัญ รสลินและโรมันตามเสียงร้องของอานุภาพมาเจอคณะเดินป่า จึงกระจายกำลังสังเกตการณ์

กันยิกากับดนุภพว่ายน้ำตามหาลายแทงอยู่นานจนเกือบจะหมดแรงกลั้นใจ ดนุภพว่ายตามมาอย่างเป็นห่วงพลันก็เห็นท่อนหัวเทวรูปแกะสลักด้วยหินหยาบๆ คว่ำหน้าจมดินอยู่ ที่หัวเทวรูปมีมีดปักลายแทงคาอยู่

ทั้งสองรีบว่ายไปที่หัวเทวรูป กันยิกาพยายามดึงมีดออกเพื่อเอาลายแทง แต่ดึงไม่ออก

ดนุภพจึงเข้าไปอุ้มหัวเทวรูปออกจากโคลนดูดอย่างยากเย็น เมื่ออุ้มได้ก็ว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำก่อนที่จะหมดลมหายใจ

ดาราวรรณโล่งใจที่ทั้งสองโผล่ขึ้นมา อานุภาพชมว่าเก่งที่งมมาจนได้ ตรงเข้าไปดึงมีดจะเอาลายแทงแต่ดึงไม่ออกเอามือลูบเหนือตาเทวรูปที่เกรอะโคลน พลันก็หัวเราะลั่น

“ฮ่ะๆๆเจอแล้วเพชรเนตรปฐพี” ชี้ให้ดนุภพที่ถลาเข้าดูว่า “นี่ไง มันฝังเป็นตาที่สามอยู่ที่หัวเทวรูปที่นายงมขึ้นมานี่ไง!”

ขณะที่ทุกคนรุมกันเข้าไปดู เสียงปืนก็รัวสนั่นขึ้น คณะเดินป่าโดดหนีกันคนละทิศละทาง อานุภาพไวกว่าเพื่อนคว้าหัวเทวรูปไปด้วย พลันก็ได้ยินเสียงเทวัญตะโกน

“ไอ้มังกี้! ส่งเพชรเนตรปฐพีของฉันมา ถ้าแกไม่อยากตายเป็นผีเฝ้าน้ำตกอยู่ที่นี่” แล้วพวกเทวัญก็โผล่มาพร้อมกับยิงไปรอบๆเวิ้งน้ำตก

อานุภาพอุ้มหัวเทวรูปหลบ พลางแกะเพชรเนตรปฐพีที่หัวเทวรูปออกเอาเพชรอื่นมาใส่แทน เทวัญเห็นเงียบไป สั่งให้ฆ่ามัน อานุภาพอุ้มหัวเทวรูปหนี เทวัญแทงด้วยเหล็กแหลม อานุภาพหลบทำให้หัวเทวรูปหลุดมือ อานุภาพรีบเอาเพชรเนตรปฐพีซ่อนไว้ในตัว

เทวัญคว้าหัวเทวรูปไว้ มองเพชรที่หัวเทวรูป

ตะลึง “ช่างงามจริงๆ เนตรปฐพี...” แล้วสั่งลูกน้อง “ปิดบัญชี”

รสลินกับโรมันขว้างระเบิดออกไปทันที คณะเดินป่าแตกกันกระจัดกระจาย พอสิ้นเสียงระเบิดพวกเทวัญก็หายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว ทั่วทั้งน้ำตกเงียบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตรอดเลย....

จนครู่ใหญ่คณะเดินป่าจึงเริ่มตามหากัน ดนุภพ ตามเจอกันยิกา ดนัยเทพเจอดาราวรรณประคองเข้ามา ส่วนอานุภาพรีบตะปบที่อกเสื้อ แล้วโล่งอกพึมพำ “ยังอยู่...”

ooooooo

เอกราชกบดานอยู่ถูกสั่งห้ามออกไปไหน เขาโทร.หาดนุภพแต่ติดต่อไม่ได้ กังวลว่าอาจจะถูกพวกเทวัญพาพวกไปถล่มแล้ว ในสภาพที่ไม่รู้ข่าวคราวอะไรเลย เอกราชอึดอัดไม่รู้ว่าวรุฒจะเล่นแง่ไหนอีก

ความจริงคือวรุฒกำลังตามเค้นหมวดเอเรื่องเอกราช ตามหมวดเอเข้าไปเค้นในห้องน้ำ แต่หมวดเอยืนยันว่าตนไม่รู้เรื่องเลยโดนวรุฒอัดเสียอ่วมชี้หน้าปรามว่า

“แกฟังให้ดีนะ ฉันไม่จับไอ้เอกราชเข้าคุกหรอก ระดับมันต้องเจอจับตาย!!” แล้วออกไปบอกจ่าฉิวให้จับตาดูหมวดเอไว้ให้ดี
หารู้ไม่ว่าหมวดเอระวังตัวอยู่ตลอดเวลา เมื่อวรุฒตามเข้ามาในห้องน้ำหมวดจึงแอบตั้งกล้องถ่ายคลิปไว้ หมดแล้ว เมื่อวรุฒออกไป หมวดยิ้มอย่างพึมพำสะใจ

“คนทำดีอาจจะไม่มีใครรับรู้ แต่คนทำชั่วต้องมีคนเห็น”

หมวดเอส่งคลิปให้เอกราชดู เสาวนุชบอกให้รีบเซฟเก็บไว้เป็นหลักฐาน แค่คลิปนี้ก็สามารถอธิบายถึงพฤติกรรมของมันได้หมดแล้ว

หลังจากนพดลถูกตีท้ายทอยจนหมดสติก็ถูกเอาตัวไปโยนไว้ในห้องหนึ่ง พิมพ์ชลจะขอเข้าไปดูแล สมุนบอกว่ารอให้เจ้านายกลับมาก่อนค่อยว่ากัน

พิมพ์ชลหว่านล้อมว่าตนเป็นพยาบาล เข้าไปดูถ้าหมออาการหนักจะได้ช่วยได้ ขู่ว่า ถ้าเทวัญกลับมาแทนที่ จะพบหมอตัวเป็นๆ กลับพบแต่ศพ คิดดูว่าพวกเขาจะต้อง เจอกับอะไร สมุนก็ยังลังเลไม่กล้าตัดสินใจ

นพดลค่อยๆรู้สึกตัว เขาเห็นสภาพที่ตัวเองอยู่ก็คิดจะหนี ลุกขึ้นก็ถูกโซ่ที่ลามอยู่กระชากกลับไปเจ็บจนร้อง สมุนที่เฝ้าอยู่รีบเข้าไปดู พิมพ์ชลถือโอกาสนั้นเข้าไปประคองเขาอย่างเป็นห่วง

ทั้งพิมพ์ชลและนพดลต่างพูดถึงความห่วงใย

และหวังดีของตนต่ออีกฝ่ายว่ากำลังหลงผิด จนนพดลบอกว่าเทวัญคือฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่กันยิกาและพ่อเธอ พิมพ์ชลเอะใจว่านพดลรู้จักกับครอบครัวกันยิกามานาน แต่ทนที่นพดลบอกว่าเธอถูกเทวัญหลอกไม่ได้ คิดว่าเขาหาว่าตนโง่ปัญญาอ่อน วิ่งหนีออกไปอย่างรับไม่ได้

“พิมพ์ชลเดี๋ยว...พิมพ์ชล”

นพดลพยายามเรียกไว้ แต่พิมพ์ชลวิ่งเตลิดไปแล้ว เขาได้แต่คุกเข่าลงอย่างหมดแรง...

ooooooo

คณะเดินป่ากลับมาที่เซฟเฮาส์แมวตาเพชรอย่างหมดสภาพทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บใจที่ความพยายามแก้แค้นในสิบกว่าปีที่ผ่านมาล้มเหลวโดยสิ้นเชิง อานุภาพเดินรั้งท้ายทำท่าอ่อนเปลี้ยเพลียแรงแต่หัวใจพองโต

ดนัยเทพกับดนุภพวิเคราะห์ว่าเทวัญคงไม่ได้

เจอเราโดยบังเอิญในป่าแต่สะกดรอยตามเรามาตั้งแต่โรงแรมแล้ว กันยิกากับดาราวรรณสงสัยว่ามันรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่โรงแรม ดนุภพคาดว่านพดลคงบอกพิมพ์ชล

“พิมพ์ชล! ยัยโง่เอ๊ย...กลับไปจะตบลากคอมาสั่งสอนให้ได้เลย” กันยิกาแค้น

ดนัยเทพเห็นอานุภาพเงียบๆหันมองปรากฏว่าหายไปแล้ว ระหว่างที่ไม่มีใครสนใจอานุภาพก็กระโดดข้ามระเบียงวิ่งหายไปในความมืดแล้ว...

ฝ่ายเทวัญกระหยิ่มยิ้มย่องที่ได้เพชรเนตรปฐพีมา แต่เพราะเขาใช้พลังในการต่อสู้มากไป พลังเพชรเลยหมดเร็วจึงกลับกลายเป็นคนแก่อย่างรวดเร็ว โรมันเร่งให้รีบเข้าห้องอาบรังสีเพชร

“กลับมาแล้วเหรอคะคุณเทวัญ” เสียงอิสริยาแจ๋เข้ามา พอเห็นหน้าเทวัญก็ผงะถามว่าทำไมถึงแก่อย่างนี้ เทวัญตอบไปทันทีว่าถูกโจรกุหลาบขาวพ่นยาพิษใส่พลางรีบเดินหนี อิสริยาตามตอแยก็ถูกรสลินเข้าผลักบอกให้หยุดยุ่งเรื่องของท่านเสียที พอสกัดอิสริยา

ได้พิมพ์ชลก็แถมาบอกว่าตนเป็นพยาบาลพอรู้เรื่องยาพิษอยู่บ้าง

“เธอก็ไม่ต้องยุ่ง พ่อบ้านดูไว้นะ อย่าให้ตามมา วุ่นวาย” โรมันตวาด แล้วช่วยรสลินประคองเทวัญไป

พ่อบ้านเข้าสกัดสองสาวปรามว่า “คุณท่านมียารักษาตัวเองได้ แล้วก็หยุดถามได้แล้ว ไม่อย่างนั้นผมจะไม่เกรงใจ!”

เข้าห้องอาบรังสีแล้ว โรมันให้รสลินออกไปจัดการสองสาว ตนจะดูแลพ่อเอง

รสลินออกไปจัดการสองสาวจนต้องถอยไป แต่อิสริยาพูดอย่างท้าทายว่าพรุ่งนี้จะมาแต่เช้าเลย!

พิมพ์ชลกลับเข้าห้องนอนได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเทวัญเหมือนที่เคยได้ยินก็จะออกไปดู แต่พอเปิดประตูก็เจอรสลินยืนอยู่ พิมพ์ชลแก้เกี้ยวว่าจะไปบอกท่านว่าหมอถูกคุมตัวอยู่ห้องใต้ดิน

“ฉันรู้แล้ว คุณเทวัญก็รู้แล้วและก็มีคนของเราดูแลอยู่จะห่วงอะไร เธอกลับเข้าห้องไปอย่าให้ฉันต้องรายงานคุณเทวัญว่าเธอทำตัวมีปัญหากับฉัน รับรองว่าเธอจะไม่มีที่คุ้มกะลาหัวแน่!”

พิมพ์ชลจำต้องกลับเข้าห้องนอนยืนว้าวุ่นใจที่ทำอะไรไม่ได้

เทวัญอาบรังสีเพชรร่างกายกลับเป็นหนุ่มแต่อ่อนแรง โรมันสงสัยว่าหนนี้ทำไมใช้เวลานานกว่าทุกครั้ง

“นับวันเพชรเพลิงสุริยาจะเอาความชราของฉันไว้ไม่อยู่แล้ว ต่อไปมีหวังฉันต้องทรมานอาบรังสีเพชรทุกวัน เพื่อทำตัวให้หนุ่มอยู่ตลอดเวลา”

“แต่พ่อได้เพชรเนตรปฐพีมาแล้วนี่ รีบทำพิธีอาบแสงเลย”

“ใช่ ฉันต้องรีบแล้ว” พูดแล้วเดินไปหยิบเพชรเนตรปฐพีขึ้นดูพูดอย่างอ่อนแรง “เนตรปฐพี...ความอมตะต้องเป็นของเทวัญ” พูดจบก็ร่วงหมดสติไปทั้งที่มือยังกำเพชรไว้อย่างหวงแหน

ooooooo

รุ่งขึ้น เทวัญพร้อมที่จะอาบรังสีเพชรทั้งสามเม็ดพร้อมกันเพื่อความเป็นอมตะ แต่ทันใดก็ถูกพิมพ์ชลเดินเข้ามาบอกว่าหมอถูกขังอยู่ข้างล่างรอเขาไปคุยมาสองวันแล้ว โรมันไม่พอใจถามว่าแล้วทำไมให้มันรอไม่ได้รึไง!

พิมพ์ชลถามว่าหมายความว่ายังไง รสลินบอกว่าเดี๋ยวก็รู้

“รสลิน...อย่าพูดมาก ไปเตรียมสิ่งที่เธอต้องทำ เธอก็เหมือนกันพิมพ์ชล เธอไม่มีสิทธิ์จะมาบอกให้ฉันทำอะไรเวลาไหน ตอนนี้ฉันไม่ว่าง ฉันว่างเมื่อไหร่มันก็จะได้เจอฉันเอง!”

เทวัญเดินผละไป โรมันกับรสลินตามไป พิมพ์ชลได้แต่มองตามเซ็งๆ

ด้วยความเป็นห่วงนพดล พิมพ์ชลไปซื้ออาหารจะเอาไปให้เขากิน พวกสมุนไม่ให้เข้าซ้ำแย่งถุงอาหารไปกินกันมูมมาม พิมพ์ชลฉวยโอกาสวิ่งเข้าไปก็ถูกมันลากออกมา เธอได้แต่ตะโกนถาม หมอเป็นยังไงบ้าง... หมอ...หมอ...

ฝ่ายเทวัญมุ่งอาบรังสีเพชรทั้งสามเม็ดเพื่อความเป็นอมตะ หัวเราะลำพองใจว่า ต่อให้มีเงินก็ไม่มีทางได้ครอบครองเพชรทั้งสามเม็ดนี้ถ้าไม่มีบารมี โรมันบอกว่าอยากเห็นเนตรปฐพีทำให้พ่อเป็นอมตะเหลือเกิน

“ลำพังเนตรปฐพีทำให้เป็นอมตะไม่ได้หรอก ต้องใช้พลังของน้ำในเพชรละอองทะเลและพลังแสงอาทิตย์ของเพลิงสุริยาช่วยประสานรวมกับพลังแห่งแผ่นดินของเนตรปฐพีทำให้เกิดมิติแห่งสภาวะ ไม่มีการเกิด ไม่มีการดับ และนั่นก็จะทำให้ฉันเป็นอมตะ”

เทวัญถามว่าใกล้เที่ยงหรือยัง เขาอธิบายอย่างเปี่ยมด้วยความหวังว่า

“พลังอมตะจะปรากฏเฉพาะเที่ยงวันเท่านั้น เมื่อพระอาทิตย์อยู่เหนือหัวตั้งฉากกับแผ่นดิน เพชรทั้งสามเม็ดจะส่งพลังซึ่งกันและกัน ดึงดูดกัน ระเบิดพลังอมตะออกมา”

รสลินเป็นคนดูเวลา พอใกล้เที่ยงก็นับถอยหลัง พอนับถึง 3 เทวัญก็กำหมัดเกร็งทั้งสองข้าง แหงนหน้ายืดแผงอกรอรับพลังอมตะที่คาดว่าจะรุนแรง โรมันจ้องเพชรทั้งสามเม็ดเขม็งรอปาฏิหาริย์ใจจดจ่อ

แต่พอรสลินนับ 2...! เพชรทั้งสามเม็ดนิ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย โรมันกับรสลินมองหน้ากัน รสลินบอกเทวัญว่า

“นาฬิกากำลังเดินผ่านเวลาเที่ยงตรงแล้วค่ะพ่อ แต่เพชรไม่เกิดปฏิกิริยาอะไรขึ้นเลย”

เทวัญยืนยันว่าต้องเกิดพลังอมตะ รสลินย้ำว่านี่เลยเที่ยงตรงไปแล้ว

“เป็นไปได้ยังไงกัน! นอกเสียจากว่า ไอ้เพชรนี่มันไม่ใช่เพชรเนตรปฐพี!” เทวัญคิดๆแล้วยิ่งแค้นเมื่อนึกได้ว่า “ไอ้มังกี้แน่ๆ ต้องเป็นมันแน่ๆ มึงหลอกกู...มึงแอบสับเปลี่ยนเพชรเนตรปฐพีไป กูจะตามล่ามึง เอาเพชรของกูมา...กูจะฆ่าพวกมึงให้หมด!!”

แล้ววรุฒก็ได้รับงานจากเทวัญงานนี้จ่ายสด จ่ายไม่อั้น วรุฒตอบรับว่า “ถ้าท่านจ่ายสดผมก็จัดสดให้ถึงใจเลยหึๆ”

วรุฒให้จ่าฉิวนำกำลังไปค้นทุกที่ทั้งบ้านดนัยเทพ บ้านกันยิกา เจอใครจับให้หมด เก็บหลักฐานตั้งข้อหาหนัก ยัดมันทั้งแก๊งเข้าคุกให้ได้

หมวดเอแอบอยู่หลังเสาได้ยินที่วรุฒสั่งจ่าฉิวทั้งหมด หมวดรีบโทร.บอกเอกราช เสาวนุชบอกว่าสงสัยงานนี้มันจะล้างบาง เอกราชเป็นห่วงกังวล แต่ก็หวังว่าทุกคนจะปลอดภัย

ดาราวรรณกับดนัยเทพรู้ตัวว่าถูกตำรวจบุกค้น ดนัยเทพกลัวว่าพวกเราสี่คนถูกจับหมดก็จบทันที

“พวกเราจะไม่ถูกจับทั้งสี่คนค่ะ สองคน...ต้องรอด”

ดาราวรรณกับดนัยเทพยอมให้ตัวเองถูกจับเพื่อให้กันยิกากับดนุภพหนีไปได้ ทั้งสองถูกจับใส่กุญแจมือเอาตัวไป

ระหว่างที่ดนุภพกับกันยิกาหนีออกมานั้น เอกราชขับรถโฉบมารับไป วรุฒเห็นก็เมื่อรถแล่นไปไกลแล้ว ได้แต่ตะโกนโหวกเหวกอย่างหัวเสียว่ามันหนีไปแล้ว...มันหนีไปแล้ว...

หมวดเอไปดักถ่ายคลิปขณะวรุฒกับจ่าฉิวคุมตัวดาราวรรณกับดนัยเทพไปที่ตึกด้านหลัง เขาตกใจพึมพำ

“แย่แล้ว มันพาตัวเข้าตึกมืดแบบนี้ มีสิทธิ์ศพหายสาบสูญ!”

ooooooo

เมื่อการอาบรังสีเพชรให้เป็นอมตะล้มเหลว เทวัญให้โรมันฉีดยากล่อมประสาทให้นพดล แล้วให้พิมพ์ชลเป็นคนถามล้วงความในใจ เชื่อว่า “ยาสารภาพ” ที่ฉีดเข้าไปจะทำให้นพดลพูดความจริงออกมา

พอพิมพ์ชลถามความสัมพันธ์กับน้าดา...นพดลนิ่งคิดบอกว่าน้าดาเป็นชื่อปลอม ชื่อจริงคือน้าเล็ก น้าแท้ๆ ของตน พิมพ์ชลช็อกเมื่อรู้ว่านพดลคือพี่ชายแท้ๆของกันยิกาแต่ตัวเองเข้าใจผิดตลอดมา!

เทวัญถามนพดลจนรู้ความจริงว่า พ่อนพดลชื่อใหญ่ แม่ชื่อแหม่ม มีอาชีพเจียระไนเพชร น้องสาวชื่อบุษ พ่อแม่ถูกโจรฆ่าตายเพราะไม่ยอมแปลงโฉมเพชรเพลิงสุริยาให้ เทวัญถามว่าแล้วทำไมพวกเขาจึงต้องปลอมชื่อปิดบังเพื่ออะไร

“เพื่อความปลอดภัย และสืบหาตามล่าไอ้ฆาตรกรที่ฆ่าพ่อกับแม่ การแก้แค้น”

เทวัญถามอีกว่าแล้วรู้หรือว่าฆาตรกรคือใคร นพดลหันขวับจ้องหน้าเทวัญก่อนระเบิดเสียงออกมา...

“แก! ไอ้ฆาตกร!! แกฆ่าพ่อแม่ฉัน แกต้องชดใช้กรรมที่ทำกับครอบครัวฉัน” แต่ถูกเทวัญต่อยเสียก่อนจนแทบสลบ พิมพ์ชลตกใจสุดขีดวิ่งออกจากห้องไป

“ยิกา...นังแมวตาเพชร เสียแรงที่ผมรักคุณ คลั่งไคล้คุณแทบบ้าแต่คุณกลับหลอกผมจ้องจะล้างแค้นผมมาตลอด!!” รสลินสดีใจที่เทวัญตาสว่างแล้ว ยุอีกว่าลำพังกันยิกาไม่เท่าไหร่ แต่มันร่วมมือกับกุหลาบขาววางแผนหลอกพ่อด้วย “พ่อมันโง่เอง โง่เพราะรัก เพราะหลง นังตัวแสบจับได้ต้องแล่เนื้อเอาเกลือทา จะไม่ให้ตายง่ายๆ อย่างพ่อแม่มัน” เทวัญแค้นแทบคลั่ง

แล้วเทวัญก็สั่งให้โรมันจัดฉากซ้อมโหดนพดลทำสงครามจิตวิทยากับกันยิกา เท่านั้นไม่พอยังให้วรุฒจัดฉากทำทารุณดาราวรรณกับดนัยเทพ ถ่ายคลิปส่งไปให้กันยิกาดู

กันยิกาทนดูไม่ได้ ดนุภพเตือนให้ตั้งสติให้ดี ตนมั่นใจว่าเทวัญจะไม่ทำอะไรทั้งสามคนแน่ เพราะมันต้องเก็บชีวิตพวกเขาไว้ต่อรองกับเรา

ooooooo

กันยิกาตั้งสติแล้วโทร.ไปหาเทวัญถามว่าต้องจ่ายเท่าไหร่เพื่อแลกกับชีวิตของทั้งสามคน ตนพร้อมจ่าย

“งั้นก็ต้องจ่ายด้วยเพชรเนตรปฐพี!”

นี่เอง กันยิกาจึงรู้ว่าเทวัญได้เพชรปลอมไป ส่วนเพชรเนตรปฐพีของจริงอยู่ที่มังกี้! กันยิกาสะใจจนขำ เทวัญยื่นคำขาดว่าจะให้เวลา 48 ชั่วโมงถ้าไม่เอาเพชรเนตรปฐพีมาแลกชีวิตพี่ชายกับน้าสาวและอาของกุหลาบขาวแล้วก็จะไม่มีใครเห็นชิ้นส่วนเลย กันยิกาตกใจร้อง “เดี๋ยว ตกลงกันก่อน”

“ไม่มีคำว่าเดี๋ยว นาฬิกาของฉันเริ่มนับถอยหลังแล้ว!”

เมื่อตกอยู่ในภาวะคับขัน ดนุภพเสนอว่าเราต้องรีบชวนมังกี้มาจับเข่าคุยกันแล้ว

อานุภาพที่นั่งเรือยอชต์จิบไวน์ชมเพชรเนตรปฐพีอยู่กลางทะเลจนอิ่มเอม ได้รับโทรศัพท์จากดนุภพที่ทำเป็นโง่ถามว่าเขาลืมเพชรเนตรปฐพีไว้ที่เทวัญ ไม่คิดจะไปเอาคืนหรือ

อานุภาพผสมโรงชวนกุหลาบขาวควงแมวตาเพชรไปทวงคืนหน้าที่ตนคือเตรียมเงินรางวัลรอ เวลาเดียวกันหมวดเอก็เคาะหาตำแหน่งจีพีเอสรู้ว่าอานุภาพอยู่ที่ทะเล กันยิกาบอกทุกคนว่าตนมีแผน ให้ไปคุยกันในรถ แล้วพากันออกไป

ขณะเทวัญนั่งครุ่นคิดทบทวนความสัมพันธ์กับกันยิกาด้วยความแค้นอยู่นั้น พิมพ์ชลที่อ้อนวอนขออยู่

รับใช้เขาเอาชามะนาวมาเสิร์ฟ เทวัญจับมือไว้จะถามอะไร อิสริยามาเห็นตรงเข้ากระชากพิมพ์ชลออกมา แล้วตัวเองก็ยั่วเทวัญจนเขาเคลิ้ม อิสริยายั่วเทวัญจนสำเร็จ แต่หลังจากนั้นเทวัญก็ผมร่วงเป็นกระจุก เขาขว้างผมทิ้งอย่างเสียขวัญ ปลอบใจตัวเองว่า

“อีกไม่กี่วัน ฉันจะอายุครบ 120 ปีแล้ว ไม่มีอะไรช่วยฉันได้อีกแล้วนอกจากเพชรเนตรปฐพี”

ทุกคนทำตามแผนของกันยิกา เธอกับเสาวนุชปลอมตัวเป็นสาวเกาหลีไปยั่วอานุภาพที่เพิ่งกลับจากทะเล อานุภาพหลงกลชวนสองสาวขึ้นเรือยอชต์ไปล่องทะเลกัน ระหว่างนั้นกันยิกากับเสาวนุชพยายามนัวเนียควานหาเพชรในตัวเขา อานุภาพเอะใจ มองเต็มตาจำกันยิกาได้ อุทาน “แมวตาเพชร!”

กันยิกาถามว่าเพชรเนตรปฐพีอยู่ไหน อานุภาพทำหน้าตายบอกว่าอยู่ที่เทวัญ กันยิกาบอกว่านั่นเป็นเพชรปลอม เวลานี้เทวัญรู้แล้วและจับน้าดา ดนัยเทพกับนพดลเป็นตัวประกันให้เอาเพชรเนตรปฐพีไปแลกชีวิตทั้งสามภายใน 48 ชั่วโมง

อานุภาพเหวี่ยงเสาวนุชที่เข้าประชิดตัววิ่งหนี แต่ก็เจอดนุภพมาดักหน้าให้ส่งเพชรเนตรปฐพีมา เป็นตายยังไงอานุภาพก็ไม่ให้ ถูกเอกราชโผล่มาล็อกคอไว้ ทันใดนั้นมีเชือกเส้นหนึ่งเหวี่ยงมารัดขาอานุภาพไว้ ลากไปที่ดาดฟ้าเรือแล้วโยนลงน้ำโดยดนุภพดึงปลายเชือกไว้

เพราะถูกมัดเท้าไว้ อานุภาพใช้มือตะกุยไม่ให้จมเมื่อเห็นท่าไม่รอดก็เอาเพชรเนตรปฐพีโยนขึ้นกลางอากาศ ดนุภพกระโดดไปรับไว้ได้อย่างสวยงาม เมื่อได้เพชรล้ำค่าแต่ไม่มีค่าเท่าชีวิตน้าดา ดนัยเทพและนพดล ดนุภพกับกันยิกาตัดสินใจเอาเพชรไปแลกกับชีวิตทั้งสามคนแล้วค่อยไปปล้นเพชรคืนภายหลัง

วรุฒได้รับคำสั่งให้เอาดาราวรรณและดนัยเทพออกมา ทั้งสองถูกคลุมหัวด้วยถุงดำ หมวดเอซุ่มอยู่รีบถ่ายคลิปไว้ ส่วนนพดลก็ถูกนำตัวมาเช่นกัน

กันยิกาโทรศัพท์ขอแลกตัวประกัน เทวัญให้เอาเพชรมายื่นหมูยื่นแมวกัน เทวัญจะรับเพชรเอง ส่วนตัวประกันทั้งสามถูกมัดแช่อยู่ในน้ำ อยู่ห่างออกไปมีพิมพ์ชลเป็นคนคุมตัวประกันทั้งสาม กันยิกาให้ดนุภพกับอานุภาพไปรับตัว

ระหว่างไปรับตัวประกัน เทวัญส่งโดรนไปติดตามดนุภพกับอานุภาพ

กันยิกาเผชิญหน้ากับเทวัญอย่างศัตรู ติดต่อประสานงานกับดนุภพที่ไปรับตัวประกัน เมื่อพร้อมแล้วจึงยื่นเพชรเนตรปฐพีให้เทวัญ เทวัญก็สั่งปล่อยตัวประกันเช่นกัน แต่พอตัวประกันสองคนที่มีถุงดำคลุมหัวถอดถุงดำออกกลายเป็นโรมันกับรสลิน! อานุภาพตะโกนบอกดนุภพว่าเราถูกหลอกแล้ว แต่ดนุภพก็ถูกโรมันกับรสลินเอาปืนจ่อหัวแล้วและเทวัญก็เอาเหล็กแหลมจ่อคอกันยิกาแล้วเช่นกัน

กันยิกาไม่ยอมแพ้ฮึดสู้ถูกเทวัญจับมัดเอาปืนจ่อเหวี่ยงเธอหน้าคว่ำกับทรายแล้วกระทืบซ้ำ เสาวนุชเอาปืนจ่อเทวัญจากข้างหลังถูกเขาจับไว้ได้เอาเหล็กแหลมทิ่มท้ายทอย กันยิกากลัวเสาวนุชได้รับอันตรายยอมเอาตัวเข้าแลกเลยถูกจับ แต่เสาวนุชก็ยังถูกล็อกคอไว้

นพดลในสภาพบอบช้ำวิ่งขึ้นจากน้ำจะไปหาอานุภาพ ถูกพิมพ์ชลสั่งให้หยุดแล้ววิ่งเข้าไปกอดเพราะรู้ว่าแถวนั้นฝังระเบิดไว้ ถูกนพดลผลักออกด่าว่าเธอเป็นพวกฆาตกร พริบตานั้นระเบิดตูม...ตูม...ตูมสามลูกซ้อน ดีที่ไม่โดนใคร

ทันใดนั้น โดรนที่ร่อนสังเกตการณ์อยู่ก็กลายเป็นอาวุธสังหารยิงกราดลงมาใส่พวกดนุภพ แต่ถูกเอกราชขี่เจ็ตสกียิงสู้กับโดรน

นพดลพยายามหว่านล้อมให้พิมพ์ชลกลับตัวกลับใจเสีย เธอถามว่าถ้ากลับใจแล้วจะได้อะไร ตนต้องการอยู่อย่างภาคภูมิใจในตัวเองให้ทุกคนยอมรับ

“การอยู่รับใช้คนชั่ว ไม่มีใครยอมรับคุณหรอกพิมพ์ชล วางปืนเสียแล้วไปกับผม”

เสียงมือถือพิมพ์ชลดังขึ้นเธอรับสายแต่ก็ยังเล็งปืนใส่นพดลสั่งอย่าเข้ามา เป็นสายจากเทวัญให้เธอบอกพวกนพดลหยุดเสียเพราะกันยิกากับเสาวนุชอยู่ในมือตนแล้ว นพดลตะโกนให้ดนุภพกับเอกราชหยุดเพราะมันขู่จะฆ่าน้องบุษกับเสาวนุช

ทันใดนั้น รสลินโผล่จากน้ำยิงกระหน่ำใส่พวกดนุภพสั่งอย่าขยับ! อานุภาพจะวิ่งหนีถูกโดรนยิงใส่เลยยอมแพ้

ที่แท้ดาราวรรณกับดนัยเทพกำลังต่อสู้กับวรุฒอยู่ในป่ารกร้าง ดาราวรรณพลาดถูกจับ ดนัยเทพตะโกนอย่าทำร้ายผู้หญิง ให้ปล่อยเธอถ้าจะทำอะไรให้ทำกับตนคนเดียว วรุฒจับทั้งคู่จ่อปืนที่หัวบอกว่าจะส่งไปอยู่ในนรกด้วยกัน

“หยุดนะผู้กองวรุฒ! จ่าฉิว วางปืนเดี๋ยวนี้!” เสียงผู้การตะโกนขึ้นแล้วถือปืนเดินเข้ามาพร้อมหมวดเอ ประกาศให้ทุกคนวางปืน พวกเขาถูกจับแล้ว “ผมมีคลิปและหลักฐานทุกอย่างที่จะเอาผิดกับพวกคุณข้อหาพยายามฆ่าผู้บริสุทธิ์ กักขังหน่วงเหนี่ยวซ่องโจร ใช้ตำแหน่งหน้าที่โดยมิชอบ และรับสินบน บอกให้วางอาวุธ!”

พวกวรุฒจำต้องวางอาวุธ ดาราวรรณกับดนัยเทพโผกอดกันที่รอดตายหวุดหวิด ขอบใจหมวดเอที่เอาคลิปไปรายงานผู้การทันเวลา ไม่ได้หมวดพวกตนคงลงไปอยู่ในหลุมแล้ว ดาราวรรณถามด้วยความเป็นห่วงว่า

“หมวดรู้ไหม ตอนนี้ชะตากรรมของยิกากับดนุภพเป็นยังไง อยู่ที่ไหน”

ooooooo

มุมหนึ่งที่ชายหาด พวกกันยิกาถูกจับมัดคุกเข่าที่ชายหาด เทวัญก้าวเข้ามายืนหน้าแทนที่วางเพชรเพลิงสุริยาและละอองทะเล ส่วนเพชรเนตรปฐพีอยู่ในมือของเขา

ทุกคนตะลึงมองเทวัญที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นชายแก่หน้าเหี่ยวหลังค่อม พิมพ์ชลเห็นกับตาตัวเองเป็นครั้งแรกว่าเทวัญคือชายแก่ที่อัปลักษณ์จริงๆ

เทวัญดูนาฬิกาแล้วแหงนมองพระจันทร์

“ใกล้เวลาเที่ยงคืนแล้ว ฉันจะนับถอยหลังสู่ความเป็นอมตะ” แต่เปลี่ยนใจให้กุหลาบขาวนับเริ่มที่ 5 เลย

โรมันเอาปืนจ่อหัวให้นับเริ่มจากห้า กันยิกา เอกราช เสาวนุช และอานุภาพนับถอยหลังรับกันมาจนถึง 1 เทวัญก็ชูเพชรเนตรปฐพีขึ้นรับแสงจันทร์ทันทีประกาศก้อง

“พลังอมตะมาอยู่กับข้า!” พลันก็ร้องอย่างเจ็บปวดตัวสั่นเทาราวกับองค์ลง ขณะนั้นเองพิมพ์ชลรีบเข้าไปช่วยแก้มัดให้ทีละคนจนหมด พอดีมวลแสงดับลง เทวัญกลับเป็นหนุ่มขึ้นอีกครั้งหันมองเห็นทุกคนเป็นอิสระแล้ว สมุนสองคนลงไปนอนกองกับพื้น

รสลินหันด่าพิมพ์ชล “อีทรยศ!” ถูกเอกราชยิงที่หน้าอกล้มสิ้นใจทันที โรมันเห็นปืนดังขึ้นจะยิงเอกราช ถูกดนุภพยิงล้มทั้งยืนไปอีกคน เทวัญคำรามเดินเข้าหาดนุภพ กันยิกาแย่งปืนดนุภพทันที

“ฉันเอง...ฉันขอล้างแค้นให้พ่อกับแม่” กันยิกายิงไปหลายนัดถูกเทวัญทุกนัด ทุกคนตะลึงที่เทวัญถูกยิง แต่แล้วก็ตะลึงยิ่งขึ้นเมื่อเห็นกระสุนในร่างเทวัญค่อยๆหลุดออกจากร่างเขาจนหมด เทวัญระเบิดหัวเราะอย่างผู้มีชัย

เทวัญก้าวเข้าหากันยิกาบีบคอเธอจนหายใจไม่ออก แต่ขณะกันยิกากำลังจะขาดใจ เทวัญก็ชะงักเมื่อเนื้อตัวของตัวเองค่อยๆหดลง ร่างค่อยๆเล็กลงจากหนุ่มใหญ่กลายเป็นวัยรุ่น กลายเป็นเด็ก แล้วก็กลายเป็นทารก!

ทุกคนช็อก มองทารกที่นอนร้องไห้อยู่บนพื้นทราย แล้วจู่ๆร่างทารกก็หายวับไป! อานุภาพเอ่ยอย่างผู้รู้ว่า

“เรารู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับอานุภาพของเพชรในตำนานทั้งสาม แต่ไม่รู้อยู่อย่างเดียวคือความลับของมัน ใช้เพชรเนตรปฐพีเม็ดนี้ทำให้เป็นอมตะได้ก็จริง แต่ร่างกายจะลดวัยลง ลดลงเรื่อยๆจนหายวับไป”

เอกราชถามว่าแล้วทีนี้จะทำยังไงกับเพชรทั้งสามเม็ด กันยิกาบอกให้คืนตำรวจไป ประกาศหาเจ้าของที่แท้จริงหรือทายาทผู้มีสิทธิ์ อานุภาพร้องเฮ้ย! กันยิกา

ถามว่า “เพชรเลอค่า มันไม่ได้มีคุณค่าเสมอไป หากผู้ครอบครองไม่ได้ตีราคาค่ามันให้เป็นแค่เครื่องประดับ แต่ใช้มันหาประโยชน์ด้วยกิเลสไม่รู้จบ”

ooooooo

เมื่อเทวัญสูญหายไปแล้ว อิสริยาจึงครอบครองบ้านเทวัญอย่างถูกต้องในฐานะภรรยาที่มีลูกในท้อง เธอแถลงข่าวปกป้องเทวัญว่าเป็นคนดีมีบุญบารมีและกล่าวโทษว่าพวกกันยิกาคือโจรปล้นเพชร ทำไมตำรวจไม่ไปจับมาลงโทษ

ที่สนามหน้าบ้านตากอากาศ...พวกกันยิกาไปฉลองกันที่ทุกอย่างจบลงด้วยดี เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น ทุกคู่ที่ต่อสู้ด้วยกันมาและมีใจต่อกัน ก็ลงเอยกันอย่างชื่นมื่น ต่างขอแต่งงานกันด้วยลีลาเฉพาะตัวของแต่ละคน

อิสริยาอุ้มท้องมีความสุขกับสมบัติรอบตัว เธอนอนฝันไปว่าเทวัญมาหา เธอสัญญากับเขาว่าจะดูแลบ้านหลังนี้ให้ดี เราจะครอบครองทุกอย่างร่วมกัน เทวัญฝากเธอดูแลลูกของเราให้ดี เลี้ยงเขาให้แข็งแกร่ง ตนสัญญาว่าเขาจะเป็นเด็กที่เป็นอมตะ ไม่แก่ ไม่เจ็บ ไม่ตาย เขาจะได้ครองโลก

อิสริยาสะดุ้งตื่นรู้ว่าฝันไป เด็กในท้องดิ้น เธอเอามือคลำท้องบอกว่า

“ลูกของเรา...ต้องไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ ฉันจะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุดค่ะ”

ตรงกันข้าม...นพดลหรือปราการและพิมพ์ชลไปไหว้พ่อแม่และอาชาติพ่อของพิมพ์ชลที่สุสาน บอกกล่าวว่าฝันร้ายทั้งหมดจบลงแล้ว ต่อไปนี้พวกเราจะได้มีชีวิตอย่างคนธรรมดาที่มีความสุขสงบสันติเสียที

ดาราวรรณกับดนัยเทพ กันยิกากับดนุภพ และเอกราชกับเสาวนุช ต่างจับคู่กันอย่างมีความสุข

มีแต่มังกี้...อานุภาพ ที่ยังหมกมุ่นมุ่งมั่นกับการตามหาเพชรที่หายของเหล่าไฮโซฝันหวานกับตัวเลขค่าเหนื่อยของนักล่าที่จะนำมันกลับมา...10 ล้าน...

ooooooo

–อวสาน–


ละครกุหลาบตัดเพชร ตอนที่ 11(ตอนจบ) อ่านกุหลาบตัดเพชร ติดตามกุหลาบตัดเพชร ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย จรณ โสรัตน์, ณิชารีย์ โชคประจักษ์ชัด 21 ธ.ค. 2559 08:56 2016-12-25T01:21:55+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ