ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'



วันนี้ขณะคุณหญิงแขอุไรนั่งดูเครื่องเพชรอยู่ที่บ้านอย่างสบายอกสบายใจนั้น สวัสดิ์ก็หน้าตาตื่นมาบอกว่าวีว่าถูกยิง

“แล้วไง ฉันไม่คิดจะสนใจนังนั่นตั้งแต่มันไม่มีมรดกแล้วล่ะ จะอยู่หรือตายมันก็ไม่ใช่เรื่อง อย่างมากก็แค่ปั้นหน้าไปโยนดอกไม้จันทน์!”

“แต่ผมอยากให้พี่แขคิดใหม่ ก่อนหน้านี้มรดกอาจจะอยู่ในความดูแลของนายปูรณ์ก็จริง แต่มันเป็นแค่ ‘คนดูแล’ แต่ถ้าเกิดวรรณวิวาห์ วรรณดำรง ตายไปจริงๆ อะไรก็เป็นไปได้หมด นายปูรณ์อาจขยับจากแค่คนดูแลมาเป็นเจ้าของมรดกจริงก็ได้ แล้วถ้ามันฮุบไปได้ทุกอย่างแม้กระทั่งไทยธนกิจล่ะ?”

“แปลว่าแผนซื้อหุ้นที่เราวางไว้ก็อาจจะพังได้!” คุณหญิงตาเบิกโพลง

“พี่ก็รู้ว่าคนอย่างปูรณ์มันฉลาดล้ำลึก เราไม่รู้หรอกว่าคนอย่างมันคิดจะทำอะไร เกิดมันคิดจะออกลายฮุบสมบัติวรรณดำรงเข้าจริงๆ มันอาจจะตัดหน้าเรา ทำให้ความฝันเราหายไปพริบตาก็ได้”

คุณหญิงแทบเต้นบอกว่าไม่ได้ เราต้องให้ไทย-ธนกิจเป็นของเราให้ได้ ถามสวัสดิ์ว่าเขาเริ่มงานไปถึงไหนแล้ว

“โบรกเกอร์ที่ฮ่องกงพร้อมแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อาทิตย์หน้าทุกอย่างก็จะเริ่มต้นขึ้น”

“ดี! กำชับให้ทางโน้นเริ่มไวๆ อย่าช้าจนใครที่ไทยธนกิจมันจับพิรุธได้ เราจะต้องทำทุกอย่างให้จบสิ้นก่อนที่ไอ้ปูรณ์จะไหวตัวทัน” ทั้งคุณหญิงและสวัสดิ์มองหน้ากันด้วยแววตาโลภและเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ

ooooooo

วีว่ายังอยู่ในห้องผ่าตัด ปูรณ์ที่นั่งอยู่กับใจเด็ด วารุณี เจ้าขาและชั้นฉัตร เขาลุกขึ้นบอกว่าจะไปดูที่เกิดเหตุ ชั้นฉัตรให้เขาอยู่เพราะเป็นผู้ดูแลตระกูลวรรณดำรง ส่วนเรื่องตำรวจกับการตามหาว่าใครเป็นคนทำ ตนจัดการให้เอง

เจ้าขาขอไปด้วย บอกใจเด็ดกับวารุณีว่ามีอะไรให้โทร.บอกด้วย แล้วชั้นฉัตรกับเจ้าขาก็พากันออกไป

คุณย่าพริ้มเพรายังไม่รู้เรื่องวีว่าถูกยิง ไปยืนที่หน้าตึกเล็กที่ไล่ปูรณ์ออก พยายามโทร.หาวีว่าแต่ก็ติดต่อไม่ได้ พอหันมาเห็นชงโชคก็ตกใจ ชงโชคบอกว่าตนเอาเอกสารมาให้ใจเด็ดเซ็น

ชงโชคพลั้งปากว่า “คุณยังไม่รู้จริงๆด้วย” คุณย่าถามทันทีว่ารู้เรื่องอะไร ชงโชคก็ยังพึมพำต่อ “ใจเด็ดคงยังไม่กล้าบอกสินะ” คราวนี้คุณย่าตวาดว่า ตกลงตนไม่รู้เรื่องอะไร! “ก็ยังไม่รู้ว่าผมน่ะเป็นคนชอบแกล้งพูดผิดไงครับ”

คุณย่าทำหน้าเซ็งกับคู่ปรับปากกล้าว่าเรื่องแค่นี้เอง ในขณะที่ชงโชคมองตึกหลังเล็กแกล้งบ่น

“ส่วนคุณพริ้มเพราก็แกล้งไล่ปูรณ์ออกจากตึกนี่ ทั้งๆที่คุณและผมต่างก็รู้ดีว่าคุณไม่มีทางเหยียบเข้าไปในตึกหลังที่คนบางคนเคยอยู่หรอก...คนที่คุณเกลียดเขายิ่งกว่าปูรณ์น่ะ”

ถูกชงโชคพูดจี้ใจดำ คุณย่าทำเฉไฉกดมือถือหาวีว่าอีกแล้วบ่นว่าทำไมไม่รับสาย ระแวงขึ้นมาอีกว่าวีว่าอาจไปไหนกับปูรณ์ มโนเลยเถิดไปว่า

“หรือว่าไอ้ปูรณ์มันไปบอกเรื่องที่มันถูกไล่ออกจากบ้านให้วีว่าฟัง แล้วหลอกปั่นหัวให้หลานสาวฉันไปกับมัน แล้วมันก็ทำมิดีมิร้ายกับวีว่าเป็นการแก้แค้น”

ชงโชคมองคุณย่าพูดอย่างสมเพชว่าสงสัยจะอ่านนิยายมากไป พูดเป็นนัยว่า “เชื่อผมเถอะว่า นิยายที่คุณพริ้มเพราอ่านมา ไม่มีเล่มไหนที่หนักหนาสาหัสเท่ากับความจริงที่คุณจะเจอหรอก” พูดแล้วเดินผละไป คุณย่างุนงง บ่นว่าพูดอะไรไม่เข้าใจ เรียกเขาจะถาม แต่ชงโชคเดินไปไม่สนใจ คุณย่าจึงก้มหน้าก้มตากดมือถือโทร.หาวีว่าอีกครั้ง

ooooooo

ชั้นฉัตรกับเจ้าขาไปถึงที่เกิดเหตุ ตำรวจกันไว้ไม่ให้เข้า แต่ผู้กองวริทรู้จักชั้นฉัตรจึงบอกตำรวจอนุญาตให้เข้าไป

ผู้กองวริทบอกว่าวรรณวิวาห์มีคดีเกี่ยวกับร้านถูกบุกทำลายอยู่เรื่องนี้อาจเกี่ยวกันด้วย เวลานี้เจอปลอกกระสุนสองปลอกแล้ว ดูจากร่องรอยและวิถีการยิงน่าจะเป็นพวกมือปืนอาชีพ ถามชั้นฉัตรว่าวีว่ามีศัตรูอื่นอีกไหม?

“ถ้ามีมือปืน ก็ต้องมีผู้จ้างวาน เป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นฝีมือของนายเมธี?”

“เขาคือบุคคลแรกที่ผมนึกถึง...เดี๋ยวลูกน้องผมคงจะตอบคำถามของคุณได้”

ที่โรงพยาบาล มุกรินอยู่ในสภาพที่หมอต้องช่วยชีวิตอย่างเร่งด่วน ใช้เครื่องช็อตหัวใจถึงสามครั้ง เธอก็เพียงแต่ผวาเฮือกขึ้นมาแล้วแน่นิ่งเหมือนเดิม
วีว่าอยู่ในห้องผ่าตัด หมอผ่าตัดเอาหัวกระสุนนัดที่สองออกมาแล้ว พยาบาลแจ้งว่าความดันคนไข้ต่ำลง หมอและพยาบาลจึงช่วยกันยื้อชีวิตวีว่าอย่างเร่งด่วน

วีว่าในสภาพนอนแน่นิ่ง แต่ในอีกมิติหนึ่ง เธอรู้สึกว่าตัวเองตกลงไปในผืนน้ำสีดำร่างจมดิ่งลงสู่เบื้องล่างที่มืดมิด...แต่ในความมืดนั้น วีว่าเห็นคุณลึกลับเอื้อมมือมาดึงร่างเธอพาขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยกัน ขึ้นสู่แสงสว่างที่ส่องลงใต้ผิวน้ำอาบร่างเธอแสงสว่างขึ้นทุกที จนกลายเป็นเจิดจ้า จนทุกอย่างพร่าเลือนไปหมด...

“ขอต้อนรับกลับมาวีว่า” คุณลึกลับเอ่ยยิ้มแย้มยินดี วีว่าหันมองถามว่านี่ตนฝันอีกแล้วใช่ไหม “ไม่ใช่ฝัน...แต่ก็ใกล้เคียงกัน หรือถ้าที่นี่เป็นฝัน มันคงเป็นฝันที่ไร้กาลเวลา ฝันที่แสนยาวนาน”

“คุณลึกลับพูดอะไร วีว่าไม่เข้าใจ”

“เธอจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้าที่เธอจะมาอยู่ที่นี่”

“วีว่ากำลังขับรถไปหาอาปูรณ์ วีว่าจะไปห้ามคุณย่าไม่ให้ไล่อาปูรณ์ออกจากบ้าน แล้วรถก็ติดไฟแดง ...แล้ว...” วีว่าจำได้ถึงนาทีที่ถูกยิง เธอตกใจถามคุณลึกลับว่า “อย่าบอกนะว่า...” คุณลึกลับพยักหน้าบอกว่าใช่ วีว่าโวยวายอย่างตระหนกว่า “ไม่จริงใช่ไหมคะ...มันไม่จริงใช่ไหม...วีว่าตายแล้วงั้นเหรอคุณลึกลับ”

“กรณีของเธอนั้น อยู่ระหว่างการเดินทางต่างหาก เดินทางไปเรียนรู้อะไรบางอย่าง เธอเป็นคนโชคดีมาก เป็นหนึ่งในล้านที่จะได้โอกาสนี้ ปกติคนเราจะเกิด-เจ็บ-ตาย หนึ่งคนหนึ่งครั้งเท่านั้น”

คุณลึกลับหยุดเดินชูนิ้วชี้ขึ้นตรงหน้าวีว่า “คนเดียว ครั้งเดียว โอกาสเดียว ช่วงเวลาเดียวนี่แหละ ที่ธรรมชาติเปิดโอกาสให้คนเราเรียนรู้ บางคนได้เรียนรู้ก่อนจะตาย แต่ก็น่าเสียดาย เพราะมีอีกหลายคนที่ตายไปโดยไม่เคยได้เรียนรู้อะไรเลย แต่เธอคือหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้โอกาสเป็นครั้งที่สอง...”

“โอกาสอะไร? แล้วอยากให้วีว่าเรียนรู้อะไรคะ”

“แล้วอะไรคือสิ่งที่เธอหาคำตอบมาตลอดล่ะ? เธอใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก เธอเล่นเกมเกี่ยวกับมัน เธอเติบโตขึ้นทำงานเกี่ยวกับมัน แต่เธอก็ยังไม่ได้พบเจอหรือได้เรียนรู้เกี่ยวกับมันอย่างแท้จริงเสียที เธอตอบได้ใช่ไหมวีว่า ว่าสิ่งนั้นคืออะไร?”

“ความรักไง” เสียงมุกรินตอบจากข้างหลังแทนวีว่า พอวีว่าหันมองมุกริน คุณลึกลับก็หายไปแล้ว กลายเป็นวีว่ากับมุกรินยืนอยู่ด้วยกันในห้องสีขาว
ณ ที่นี้ มุกรินแสดงความยินดีกับวีว่าที่เธอเกิดมาบนกองเงินกองทอง อยากได้อะไรก็สมหวังทุกอย่าง ผิดกับตนที่แม้ทุกวันนี้จะเป็นดาราแถวหน้า แต่ทุกอย่างต้องแลกมาด้วยความยากลำบากและเปลืองเนื้อเปลืองตัวทั้งสิ้น วีว่าติงว่าแต่เธอก็เลือกได้ที่จะทำหรือไม่ทำ

“ใครบอกคุณไม่ทราบว่าทุกคนเลือกจะทำหรือเลือกจะเป็นอะไรก็ได้อย่างคุณ? ชีวิตฉันเลือกไม่ได้ตั้งแต่มีพ่อเลี้ยงขี้เมา...” แล้วมุกรินก็เล่าถึงชีวิตที่เลือกไม่ได้ของตน ที่ถูกพ่อเลี้ยงขี้เมาข่มขืนและตนก็ต้องรับกับความเจ็บปวดสาหัสไม่กล้าแม้แต่จะบอกแม่...

ทันใดนั้นมุกรินร้องโอ๊ย...อย่างเจ็บปวด ยกมือกุมหัวใจ ครู่เดียวก็ร้องอีกครั้ง คราวนี้เธอล้มลง วีว่ารีบประคองไว้

เป็นเวลาที่ห้องผ่าตัด พยาบาลและหมอกำลังช่วยให้ยากระตุ้นหัวใจช่วยชีวิตเธอเต็มที่ ใช้เครื่องช็อตหัวใจอีกครั้ง แต่ร่างเธอก็ผวาเฮือกแล้วนอนนิ่งเหมือนเดิม...

ร่างวีว่าก็กำลังได้รับการช่วยชีวิตจากหมอเต็มที่ พยาบาลรายงานว่า หัวใจคนไข้หยุดเต้นแล้ว!

ภายในห้องสีขาว กลายเป็นวีว่ากับมุกรินนอนมองหน้ากันด้วยความเจ็บปวดทั้งคู่ มุกรินค่อยๆเอื้อมมือมาแตะที่มือของวีว่า วีว่านอนมองด้วยความสงสัยว่ามุกรินต้องการอะไร จนมุกรินเอ่ยขึ้นว่า

“ฉันไม่ใช่คนที่โชคดีอย่างคุณ...และฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี...ฉันฆ่าได้แม้กระทั่งลูกในท้องของฉันเอง แต่ถึงฉันจะเลวแค่ไหน ฉันก็มีความฝันเหมือนกัน...ได้โปรด...ได้โปรดช่วยทำความฝันแทนฉันที...ได้โปรดแก้ไขสิ่งที่ฉันทำผิดพลาดไว้...ได้โปรด...ได้โปรดดดด...”

ขณะวีว่ากำลังงุนงงนั้น คุณลึกลับปรากฏให้เห็นอีกครั้ง เอามือลูบผมวีว่าบอกเธอว่า

“ถึงเวลาแล้ววีว่า...ทำให้ดีที่สุดนะ” แล้วคุณลึกลับก็เลือนหายไปท่ามกลางแสงที่สว่างจ้าขึ้น...

พอวีว่าปรือตาขึ้น พบตัวเองนอนอยู่ในชุดคนไข้บนเตียงห้องพักคนไข้ ที่แขนมีสายน้ำเกลือ เธอมองตัวเองด้วยความงุนงง...

ooooooo

ที่ห้องพักคนไข้ของมุกริน ลมเห็นเธอรู้สึกตัวเขาดีใจรีบเข้าไปหา

“ลม” ร่างนั้นเรียกเขาเบาๆ ลมบอกว่าใช่...ตนเอง เขาบอกเธอว่า

“ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมให้คุณทิ้งผมไปไหนอีกแล้วนะริน”

ที่แท้วีว่าอยู่ในร่างของมุกริน เธอมองเขางงๆ ที่เรียกตนว่าริน ถามว่าเขาเรียกตนว่าอะไรนะ

“รินไง...อย่าบอกนะว่าคุณฟื้นขึ้นมาแล้วจำไม่ได้ว่าคุณคือใครนะมุกริน”

วีว่าอึ้งไปทันที!!

ความจริงคือ หมอแจ้งแก่วารุณีและใจเด็ดว่า วีว่าเสียเลือดมากชีพจรหยุดเต้นไปหลายนาที เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ แม้ร่างกายจะปลอดภัยจากบาดแผลกระสุน แต่ก็ทำให้เธออยู่ในสภาพโคม่า สมองของคนไข้ซับซ้อนมาก คนไข้จะฟื้นจากอาการโคม่าเมื่อไร ไม่ว่าหมอหรือใครก็ไม่สามารถตอบได้

“หมายความว่าดิฉันต้องทนเห็นลูกนอนอยู่แบบนี้ โดยไม่รู้ว่าเมื่อไรที่แกจะตื่นฟื้นขึ้นมาหรือคะ” วารุณีถามตระหนกพอหมอพยักหน้า เธอร้องไห้โฮโผซบบ่าใจเด็ด ปูรณ์มองภาพตรงหน้าอย่างเจ็บปวด...ยิ่งเมื่อพบว่าตนไม่ได้รับมิสคอลจากวีว่าก่อนเกิดเหตุ ปูรณ์น้ำตาร่วงด้วยความรู้สึกผิดมากที่ไม่ยอมรับสายวีว่าจนเธอต้องเป็นอย่างนี้...

ooooooo

วีว่าในร่างมุกริน เธอตกใจสุดขีดเมื่อเห็นหน้าตัวเองในกระจกที่สะท้อนมากลายเป็นหน้ามุกริน เธอหวีดร้องล้มลงเสียงโครมครามทำให้ลมที่เฝ้าอยู่วิ่งเข้ามาดู เขาตกใจเมื่อเห็นมุกรินล้มกองอยู่กับพื้น เขารีบเข้าประคอง บ่น...

“ผมบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งลุก รินก็ไม่เชื่อ”

“ปล่อยเรานะลม!!” วีว่าสะบัด ลมชะงักอึ้งแต่ยังประคองร่างนั้นไว้บ่นอย่างเป็นห่วงว่า

“จะปล่อยได้ไงล่ะ ปล่อยแล้วรินก็มาล้มแบบนี้ ไป...ผมจะพารินกลับไปที่เตียง” เมื่อพาไปที่เตียงแล้วเขากำชับ “รินนอนเสียนะ ถ้ามีอะไรก็เรียกผม ผมจะเฝ้ารินอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนอีก”

วีว่าในร่างมุกรินยอมนอนแต่โดยดี แอบหวังว่านั่นคงเป็นแค่ความฝันตลกๆ ตื่นขึ้นมาทุกอย่างจะเหมือนเดิม

ฝ่ายลม...เมื่อไปนั่งที่โซฟา เขามองร่างที่นอนอยู่บนเตียงเห็นเป็นมุกรินชัดๆ แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่เขารู้สึกว่าไม่ใช่ แต่ก็บอกไม่ได้ว่า...มันคืออะไร??
คืนนี้วีว่าในร่างมุกรินฝันว่า เธอได้พบกับคุณลึกลับ คุณลึกลับย้ำกับเธอว่าถึงเวลาแล้ว ให้เธอทำหน้าที่ให้ดีที่สุด...

ตื่นขึ้นมาตอนเช้า วีว่าในร่างมุกรินเห็นลมนั่งสัปหงกอยู่ที่โซฟา เธอลุกขึ้นเห็นเงาตัวเองที่สะท้อนในกระจกเป็นหน้ามุกรินอีกตามเคย เธอไม่อยากรับรู้กับสิ่งประหลาดที่เกิดขึ้น มือป่ายปะไปถูกรีโมตทีวีเข้า ทีวีเปิดเห็นผู้สื่อข่าวยืนรายงานอยู่หน้าโรงพยาบาลถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น วีว่าเบิกตาโพลงเมื่อเห็นรถของตนอยู่ในที่เกิดเหตุหลังถูกยิง นักข่าวยังรายงานว่า

“อย่างไรก็ตาม นักข่าวได้สืบทราบข่าวเบื้องต้นจากเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลบางคนว่า ขณะนี้นางสาววรรณวิวาห์ วรรณดำรงนั้น อาการปลอดภัยแล้ว แต่เนื่องจากเสียเลือดมากและสมองขาดออกซิเจนไปนาน ทำให้นางสาววรรณวิวาห์ อยู่ในอาการโคม่า และเป็นไปได้ว่าจะอยู่ในลักษณะของเจ้าหญิงนิทราและยังไม่ทราบว่าเมื่อไรเธอถึงจะฟื้น โดยเฉพาะขณะนี้ ทางแพทย์ได้นำตัวเธอเข้าไปพักฟื้นที่ห้องผู้ป่วยชั้น VIP หมายเลข 1201 ของโรงพยาบาล BMC ค่ะ”

วีว่ามองตัวเองเห็นอยู่ในชุดโรงพยาบาลนี้ เธอลุกพรวดดึงสายน้ำเกลือทิ้ง เดินออกไปทันที เข้าลิฟต์ กดไปชั้น 12

ลมตื่นขึ้นมาไม่เห็นมุกรินนอนที่เตียง เขารีบไปหาที่ห้องน้ำก็ไม่มี วิ่งออกจากห้องไปที่ลิฟต์ พอดีลิฟต์ปิด ลมยืนงงว่าเกิดอะไรขึ้น และมุกรินกำลังจะไปไหน

ooooooo

วีว่าในร่างมุกรินขึ้นถึงชั้น 12 มองหาห้อง 1201 พอเจอก็พรวดเข้าไปจนพวกตำรวจที่เฝ้าอยู่ห้ามไม่ทัน

ภายในห้องเงียบเชียบ ได้ยินแต่เสียงอุปกรณ์ช่วยชีวิตระโยงระยางจากร่างบนเตียง วีว่าเดินเข้าไปใกล้ พอเห็นร่างตัวเองนอนอยู่บนเตียง เธอชะงัก ทำอะไรไม่ถูก เธอสับสนเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ทันใดนั้นประตูห้องเปิด ตำรวจเข้ามาถามว่าคุณเป็นใคร เข้ามาทำไม แต่พอเห็นหน้าชัดๆ ตำรวจอุทาน

“มุกริน เวลแม็กซ์?!!”

วารุณีอยู่ในห้องน้ำได้ยินเสียงตำรวจ พอออกมาก็งุนงงเมื่อเห็นมุกรินยืนอยู่ใกล้ร่างของวีว่า พอมุกรินหันมาเห็นวารุณีก็โผเข้ากอดร้องไห้ดีใจ ร้องเรียก

“แม่...”

วารุณีปล่อยให้วีว่าในร่างมุกรินกอด เธอยืนนิ่ง งุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนทำอะไรไม่ถูก

ชั้นฉัตรคุยกับปูรณ์ขณะอยู่ในลิฟต์ว่า ตำรวจบอกว่าเมธีหายไปจากห้องหลายวันแล้ว แต่เชื่อว่ายังอยู่ในประเทศ ตอนนี้กำลังประสานกับทางตำรวจภูธรอยู่ ปูรณ์เชื่อว่าถ้าเมธีหนีก็แสดงว่าเป็นคนสั่งยิงวีว่า มองหน้าชั้นฉัตรถามว่านี่หรือคนที่เขาเคยขอให้ตนช่วยชีวิตไว้

“ก็ใครจะไปคิดว่าคนมันจะชั่วได้ขนาดนี้ เออ... ฉันผิดเอง” ชั้นฉัตรยอมรับ พอดีมาถึงชั้น 12 ออกจากลิฟต์ยังคุยกันต่อ ปูรณ์บอกว่าถ้าเขาผิดตนก็ผิดเหมือนกัน บ่นว่าเมธีไม่น่าจะเลวได้ขนาดนี้

พลันปูรณ์ก็อึ้งเมื่อเห็นลมกำลังพยุงมุกรินเดินสวนมา ชั้นฉัตรมองไปก็งงไปอีกคนพึมพำ

“อะไรกันวะเนี่ย มุกริน เวลแม็กซ์??”

มุกรินที่เดินก้มหน้า พอเงยเห็นปูรณ์ก็ทักอย่างลืมตัว “อาปูรณ์” ลมเลยทัก “สวัสดีอาปูรณ์” ด้วย

“เพิ่งรู้ว่าเพื่อนของลมที่ประสบอุบัติเหตุคือคุณรินนี่เอง พักอยู่ชั้นนี้เหมือนกันเหรอ?” ปูรณ์มองทั้งสอง วีว่าในร่างมุกรินได้แต่อึ้งพยายามจะบอกปูรณ์ว่าตนไม่ใช่มุกรินแต่ก็พูดไม่ออก ได้แต่มองหน้าปูรณ์นิ่งอยู่อย่างนั้น ลมจึงตอบแทนว่า

“อยู่ชั้น 9 น่ะครับ พอดีรินเขาได้ข่าวว่าวีว่าอยู่ชั้นนี้ ก็เลยขึ้นมาเยี่ยมวีว่าน่ะครับ”

ปูรณ์กับชั้นฉัตรชะงักกับคำตอบของลม เมื่อลมขอตัวพามุกรินไป ชั้นฉัตรมองหน้าปูรณ์ถาม “มุกรินมาเยี่ยมวีว่าเนี่ยนะ?” ปูรณ์ไม่ตอบแต่เดินดุ่มไปที่ห้อง 1201 ซึ่งเป็นห้องพักของวีว่า ชั้นฉัตรรีบตามไป

เมื่อเข้าไปในห้อง ได้ฟังจากเจ้าขาเล่าว่ามุกรินกอดแม่ และเรียกว่า “แม่” ด้วย เลยพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆนานา วารุณีติงว่าเรื่องมันแล้วก็ให้แล้วไปเถอะ ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมาสนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว

เจ้าขาหันมองที่เตียงแล้วสะกิดให้ทุกคนดู ทุกคนหันดูเห็นปูรณ์ไปนั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียงวีว่า เอื้อมมือแตะมือวีว่าเอ่ยเบาๆอย่างห่วงใย...

“ตื่นขึ้นมาเร็วๆนะวีว่า อาและทุกคนรออยู่...”

ฝ่ายลมก็ถามมุกรินว่านึกยังไงถึงลุกไปเยี่ยมวีว่า วีว่าในร่างมุกรินคิดว่าพูดไปก็ไร้ประโยชน์ ตัดบทว่าช่างเถอะ ลมยกมือลูบหัวเธอ วีว่าเบี่ยงหลบอย่างรังเกียจ ทำให้ลมยิ่งแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของมุกรินหลังฟื้นขึ้นมาจากความตาย...

ooooooo

เมธีหนีลนลานหิ้วกระเป๋าใบเดียววิ่งออกไปเรียกแท็กซี่จนเกือบถูกรถชนตาย เขาควักแบงก์ใบละพันให้สั่งให้ไปสนามบิน แต่แล้วก็เปลี่ยนใจไปหาเพื่อน เพื่อนจึงพาไปพักที่สวนยาง

เพื่อนคนนั้นบอกว่าพวกคนงานอยู่ฝั่งโน้นของสวนไม่มีใครมาแถวนี้หรอก ให้อยู่ที่นี่ อย่าออกไปไหนตนจะซื้ออาหารมาทิ้งไว้ให้บ่อยๆ แล้วเพื่อนก็ขึ้นรถกลับไป ให้เมธีอยู่ที่บ้านไม้หลังเล็กกลางสวนยางที่อึมครึมเพียงคนเดียว

ฝ่ายมือปืนทำงานแล้วไปทวงเงินงวดสุดท้าย วิคอยู่ในร้านที่มีของอยู่ในลังและมีผ้าพลาสติกปูพื้นกันเปื้อน อ้างว่าเหยื่อยังไม่ตายจะให้ตนจ่ายได้ยังไง พอมือปืนขู่หนักเข้าก็เอาซองยื่นให้ปรากฏว่าในนั้นเป็นแบงก์กงเต๊กทั้งสิ้น มือปืนโมโหแต่ไม่ทันทำอะไรก็ถูกพนักงานเสิร์ฟลูกน้องวิคเป่าดับเสียก่อน

พวกวิคเอาผ้าพลาสติกที่ปูพื้นห่อร่างมือปืนออกไป เพื่อนมือปืนที่นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์รออยู่ พอเห็นว่าเพื่อนเป็นศพออกมาก็ขี่รถหนีไป พนักงานเสิร์ฟคนนั้นถามวิคว่าเราจะทำยังไงกับผู้หญิงคนนั้น?

“ตอนนี้นังนั่นไม่ใช่ปัญหาเร่งด่วน แต่เป็นไอ้เมธีต่างหาก คนปอดอย่างมัน จะปากโป้งเมื่อไรก็ไม่รู้ ถ้าเจอมันเมื่อไร เราก็คงต้องใช้พลาสติกพวกนี้อีก” วิคยิ้มเหี้ยม

ooooooo

เช้านี้ขณะวารุณีหลับอยู่ที่โซฟา สะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามา พอเห็นเป็นปูรณ์ก็ทักว่าทำไมมาแต่เช้า ปูรณ์ทักว่าวารุณีเฝ้าทุกวันอ่อนเพลียมากน่าจะให้ป้าแอ๊วหรือจ้างพยาบาลเฝ้าก็ได้

วารุณีบอกว่าอยากให้วันที่วีว่าตื่นขึ้นมาแล้วเห็นตนเป็นคนแรก ส่วนปูรณ์ก็บอกว่ามาแต่เช้าเพราะซื้อโจ๊กเจ้าอร่อยที่วีว่าชอบมาฝาก เมื่อเธอตื่นขึ้นมาจะได้ทานของโปรดเลย วารุณีพูดทั้งน้ำตาว่ากลัวลูกจะไม่ตื่นขึ้นมา ถ้าเป็นอย่างนั้นตนคงทนไม่ได้

“พี่วารุณีเป็นคนเข้มแข็ง พี่ใจเด็ดเองก็เป็นทหารที่เข้มแข็ง วีว่าเองก็ได้ความเข้มแข็งจากพี่ทั้งสองคน หลานสาวของผมอาจจะนอนนิ่งๆอยู่ แต่ผมเชื่อว่าเธอกำลังต่อสู้อยู่ที่ไหนสักแห่ง ต่อสู้อย่างเข้มแข็งเพื่อที่จะฟื้นตื่นขึ้นมาในวันนึงจนได้”

“ปูรณ์เชื่ออย่างนั้นจริงๆเหรอ” วารุณีถามอย่างหวั่นใจ ปูรณ์ยิ้มให้กำลังใจ พูดอย่างเปี่ยมด้วยความมั่นใจว่า

“ผมเชื่อหมดใจเลยครับ”

ooooooo

วีว่าในร่างมุกรินทนไม่ได้ที่ตนต้องอยู่ในร่างของคนที่ไม่ชอบหน้ากัน เธอขึ้นไปบนดาดฟ้าโรงพยาบาล ลากทั้งสายน้ำเกลือขึ้นไปด้วย ทีแรกก็ร้องเรียกคุณลึกลับ ครู่หนึ่งก็เปลี่ยนเป็นตะโกนเรียก พอไม่มีสัญญาณอะไรก็ตะเบ็งเรียก

เมื่อทำอย่างไรคุณลึกลับก็ไม่มา เลยจะกระโดดตึกฆ่าตัวตายให้พ้นจากภาวะที่ทรมานใจนี้

“จะทำอะไรของเธอวีว่า?” เสียงคุณลึกลับถามขึ้น วีว่าลืมตาหันมอง ถามเสียงขุ่นว่า

“ฉันควรจะถามคุณลึกลับมากกว่าว่าคุณทำอะไรของคุณ” คุณลึกลับถามยิ้มๆว่าตนทำอะไรหรือ? “ก็ให้ฉันมาอยู่ในร่างของมุกรินเนี่ย นี่มันอะไรกัน สลับร่างเนี่ยนะ ฉันรู้สึกอย่างกับอยู่ในหนังหรือละครบ้าๆบอๆ” คุณลึกลับถามว่าละครก็มาจากชีวิตจริงไม่ใช่หรือ “แต่ฉันไม่ชอบเรื่องจริงแบบนี้ ทำไมฉันต้องฟื้นขึ้นมาอยู่ในร่างของมุกรินด้วยล่ะ ฉันไม่ชอบเขา แล้วฉันก็ต้องมาอยู่ในร่างของเขาเนี่ยนะ!”

“หรือเธออยากจะอยู่ในร่างของเธอเองที่นอนเป็นผักอยู่อย่างนั้น เป็นเจ้าหญิงนิทราที่ไม่รู้ว่าจะตื่นหรือตายไปจริงๆเมื่อไหร่” เห็นวีว่าอึ้ง คุณลึกลับย้ำว่า “ฉันบอกเธอแล้วไง ว่าเธอกำลังได้โอกาสที่น้อยคนนักจะได้ มันอาจจะเป็นโอกาสที่พิลึกกึกกือไปสักหน่อย แต่มันก็ดีกว่าไม่มีโอกาสเลยไม่ใช่เหรอ?”

“แล้วโอกาสนี้มันจะไปจบที่ตรงไหนล่ะ อะไรคือจุดจบของเรื่องนี้ ฉันต้องทนอยู่ในร่างของคนที่ฉันไม่ชอบขี้หน้าไปตลอดกาลงั้นเหรอ ตอบฉันมาทีสิ ถ้ามีคำตอบฉันก็จะได้ตัดสินใจได้”

คุณลึกลับมองขึ้นไปบนท้องฟ้าครู่หนึ่ง แล้วหันจ้องหน้าวีว่า ถอนใจก่อนบอกว่า

“ฉันไม่มีคำตอบให้เธอตอนนี้...เรื่องบางเรื่องก็เกินเอื้อมสำหรับฉันที่จะรับรู้...แต่ทุกอย่างมีที่ทางของมันเสมอ”

“ท่ีทางงั้นเหรอ? งั้นฉันหาที่ทางของฉันเองดีกว่า” วีว่าหันหลังเดินไปด้านนอกตึกอีกครั้ง เธอตัดสินใจที่จะตายในร่างของตนดีกว่าที่จะอยู่ในร่างของคนอื่น คุณลึกลับร้องเตือนว่าถ้าเธอโดดลงไปอาจจะไม่ได้โอกาสซ้ำอีกครั้งหนึ่ง วีว่าสวนทันควันอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “ฉันไม่แคร์!” แล้วเธอก็ก้าวออกไปพร้อมสายน้ำเกลือที่จะโดดลงไปด้วยกัน!

ooooooo

ลมสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงมือถือเรียก เขาหยิบดูเห็นหน้าจอว่า “MOM” เขากดตัดสายแล้วโยนลงบนโซฟา พลันก็ชะงักเมื่อมองไปที่เตียงไม่เห็นมุกริน เขาลุกพรวดขึ้นทันที!

ขณะวีว่ากำลังถลาจะกระโดดลงไปนั้น มือหนึ่งก็มาฉุดเธอไว้ หันมองเจ้าของมือ วีว่าในร่างมุกรินชะงักอุทาน

“อาปูรณ์!!”

“คุณทำบ้าอะไรของคุณเนี่ยมุกริน!!” ปูรณ์ดุ วีว่าถามว่าเขาขึ้นมาบนนี้ได้ยังไง “ผมไม่รู้ ผมแค่รู้สึกว่าอยากขึ้นมาสูดอากาศบนนี้”

วีว่างงหันมองคุณลึกลับ เขารีบบอกว่าไม่ใช่ฝีมือตน ชี้ขึ้นบนฟ้าบอกว่าฝีมือข้างบนโน่น วีว่าถามว่าทำไม คุณลึกลับตอบหน้าตาเฉยว่าข้างบนเขาไม่อยากให้เธอตายไง

ปูรณ์ไม่เห็นคุณลึกลับ เขาถามว่า “คุณพูดกับใครมุกริน?” วีว่าในร่างมุกรินหันมองคุณลึกลับ เขาบอกว่าไม่มีใครเห็นตนนอกจากเธอ ปูรณ์ถามอีกว่า “คุณจะฆ่าตัวตายทำไมมุกริน”

“ฉันไม่ใช่มุกรินค่ะ ฉันคือวีว่า” ปูรณ์ชะงักไปทันที ถามว่าคุณว่าอะไรนะ “วีว่าไงคะอาปูรณ์...ฉันคือวีว่า”

ปูรณ์ชะงักไปอีกครั้ง พูดงงๆว่า

“คุณกำลังจะฆ่าตัวตาย พอผมมารั้งไว้ คุณกลับบ่นว่าอยากกินราดหน้าเนี่ยนะ” วีว่าในร่างมุกรินงงมาก ถามว่าตนบอกตอนไหนว่าอยากกินราดหน้า ตนไม่ได้บอกอย่างนั้น ตนบอกว่า “ฉันคือวีว่า” ต่างหาก

คุณลึกลับปล่อยให้ทั้งสองเถียงกันจนอดขำไม่ได้ แล้วจึงบอกความจริงว่า

“เสียใจด้วยนะ เมื่อไรก็ตามที่เธอพยายามจะบอกความจริงว่าเธอเป็นใคร เกิดอะไรขึ้น คำที่ออกมาจากปากของเธอมันจะเปลี่ยนไปทันที” วีว่าเถียงว่าไม่จริง ถามว่าถ้าตนเรียก “อาปูรณ์” ล่ะ? คุณลึกลับบอกว่ามันก็จะเปลี่ยนเป็น “คุณปูรณ์” ไปโดยอัตโนมัติ

วีว่าโวยวายตามอุปนิสัยของตัวเอง ทำให้ปูรณ์เริ่มเห็นเค้าของวีว่าในร่างมุกริน วีว่าพูดจริงจังว่า

“ตั้งใจฟังดีๆนะคะอาปูรณ์ วีว่าถูกยิง ในขณะเดียวกันมุกรินก็ฆ่าตัวตาย แล้วอีท่าไหนก็ไม่รู้ วีว่าก็มาอยู่ในร่างของมุกรินแทน มันอาจจะฟังดูเพี้ยนๆ แต่มันเป็นความจริง อาปูรณ์ต้องเชื่อวีว่านะคะ” แล้ววีว่าก็ให้ปูรณ์พูดย้อนว่าเมื่อกี๊ตนพูดว่าอะไร ปูรณ์งง ถามว่าอะไรนะ ถูกวีว่าถลึงตาบอก “ก็บอกให้พูดย้อนไงคะ!”

“เอ่อ...คุณบอกว่า คุณเกลียดลิง แต่ขณะเดียวกันคุณก็ไม่ชอบควาย แล้วอีท่าไหนไม่รู้ จู่ๆคุณก็กลัวรังต่อรังแตน มันอาจจะฟังดูเพี้ยนๆ แต่มันเป็นความจริง คุณปูรณ์ต้องเชื่อมุกรินนะคะ”

วีว่างงมาก คุณลึกลับเอ่ยขำๆว่า “บอกแล้วไงว่าอย่าพยายามให้เสียเวลาเลย” วีว่ากระทืบเท้าเร่าๆ อย่างเด็กไม่ได้ดั่งใจตะโกนว่าอยากตาย...อยากตาย ปูรณ์มองเซ็งๆ แล้วจับมือเธอ บอกว่า

“ผมว่าคุณควรกลับไปห้องของคุณ แล้วก็ให้หมอเช็กสมองดูบ้างดีกว่านะมุกริน” วีว่าสะบัดตะโกนว่า ไม่เอ๊า...ไม่ไป...“ต้องไป ผมไม่ปล่อยคุณไว้บนนี้อีกแน่” ปูรณ์ลากมุกรินที่มีสายน้ำเกลือพะรุงพะรังไปจนได้

คุณลึกลับดูปูรณ์ลากวีว่าไปถอนใจเหนื่อยๆ ขำๆ

ooooooo

ขณะพาวีว่าในร่างมุกรินลงลิฟต์มานั้น ปูรณ์บอกว่าเธอไม่ควรทำแบบนั้น วีว่าบอกว่าพูดไปเขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

“จริง...ผมไม่เข้าใจ...ผมไม่เข้าใจคนที่อยากฆ่าตัวตาย ทำไม? ชีวิตมันไม่มีค่าเลยเหรอ? ผมว่าไม่ว่าเราจะเจอเรื่องใหญ่สาหัสแค่ไหนก็ตาม เราก็ไม่ควรดูถูกชีวิตเราเองด้วยการฆ่าตัวตาย” วีว่าติงว่าพูดอย่างกับอาปูรณ์เจอเรื่องสาหัสมามากงั้นแหละ “บ้านไฟไหม้ทั้งหลัง พ่อแม่ญาติพี่น้องตายในกองไฟทั้งหมด ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า...คุณว่ามันสาหัสพอไหม?”

วีว่ามองหน้าปูรณ์อึ้ง เขาพูดต่อว่า

“อีกอย่าง การฆ่าตัวตายไป ยังทำให้คนที่อยู่ข้างหลังที่เขารักคุณต้องเสียใจอีกต่างหาก” วีว่าในร่างมุกรินถามอย่างประชดตัวเองว่าคนอย่างตนอาจจะไม่มีใครรักเลยก็ได้ “ไม่จริง...แม้แต่นักโทษประหารที่ทำชั่วที่สุดก็ยังมีคนที่รักเขา...ผมเชื่อว่ามีคนที่รักคุณอยู่ เพียงแต่คุณมองหาคนคนนั้นเจอรึยังต่างหาก”

พอดีลิฟต์ลงถึงชั้น 9 ปูรณ์ผายมือถามว่าห้องเธออยู่ชั้นนี้ใช่ไหม ถึงแล้ว วีว่าในร่างมุกรินจึงจำต้องออกจากลิฟต์ทั้งที่ใจอยากอยู่ในลิฟต์กับเขาอีกแต่ก็ทำไม่ได้ พอออกจากลิฟต์ วีว่าบอกตัวเองว่า...

“ฉันว่าฉันหาเจอแล้ว...”

ooooooo

เมื่อกลับมาถึงห้องพักเจอลมกระวนกระวายอยู่ เขาดีใจเมื่อเห็นเธอกลับมาถามว่าไปไหนมา ตนเป็นห่วงแทบแย่ วีว่าในร่างมุกรินบอกว่าตนแค่ไปเดินเล่น

ลมบ่นว่าเธอน่าจะบอก ตนจะได้พาไป วีว่าตอบอย่างเป็นตัวตนของวีว่าว่า “เราไม่ใช่เด็กๆ ที่จะต้องมาให้ใครคอยจูง ไม่จำเป็นต้องห่วงเราขนาดนั้นหรอกน่า” ลมบอกว่าจะไม่ให้ห่วงได้ไง วีว่าถามว่าทำไมต้องห่วง

“เพราะผมรักคุณ ผมรู้ว่าผมเคยทำไม่ดีกับคุณมามาก ทั้งเรื่องลูก ทั้งเรื่องที่จะไปแต่งงานกับวีว่า แต่พอเห็นคุณจะจากไปผมก็รู้ตัว รู้ใจตัวเองแล้วว่า ผมอยู่โดยขาดคุณไม่ได้ ผมรู้ว่าผมไม่ใช่ผู้ชายที่ดีแต่อย่างใด แต่ผมอยากขอโอกาสอีกสักครั้งได้ไหม ผมอยากให้คุณอภัยให้ผม ให้ผมได้รัก ได้ดูแลคุณอย่างที่ผมควรจะทำตั้งนานมาแล้ว”

วีว่านิ่งไป เธอถือโอกาสที่ตัวเองอยู่ในร่างมุกรินถามลึกถึงความจริงในหัวใจเขาว่า เขารักมุกรินมากขนาดนั้นเลยหรือ

ในที่สุดวีว่าก็รู้ความจริงจากปากของลมเองว่า เขาไม่ได้รักวีว่าเลย เรื่องผ่านมาแล้ว มันจะไม่มีงานแต่งงานของตนกับผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไป วีว่าย้ำถามว่า

“แต่เราอยากฟังจากปากเธออีกครั้ง...บอกมาสิ บอกมาว่าเธอไม่ได้รักวีว่าจริงๆ”

“ไม่...ผมไม่ได้รักวีว่า ผมรักรินคนเดียวเท่านั้น แล้วผมจะไม่ยอมปล่อยให้คุณหายจากผมไปไหนอีก”

วีว่าอึ้งกับคำตอบจากปากลมอย่างชัดเจน พอลมโผเข้ากอด วีว่าน้ำตาไหลออกมาอย่างเจ็บปวดกับความจริงที่ว่า ลมไม่เคยรักเธอเลยจริงๆ!

ooooooo

ลมลงมาข้างล่างเพื่อจะกลับบ้าน เขาชะงักเมื่อเจอกองทัพนักข่าวออกันอยู่เต็มหน้าโรงพยาบาล พอเขาปรากฏตัว นักข่าวก็กรูมาถามกันเซ็งแซ่จนฟังไม่ได้ศัพท์ ทำเอาลมอึ้ง งงไปชั่วขณะ

พอตั้งสติได้เขาบอกนักข่าวให้ใจเย็นๆ แล้วตอบทีละคำถาม...

เรื่องมุกรินฆ่าตัวตาย เขาบอกว่าเป็นความจริง เรื่องสาเหตุที่เธอฆ่าตัวตายเพราะคลิปฉาว เขาบอกว่าใช่ ส่วนเรื่องใครเป็นคนปล่อยคลิปฉาว ลมยืนยันว่าตนจะต้องตามหาให้เจอเพราะถือว่า

“การกระทำของเขาเป็นการตั้งใจจะทำร้ายชีวิตของคนคนหนึ่งโดยตรง ซึ่งผมยอมไม่ได้” ลมพูดอย่างคับแค้นใจว่า

“จะเป็นจริงหรือตัดต่อผมไม่สนใจ คนเราทุกคนย่อมต้องเคยทำผิดพลาดกันได้บ้าง คนที่ทำผิดสมควรต้องได้รับการให้อภัย ไม่ใช่การซ้ำเติมแบบลอบกัดอย่างนี้”

นักข่าวถามสถานภาพระหว่างเขากับมุกริน ลมตอบอย่างมั่นใจ เปิดเผยว่า

“ผมไม่แน่ใจว่ารินรู้สึกยังไงกับผม แต่ผมรู้ตัวดีว่ารู้สึกยังไงกับริน ไม่ว่าเธอจะเผชิญเรื่องเลวร้ายอะไรอีก ผมก็จะอยู่ข้างเธอ ถ้าเป็นไปได้ ผมจะขอเธอแต่งงานเร็วๆนี้”

คุณหญิงแขอุไรที่กำลังเต้นแอโรบิกตาม T25 เหนื่อยจนเต้นไม่ไหว เลยเปลี่ยนเป็นดูทีวีแทน เจอลมให้สัมภาษณ์พอดี คุณหญิงโมโหจนปิดทีวีทันที ลมกลับมาถึงพอดีถามว่าทนดูลูกชายออกทีวีไม่ได้เลยหรือ

สองแม่ลูกปะทะกันทันที คุณหญิงหาว่าลมประชดตนด้วยการประกาศจะแต่งงานกับมุกริน ถามว่าบ้าไปแล้วหรือถึงจะแต่งงานกับผู้หญิงพรรค์นั้น ลมย้ำว่าตนไม่ใช่แค่คิดแต่ตนรักมุกรินจริงๆ เมื่อคุณหญิงขุดคุ้ยประวัติฉาวของมุกรินขึ้นมา ลมตอบอย่างไม่แยแสว่า ตนไม่แคร์ว่าอดีตเธอจะเป็นอย่างไร

คุณหญิงตวาดถามว่าเคยคิดบ้างไหมว่าแล้วตนจะเอาหน้าไปไว้ไหน

“หน้าของแม่ก็คงอยู่ที่เดิมแหละครับ มันจะไปอยู่ตรงไหนได้ ผมเลยจุดที่จะมานั่งแคร์ใครมาตั้งนานแล้ว ถ้าแม่มองว่ารินแย่จนรับไม่ได้ แม่ก็ควรมองลูกชายของแม่เหมือนกันว่ามันมีดีตรงไหนเหรอ? ถ้าแม่มองเห็นแม่ก็บอกผมด้วย เพราะผมเองยังมองไม่เห็นเลย”

คุณหญิงทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรงเมื่อลูกชายที่เคยอยู่ในอาณัติของตนแข็งข้อก่อกบฏขึ้นมา

เวลาเดียวกันนี้...ที่ห้องเช่าเล็กๆ คนที่ขี่มอเตอร์ไซค์ให้มือปืนยิงวีว่ากบดานอยู่ในห้อง มีกระเป๋าเสื้อผ้าเล็กๆ วางอยู่ใกล้ๆอย่างพร้อมที่จะย้ายหรือหนีได้ตลอดเวลา

เด็กส่งอาหารมาเคาะประตู เขาสะดุ้งเฮือก เด็กถามว่า “พี่สั่งข้าวผัดหมูไข่ดาวไม่สุกใช่ไหม”

เขาพยักหน้าโล่งใจที่เป็นเด็กส่งอาหาร แต่พริบตา เดียว ตำรวจสามนายที่อยู่ข้างหลังเด็กส่งอาหารก็พุ่งเข้ามา คนหนึ่งตรงเข้าจับเขากดลงกับพื้นทันที

อีกสองคนมองสำรวจไปทั่วห้อง เด็กส่งอาหารตกใจยืนหน้าเหวอทำอะไรไม่ถูก

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"
21 ม.ค. 2563
08:20 น.