ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'


วีว่ากลับมาถึงร้านวรรณวิวาห์เวดดิ้ง เห็นเจ้าขา พี่หมี และอีโนยังนั่งสุมหัวกันอยู่ ถามว่าทำอะไรกันอยู่ ไม่กลับบ้านกันหรือ ทั้งสามบอกว่าก็อยากกลับ แต่พวกตนเป็นห่วง

วีว่าทำเฉไฉว่าไม่ต้องห่วงว่าใครจะมาพังร้านอีกเพราะตนสั่งติดกล้องวงจรปิดและจ้างยามเพิ่มแล้ว อีโนทนไม่ไหวเดินมาพูดกับวีว่าตรงๆว่า

“ทำเป็นพูดเรื่องร้าน เธอก็รู้นี่ว่าวินาทีนี้ พวกเราไม่ได้ห่วงร้าน เราห่วงเธอต่างหาก!”

“ใช่ค่ะ ตกลงไปคุยกับคุณปูรณ์เป็นยังไงคะน้องวีว่า...คือพี่ก็ไม่อยากจะสอดรู้สอดเห็นเรื่องคนอื่นหรอกนะคะ แต่พี่ก็เป็นห่วง” พี่หมีกลัวๆกล้าๆ

วีว่าบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงทุกอย่างปกติดี เจ้าขาถามว่าหมายความว่าพี่เคลียร์กับว่าที่เจ้าบ่าวมาแล้วด้วยใช่ไหม

“ยัง...” วีว่าตอบทันที ทำเอาทุกคนร้องอ้าว... “แต่วีว่ามั่นใจว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างปกติ เพราะฉะนั้นเลิกห่วงแล้วก็กลับบ้านกันไปได้แล้วค่ะ” เจ้าขาลังเล “ถ้าไม่กลับ งั้นวีว่ากลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะพี่หมี”

วีว่าเดินฉับๆกลับออกไปทันที ทั้งเจ้าขา อีโนและพี่หมี มองหน้ากันอึ้ง

ที่หน้าร้านวรรณวิวาห์เวดดิ้งนั่นเอง มือปืนที่วิคจ้างมา ซุ่มอยู่ในรถเก่าๆ พอเห็นวีว่าขับรถออกไปมันขับตามทันที

ooooooo

เจ้าขาถามพี่หมีกับอีโนว่าเอาไงดี พี่หมีคาดว่าอาจจะปกติอย่างที่วีว่าบอกก็ได้ พวกเราอาจคิดมากกันไปเอง

“พวกเราไม่ได้คิดมากนะคะ พวกเราน่ะคิดถูกแล้ว เจ้าขาเป็นน้อง มองตาพี่วีว่าก็รู้แล้วว่าไอ้ที่บอกว่าปกติน่ะมันยังไม่ปกติแน่ๆ” อีโนถามว่าแล้วจะเอายังไงต่อไปล่ะ หรือเราจะไปถามอาปูรณ์ดู? “โหย...อาปูรณ์ยิ่งยากกว่าพี่วีว่าอีก รายนั้น ถ้าเงียบก็คือเงียบ แล้วเวลาเงียบ อาปูรณ์ดูน่ากลัวจนเจ้าขายังไม่กล้าล้อเล่นเลย”

“เออ...คนขี้วีนกับคนเงียบ หยินกับหยางชัดๆ อากับหลานคู่นี้ ยิ่งดูยิ่งน่าแต่งงานกันจริงๆนะ” อีโนโมเม แล้วพล่ามไปตามประสา จนพี่หมีกับเจ้าขาออกไปแล้ว พอรู้ตัวก็รีบตามไปแทบไม่ทัน

ooooooo

คุณหญิงแขอุไรโทรศัพท์แก้ต่างให้ลมว่าภาพที่ปรากฏนั้นเป็นวันที่ลมไปกับเพื่อนๆหลายคนเป็นกลุ่มใหญ่ และแม่ดาราคนนั้นก็เป็นเพื่อนของเพื่อนอีกที หาว่าพวกนักข่าวหาจังหวะถ่ายให้เหมือนอยู่กันสองคนจนเป็นเรื่อง

สวัสดิ์ปลอบใจพี่สาวว่า พองานแต่งงานอลังการประจำปีมาแทนที่ คนเขาก็ลืมข่าวนี้กันแล้ว คุณหญิงบอกว่า ถึงข่าวเงียบแต่ทั้งเรื่องทั้งรูปก็ยังถูกเก็บไว้ในคอมพ์ในเน็ต พอมีเรื่องอะไรขึ้นมาคนก็ขุดคุ้ยขึ้นมาเล่นงานลมกันอีก บอกสวัสดิ์ว่า

“ตอนนี้ ฉันกลัวว่าแค่ภาพภาพเดียวมันจะทำให้งานแต่งงานและสมบัติแสนล้านหายวับไปในพริบตา!” คุณหญิงมองซ้ายมองขวาลดเสียงลงถามว่า “แล้วนายลาภิศตัวดีมันหายหัวไปไหน ทิ้งปัญหาไว้ให้แม่มันแก้แล้วก็ไปลั้ลลาเนี่ย นิสัยเหมือนพ่อไม่มีผิด”

สวัสดิ์ปลอบพี่สาวว่าใจเย็นๆ เพราะลมเป็นคนมีความคิดอยู่ ตอนนี้อาจกำลังแก้ปัญหาที่ตัวเองก่อขึ้นอยู่ก็ได้

“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างที่แกพูดนะ แล้วเรื่องพินัยกรรมคุณอาจรัลล่ะยังไง? แกแน่ใจนะว่าแกจะสามารถหาทางเห็นก่อนว่าในนั้นเขียนไว้ว่ายังไง” สวัสดิ์ไม่ตอบ แต่ยิ้มมั่นใจ

ooooooo

วีว่าขับรถออกมาอย่างหัวเสียกับคำพูดของอาปูรณ์เมื่อครู่นี้ที่โต้เถียงกันเรื่องลมกับมุกริน เธอยืนยันว่ารู้จักลมดี มั่นใจว่าลมไม่ได้เป็นฝ่ายริเริ่มทำก่อนแน่

“แน่ใจเหรอว่ารู้จักดีพอ? เพื่อนเล่นแต่งงานกันตอนเด็ก แต่ห่างกันไปตั้งนาน แน่ใจได้ยังไงว่าคนเราจะไม่เปลี่ยนแปลงไป” เมื่อเธอเสียงแข็งว่าตนมั่นใจในตัวลม ปูรณ์เตือนว่า “อย่ามั่นใจจนเกินไป เพราะเวลามันผิดไปจากที่คิด มันจะเจ็บหนัก”

คิดแล้ววีว่าบอกกับตัวเองว่า ไม่จริงหรอก สิ่งที่อาปูรณ์คิดมันผิด!! มันผิด!!!” แล้วขับรถปาดซ้ายปาดขวาไปอย่างหงุดหงิด

ooooooo

ที่หน้าอู่ซ่อมรถแห่งหนึ่ง ลมขับรถไปรอใครบางคนอย่างร้อนใจ ไม่นานวิคก็ขับรถมาถึงพร้อมวัยรุ่นคนหนึ่งที่ใส่แว่นในมือหนีบคอมพ์ MACBOOK อยู่ท่าทางเนิร์ดๆตามลงมา

ลมถามอย่างหงุดหงิดว่าทำไมมาสาย เขานั่งที่เก้าหนี้หน้าอู่ซ่อมรถยกมือกุมหัวอย่างสับสน บอกวิคว่า

“ผมกลัวทุกอย่างจะพังไม่เป็นท่า แล้วสุดท้ายแม่ก็มาลงที่ผม หาว่าผมเป็นลูกชายที่ไม่ได้เรื่อง ไม่น่าเกิดมาอีกจนได้!”

วิคพูดอย่างสมเพชที่ลมยังสลัดปมด้อยข้อนี้ไม่พ้น ลมบอกว่าถ้าตนมีแม่เป็นแม่ธรรมดาเหมือนแม่คนอื่น ตนก็ไม่เป็นแบบนี้ แต่ถึงแม่จะเลวร้ายยังไงตนก็รัก อะไรที่ทำให้แม่มีความสุขตนก็อยากทำให้ แม้ว่ามันจะทำให้ตนทุกข์ก็ตาม

ทักทายยั่วยวนกวนโมโหกันพอสมควรแล้ว ลมตัดบทถามว่าเรื่องที่ตนให้จัดการ จัดการให้ตนหรือยัง แล้วทำไมทำแค่นี้ต้องจ่ายถึงแสนหนึ่ง

“แค่นี้เหรอ...เฮ่ยยย...ไอ้ลม ของแบบนี้มันงานศิลปะนะเว้ย แกอยากได้ของดีๆ เนียนๆ มันก็ต้องใช้คนมีฝีมือสิวะ” แล้วหันสั่งเด็กที่มาด้วย “มึงโชว์ฝีมือให้พี่เขาดูได้แล้ว”

เด็กหนุ่มกางหน้าจอ MACBOOK ให้ลมดู

ลมดูแล้วถึงกับตาโต! วิคถามว่าเป็นไง คุ้มค่าเงินแสนไหม

“สุดยอด! เหมือนจริงมาก!! ทำได้ไงเนี่ย...”

วิคไม่ตอบแต่แบมือขอเงินตามที่สัญญากันไว้ ลมควักซองเงินแสนยื่นให้ วิคพูดอย่างกระหยิ่มว่า

“ช่วยบอกน้องเขาไปทีว่าแกอยากได้แบบไหน? ไรต์ใส่แผ่น ใส่แฟลชไดรฟ์ หรือจะให้เอาลงยูทูบเลย”

“ทำทุกอย่างเลย ทำยังไงก็ได้ให้มันกระจายไปให้คนเห็นให้มากที่สุด อ้อ...แต่ส่งเข้าอีเมลฉันด้วยก็ดี ฉันต้องรีบใช้”

พอวิครับปากว่า “จัดให้” ลมทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม เปรยๆว่าปัญหาหมดไปแล้วสองเรื่อง วิคถามว่าสองเรื่องงั้นหรือ??

“ใช่...ก่อนหน้าที่จะมาเจอพี่ ฉันไปแก้ปัญหาเรื่องนึงมาก่อนแล้ว...”

เวลาเดียวกัน มุกรินอยู่คอนโด เธออยู่ในสภาพเมามายสีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ภายในห้องเปิดเพลงแจ๊สดังกระหึ่ม เธอเห็นใบหน้าที่เจ็บปวดของตัวเองในกระจก เธอปาแก้วเหล้าใส่กระจกแตกเป็นเส้นสายทำให้ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกยิ่งแย่ เธอมองภาพนั้นอย่างสับสนมาก...

ooooooo

วันเดียวกันนี้ที่บ้านวรรณดำรง ปูรณ์กลับจากทำงานจะขึ้นข้างบน ถูกใจเด็ดที่นั่งอยู่เรียก ปูรณ์จึงยกมือไหว้ขอโทษที่ตนมัวแต่คิดอะไรอยู่ไม่ทันเห็น

ใจเด็ดถามว่าคิดเรื่องข่าวอยู่น่ะหรือ ปูรณ์บอกว่าคิดเรื่องกองทุนตัวใหม่ของแบงก์ที่ไปลงทุนในจีน ส่วนเรื่องข่าวไร้สาระนั่นตนไม่สนใจ

พอดีคุณย่าพริ้มเพราะลงมาได้ยิน พูดเหน็บว่า “ไม่สนใจหรือจงใจกันแน่” ปูรณ์รีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อม คุณย่าพริ้มเพรายังพูดต่ออย่างชิงชังว่า

“แกไม่ต้องมาทำยกมือไหว้ฉัน ฉันไม่อยากรับไหว้คนที่คิดทำลายชีวิตหลานสาวฉัน” ปูรณ์อึ้งบอกว่าตนไม่เคยแม้แต่จะคิด “ถ้าไม่คิด แล้วแกทำอย่างนั้นทำไม แกจะไปควงดารานักร้องหรือผู้หญิงสำส่อนที่ไหน ฉันไม่คิดจะสนใจ เพราะฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับแกอยู่แล้ว แต่การที่แกไปคบนังดารานั่นแล้วมันไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายที่กำลังจะแต่งงานกับวีว่า ฉันรับไม่ได้!”

“แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของปูรณ์นะครับคุณอา ถ้าเรื่องนี้ใครจะเป็นคนผิด ผมว่าน่าจะเป็นดาราคนนั้นมากกว่า...หรือถ้าเราจะมองลึกกว่านั้น ลมก็น่าจะผิดด้วยที่ไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงอื่นทั้งที่จะแต่งงานกับลูกสาวผมอยู่แล้ว” ใจเด็ดช่วยปูรณ์

“นี่เธอจะว่าฉันเป็นคนคิดอะไรตื้นๆหรือตาใจเด็ด”

“ผมไม่ได้ตั้งใจว่าคุณอานะครับ แต่ถ้ามองตามความจริง ไม่มีอคติ ใครก็ต้องมองแบบนั้น”

“จะมองแบบไหน แต่ป่านนี้คนทั้งบ้านทั้งเมืองก็เอาเรื่องนี้ไปนินทากันสนุกปากแล้ว” คุณย่าโต้ใจเด็ด แล้วตวัดสายตาจิกปูรณ์ “แล้วเธอคิดว่าใครที่เสียหายกับเรื่องนี้มากที่สุด แม่ดาราสำส่อนคนนั้นน่ะเหรอ หรือว่าตาลม...หรือจะเป็นไอ้คนนอกสายเลือดวรรณดำรง!” คุณย่าหันมองใจเด็ดอีก “ไม่ใช่หรอก...ฉันว่าคนที่จะเสียหายและเจ็บปวดกับข่าวนี้คือลูกสาวเธอมากกว่า...หรือเธอว่าไม่จริง ว่าไง...ใจเด็ด ที่ฉันพูดมามันถูกไหม”

“ครับคุณอา เรื่องนี้ผมผิดเอง” ปูรณ์ออกรับแทน คุณย่าหันจิกทันทีว่า แปลว่ายอมสารภาพว่าตั้งใจทำลายชีวิตหลานตนใช่ไหม! “เปล่าครับ ผมไม่เคยคิดร้ายกับวีว่าเลย แต่ถ้าคุณอาพริ้มเพราจะคิดว่าผมเป็นต้นเหตุให้เรื่องเลวร้ายนี้เกิดขึ้น ผมก็พร้อมยอมรับผิดครับ”

“ปูรณ์...” ใจเด็ดมองหน้าปูรณ์อย่างไม่เข้าใจ

“ผมไม่ได้ยอมรับผิดเพราะผมทำผิดจริงๆ แต่ผมยอมรับผิดเพราะคุณอาพริ้มเพราอยากให้ผมผิด ตระกูลวรรณดำรงมีพระคุณท่วมหัวผม คุณอาพริ้มเพราก็เป็นเสาหลักของวรรณดำรงมาตลอด เพราะฉะนั้น สิ่งใดที่ผมทำแล้วคุณอาสบายใจ ผมก็พร้อมจะทำครับ” พูดจบปูรณ์ก้มหัวให้อย่างนอบน้อม

คุณย่าพริ้มเพราอึ้งไปอึดใจ แต่ความทิฐิครอบงำจนไม่อาจสลัดได้ ฮึดขึ้นมาอีก

“ฮึ!! ดี!!! คิดอย่างนี้ได้ก็ดี แต่ขอให้คิดอย่างนี้จริงๆ

อย่างที่พูดเถอะ และต่อไปนี้ฉันขอสั่งห้ามเด็ดขาด ห้ามแกไปก่อเรื่องก่อราวให้มีข่าวฉาวให้ชื่อเสียงของหลานสาวฉันและทุกคนในบ้านวรรณดำรงนี้เสื่อมเสียอีก และถ้างานแต่งงานของวีว่าต้องล่มลงเพราะแก ฉันจะไม่มีวันให้อภัยแกอีกเลย เข้าใจไหม!”

“เข้าใจครับคุณอา” ปูรณ์ก้มหัวตอบอย่างนอบน้อมอีกครั้ง

คุณย่ามองจิกปูรณ์อย่างชิงชังแล้วสะบัดออกไป ปูรณ์ยังยืนก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น...ใจเด็ดได้แต่มองเขาอย่างสงสาร

ooooooo

ลมก้มดูบางอย่างในไอแพดของตนพูดอย่างพอใจ โอเค แล้วจะก้าวขึ้นรถ ถูกวิคเรียกไว้

“เฮ้เพื่อน!! แน่ใจเหรอว่าไม่แวะไปร้านฉันสักหน่อย แกอาจจะไปอยู่เมืองนอกเสียนาน แต่ทุกอย่างที่แกชอบยังมีเหมือนเดิม เหล้า ผู้หญิง หรือว่ายา...ฉันจะทำให้แกลืมปารีสไปเลย” ลมส่ายหน้าบอกว่าตนเลิกแล้ว “มันต้องแบบนี้สิคุณลาภิศตัวจริง ผมเชื่อเสมอว่า ลึกๆ แล้วคุณลาภิศเป็นคนดีกว่าที่คุณลาภิศแกล้งเป็นมาก”
ลมทำหน้าเซ็งๆ ก้าวขึ้นรถขับออกไปอย่างเร็ว วิคควักซองเงินออกมาดูพูดเปรยๆกับวัยรุ่นคนนั้นโดยไม่หันมองว่า

“มึงรู้ไหมว่า ผู้ชายคนเมื่อกี๊ ชีวิตมันน่าสมเพช แค่ไหน มันกำลังจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่รวยระดับแสนล้าน แต่มันไม่รู้ว่า ว่าที่เจ้าสาวที่มันจะแต่งด้วยกำลังจะตาย...” วิคหยุดหัวเราะขำ “แล้วที่มันน่าตลกก็คือ ไอ้คนที่จัดการให้ว่าที่เจ้าสาวตายก็คือฉันเอง เอ๊ะ...ฉันชักไม่แน่ใจแล้วสิว่า นี่คือข่าวดีหรือข่าวร้ายของมัน ไอ้ลมมันอาจจะแฮปปี้ก็ได้นะ หึๆๆ”

วิคตบหัววัยรุ่นคนนั้นอย่างหยอกล้อ พูดอย่างผยองว่า

“ถ้ามึงโตขึ้น มึงจะรู้ว่าโลกมันแคบ แล้วมันก็เลวร้ายกว่าที่คิด...” วิคแบ่งเงินครึ่งหนึ่งให้วัยรุ่น “แต่ถ้าเราฉลาดพอ เราจะหากำไรจากความเลวร้ายได้เสมอ”

เด็กวัยรุ่นคนนั้นรับเงิน มองวิคกลัวๆ ความเลวร้ายของเขาที่เกินกว่าที่ตนคิดไว้มาก

ooooooo

มุกรินยังมองใบหน้าตัวเองในกระจกที่มีริ้วรอยแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ เธอคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา หลังจากภาพฉาวข่าวโฉ่สนั่นเมือง ลมมาพบกับเธอที่ลานจอดรถใต้ดินขอให้เราเลิกเกี่ยวข้องกันสักพักเพราะไม่อยากให้งานแต่งงานล่ม

“ก็ได้ แต่ถามหน่อยว่ากลัวงานแต่งล่ม หรือกลัวไม่ได้เงินแสนล้านกันแน่” ลมตอบอย่างฉุนเฉียวว่าแล้วแต่เธอจะคิด แต่เราต้องไม่เจอกันอีกสักระยะ “สักระยะหรือตลอดไป พูดให้เคลียร์ๆเลยดีกว่าไหม?”

“โธ่ริน...ผมปวดหัวกับเรื่องบ้าๆนี่เต็มที ไม่มีแรงมาต่อปากต่อคำกับรินหรอกนะ”

มุกรินมองไปนอกรถ หัวเราะสะใจพึมพำ “หึ...ขยะชัดๆ” ลมถามว่าอะไร มุกรินพูดอย่างเจ็บปวดว่า

“สุดท้าย คุณก็ทำให้ฉันเหมือนเป็นขยะ...อีกครั้ง! ฉันน่าจะจำเรื่องที่เกิดขึ้นที่ปารีสให้ขึ้นใจ ฉันมันโง่เองที่คิดว่าขยะอย่างฉันจะถูกคุณหยิบมารีไซเคิลได้ แต่ฉันลืมไปว่าคนอย่างคุณไม่สนใจขยะหรอก คุณมันสนใจทองคำมากกว่า ทองคำที่ชื่อวรรณวิวาห์ วรรณดำรงนั่น”

“ผมคิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วเสียอีก ไหนคุณบอกว่าคุณเข้าใจว่างานแต่งงานของผมมันเป็นแค่เรื่องธุรกิจ ทีคุณยังมีธุรกิจกับอาปูรณ์ได้เลย แล้วมันก็กลายเป็นปัญหาให้ต้องปวดหัวอยู่ตอนนี้!!”

มุกรินถามว่าเขาหาว่าตนเป็นตัวปัญหาเหมือนที่ทำกับลูกใช่ไหม ลมเหลียวมองเลิ่กลั่กตกใจกลัวใครมาได้ยิน มุกรินบอกว่าเราอยู่ชั้นใต้ดินไม่มีใครได้ยินหรอก ลมถามว่าเธอจะรื้อฟื้นเรื่องลูกขึ้นมาอีกทำไม มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว!

“ใช่! มันแค่ก้อนเนื้อก้อนเลือดแค่สองเดือนเท่านั้น เอามันออกไปเสียเรื่องก็จบไป ลูกของเรามันไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับพ่อแม่มันหรอก” ลมพยายามพูดขอความเห็นใจว่าตนเองก็เจ็บปวด แต่ตนก็แค่...มุกรินพูดแทรกทันทีว่า “แค่ผู้ชายที่อ่อนแอและไม่พร้อมจะรับผิดชอบอะไรเลย!”

มุกรินจะเดินไป ลมดึงแขนไว้ เธอสะบัดอย่างขยะแขยง เธอมองหน้าเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจ้องหน้าเขาบอกว่า

“ฉันเชื่อนะที่คุณบอกว่าคุณเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดที่คุณรู้สึก มันไม่ถึงครึ่งของที่ฉันได้รับหรอก!”

มุกรินเดินไปไม่เหลียวหลัง ลมได้แต่มองตามคอตกอยู่ตรงนั้น...แต่พอผ่านไปไม่เท่าไร เขาก็เปลี่ยนมาเป็นมุ่งมั่นไปทำบางอย่างต่อไป

ooooooo

มุกรินกลับมาดื่มอย่างหนักที่คอนโด ไม่นานพี่บีก็มาหา พอเธอเปิดประตู พี่บีก็พูดรัวอย่างตื่นเต้นดีใจว่า

“นี่เธอรู้ไหมว่าเบรกกิ้งนิวส์ของเธอ มันทำให้อีเวนต์เธอแน่นจนล้นไปถึงปีหน้าโน่น นี่ยังไม่นับพวกรายการกอสซิพที่อยากนัดรินไปสัมภา...”

มุกรินปิดประตูใส่หน้าทันทีจนพี่บีสะดุ้ง ตะโกนถามว่าปิดประตูใส่หน้าตนทำไม มุกรินตอบออกมาว่า คืนนี้ตนไม่อยากเจอใครอีกแล้ว

“เป็นไรของเธอเนี่ย...นี่ฉันอุตส่าห์ถ่อมาง้อขอคืนดีกับเธอแล้วนะ ฉันเคยยอมทำแบบนี้กับใครที่ไหน”

“ที่ยอมทำก็เพราะรินยังถือเป็นตัวเงินตัวทองพี่อยู่ใช่ไหมล่ะ พอกันที!” มุกรินตะโกนออกมา พี่บีบอกว่ายังพอไม่ได้ พรุ่งนี้เธอต้องไปออกรายการคุณวิท...แต่พูดไม่ทันจบก็ถูกมุกรินตะโกนสวนมาว่า “ก็บอกว่าพอไง รินไม่ไปไหนทั้งนั้น ใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้ ก็เชิญไปสัมภาษณ์เองแล้วกัน”

“เธอไม่ไปไม่ได้นะยัยริน พี่สัญญากับเขาไว้เป็นมั่นเหมาะ เขายอมเลื่อนคิวทุกคนออกไปก่อนเพราะข่าวเธอเลยนะ ขืนพรุ่งนี้เธอไม่โผล่ไป พี่ต้องโดนฉีกอกแน่ ยัยริน...ขอร้องล่ะ เห็นแก่พี่เถอะนะ พี่ขอร้อง แล้วจะไม่ขออะไรจากรินอีก แล้วจบงานพรุ่งนี้รินจะแก้สัญญา จะเลิกสัญญากับพี่ก็ยอม...ได้โปรดดดด...”

ประตูเปิดออก พี่บีชะงัก มุกริมนองหน้าพี่บีนิ่งก่อนบอกว่า

“ก็ได้...”

พี่บีดีใจสุดขีด บอกว่านึกอยู่แล้วว่ารินของพี่ต้องน่ารัก อย่างนี้ก็ปิดจ๊อบ!! แต่ในความยินดีนั้น แววตาของพี่บีกลับเจ้าเล่ห์อย่างเห็นได้ชัด

ooooooo

วีว่ากลับถึงบ้าน เธอชะงักเมื่อเห็นลมมายืนรออยู่ เธอจะเดินผ่านไป เขาเรียกไว้ วีว่าให้เวลาเขาหนึ่งนาทีอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นว่ามันไม่ได้เป็นไปอย่างที่คนอื่นคิด แล้วเธอเริ่มนับถอยหลังทันที

ลมรีบเอาไอแพดที่ถืออยู่ให้วีว่า ทีแรกเธอยังไม่รับ แต่เมื่อลมบอกว่าภาพในนี้จะอธิบายได้มากกว่าคำพูด ถ้าเธอดูแล้วจะรู้ว่าความจริงเป็นอย่างไร

วีว่ารับไปดู เธอชะงัก เลื่อนดูจนหมด เงยหน้าถามลมว่า “นี่...หมายความว่า...”

ปูรณ์ลืมเอกสารไว้ในรถ เขาลงมาเอาจึงเห็นลมยืนคุยอยู่กับวีว่า อึดใจเดียวก็เห็นวีว่าโผกอดลม ต่างกอดกันแนบแน่นอย่างเข้าใจกัน ปูรณ์มองภาพบาดตานั้นอย่างเจ็บปวด

วารุณีกลุ้มใจกับภาพและข่าวฉาวจนนอนไม่หลับ ถามใจเด็ดว่าคุณย่าว่าอะไรปูรณ์บ้าง ใจเด็ดให้เดา เธอเดาว่าคุณย่าคงโทษว่าปูรณ์เป็นตัวการให้เกิดเรื่องนี้

พอทายถูก วารุณีปรารภอย่างหนักใจว่า

“ฉันอยากรู้จริงๆว่าคุณอาพริ้มเพราจะจงเกลียด จงชังอะไรปูรณ์นักหนา ฉันเห็นหลายทีแล้วนะคะคุณ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องแย่ๆอะไรขึ้น คุณอาก็ลากปูรณ์เข้าไปได้ตลอด คุณอามีเหตุผลอะไร ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้” ถามใจเด็ดว่า “ตกลงเราจะให้ลูกสาวเราแต่งงานกับผู้ชายที่ไปยุ่งกับผู้หญิงอื่นจริงๆเหรอคุณ”

“แต่งได้สิคะ” เสียงเจ้าขาแจ๋วๆเข้ามา แล้วเจ้าขาก็แก้ข้อข้องใจทั้งหมดได้อย่างจะแจ้ง เมื่อเอาไอแพดมาเปิดให้ดูปรากฏว่า รูปที่สระน้ำนั้น แทนที่จะเป็นลมมั่วอยู่กับมุกริน กลับกลายเป็นมุกรินมั่วอยู่กับชายคนหนึ่งซึ่งไม่มีใครรู้จัก ไม่เพียงภาพเดียวแต่มีเป็นชุด เจ้าขาเปิดให้พ่อกับแม่ดูจนหมด แล้วจึงเล่าให้ฟังว่า

“พี่วีว่าบอกว่ามีคนใส่ร้ายลม โดยเอารูปไปตัดต่อเป็นพี่ลมไปอยู่กับมุกริน เวลส์แม็กซ์ค่ะ” วารุณีตกใจถามว่าใครมันทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ “แหมแม่ก็... เซเลบเริ่ดเชิดหรูจะแต่งงานกับผู้ชายที่ PROFILE ดีไม่แพ้กัน มันก็ต้องมีคนอิจฉาบ้างแหละค่ะ เอ๊ะ...หรือว่าจะเป็นฝีมือนายเมธี...เออ! เป็นไปได้นะเนี่ย หลังๆนายคนนั้นยิ่งคั่งแค้นพี่วีว่าอยู่ เอ๊ะ...หรือจะมีคนอื่น”

เจ้าขาเอ๊ะ...แล้วเอ๊ะอีกแต่ก็หาข้อสรุปไม่ได้ ทำเอาทั้งใจเด็ดและวารุณีพลอยงงไปด้วย

ooooooo

ปูรณ์เห็นวีว่าเข้าไปหยิบของในห้องครัว เขาไปแสดงความยินดีด้วยที่ปรับความเข้าใจกับลมได้แล้ว วีว่าถามว่ารู้ได้ไง

“คนโกรธกันคงไม่กอดกันกลมแล้วยิ้มมีความสุขหรอก จริงไหม”

พอรู้ว่าปูรณ์รู้เรื่องตนและรู้สึกดีขึ้นเมื่อปูรณ์มาแสดงความยินดีด้วย แต่ความทิฐิก็ยังไม่ยอมอ่อนข้อให้ ย้ำว่า

“ทีนี้ อาปูรณ์ก็ต้องเข้าใจเสียทีว่าสิ่งที่วีว่าคิดมันถูก วีว่าเชื่อใจลมได้และลมคือคนที่วีว่าจะแต่งงานด้วย”

“นั่นคือเหตุผลที่อามาแสดงความยินดีด้วย...ถ้าวีว่าอยู่กับใครแล้วมีความสุข อาก็มีความสุขด้วย”

วีว่ายังพูดเหน็บเขาทั้งหาว่าเป็นยามเฝ้าดูแลตนและเป็นฮีโร่ในยามที่ตนไม่มีความสุขอย่างนั้นแหละ ปูรณ์บอกว่าตนไม่ใช่ฮีโร่ ตนก็แค่คนธรรมดาที่รักษาสัญญาเท่านั้นเอง

“วีว่าโตแล้ว แล้วคุณปู่ก็จากไปแล้ว อาปูรณ์ไม่จำเป็นต้องทำตามสัญญาอีกต่อไปแล้ว เข้าใจตรงพอยต์แล้วนะคะ”

“ไม่ต้องห่วง เมื่อวันที่พินัยกรรมเปิดออกมา วันที่ทุกอย่างเป็นของวีว่าอย่างสมบูรณ์ อาจะไม่อยู่ให้วีว่าต้องทนลำบากใจเห็นหน้าอาอีกต่อไป แล้วมันก็อีกไม่นาน หวังว่าวีว่าจะทนจนถึงวันนั้นไหวนะ ราตรีสวัสดิ์”

ปูรณ์ผละไป กลายเป็นวีว่าเป็นฝ่ายยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นแทน

คืนนี้ปูรณ์ไปดื่มจนเมา เมื่อร้านจะปิดเขาไปเคาะประตูห้องคอนโดมุกรินบอกว่าร้านเหล้าปิดแล้ว ตนไม่รู้จะไปไหนแต่ยังอยากดื่มต่อ จะรังเกียจไหมถ้าจะขอเข้าไปในห้อง มุกรินยิ้มหวาน บอกเขาให้ลองทายดูว่าตนจะรังเกียจไหม?

ooooooo

คุณหญิงแขอุไรชมลมเรื่องคลิปว่าแก้ปัญหาได้ดีมาก เมื่อลมจะออกข้างนอกคุณหญิงถามว่าจะไปไหน เขาบอกว่าจะไปซื้อแหวนแต่งงาน คุณหญิงชมว่าสุดยอด มันต้องอย่างนี้สิ บอกว่าดีใจที่เข้าใจแม่เสียทีว่าแม่อยากให้ทำอะไร

“ผมเข้าใจ แล้วผมก็จะทำตามที่แม่ต้องการทุกอย่าง ทำให้งานแต่งงานมันเกิดขึ้น แล้วก็ผ่านไปไวๆ หลังจากนั้นผมก็จะไปเสียที” คุณหญิงชะงักถามว่าจะ ไปไหน “ไปในที่ที่แม่ตามไปบังคับผมไม่ได้ไง” พูดแล้วเดินออกไปเลย

“เออ ได้! แต่แกต้องจัดการให้เงินแสนล้านนั่นเป็นของเราก่อน แล้วหลังจากนั้นแกอยากไปไหนก็ไปเลย ไป!!”

วันนี้ รปภ.ที่เป็นสายของสวัสดิ์เอาภาพจากกล้องวงจรปิดที่สวัสดิ์สั่งให้เอาไปติดที่ห้องชั้นฉัตร เป็นรูปที่ชั้นฉัตรเอาซองเอกสารไปใส่ในตู้เซฟ สวัสดิ์เชื่อว่าเป็นพินัยกรรมแน่ๆ รปภ.ตัวแสบยังใช้เทคนิคพิเศษจนเห็นรหัสที่ชั้นฉัตรกดเปิดตู้เซฟ

ทั้งสองวางแผนที่จะไปเอาซองพินัยกรรมนั้น จากนั้นจู่ๆก็มีสัญญาณไฟไหม้ลั่นขึ้นในตึก พนักงานแตกตื่นหนีไฟกันอลหม่าน สวัสดิ์ฉวยโอกาสนั้นวิ่งสวนเข้าไปในห้องทำงานของชั้นฉัตรที่ตกใจหนีไฟออกจากห้องไป

สวัสดิ์เปิดตู้เซฟเอาซองพินัยกรรมออกมาถ่ายรูปแล้วเก็บเข้าที่เดิม

ชั้นฉัตรหนีไฟลงไปถึงชั้นล่างแล้วนึกได้วิ่งขึ้นทางบันไดหนีไฟกลับไปที่ห้อง พนักงานถามว่าจะไปไหน เขาบอกว่าลืมเอกสารสำคัญต้องไปเอา ใจก็คิดถึงแต่พินัยกรรม...พินัยกรรม พอวิ่งมาถึงห้องเปิดตู้เซฟเห็นซองพินัยกรรมยังอยู่ เขาถอนใจโล่งอก หยิบซองพินัยกรรมวิ่งออกจากห้องไป

สวัสดิ์มาอยู่ที่ห้อง รปภ.แล้ว พอเขาพยักหน้า รปภ.คนนั้นก็กดปุ่มปิดสัญญาณไฟไหม้ทันที ทุกอย่างเข้าสู่ภาวะปกติ

“พี่แขครับ ผมเห็นพินัยกรรมของคุณจรัลแล้ว!” สวัสดิ์โทร.บอกคุณหญิงแขอุไรอย่างตื่นเต้น

ooooooo

วันเดียวกันนี้ วีว่าที่เผลอหลับไปที่โซฟาก็ฝันว่าได้เจอคุณลึกลับขณะตนอยู่ในชุดเจ้าสาวในโบสถ์ เธออวดคุณลึกลับอย่างตื่นเต้นว่าตนกำลังจะได้เป็นเจ้าสาวแล้ว คุณลึกลับแสดงความดีใจและเสียใจด้วย วีว่างง ถามว่าคุณลึกลับพูดอะไร

คุณลึกลับชี้แจงว่า ดีใจที่วีว่าจะได้เป็นเจ้าสาวสมกับความฝันของตัวเอง แต่เสียใจที่ต่อจากนี้วีว่าจะไม่เป็นโสดอีกแล้ว เห็นวีว่ายังงง คุณลึกลับอธิบายว่า

“เดี๋ยวนี้ หนุ่มสาวเขาหวงความโสดกันจะตาย วีว่าไม่หวงบ้างหรือ การงานก็กำลังไปได้ด้วยดีนะ ไหนจะพินัยกรรมอีกล่ะ ถ้าคุณปู่ของวีว่ายกมรดกและกิจการของไทยธนกิจให้ดูแลจริงๆว่าจะมีเวลาดูแลหรือ...หรือวีว่าจะทิ้งมันทั้งหมดไปเพียงเพื่อได้เป็นเจ้าสาวอย่างเดียว

วีว่านิ่งคิด แล้วชี้แจงแก่คุณลึกลับด้วยเหตุผลของตัวเองว่า

“แต่การได้เป็นเจ้าสาวสักครั้งในชีวิต ก็เป็นความฝันของผู้หญิงเกือบทุกคนบนโลกไม่ใช่หรือคะ? วีว่ามั่นใจค่ะว่าถึงวีว่าจะแต่งงานไป แต่วีว่าก็ยังทำงานได้ ส่วนมรดกหรือกิจการของไทยธนกิจ วีว่าไม่เคยสนใจเลย วีว่ามีชีวิตสุขสบายพอแล้ว มีร้าน มีงานที่รักทำ นั่นก็คือความสุขของวีว่าแล้ว ให้อาปูรณ์ดูแลอย่างเดิมจะดีกว่าเสียอีก”

“แต่อารับไว้ไม่ได้” เสียงปูรณ์แทรกเข้ามา วีว่าเขม้นมอง ปรากฏว่าตรงที่คุณลึกลับยืนอยู่นั้นกลายเป็นปูรณ์มายืนแทน! ปูรณ์บอกวีว่าว่า “เมื่อวันที่พินัยกรรมเปิดออก วันที่ทุกอย่างเป็นของวีว่าอย่างสมบูรณ์ อาจะไม่อยู่ให้วีว่าต้องทนลำบากใจเห็นหน้าอาอีกต่อไป” พูดแล้วก็หันหลังเดินออกจากโบสถ์ วีว่าตกใจวิ่งตามไป

“เดี๋ยวค่ะอาปูรณ์ วีว่าไม่ได้ตั้งใจไล่อาปูรณ์ วีว่าแค่อยากประชดอาปูรณ์ อยากให้อาปูรณ์เจ็บใจเล่นเท่านั้น อาปูรณ์คะ อย่าเพิ่งไป! อย่าเพิ่งไป!!”

ทันใดนั้นแสงสว่างจ้าขึ้น วีว่าตกใจตื่น พบว่าตัวเองนอนหลับอยู่บนโซฟาในห้องทำงานตัวเอง

อีโนมองวีว่างงๆ ที่ได้ยินเธอตะโกนว่า “อย่าเพิ่งไป!!” อีโนตีแขนวีว่าถามว่าเป็นอะไร วีว่าบอกอีโนว่าตนฝันถึงคุณลึกลับอีกแล้ว อีโนวี้ดว้ายว่าจะแต่งงานกับลมอยู่แล้วยังฝันถึงคุณลึกลับอีก จ้องหน้าถามอย่างจับผิดว่า

“อย่าบอกนะว่าเธอหลงรักคุณลึกลับเข้าให้จริงๆ จนเก็บเอาไปฝัน”

วีว่าไม่กล้าบอกว่าที่ตนตะโกนว่า “อย่าเพิ่งไป” นั้น ตนตะโกนบอกปูรณ์ ลุกเดินหนีอีโนไปดื้อๆ อีโนไม่ยอมปล่อยตามจิกถามว่าหรือว่าเธอตะโกนบอกอาปูรณ์ วีว่าตกใจถามว่าเธอรู้ได้ยังไง อีโนตาโตยิ่งกว่าเก่าเมื่อรู้ความจริง อุทานว่านี่เธอฝันถึงอาปูรณ์จริงๆ หรือเนี่ย!? เล่าถึงตอนเรียนวิชาจิตวิทยาเบื้องต้นอย่างจำได้ขึ้นใจว่า

“คนเรามันจะมีจิตสำนึกยามที่รู้สึกตัว แต่พอหลับหรือไม่มีสติ จิตไร้สำนึกก็จะทำงานแทน แล้วไอ้จิตไร้สำนึกนี่แหละที่เป็นความรู้สึก ความต้องการที่แท้จริงที่คนเราเก็บกดหรือปิดกั้นมันเอาไว้ตามที่มีสติ...หรือว่า...แกชอบอาปูรณ์??”

“แกว่าไงนะ!!” วีว่าชะงักอึ้ง

ooooooo

สวัสดิ์โทร.บอกคุณหญิงแขอุไรว่าตนได้พินัย-กรรมของคุณจรัลแล้ว คุณหญิงบอกเสียงสั่นด้วยความดีใจว่าให้ส่งรูปมา

สวัสดิ์มองหน้า รปภ.ที่ยืนหน้าบานอยู่ รปภ.รู้งานรีบออกจากห้องไป

สวัสดิ์ส่งไลน์ไปให้พี่สาวทันที

เวลาเดียวกัน ชั้นฉัตรโทร.หาปูรณ์ที่กำลังจะเข้าห้องน้ำ หยอกเย้ากันอย่างอารมณ์ดีประสาเพื่อนแล้วจึงเล่าว่า ที่ไทยธนกิจมีสัญญาณไฟไหม้ พนักงานโกลาหลกันใหญ่ แต่สุดท้าย รปภ.บอกว่าสัญญาณเตือนไฟไหม้ผิดพลาดและแก้ไขเรียบร้อยแล้ว

ปูรณ์ถามว่าพนักงานเป็นอะไรหรือเปล่า ชั้นฉัตรบอกว่าไม่มีใครเป็นอะไร แต่ตนเป็นตะคริวเพราะวิ่งลงบันไดหนีไฟไปสิบชั้นแล้ววิ่งขึ้นไปอีก ปูรณ์ถามว่าวิ่งขึ้นไปทำไม

“ก็ไปเอาพินัยกรรมของคุณจรัลออกมาก่อนน่ะสิ ฉันกลัวว่าไฟไหม้จริงแล้วพินัยกรรมจะเป็นอะไรไป แต่พินัยกรรมปลอดภัย สบายใจหายห่วง ขืนฉันปล่อยให้เป็นอะไรไปทั้งๆที่จะเปิดดูกันวันมะรืนนี้แล้ว พ่อฉันคงบั่นคอขาดสะพายแล่งแน่ๆ”

ชั้นฉัตรตั้งข้อสังเกตว่า เรื่องสัญญาณไฟไหม้มันดูแปลกๆ ที่จู่ๆก็ดังขึ้นมา ปูรณ์ตัดบทว่าช่างมันเถอะเดี๋ยวค่อยคุยกันที่แบงก์ ชั้นฉัตรถามว่าแล้วตกลงเขาอยู่ที่ไหน ทำไมป่านนี้ยังไม่มา ปกติไม่เคยมาสาย แต่ปูรณ์ตัดสายไปแล้ว

ปูรณ์เข้าห้องน้ำไปแล้ว แต่ที่เตียงนอน มุกรินในชุดเซ็กซี่ยังนอนอยู่เหมือนหลับ แต่พอปูรณ์เข้าห้องน้ำ เธอลืมตาขึ้นอย่างตื่นตัวเต็มที่ เพราะแอบฟังการสนทนาระหว่างปูรณ์กับชั้นฉัตรมาแต่ต้นแล้ว!

ฝ่ายคุณหญิงแขอุไรอ่านพินัยกรรมจากไอแพดตาโต

“ทรัพย์สินและกิจการทั้งหมดของข้าพเจ้าขอมอบให้กับ น.ส.วรรณวิวาห์ วรรณดำรง แต่เพียงผู้เดียว”

อ่านแล้วรีบโทร.ชมสวัสดิ์ว่าทำได้ดีมาก แล้วจะแบ่งเงินและทองที่จะได้แน่นอน สวัสดิ์ติงว่าสิ่งที่ตนอยากได้พี่ก็รู้ว่าคืออะไร คุณหญิงพูดทันทีว่า “เก้าอี้รองประธานไทยธนกิจจะตกเป็นของแกสวัสดิ์”

ทั้งคุณหญิงแขอุไรและสวัสดิ์ต่างแววตาเป็นประกายวาวด้วยความโลภ

ooooooo

พี่บีไปทำเล็บเตรียมมาอัดเทปสัมภาษณ์วันนี้ตามนัด แต่สถานการณ์กลับพลิกเมื่อคลิปตัดต่อว่อนไปหมด พี่บีพึมพำกับตัวเองอย่างสับสนว่าแล้วอัดเทปสัมภาษณ์วันนี้จะทำยังไงดีล่ะ?

เวลาเดียวกัน มุกรินเดินลงมาส่งปูรณ์ที่ลานจอดรถ เธอจูบเขาแทนคำขอบคุณสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

วีว่าที่กำลังเอาชุดมาให้ลูกค้าที่คอนโดเห็นเข้าเต็มตา เธอกลับถึงวรรณวิวาห์เวดดิ้งอย่างอารมณ์เสียเจออีโนกำลังคุยกับแขกที่จะมาตัดชุดวิวาห์แต่ต้องการคุยกับวีว่าโดยตรง วีว่าคุยกับลูกค้าอย่างไม่มีสมาธิ พอว่าที่เจ้าสาวกับเจ้าบ่าวเลือกชุดไม่ตรงกัน เธอหาทางออกให้ทั้งว่าที่คู่บ่าวสาวและอารมณ์ที่คุกรุ่นของตนว่า

“คือวีว่าจะบอกว่า ชอบไม่ชอบตัวไหนไม่ต้องตัดสินใจค่ะ งานแต่งงานเป็นงานสำคัญ และชุดเจ้าสาวก็ถือเป็นราชินีของงาน ใช้เวลาเลือกนานๆ ดีที่สุดค่ะ วีว่าขอตัวแป๊บนะคะคุณแพร” แล้ววีว่าก็ลุกจ้ำอ้าวหายไปด้านในเพื่อเข้าห้องทำงานทันที

ฝ่ายพี่บีไปถึงห้องแต่งตัวในสตูดิโอถ่ายรายการอย่างพร้อมที่จะถ่ายรายการ แต่โปรดิวเซอร์บอกว่ายังถ่ายไม่ได้เพราะมุกรินยังไม่มา พี่บีโทร.ตามทันที

มุกรินยังนอนที่โซฟาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ปล่อยให้มือถือเรียกแล้วหยุด เรียกแล้วหยุด แต่ไม่รับสาย เรียกอยู่อย่างนั้นถึง 16 ครั้ง

อีโนที่เห็นวีว่าอารมณ์ไม่ดีมาตั้งแต่เข้าร้านแล้ว ยิ่งแน่ใจว่าวันนี้ไม่ปกติแน่ ตามขึ้นไปคุยกับวีว่าที่ห้องทำงาน บอกว่า

“รู้จักกันมาตั้งแต่ ม.ปลาย มีไม่กี่เรื่องหรอกที่ทำให้วรรณวิวาห์ วรรณดำรงเป็นแบบนี้ ถ้าหล่อนบอกได้ก็บอกเพื่อนคนนี้ แต่ถ้าอยากเก็บไว้ไม่บอกใคร ฉันก็จะออกไป”

ในที่สุด วีว่ายอมรับว่าสมองตนตอนนี้คิดแต่คำพูดของอีโนที่ว่า “หรือว่าแกชอบอาปูรณ์” แล้วเล่าเหตุที่ทำให้ตนอารมณ์เสียให้อีโนฟัง บ่นว่าตอนนี้เสียงที่อีโนพูดใส่หูกับภาพที่เห็นมันวนอยู่ในหัว ตนพยายามสลัดยังไงก็ไม่ออกสักที บอกว่า “ฉันรำคาญ!”

“หล่อนรำคาญหรือหล่อนทำใจยอมรับไม่ได้” อีโนดักคอ วีว่าย้อนถามว่ารับไม่ได้ว่า? “ว่าหล่อนชอบอาปูรณ์เข้าแล้วจริงๆ”

วีว่าชะงักเหมือนถูกแทงใจดำ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"
21 ม.ค. 2563
08:20 น.