ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'



ปูรณ์กลั้นน้ำตาไม่อยู่ เขารีบเช็ดน้ำตาขอโทษคุณจรัลที่ผิดสัญญา ปูรณ์คิดว่าไม่มีใครเห็น แต่วีว่าเห็น พอปูรณ์รู้ตัว วีว่าอ้างว่าเห็นไฟที่ห้องคุณปู่เปิดเลยเดินลงมาดู ก่อนออกไปเธอพูดให้เขารู้ว่า

“ห้องคุณปู่จรัลนี่น่าจะมีกระจกติดฟิล์มนะ จะได้ไม่มีใครเห็นน้ำตาของอาปูรณ์ เข้าใจตรงพอยต์แล้วนะคะ”

พูดแล้วเดินออกไป ปล่อยให้ปูรณ์อึ้งอยู่ตรงนั้น...

งานศพของคุณจรัลจัดขึ้นที่บ้านหลังใหญ่ใจกลางอาณาจักรวรรณดำรง รถของแขกทยอยเข้ามามากมาย อีโนกับพี่หมีช่วยกันต้อนรับแขก ใจเด็ดกับวารุณีช่วยกันดูแลญาติและต้อนรับแขกผู้ใหญ่ วีว่ากับเจ้าขาดูแลบริเวณที่จัดเป็นที่เคารพศพ

คุณย่าพริ้มเพรานั่งอยู่ที่เก้าอี้ประธาน เหลือบมองปูรณ์ที่พาแขกคนหนึ่งเข้ามาสวัสดีแนะนำว่าท่านคือ

น้องสาวของคุณพ่อ แขกคนนั้นรีบยกมือไหว้พูดออกตัวว่าไม่เคยทราบว่าท่านมีน้องสาว และแสดงความเสียใจด้วย คุณย่าหน้าเชิด รับไหว้อย่างขอไปที พอลูกค้าคนนั้นเดินไป ปูรณ์พูดเชิงขอโทษคุณย่าว่า

“ลูกค้ารายใหม่ของธนาคาร เขาไม่ค่อยรู้เรื่องครอบครัวของเรา ต้องขอโทษคุณอาด้วยครับ”

“ครอบครัวของเรางั้นเหรอ? ช่างพูดได้เต็มปากเต็มคำ ดีจังนะ” คุณย่าหัวเราะหึๆในลำคอ ชงโชคเดินมา เขาเงี่ยหูฟัง ได้ยินปูรณ์เอ่ยขอโทษ ในขณะที่คุณย่าพริ้มเพรายังจิกกัดปูรณ์อย่างไม่ปรานี “ที่ผ่านมาฉันไม่ค่อยได้ตักเตือนแก เพราะเกรงใจคุณพี่จรัล แต่ต่อไปนี้ฉันคงไม่ต้องเกรงใจอีก คุณพี่ตามใจแกมามากเกินไป จนแกลืมเจียมตัวไปแล้ว”

“ผมไม่เคยลืมที่จะเจียมตัวหรอกครับคุณอา ผมเตือนตัวเองเสมอว่าเป็นแค่คนที่คุณพ่อจรัลเก็บมาเลี้ยงเท่านั้น ไม่ได้เป็นอะไรมากกว่านี้” คุณย่าจิกว่าขอให้มันจริงเถอะ ปูรณ์ได้แต่ก้มหน้าข่มความรู้สึก

ชงโชคสะกิดชั้นฉัตรอย่างรู้กันโดยอัตโนมัติ ชั้นฉัตรเข้าไปบอกปูรณ์ว่าคุณไพโรจน์จากตลาดหุ้นตามหาเขาอยู่ ปูรณ์จึงขอตัวคุณย่าไป

ที่แท้ชงโชคกับชั้นฉัตรช่วยกันปูรณ์ออกจากคุณย่าที่กำลังจิกกัดเขาอย่างไม่ปรานี ชั้นฉัตรบอกว่าตนทนเห็นรองประธานแบงก์ยืนกุมเป้าคอตกโดนด่าไม่ได้ ปูรณ์บอกว่า

“อยู่ข้างนอก ฉันเป็นรองประธานแบงก์ แต่อยู่ในบ้านวรรณดำรง ฉันเป็นได้แค่เด็กที่ถูกเก็บมาเท่านั้นแหละ”

“ไอ้บ้าเอ๊ย...ค่าของแกมันไม่ได้อยู่ที่ตำแหน่งอะไรแต่มันอยู่ที่นี่” ชั้นฉัตรเอามือตบหน้าอกตรงหัวใจปูรณ์ “ฉันเชื่อว่าสักวัน คุณย่าพริ้มเพราจอมดุ ต้องเห็นอย่างที่คนอื่นเขาเห็นกันมาตั้งนานแล้ว”

ปูรณ์ได้แต่ยิ้มเศร้าๆกับการให้กำลังใจของชั้นฉัตร

ooooooo

มุกรินมากับพี่บี พี่บีเอาน้ำตาเทียมให้ บอกมุกริน ว่าซีนนี้เป็นซีนดราม่าเรียกน้ำตาคนดู มุกรินติงว่าคนฉลาดอย่างปูรณ์เขาคงเชื่อหรอก

เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปในงาน ตกเป็นเป้าสายตาของแขกในงาน มุกรินก็ตีหน้าเศร้าเข้าโหมดดราม่าทันที

อีกมุมหนึ่ง คุณหญิงแขอุไรเพิ่งมาถึง พอลงจากรถก็เร่งลมที่อ้อยอิ่งอยู่ให้เร็วหน่อย แต่พอลมลงจากรถก็เดินตัวปลิวไปหาวีว่าจับมือเธอแสดงความเสียใจด้วย คุณหญิงแขอุไรก็เข้าไปไหว้คุณย่าพริ้มเพราแสดงความเสียใจด้วย เมื่อลมไปสวัสดีคุณย่า ก็ถูกเรียกให้นั่งข้างๆ แล้วเรียกวีว่ามานั่งด้วยเพราะพระจะสวดแล้ว เลยกลายเป็นลมกับวีว่านั่งคู่กันข้างคุณย่าพริ้มเพรา จนแขกท่านหนึ่งชมว่าคู่นี้น่ารักจังเลย

ครู่หนึ่งคุณหญิงเหลือบเห็นมุกรินเดินควงแขนปูรณ์เข้ามา พอคุณย่าพริ้มเพราหันไปเห็นก็ชักสีหน้าไม่พอใจ

แม้ว่ามุกรินจะควงปูรณ์และลมจะควงวีว่า แต่ทั้งลมและมุกรินก็แอบส่งสายตาและไลน์นัดพบกันคืนนี้

แขกที่มาในงานนับพันทำให้เด็กเสิร์ฟน้ำไม่ทัน ปูรณ์จึงไปช่วยเสิร์ฟ พี่หมีบอกว่าเดี๋ยวไปเรียกอีโนมาช่วย เขาเป็นถึงรองประธานธนาคารมาเสิร์ฟน้ำดูแปลกๆ

“เชื่อผมเถอะครับ รองประธานธนาคารก็แค่คนธรรมดา เสิร์ฟน้ำได้ครับไม่แปลก” ปูรณ์ยิ้มจริงใจ แล้วเอาแก้วน้ำใส่ถาดอย่างกระฉับกระเฉง ทันใดนั้นวีว่าก็ก้าวเข้ามายืนข้างๆ หยิบแก้วน้ำใส่ถาดเงียบๆ พอปูรณ์หันมองเธอก็พูดหาเรื่องว่า มองอะไรไม่เคยเห็นคนเอาน้ำไปเสิร์ฟแขกรึไง

“ตรงนี้อาทำได้ วีว่าไปฟังพระสวดกับคุณย่าพริ้มเพราเถอะ” น้ำเสียงเขาอ่อนโยนแม้จะโดนหาเรื่อง แต่วีว่าก็ยังประชดว่าให้เขาไปดูแขกพิเศษดาราอย่างมุกรินเถิด ปูรณ์เลยเหน็บคืนบ้างว่า เธอก็ควรไปดูแลว่าที่เจ้าบ่าว เพราะว่าที่เจ้าบ่าวมีแค่คนเดียวจริงไหม

ทั้งสองโต้เถียงกันเบาๆ แต่คนภายนอกที่มองกลับเห็นเป็นการคุยกันกะหนุงกะหนิงจนอีโนบอกว่าเหมือนเป็นแฟนกันเลย

แต่เมื่อทั้งสองไปเสิร์ฟน้ำแล้วเดินสวนกันมาจ๊ะเอ๋หลีกกันไปมาหลายครั้งจนสุดท้ายวีว่าหันหลังกลับ ส่วนปูรณ์ถอยหนี เหตุการณ์นี้อยู่ในสายตาของคุณย่าพริ้มเพรา คุณย่าไม่พอใจสั่งใจเด็ดให้เตือนปูรณ์ ใจเด็ดติงว่าคนอยู่บ้านเดียวกันเป็นอาหลานกันมันก็ต้องเจอกันบ้าง

“แต่อีกไม่นาน ฉันจะตะเพิดไอ้อาปลอมๆออกไปจากรั้วบ้านวรรณดำรง” ใจเด็ดถามว่าทำไมหรือ “เธอควรถามตัวเองมากกว่านะตาเด็ด เธอยืนยันกับคุณพี่จรัลเองว่าไม่อยากได้ไม่อยากต้องดูแลมรดก ในเมื่อลูกชายคนโตไม่รับ คุณพี่จรัลก็ต้องยกมรดกให้หลานสาวเป็นผู้ดูแลแทนแน่ๆ”

วารุณีติงว่าพินัยกรรมยังไม่ได้เปิด ก็ถูกคุณย่าพริ้มเพรากระชากเสียงถามว่า เธอคิดว่าพี่จรัลจะยกให้เจ้าขาดูแลรึไง!

“เจ้าขาน่ารักแต่ไม่มีความเป็นผู้นำเท่าวีว่าแน่ๆ เชื่อฉันเถอะว่าในพินัยกรรมจะระบุชื่อวรรณวิวาห์เป็นผู้ดูแลมรดก วีว่าจะกลายเป็นมหาเศรษฐีแสนล้านที่มีคนเลวๆหวังจะมากอบโกยแน่นอน และไอ้คนนั้นก็อยู่ไม่ไกลจากเรา พวกเธอคงรู้ว่าฉันหมายถึงใคร”

เมื่อใจเด็ดจะท้วงติง ก็ถูกคุณย่าพริ้มเพราเอ็ด “ฉันยังพูดไม่จบ! ฉันไม่ต้องการให้คนอย่างมันมากอบโกยสิ่งที่ไม่ควรเป็นของมัน จะให้ฉันพูดอีกกี่ครั้ง ฉันก็จะพูดแบบนี้ ฉันไม่จำเป็นต้องฟังคำพูดของใครอีก!”

ใจเด็ดกับวารุณีอึ้งและต้องเงียบไปตามเคย

ooooooo

วีว่าฝันอีกแล้ว เห็นคุณลึกลับยืนยิ้มอยู่ คุณลึกลับจับมือวีว่าส่งให้ลม แล้วก็ส่งต่อไปให้อีกคน วีว่ามองเต็มตาจึงรู้ว่าคือปูรณ์นั่นเอง!

พอสะดุ้งตื่น วีว่าบ่นตัวเองว่า “ฝันอีกแล้ว!!” สะบัดหน้าไปมาปลุกตัวเอง “ตื่นๆๆ นี่เราฝันบ้าอะไรกันนะ คุณลึกลับนะคุณลึกลับ เล่นอะไรแปลกๆ เจอกันในฝันครั้งหน้าต้องถามให้รู้เรื่องว่าเป็นใครกันแน่!!”

ที่คอนโดของมุกริน ขณะเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมา ได้ยินเสียงออดประตูเธอรีบไปเปิดประตูชูนาฬิกาผู้ชายที่เกี่ยวอยู่ปลายนิ้วถามว่า “ลืมนี่ใช่ไหม”

ปรากฏว่าเป็นพี่บี ถูกพี่บีจับผิดทันทีถามว่าของใคร มุกรินที่มีประสบการณ์ช่ำชองพูดทีเล่นทีจริงว่าของใครก็ได้ไม่มีป้ายชื่อติดไว้ พี่บีที่รู้ทันกันสวนทันควันว่าเหมือนตัวเธอที่ไม่มีป้ายชื่อติดไว้ถึงได้พาผู้ชายมาได้ไม่ซ้ำหน้า ทั้งสองเชือดเฉือนกันอย่างเผ็ดร้อนแบบไก่เห็นตีนงูงูเห็นนมไก่

“โอเคๆ ช่างมัน แต่ตอนนี้ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่า ตอนนี้เธอต้องมุ่งมั่นกับคุณปูรณ์เท่านั้น” พี่บีตัดบท

มุกรินถามว่าปูรณ์ไยดีกับตนเสียที่ไหนจนตนไม่รู้จะใช้ไม้ไหนแล้ว พี่บียุว่ามารยาร้อยเล่มเกวียนงัดมาใช้ให้หมด ถ้าได้ปูรณ์เมื่อไรสบายไปทั้งชาติ หรือถ้าได้แค่ปีสองปีก็กอบโกยเสียให้เต็มที่

“ที่พูดเนี่ยเพราะหวังได้ส่วนแบ่ง 30 เปอร์เซ็นต์ด้วยใช่ไหม”

“แน่น้อน!!” พี่บีเสียงสูงเพราะยังมีกระเป๋าแบรนด์เนมอีกหลายใบที่หมายตาไว้ มุกรินเล่าว่าเมื่อคืนได้ยินเขาคุยกันว่าหลังงานศพจะเปิดพินัยกรรมกันปูรณ์อาจไม่ได้อะไรเลยก็ได้ “ก็รอให้พินัยกรรมเปิดก่อน ถ้าคุณปูรณ์กลายเป็นยาจกวณิพกพเนจรเธอค่อยชิ่งก็ยังทัน มุกรินบอกว่าตนไม่รอจนถึงวันนั้นหรอกเพราะมีสำรองเผื่อไว้แล้ว พี่บีดี๊ด๊าถามว่าใครทำไมตนไม่รู้ รบเร้าถามว่าใคร...ใคร...ใคร...แต่มุกรินอุบไว้ไม่ยอมบอก

ooooooo

ในที่สุดเมธีก็ถูกตำรวจรวบตัว เมื่อไปเจอกับวีว่าที่โรงพัก วีว่าเรียกร้องค่าเสียหายสิบล้าน เมธียิ้มเยาะว่าตลกร้าย เล่นแง่ว่ามีหลักฐานตรงไหนมากล่าวหาว่าตนจ้างคนไปพังร้านเธอ

ชั้นฉัตรโต้ว่าทำหรือไม่ทำเขารู้แก่ใจดี เมธีหัวหมอบอกว่างั้นไปพูดกันที่ศาลก็แล้วกัน แล้วแว้งกัดวีว่าที่ไปพังร้านตนว่า ตนก็จะฟ้องเหมือนกัน วีว่าไม่ยี่หระตีราคาข้าวของในร้านทั้งเสื้อผ้าราคาถูกที่ไปก๊อปเขามาทั้งเครื่องใช้ ทั้งการละเมิดลิขสิทธิ์ และทำลายชื่อเสียงของวรรณวิวาห์ตนจะรีดเอาทุกบาททุกสตางค์แล้วเอาเงินไปทำบุญกรวดน้ำสัมภเวสีให้เขา

“ผมขอพบทนายของผมก่อน!!” เมธีอ้างเพื่อรอดพ้นจากสถานการณ์เฉพาะหน้าไปก่อน

เมื่อเมธีไปแล้ว วีว่าจึงรู้จากชั้นฉัตรว่า ปูรณ์เป็นคนสั่งให้เขามาช่วยตน แต่ด้วยอคติทำให้เธอก็ยังปฏิเสธปูรณ์ บอกชั้นฉัตรว่าให้ไปบอกอาปูรณ์ด้วยว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องของวรรณวิวาห์เวดดิ้งไม่จำเป็นต้องมาก้าวก่าย ขอให้เข้าใจตรงพ้อยต์ด้วย แต่แล้วก็เปลี่ยนใจบอกว่าเอาไว้ตนจะพูดกับอาปูรณ์เองดีกว่า ชั้นฉัตรเกาหัวแกรกบ่นอุบอิบ “นี่กูทำเพื่อนซวยไหมเนี่ย?”

เวลาเดียวกันคุณย่าพริ้มเพราก็เรียกใจเด็ดกับวารุณีไปคุยเรื่องงานแต่งงานของวีว่ากับลม ใจเด็ดกับวารุณีติงว่ามันไม่เร็วไปหรือ งานมงคลต่อจากงานศพเลย ดูมันกระไรอยู่กระมัง รอให้ครบร้อยวันก่อนไม่ดีหรือ?

“ฉันเรียกเธอสองคนมาแจ้งให้ทราบ ไม่ได้ขอความเห็น!” คุณย่าดุ สองสามีภรรยาชะงักไปทันที “เพราะยังไงแวดวงญาติและเพื่อนๆก็รู้กันมาตั้งนานว่าคู่นี้จะดองกัน เลื่อนงานขึ้นมาจัดเร็วขึ้นหน่อยจะเป็นอะไรไป แขอุไรเองก็เป็นหุ้นส่วนสำคัญมาตั้งนาน หลังจากนั้นตาลมก็จะได้มาช่วยวีว่าดูแลไทยธนกิจของเราแทนที่คนบางคนที่ไม่สมควรตั้งแต่แรก”

ปูรณ์เข้ามาพอดีเขาชะงักนิดหนึ่งแล้วเดินเลี่ยงไปนั่งข้างใจเด็ดอย่างสำรวม คุณย่าหันไปพูดกับปูรณ์เสียงกระด้างขึ้น

“ที่ฉันเรียกนายมา ก็เพื่อจะบอกว่า เสร็จงานศพคุณพี่จรัลเมื่อไหร่ ฉันจะเตรียมจัดงานแต่งงานของวีว่ากับลมทันที แล้วอีกอย่าง เหตุผลที่ฉันอยากให้หลานสาวฉันแต่งงานกับคนที่เหมาะสมก็เพราะฉันกลัวว่าจะมีตัวเหลือบไรที่ไหนหวังมาเกาะแกะดูดเลือดหลานสาวฉัน ซึ่งฉันยอมไม่ได้!”

แล้วคุณย่าพริ้มเพราก็สั่งให้ปูรณ์เป็นคนจัดงานแต่งนี้ให้ดีที่สุด ใช้เงินเท่าไรก็ใช้ไป ห้ามผิดพลาดบกพร่องแม้แต่นิดเดียว วารุณีถามว่าแล้วร้านของวีว่าจะทำอย่างไรเพราะวีว่ารักงานนี้มาก บางทีวีว่าอาจจะยังไม่พร้อมที่จะแต่ง...

“ไม่พร้อมก็ต้องพร้อม ในเมื่อใจเด็ดไม่คิดจะรับไว้มันก็ต้องส่งต่อไปที่วีว่า ใครๆก็รู้ว่าวีว่าเป็นหลานสาวคนโตที่คุณพี่จรัลรักมากที่สุดของวรรณดำรง ถึงเวลาที่วีว่าจะเลิกเล่นงานแต่งงาน แล้วมาดูแลกิจการจริงๆ ของครอบครัวเสียที”

วารุณีจำต้องรับคำ คุณย่าสั่งว่า วรรณวิวาห์เวดดิ้งของวีว่าก็ให้เจ้าขาดูแลต่อ ถึงเจ้าขาจะไม่เก่งเท่าวีว่าแต่ก็ไม่เหลวไหลอะไร แล้วรวบรัดตัดบทว่า

“ตกลงตามนี้” แล้วลุกจะไป ใจเด็ดจะเข้าประคองก็ถูกปฏิเสธ ปรายตาพูดเหน็บปูรณ์ว่า ตนยังแข็งแรงไม่ยอมตายง่ายๆ ต้องดูแลวรรณดำรง ไม่ให้คนนอกคอกที่ไหนมาจ้องทำลายมัน

ooooooo

เมธีไปขลุกอยู่ที่ร้านเหล้าของวิคตามเคย พอรู้ว่าเมธีกำลังตกที่นั่งลำบากเรื่องถูกวีว่าเรียกค่าเสียหายสิบล้านบาท วิคเตือนเมธีให้สั่งลูกน้องให้ซ่อนตัวดีๆ ถ้าตำรวจตามเจอทั้งเขาและตนซวยแน่

วิคเสนอหลายวิธีในการกำจัดวีว่าให้เขาเลือกอย่างที่สะใจที่สุด แต่ก่อนเลือกให้บอกตนก่อนว่าจะทำหรือไม่ทำ เมธีคิดอึดใจเดียวก็บอกว่าทำไปเลย ให้มันตายตามปู่มันไปเสีย ถามว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ วิคเขียนใส่กระดาษให้ดู เมธีถามว่าไม่มากไปหน่อยหรือ

“จัดการคนมีชื่อเสียงมันก็ต้องใช้งานคนที่มีฝีมือ ทุกอย่างมีราคาของมัน จ่ายก่อนครึ่งหนึ่ง ที่เหลือไว้ว่ากันตอนจบ”

“ได้! หวังว่าคนของแกจะมีฝีมือทำได้ตอนจบออกมาสวยๆสมใจฉัน แต่ถ้าเรื่องมันแดงขึ้นมาแกกับฉันก็จบเห่กันทั้งคู่!” พูดแล้วเมธีเดินออกไป

วิคมองตามยิ้มหยันลุกไปที่หลังบาร์หยิบเครื่องอัดเสียงแบบดิจิตอลออกมา มันบันทึกเสียงการสนทนาและต่อรองกันทั้งหมดไว้แล้ว!

ooooooo

หลังงานศพคุณจรัล คุณหญิงแขอุไรและคุณย่าพริ้มเพราเรียกชงโชคไปถามทันทีว่าหาได้หรือยัง ใจเด็ดที่นั่งอยู่ด้วยถามชงโชคว่าคุณย่าให้ไปหาอะไร

ชงโชคบอกว่าหาฤกษ์แต่งให้วีว่า เพราะตนคุยโม้ให้คุณย่าฟังไว้เยอะว่ารู้จักท่านเจ้าคุณวัดนั้นวัดนี้ แต่ละรูประดับเกจิ ดูดวงใบ้หวยแม่นก็มี...แล้วบอกคุณย่าว่าตนไปให้ท่านเจ้าคุณดู ท่านดูแป๊บเดียว บอกเลย...คุณหญิงแขอุไรพูดแทรกทันทีว่า “เหมาะสมกันมาก” ชงโชคพูดต่อทันทีเช่นกันว่า “ปีนี้ยังแต่งไม่ได้!” ทุกคนชะงักอึ้ง คุณย่าถามว่าทำไมล่ะ?!

ชงโชคสาธยายยาวเหยียดแล้วสรุปสั้นๆว่า “ถ้าแต่งกันปีนี้...หายนะ!” วารุณีถามว่าปีนี้แต่งไม่ดีแล้วปีไหนถึงจะดี

“ท่านเจ้าคุณบอกว่าอีกสัก 10 ปีค่อยแต่งคงจะดี ถ้า 20 ปีก็จะเลิศมาก ถ้ารอสัก 30 ปี...”

คุณหญิงทนฟังไม่ไหวถามว่านานขนาดนั้นตน ไม่ตายไปก่อนแล้วหรือ?

“คุณหญิงตายก็ตายไปสิครับ ไม่เกี่ยวกับฤกษ์แต่งนี่” ชงโชคตอบหน้าตาเฉย ใจเด็ดแอบขำ คุณย่าติงว่า

ท่านเจ้าคุณอาจจะดูผิดก็ได้ ทางที่ดีเปลี่ยนท่านเจ้าคุณเถอะ พอชงโชคบอกว่างั้นเดี๋ยวตนจะไปอีกวัดหนึ่งลองดู คุณย่าก็ขัดทันทีว่า

“ไม่ต้อง ฉันว่าฉันหาเองดีกว่า ฉันก็พอรู้จักพระอยู่บ้างแหละ”

คุณหญิงเห็นด้วยทันทีบอกว่าถ้าหาฤกษ์ดีไม่ได้ก็ใช้ฤกษ์สะดวกเลย เมื่อคุณย่าถามว่าไหนว่าลมจะมาด้วย คุณหญิงบอกว่าลมเป็นไข้เพราะอากาศเมืองไทยเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แล้วทำท่าโทร.ถาม ปรากฏว่าลมอยู่ที่สระว่ายน้ำกับมุกริน กำลังหยอกล้อกับมุกรินที่ระริกระรี้อยู่ในสระ

คุณหญิงทำหน้าตายบอกว่าสงสัยลมกินยาแล้วหลับ เลยไม่ได้รับสาย แล้วทำเป็นฉุกคิดได้ถามว่า

“เอ้อ...ว่าแต่จะเปิดพินัยกรรมคุณอาจรัลกันเมื่อไหร่ค่ะเนี่ย??” ทุกคนชะงักกับคำถามนี้ไปทันที

ลมยังอยู่ในสระน้ำกับมุกรินเขาบอกว่าตนถามตัวเองว่าชอบและรักวีว่าไหม ก็ได้รับคำตอบว่าไม่ แต่มีความผูกพันตอนเด็กเท่านั้น ถ้าไม่เพราะ...เขาหยุด แต่มุกรินพูดต่อให้ว่า “เพราะเงินแสนล้านน่ะเหรอ” ลมยอมรับว่าบางทีฟังก็ดูทุเรศนะ

“ไม่เห็นทุเรศตรงไหน รินว่าทุกคนก็อยากมีเงิน อยากรวย อยากเป็นมหาเศรษฐีกันทั้งนั้น พวกที่ไม่พูดใช่ว่าไม่คิด แต่ดัดจริตมากกว่า ถึงเวลามีเงินมากองตรงหน้าก็ตาโตกันทุกคน”

“เพราะงี้ คุณถึงสนใจอาปูรณ์นักใช่ไหม” เป็นคำถามที่ทำเอามุกรินชะงักไปเหมือนกัน

ooooooo

ร้านวรรณวิวาห์ซ่อมจนเกือบอยู่ในสภาพเดิมแล้ว ขาดแต่หุ่นตัวหนึ่งที่ยังไม่ได้แต่งชุดเจ้าสาว

วีว่ากับพี่หมีกำลังคุยกันถึงค่าใช้จ่ายในการซ่อมร้านครั้งนี้ ปรากฏว่าเหลือเงินหมุนอีกไม่เท่าไหร่ พี่หมีกังวลว่าชุดที่ลูกค้าสั่งยังไม่ได้เริ่มตัดเลย แล้วเงินหมุนเวียนที่เหลืออยู่นี้จะพอไหม ผ้าในสต๊อกก็ต้องสั่งใหม่เกือบทั้งหมดด้วย

“พอสิคะพี่หมี เดี๋ยววีว่าดูแลตรงนี้เอง ช่วงนี้พี่หมีช่วยดูแลออเดอร์ลูกค้าแทนวีว่าให้ทีนะคะ”

พี่หมีประทับใจความไม่ยอมแพ้ของวีว่า แต่พอพี่หมีเดินไปหลังร้านวีว่าก็ถอนใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

ทันใดนั้น ชั้นฉัตรผลักประตูเข้ามา วีว่านึกว่าเขาจะมาหาเจ้าขา เขาบอกว่าไม่ได้มาหาเจ้าขาอย่างเดียว เขายื่นซองให้วีว่า พอวีว่าแกะดู เป็นเช็คธนาคารที่สั่งจ่ายให้ วรรณวิวาห์เวดดิ้งจำนวนเงินหลายล้าน วีว่าถามหน้าตึงว่าหมายความว่ายังไง

ขณะนั้นเอง เจ้าขากับอีโนและพี่หมีเข้ามา แต่วีว่าไม่สนใจ ยื่นเช็คคืนให้ชั้นฉัตรพูดหน้าตึงว่า

“ถ้ามันมาจากท่านรองประธานของคุณ ก็ช่วยส่งมันกลับคืนเขาไปด้วย”

เจ้าขาถามว่าอะไร พลางดึงเช็คจากชั้นฉัตรไปดู พอเห็นตัวเลขก็ตาโต “โอ้โห ตั้งหลายล้าน อะไรกันเนี่ยตัวเอง?!”

พอชั้นฉัตรชี้แจงว่าท่านรองประธานรู้ว่าตอนนี้วรรณวิวาห์เวดดิ้งกำลังขาดสภาพคล่องเพราะมีคนมาก่อเรื่องจึงส่งเงินนี้มาช่วยเสริมสภาพคล่องของร้าน ฟัง แล้วทั้งอีโน พี่หมี และเจ้าขาต่างดีใจ ชื่นชม มีแต่วีว่า

ที่ยังหน้าตึง พูดอย่างเอาเรื่องว่าถึงเวลาที่จะต้องไปคุยกับอาปูรณ์ขี้เก๊กเสียที เจ้าขาถามว่าจะคุยเรื่องอะไร

“ก็คุยให้รู้เรื่องว่า อย่ามายุ่งกับพี่อีกไง!!” แล้วคว้าเช็ค คว้ากระเป๋าเดินฉับๆออกไปทันที อีโนเห็นท่าทางนี้แล้วบอกว่าบรรลัยจักรแน่นอน เร่งชั้นฉัตรให้รีบโทร.แจ้งปูรณ์ก่อนที่ระเบิดจะลงไม่รู้ตัว

“ผมว่าผมรีบตามไปดูก่อนดีกว่าครับ ผมไม่อยาก ให้ระเบิดทำงาน” ชั้นฉัตรจะออกไป เจ้าขาปลุกใจให้สู้ๆ เขายิ้มจ๋อยๆ ตอบเสียงอ่อยๆว่า “สู้ๆจ้ะ แต่ไม่รู้จะสู้ไหวรึเปล่านะ”

ooooooo

วีว่าก้าวฉับๆ ทะลุทะลวงผ่านเลขาเข้าไปในห้องทำงานของปูรณ์ เจอเขากำลังคุยโทรศัพท์เป็นภาษาจีนอยู่อย่างคล่องแคล่ว พอวีว่าจะพูดเขายกมือห้ามถึงสองครั้ง จนเมื่อเขาคุยเสร็จถามว่ามีอะไรหรือเปล่า

วีว่าวางเช็คใบนั้นลงบนโต๊ะ ย้ำว่าตนบอกกี่ครั้งแล้วว่าตนโตแล้วทำไมอาปูรณ์ถึงต้องทำเหมือนตนเป็นเด็กๆด้วย

“เพราะอาไม่สน อาไม่สนหรอกว่าวีว่าจะโต แก่หรืออายุเท่าไร เพราะยังไงอาก็ต้องดูแลวีว่าตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุณพ่อจรัล คำสัญญาไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุของวีว่าหรือเวลาใดๆทั้งสิ้น”

วีว่าโต้ว่าวรรณวิวาห์เวดดิ้งเป็นของตน เกิดอะไรขึ้นตนต้องรับมือกับมันเอง ย้ำหนักๆ ตะโกนดังๆว่าวรรณ–วิวาห์เวดดิ้งไม่ใช่ไทยธนกิจ มันเป็นร้านของตน 100%!

ปูรณ์ชี้แจงด้วยท่าทีเยือกเย็นว่า ถ้าจำไม่ผิดหุ้น 30% ของวรรณวิวาห์เวดดิ้งเป็นของเจ้าขา และอีก 20% เป็นของพี่วารุณี และวรรณวิวาห์ วรรณดำรงถือครอง 50% ฟังแล้ววีว่าบอกว่า “ใช่...แล้วไงคะ?”

“บังเอิญเจ้าขาและพี่วารุณีเซ็นมอบอำนาจให้อาเป็นที่ปรึกษาในการบริหารหุ้นจำนวนนั้น แปลว่า ในฐานะที่ปรึกษาอาสามารถเข้าไปมีส่วนร่วมดูแลวรรณวิวาห์เวดดิ้งได้เหมือนกัน”

วีว่าชะงักเพราะไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ถามว่า ที่ผ่านมาอาปูรณ์บงการอยู่เบื้องหลังวรรณวิวาห์เวดดิ้งตลอดมาหรือ? ปูรณ์ขอใช้คำว่า “ดูแลด้วยความเป็นห่วง” ไม่ใช่บงการ อธิบายอย่างใจเย็นว่า

“การโอนหรือซื้อขายหุ้นภายในวรรณวิวาห์เวดดิ้งของผู้ถือหุ้น อาไม่มีสิทธิ์เกี่ยวข้องด้วยอยู่แล้ว เชิญทำได้ตามสะดวก ส่วนเช็คใบนั้น ถือว่าอาไม่ได้ให้วีว่า แต่ให้พี่วารุณีและเจ้าขาก็แล้วกัน” เห็นวีว่าชะงัก เขาพูดเสียงอ่อนลงว่า “โปรดรับไปเถอะ ถ้าพี่วารุณีรู้เรื่องขาดสภาพคล่องของวรรณวิวาห์เวดดิ้ง แกคงไม่สบายใจ”

ฟังเหตุผลที่ปูรณ์อธิบายอย่างใจเย็นแล้ว วีว่าท่าทีอ่อนลง หยิบเช็คใบนั้นไปบอกว่าจะเอาไปให้ คุณแม่กับเจ้าขาตัดสินใจเองว่าจะรับหรือไม่รับเช็คใบนี้ ปูรณ์บอกว่าดี และขอตัวไปทำงานต่อ แต่พอวีว่าจะพ้นจากประตูห้อง เขาเอ่ยโดยไม่หันมอง แสดงความยินดีกับเธอที่เธอจะแต่งงานกับลม วีว่าชะงักรับไม่ทันยืนอึ้งอยู่อึดใจแล้วเดินออกไป อึดใจเดียวชั้นฉัตรเข้ามาเอ่ยสวัสดีท่าทางกลัวๆกล้าๆ ปูรณ์เอ่ยเสียงเรียบนิ่งว่า

“สวัสดีคุณรองหัวหน้าฝ่ายที่ปรึกษาทางกฎหมายประจำไทยธนกิจ ผมกำลังมีเรื่องอยากคุยกับคุณอยู่พอดี”

ชั้นฉัตรกลืนน้ำลายฝืดคอ ถามว่าเรียกตำแหน่งเสียเต็มยศแบบนี้ มีเรื่องใช่ไหม?

ทั้งสองเปิดใจคุยกันอย่างเพื่อน ชั้นฉัตรบอกว่าสงสารปูรณ์ที่ต้องดูแลไทยธนกิจกับบริษัทในเครือจนหัวหมุน แต่โดนคุณย่าพริ้มเพราจับผิดแถมรังเกียจซ้ำเมื่อมาดูแลวรรณวิวาห์เวดดิ้งตามคำขอร้องของวารุณีก็ถูกวีว่าโวยอีก ชั้นฉัตรบ่นว่า

“ทั้งสองคนไม่เคยเห็นคุณค่าในสิ่งที่แกทำตลอดที่ผ่านมาเลยนะ”

“เวลาที่เราทำอะไรที่มีคุณค่า แค่เราเห็นก็พอ คนอื่นจะเห็นหรือไม่ มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องสนใจ เพราะเราทำคุณค่า ไม่ได้ทำเอาหน้า”

ปูรณ์มองหน้าชั้นฉัตร แล้วลุกไปยืนดูกรอบรูปที่มีคุณปู่จรัลอยู่ เอ่ยอย่างซาบซึ้งใจว่า

“จากเด็กที่พ่อแม่ตายในกองไฟ คนคนนึงพามาอยู่บ้าน รับเป็นลูก ส่งให้เรียนมีการมีงานทำ มีข้าวกินอิ่มท้อง ฉันไม่คิดว่าเป็นเวรกรรมของฉันเลยนะ ฉันว่าฉันโชคดีจนเกินพอแล้วต่างหาก...และหลังจากเปิดพินัยกรรม ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่ทุกคนคิด ฉันคงหมดสัญญาที่ให้ไว้กับคุณพ่อจรัลเสียที” ชั้นฉัตรถามว่าจะเอาจริงหรือ ปูรณ์ตอบหนักแน่นว่า “ใช่... เมื่อทุกอย่างเป็นของวรรณวิวาห์ วรรณดำรง ก็ถึงเวลาที่คนนอกอย่างฉันต้องไป...ไปจากไทยธนกิจนี้...”

ooooooo

วีว่าเอาเช็คใบนั้นไปให้เจ้าขา บอกว่าลืมคิดไปว่าวรรณวิวาห์เวดดิ้งก็เป็นของเจ้าขา เป็นของคุณแม่เหมือนกัน

เจ้าขาดีใจมาก โทร.ไปบอกอีโนแล้วร้องไชโยกัน พี่หมีมาได้ยินถามว่าดีใจเรื่องอะไรกัน อีโนอำไว้ไม่ยอมบอก

คืนนี้ วารุณีเข้าไปหาวีว่าที่ห้องนอนขณะเธอทาครีมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง บอกว่าคุณย่าหาฤกษ์แต่งงานไว้ให้แล้วนะ วีว่าถามแม่ถึงการเลือกคู่ครองชีวิตแต่งงาน และรู้ได้อย่างไรว่าจะไม่เลิกรักกัน?

วารุณีบอกว่าเพราะพ่อเขาเป็นคนดี อยู่ด้วยแล้วอุ่นใจ เชื่อว่าผู้ชายคนนี้รักและห่วงใยแม่และจะอยู่ข้างแม่เสมอไปไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์แค่ไหน วีว่าถามว่าแม่เชื่อได้อย่างไรว่าพ่อจะเป็นคนแบบนั้นจริงๆ

“ใจ...ใจไงลูก แม่เชื่อว่าการจะเลือกใครมาเป็นคู่ชีวิตเรา มันใช้สมองคิดตัดสินอย่างเดียวไม่ได้ มันต้องใช้ใจด้วย ตอนนั้นแม่ใช้ใจเลือกพ่อของลูก แล้วแม่ก็โชคดีที่เลือกถูก ตอนนี้ลูกควรใช้ใจคิดได้แล้วว่า ลูกจะเลือกลมจริงๆหรือเปล่า”

และแล้วคืนนี้วีว่าก็ฝันว่าได้เจอคุณลึกลับอีก เธอบอกคุณลึกลับว่าตนจะแต่งงานแล้ว คุณลึกลับดีใจด้วย วีว่าติงว่าอย่างนี้คุณลึกลับก็ไม่ใช่เนื้อคู่ของตนน่ะสิ

“อย่างฉันเป็นเนื้อคู่ของวีว่าไม่ได้หรอก ไม่เคยได้ยินเหรอ คนที่เป็นคู่กัน ต้องเป็นคนที่บุญเสมอกัน” วีว่าถามว่างั้นก็แสดงว่าตนกับลมมีบุญเสมอกันหรือ “วีว่าคิดงั้นเหรอ? แต่ฉันว่าไม่นะ” วีว่าถามว่าหมายความว่าอย่างไร “เรื่องบางเรื่อง เวลาจะเป็นตัวคำตอบออกมาให้ เมื่อเวลานั้นมาถึงวีว่าก็จะรู้เองแหละ จำไว้...”

สิ้นเสียงคุณลึกลับ แสงก็สว่างจ้าขึ้น...รุ่งขึ้นวีว่าเล่าให้เจ้าขาฟังว่าฝันถึงคุณลึกลับอีกแล้ว คราวนี้คุณลึกลับบอกชัดเลยว่าเขาไม่ใช่คู่ครองของตน เล่าเซ็งๆ แล้วบอกเจ้าขาว่าวันนี้ตนจะไม่เข้าร้าน จะไปหาอาปูรณ์คุยเรื่องงานแต่งเพราะคุณย่ามอบหมายให้เขาจัดงานแต่งให้ แต่ตนจะไม่ให้นายธนาคารมาจัดงานแต่งของตนแน่

พูดเยาะๆว่าคงออกมาสวยตายล่ะ

ooooooo

มุกรินถูกพี่บีคอยกำกับให้มีข่าวกับปูรณ์หมายให้มุกรินจับปูรณ์ให้ได้ วันนี้ที่ธนาคารไทยธนกิจ มีการจัดงานอีเวนต์เปิดตัวเงินฝากใหม่ของธนาคาร

หลังจากปูรณ์ถ่ายรูปกับผู้บริหารธนาคารแล้ว พี่บีก็จัดแจงให้มาถ่ายรูปคู่กับมุกรินแล้วขอตัวกับนักข่าวบอกว่าให้มุกรินไปทานข้าวกับปูรณ์ก่อน ปูรณ์ขอตัวอ้างว่าลืมโทรศัพท์ไว้ในห้องทำงาน มุกรินขอตามขึ้นไปรอ แต่พอขึ้นไปที่ห้องปูรณ์ขอเข้าห้องน้ำก่อน

มุกรินจึงนั่งวางมาดรออยู่ในห้องทำงานเขา

วีว่ามาหาปูรณ์เข้าไปเจอมุกรินนั่งวางมาดอยู่ เธอบอกว่ามาหาปูรณ์ มุกรินบอกว่าไปห้องน้ำเดี๋ยวจะไปทานข้าวกัน ชวนวีว่าไปด้วยกันไหม วีว่าบอกว่าตนทานมาแล้ว มุกรินถามตีกันว่าได้ข่าวว่าวีว่าจะแต่งงานแล้วคงเป็นงานของเซเลบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปี และขอแสดงความยินดีด้วย วีว่าเหน็บคืนว่าเธอกับอาของตนก็คงมีข่าวดีกันอีกไม่ช้า

เมื่อปูรณ์กลับมา วีว่าบอกว่าจะมาคุยเรื่องงานแต่งงานแต่เขาคงไม่ว่างคุยด้วยเอาไว้วันอื่นก็ได้แล้วออกไปทันที

ปูรณ์รีบตามไปแต่วีว่าเร็วกว่าขึ้นรถขับออกไปแล้ว เขาให้คนมาขอโทษและบอกมุกรินที่รออยู่ในห้องทำงานว่าตนออกไปข้างนอกแล้ว มุกรินลุกพรวดเดินกระแทกเท้าออกไปทันที

วีว่าหุนหันกลับไปที่ร้านวรรณวิวาห์เวดดิ้งอย่างหงุดหงิด จนเจ้าขาสงสัยถามว่าเป็นอะไร วีว่าระบายอารมณ์ว่าตนจะไปคุยเรื่องงานแต่งงานกับอาปูรณ์กลับเจอมุกริน เวลส์แม็กซ์ นั่งวางมาดอยู่ในห้องทำงานเขา เจ้าขา อีโนและพี่หมีต่างดูออกว่าวีว่าหึงและหวงอาปูรณ์ แต่เธอไม่ยอมรับ ถามว่าตนจะหวงทำไมในเมื่ออาปูรณ์ไม่ใช่

อาแท้ๆ ไม่ใช่คนในบ้านวรรณดำรงด้วยซ้ำไป เขาจะคบ กับใคร จะไปอยู่กับใครก็เรื่องของเขา!

ฝ่ายมุกรินกลับไปเล่าให้พี่บีฟังอย่างไม่พอใจมากที่ถูกปูรณ์ทิ้งให้รอแล้วไม่กลับมา บอกว่าไม่เคยมีใครทำกับตนแบบนี้ เบื่อและจะหยุดแล้ว พี่บียุว่าถ้าอยากสบายเธอต้องจับปูรณ์ให้ได้ เมื่อมุกรินไม่ฟังพี่บีหุนหันออกไป พี่บีจิกตาตามพึมพำ

“นังมุกริน! แก...แกไม่รู้ฤทธิ์ฉันเสียแล้ว” ว่าแล้วหยิบมือถือโทร.หาพี่โต้งเจ้าเก่าบอกว่าคราวนี้แซ่บกว่าคราวก่อน ถามก่อนวางสายว่า “พี่โต้งยังมีเลขบัญชีแบงก์ของบีใช่ไหมคะ”

เพียงวันรุ่งขึ้น ก็มีรูปฉาวข่าวโฉ่ของมุกรินกับลมและมุกรินกับปูรณ์ลงหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ บรรยายใต้ภาพที่ลมเล่นน้ำนัวเนียกับมุกรินในสระและรูปมุกรินยืนกระแซะปูรณ์ในงานเมื่อวานนี้ว่า

“มุกรินเนื้อนมไข่หอมกรุ่น วุ่นรักสองไฮโซ”

และ “มุกรินเสียวได้ใจ ซุกไซ้สองไฮโซ”

คุณหญิงแขไขเห็นข่าวและภาพนี้โกรธเหมือนถูกไฟจี้ เรียกลมที่กำลังจะออกจากบ้านทั้งบ่นทั้งดุว่า

“แกจะไปคั่วถั่วคั่วงาที่ไหน แต่คิดถึงผู้หญิงที่กำลังจะแต่งงานบ้างไหม นึกซิว่าถ้าเขามาเห็นพฤติกรรมแบบนี้ เขาจะอยากแต่งงานกับแกไหม!?” ลมบอกว่าตนไม่ได้อยากแต่งงานกับวีว่าเลย คุณหญิงประกาศิต “แต่ แกต้องแต่ง!”

แล้วคุณหญิงก็จาระไนตัวเลขในบัญชีธนาคารว่าเขาผลาญเงินจนตัวเลขในบัญชีแดงเกินกว่าที่คนอย่างเขาจะรับไหว ชี้ว่า “ถ้าไม่มีฉัน ไม่มีว่าที่เมียแก ไม่มีมรดกแสนล้านของวรรณดำรง แกไม่มีทางใช้ชีวิตอยู่ได้หรอก!” พูดจนลมท่าทีอ่อนลง คุณหญิงชี้ช่องว่า “หลังจากที่แกแต่งเมียได้เงินมาอยู่ในอุ้งมือแล้ว แกอยากจะไปแรดที่ไหนก็ตามใจแก ฉันจะไม่ว่าสักคำ แต่ตอนนี้เชิญแกไปเคลียร์กับยัยมุกรินซะ...ว่าไง ถ้าแกไม่กล้าไปเคลียร์ ฉัน ก็จะไปเคลียร์ให้เอง!”

“ไม่ต้องครับ ผมจะเป็นคนเคลียร์เอง!” ลมสวนทันที

ooooooo

เช้านี้ ที่ร้านวรรณวิวาห์เวดดิ้ง เจ้าขาและพี่หมี ตึงเครียดมาก กลัวว่าถ้าวีว่ามาเห็นภาพและข่าวในหนังสือพิมพ์มีหวังระเบิดลงแน่ อีโนบอกว่าตนซื้อหนังสือพิมพ์ไว้หมดแล้ว แต่พอวีว่ามาถึงเธอชูมือถือที่มีรูปข่าวของสามคนให้ดูบอกว่า

“ลมต้องตอบพี่มาให้ได้ว่า ภาพนี้แปลว่าอะไร!!” แล้วบอกทุกคน “วันนี้พี่ไม่เข้าร้านนะ” แล้วพรวดพราดขึ้นรถขับออกไปเลย เจ้าขาคาดเดากันอย่างสยองว่าท่าทางงานนี้ว่าที่เจ้าบ่าวจะถูกว่าที่เจ้าสาวสอบสวนหนักแน่ อีโนถามว่าคุณอาของว่าที่เจ้าสาวจะโดนสอบสวนด้วยไหม เจ้าขาหน้าเครียดบอกว่า

“คงโดน แต่ไม่ใช่ว่าที่เจ้าสาวนะ จากคุณย่าของว่าที่เจ้าสาวต่างหาก!”

ชั้นฉัตรตรงเข้าไปที่ออฟฟิศข่มขู่ให้เลขาของ ปูรณ์เอาหนังสือพิมพ์ฉบับเช้านี้มาตนจะเอาไปให้ปูรณ์ดู พอได้หนังสือพิมพ์ก็เอาไปให้ปูรณ์ดู แต่ปูรณ์รู้เรื่องก่อนแล้ว บอกว่าตนชินกับเรื่องราวแบบนี้จนเห็นเป็นเรื่องธรรมดาแล้ว

“แต่ฉันว่าคุณย่าพริ้มเพราไม่มองเป็นเรื่องธรรมดาแน่ แกก็รู้ว่าคุณย่าจ้องจับผิดแกทุกเรื่อง วรรณวิวาห์ วรรณดำรง กำลังจะแต่งงาน แต่ว่าที่เจ้าบ่าวดันมีรูปนัวเนียกับสาวอื่น แถมสาวคนเดียวกันนั้นก็ดันมีรูปควงอยู่กับอาของวรรณวิวาห์ วรรณดำรง เข้าอีก เย็นนี้แกเจอกับคุณย่าพริ้มเพราแน่นอน!!”

ชั้นฉัตรพูดไม่ทันขาดคำ วีว่าก็โผล่เข้ามาบอก “อาปูรณ์ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” แต่เรื่องที่ต้องคุย กลายเป็นว่า ปูรณ์ต้องไปห้ามมุกรินอย่ามายุ่งกับว่าที่เจ้าบ่าวของตน เมื่อปูรณ์บอกว่า ลมเป็นว่าที่เจ้าบ่าวที่อยู่แปลกที่แปลกทางมาก วีว่าก็แก้ต่างปกป้องลมว่า

ตนรู้จักเขาดี ลมไม่เป็นฝ่ายริเริ่มก่อนแน่ ปูรณ์ถามว่าเรื่องที่เธอจะมาคุยกับตนคือเรื่องอะไรแน่?

“วีว่าไม่อยากให้ยัยดารานั่นมายุ่งกับแฟนวีว่า มายุ่งกับว่าที่เจ้าบ่าวของวีว่าอีก!!”

ปูรณ์บอกว่าตนห้ามมุกรินไม่ได้เพราะเธอไม่ใช่แฟนตน ถามว่าแล้วทำไมวีว่าไม่ห้ามว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเองล่ะ เพราะว่า “เขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเป็นหลานของอา... อาว่าเขาควรจะรู้จักควบคุมตัวเองให้ดีกว่านี้”

“สรุปคืออาปูรณ์จะโยนความผิดให้ลม” ปูรณ์บอกว่าตนพูดตามความจริงที่เกิดขึ้น “ใช่ค่ะ...ความจริงก็คือ วีว่ากำลังจะแต่งงานกับคนที่วีว่ารักและวีว่าจะไม่ยอมให้ผู้หญิงหน้าไหนมาแย่งคนที่วีว่ารักไปทั้งนั้น!!” ปูรณ์ติงว่าถ้าเขารักเธอจริงก็จะไม่ทำอะไรแบบนั้น

“วีว่าเชื่อว่าลมรักวีว่าจริง ไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะรักและเข้าใจวีว่ามากไปกว่าลมอีกแล้ว”

วีว่าสะบัดออกไปแล้ว ปูรณ์ได้แต่เจ็บปวดกับประโยคสุดท้ายที่เธอพูดใส่หน้าเขาอยู่

เวลาเดียวกันนี้ ที่ร้านเหล้าของวิค กำลังมีการตกลงขั้นสุดท้ายและจ่ายเงินให้มือปืน มือปืนถามวิคว่าลูกค้าต้องการเมื่อไร? วิคบอกว่าลูกค้าตนเป็นคนใจร้อน อยากได้เร็วเท่าไรยิ่งดี พูดหน้าเหี้ยมว่า

“แต่ผมว่ามันมีเวลาที่ดีกว่านั้น ความตายของคนคนหนึ่ง ควรจะตายเวลาที่เหมาะสม แต่เจ็บปวดที่สุด มันถึงจะคุ้มกระสุนปืนหน่อย พี่ว่าจริงไหม?”

เวลาเดียวกันอีกเช่นกัน ชั้นฉัตรบอกชงโชคว่าตอนกลางวันปูรณ์คงเจอหลานสาวเล่นงานไปแล้ว ไม่รู้ว่าตกกลางคืนกลับไปบ้านวรรณดำรงจะเจอจากคุณย่าของหลานอีกหรือเปล่า ชงโชคบอกว่าเขาควรบอกปูรณ์ให้นอนที่คอนโดแทน

“พ่อก็รู้ว่าปูรณ์มันเป็นคนไม่เคยหนี ไม่ว่ามันจะถูกหรือมันจะผิด ยิ่งกับคุณย่าพริ้มเพรา ต่อให้มันโดนว่า โดนด่าขนาดไหน ในเรื่องที่มันไม่ผิดเลย มันก็ยังก้มหน้ายอมรับลูกเดียว”

“อืม...คนดีๆก็ควรได้รับสิ่งตอบแทนที่ดีๆ” ชั้นฉัตรถามว่าพ่อพูดอะไร “ฉันก็พูดไปเรื่อยเปื่อย เอานี่ไปเก็บไว้ให้ดีๆ ฉันกลัวลืม มันเป็นพินัยกรรมของคุณจรัล วรรณดำรง” ชั้นฉัตรตื่นเต้นถามว่าแอบแง้มดูหน่อยได้ไหม “ได้ แต่แง้มปั๊บแกก็ติดคุกเลยนะ ถ้าอยากนอนคุกก็แง้มดู” ชงโชคด่าไอ้ลูกเวรแล้วเดินออกจากห้องไป

“เรื่องมันจะมาพีคอะไรกันตอนนี้วะเนี่ย?” ชั้นฉัตรมองซองพินัยกรรมเซ็งๆ

ฝ่ายลมพอถูกคุณหญิงยื่นคำขาด ก็ไปพบมุกรินที่ลานจอดรถใต้ดิน บอกเธอว่า

“เราต้องเลิกข้องเกี่ยวกัน คุณอย่ามาเจอ อย่ามายุ่งกับผมอีก!!” ทำเอามุกรินอึ้งไปทันที

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ฝ้าย" อับอายหัวโล้นขี้เรื้อน "เบนซ์" แค้นกระชากวิกกลางงาน ใน "เล่ห์รัญจวน"

"ฝ้าย" อับอายหัวโล้นขี้เรื้อน "เบนซ์" แค้นกระชากวิกกลางงาน ใน "เล่ห์รัญจวน"
20 พ.ย. 2562
07:30 น.