ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คนละโลก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: 'ซี' สู้ชีวิตเชือดเฉือน 'ปู' 'คนละโลก' สะท้อนสังคม

เนื่องจากมือถือเสีย ทิเบตจำเป็นต้องเข้าเมืองเพื่อโทรศัพท์หาซาซูเกะ เขาฝากเคนอิจิช่วยดูแลคลเมขลาแทนด้วยอย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาด สั่งเสร็จ ทิเบตขี่มอเตอร์ไซค์จากไป

คล้อยหลังไม่นาน ขณะคลเมขลากำลังสอนหนังสือให้เด็กๆอยู่ในโรงเรียน มีเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น เด็กๆพากันตกใจวิ่งมาแอบหลังเธอซึ่งกลัวไม่แพ้กัน อึดใจเคนอิจิวิ่งหน้าตื่นเข้ามาจะพาคลเมขลาหนี

“ฉันไม่หนี ถ้าฉันหนีแล้วเด็กๆจะทำอย่างไร”

พูดไม่ทันขาดคำ ชัยเดินถือปืนเข้ามาต้อนคลเมขลากับพวกไปยังลานกว้างกลางหมู่บ้าน เห็นชาวบ้านทุกคนอยู่ที่นั่นโดยมีสมุนของชัยยืนคุมเชิงอยู่ ชัยตะคอกถามเคนอิจิว่าทิเบตอยู่ไหน พอไม่ได้คำตอบเป็นที่น่าพอใจ เขาลงมือซ้อมเหยื่อ คลเมขลาทนไม่ไหวร้องห้ามเสียงลั่นถึงจะทำร้ายจนตาย เคนอิจิก็ไม่รู้ว่าทิเบตไปไหน ชัยปรี่เข้ามากระชากแขนเธออย่างเอาเรื่อง เคนอิจิขอร้องให้ปล่อยเธอไป

“ท่าทางนังนี่จะเป็นคนสำคัญ...ไอ้ทิเบต ถ้าแกยังไม่โผล่หัวออกมาล่ะก็ ฉันจะฆ่าชาวบ้านทีละคน เริ่มจากเด็กพวกนี้” ชัยประกาศก้อง คลเมขลากลัวเด็กๆจะเป็นอันตรายดึงมากอดอย่างปกป้อง แล้วหันไปกระซิบถามเคนอิจิว่าพวกนี้เป็นใคร ทำไมถึงต้องการฆ่าทิเบต

“ไอ้พวกนี้ก็เป็นคนของหมู่บ้านนี่แหละครับ แต่พวกมันอยู่ในแก๊งค้ายา คุณทิเบตพยายามบอกให้พวกมันเลิกแต่พวกมันไม่ยอม ซ้ำยังคิดจะทำร้ายคุณทิเบตแต่คุณทิเบตรอด ส่วนพวกมันหนีไป นี่คงจะกลับมาแก้แค้น”

ชัยเห็นทั้งคู่ซุบซิบกันก็ตวาดใส่ แล้วหันปากกระบอกปืนเล็งไปทางเด็กๆ ตะโกนขู่ทิเบตถ้าไม่ออกมา รับรองจะเสียใจไปตลอดชีวิต ยังไม่ทันที่ชัยจะเหนี่ยวไกปืน ทิเบตมาช่วยไว้ทัน ยิงต่อสู้จนพวกนั้นพ่ายแพ้ เคนอิจิ เข้ามาช่วยเจ้านายคุมตัวพวกนั้นไว้ ชัยเหลี่ยมจัดเห็นคลเมขลายืนอยู่ไม่ห่าง พุ่งไปล็อกคอเอาตัวเป็นประกัน สั่งให้ทิเบตกับเคนอิจิทิ้งปืน

“ฉันต้องทำอย่างไร แกถึงจะปล่อยคุณคลเมขลา”

“คุกเขา กราบเท้าฉันไม่งั้นนังนี่ตาย”

ทิเบตจำต้องทำตามที่ชัยต้องการ เขาปล่อยคลเมขลาอย่างที่รับปาก แล้วเตะเสยคางทิเบตเลือดกระฉูด ก่อนจะเตะซ้ำหลายครั้งอย่างโหดเหี้ยม คลเมขลาทนดูไม่ไหว ตัดสินใจโดดล็อกคอเขาจากด้านหลัง ชัยสะบัดเธอหลุด ก่อนจะหันไปตบฉาดใหญ่ถึงกับเชถลาลงไปกองกับพื้น ทิเบตโกรธจัดที่เห็นเธอถูกทำร้าย กัดฟันข่มความเจ็บปวด เตะต่อยชัยไม่ยั้งสลบเหมือดคาเท้าแล้วดึงคลเมขลาที่ฟุบอยู่กับพื้นขึ้นมากอดไว้อย่างห่วงใย

เธอกอดเขาตอบด้วยความรู้สึกเช่นเดียวกัน แต่แล้วเขาก็ทรุดลงหมดสติ

ครู่ต่อมาทิเบตซึ่งได้รับการทำแผลใส่ยาเรียบร้อย นอนไม่ได้สติอยู่ในห้องพักของเขาโดยมีคลเมขลาเฝ้าดูแลไม่ห่าง เธออดคิดถึงตอนที่เขายอมก้มกราบเพื่อให้ชัยปล่อยเธอเป็นอิสระไม่ได้

“คุณทำเพื่อฉันขนาดนี้ทำไม”

ooooooo

ขณะนิลปัทม์รอกินมื้อเช้าอยู่ที่โต๊ะอาหารกับแม่และพี่ชาย หยิบมือถือขึ้นมาเปิดเฟซบุ๊กเล่น ต้องชะงักเมื่อเห็นลลิสาโพสต์รูปตัวเองที่หน้าตาบวมปูดปากแตกรีบส่งให้กานนดู นิลสีอดถามไม่ได้ว่ามีอะไรกัน

“พี่ลิสา นางแบบที่พี่นนเคยคบอยู่พักหนึ่งไงแม่ มีข่าวว่าเข้าโรงพยาบาลเพราะตกบันได งานพรีเซ็นเตอร์ งานเดินแบบที่รับเอาไว้ ต้องแคนเซิลหมด แต่สภาพที่เห็น ปัทม์ว่าเหมือนโดนซ้อมมากกว่า”

“ขอแม่ดูหน่อย” นิลสีดึงมือถือไปดูถึงกับหน้าเจื่อน กานนไม่อยากตอบคำถามของแม่รีบเดินหนีขึ้นห้อง นิลสีตามมาถามว่านั่นคงไม่ใช่ฝีมือของเขา กานนปฏิเสธทันทีว่าไม่ใช่ เขาเลิกกับลลิสานานแล้ว และอีกอย่างหนึ่ง เขาไม่ทำอะไรแบบนั้นแล้ว ท่านไม่ต้องเป็นห่วง นิลสีมองลูกไม่ค่อยจะเชื่อนัก...

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ทิเบตตื่นขึ้นมาเห็นคลเมขลานั่งพิงผนังห้องหลับอยู่ รู้สึกดีที่เธอเฝ้าตนเองทั้งคืนค่อยๆเอาผ้าห่มมาคลุมตัวให้ แล้วย่องออกมาอย่างเงียบกริบ ตรงไปยังมุมลับตาคนท้ายหมู่บ้านตามที่นัดแนะไว้กับชัยเพื่อเอาเงินค่าจ้างปึกใหญ่ให้ เขาขอโทษที่ลงมือกับทิเบตรุนแรงไปหน่อย

“มันต้องให้สมจริง ไม่อย่างนั้นคลเมขลาจะไม่เชื่อ แล้วฉันก็จะไม่เห็นว่าผู้หญิงคนนี้รู้สึกกับฉันอย่างไร”

“ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย บอกได้เลยนะครับเพราะพี่ทำให้พวกผมเลิกอาชีพค้ายาเสพติด ไม่เป็นทาสมันอีก” ชัยว่าแล้วหลบออกไป ทิเบตหันหลังจะกลับบ้านพัก เห็นเคนอิจิยืนรอท่าอยู่ ก็เลยชวนกลับด้วยกัน เคนอิจิอดถามไม่ได้ในเมื่อเขารู้แล้วว่าคลเมขลามีใจให้ เขาจะหยุดสิ่งที่ทำอยู่หรือเปล่า

“ฉันไม่หยุดจนกว่าตระกูลศักการะจะล่มสลายหายไปตลอดกาล...อ้อ...เมื่อวานพ่อโทร.มาสั่งฉันเรื่องยาบ้าลอตใหญ่ แกช่วยไปจัดการต่อแทนฉันที”

“ครับ...ผมไม่เข้าใจทั้งๆที่คุณไม่อยากทำ แต่ทำไมคุณไม่บอกคุณซาซูเกะไปล่ะครับ”

“แกก็รู้ว่าเป็นเพราะอะไร” ทิเบตพูดได้แค่นั้นก็ต้องหยุดกึกเพราะคลเมขลาพรวดพราดเข้ามาต่อว่าว่าทำไมออกมาเดินทั้งที่ยังไม่หายดี น่าจะนอนพักผ่อนมากๆ เขาแก้ตัวว่าเห็นเธอนอนหลับก็เลยไม่อยากปลุก จึงเรียกเคนอิจิมาช่วยพยุง เธอขอร้องทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก

เธอเป็นห่วง ทิเบตยิ้มปากกว้างเกือบถึงรูหู คลเมขลารู้สึกตัวว่าไม่ควรพูดแบบนี้ รีบจับแขนเขาไว้แก้เก้อ

“ฉันพาคุณกลับที่พักนะคะ”

ooooooo

เมื่อมาถึงห้องพัก คลเมขลาช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ทิเบต ความใกล้ชิดทำให้ต่างฝ่ายต่างเขินอาย เขาชวนเธอคุยโน่นถามนี่แก้เขินว่าหลังจากเขาหมดสติ เกิดอะไรขึ้นกับพวกที่บุกเข้ามา

“เคนอิจิพาพวกนั้นไปส่งตำรวจ คงจะโดนหลายกระทงอยู่ คนชั่วก็ต้องรับผลกรรมที่ทำเอาไว้ คุณว่าไหม”

คำพูดของคลเมขลาทำให้ทิเบตอดคิดถึงเรื่องเลวร้ายที่ตัวเองเคยก่อไว้ไม่ได้ ทั้งค้ายาเสพติด ทั้งฆ่าคนตายเพียงเพื่อจะตอบแทนบุญคุณของซาซูเกะ ทั้งที่ลึกๆแล้วเขาไม่อยากทำ และเพื่อเป็นการไถ่โทษ เขาจึงต้องการทำให้หมู่บ้านชาวเขาแห่งนี้ปลอดจากยาเสพติด ทิเบตมักจะบอกกับเคนอิจิอยู่เสมอว่าในเมื่อเขาทำดีไม่ได้ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องทำให้คนอื่นเป็นคนไม่ดีเหมือนเขา

เสียงเรียกให้ทิเบตลุกขึ้นนั่งของคลเมขลาปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ เขาเห็นเธอเช็ดตัวได้อย่างคล่องแคล่วชมเปาะว่าเช็ดตัวเก่ง เธอคุยว่าทำบ่อยเวลาที่ปุราณไม่สบาย เอ่ยชื่อผู้ชายคนนี้ขึ้นต่างคนต่างชะงัก เธอเสหยิบเสื้อตัวใหม่มาสวมให้เขาและติดกระดุมให้ เขาอยากรู้ว่าเธอจะทำอย่างไรต่อไปกับสามีของเธอ จะเลิกกันไหม

“แผนของคุณสำเร็จแน่ค่ะคุณทิเบต เขาทำร้ายฉันขนาดนี้ ยังไงฉันก็คงไม่ขออยู่ร่วมบ้านเดียวกับเขาอีก สาแก่ใจคุณไหมคะ” คลเมขลาแดกดันจบหันหลังจะลุกขึ้น ทิเบตกอดเอวเธอไว้จากด้านหลัง

“ผมไม่เคยสาแก่ใจ ไม่เคยสะใจ ไม่มีความสุข แค่เพราะคำว่าศักการะมันทำให้ผมสร้างกำแพงขึ้นมาเพราะไม่อยาก...ไม่อยากรักคุณมากไปกว่านี้”

คลเมขลาถึงกับไปไม่เป็นที่อยู่ๆทิเบตบอกรักซึ่งๆหน้า เขารับปากจะพาเธอกลับบ้าน เธอถามย้ำอย่างไม่เชื่อหูว่าพูดจริงหรือเปล่า ทิเบตพูดจริง แต่หลังจากส่งเธอที่บ้านแล้ว เขาจะกลับมาเป็นทิเบตคนเดิม ถึงเขาจะรักเธอแต่เขาไม่สามารถให้อภัยครอบครัวของเธอได้ ทุกคนต้องได้รับการชดใช้ในกรรมที่ก่อเอาไว้ และขอให้เธอเตรียมตัวเอาไว้ให้ดี คลเมขลาเข้าใจเขาดี จะเตรียมตัวตั้งรับให้ดีที่สุด

“จำไว้นะครับไม่ว่าผมจะทำเลวร้ายกับคุณ จนคุณเจ็บมากแค่ไหน แต่ผม...เจ็บมากกว่าคุณเป็นร้อยเท่าพันเท่า” แววตาของทิเบตขณะพูดเต็มไปด้วยความขมขื่น คลเมขลาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

ooooooo

ตั้งแต่รู้ว่าศรีวิศาลจะยกนิลสีขึ้นเป็นเมียตบเมียแต่ง คุณหญิงศรีเมืองเอาแต่นอนซึมอยู่ในห้อง ไม่ยอมลงมาข้างล่าง แถมข้าวปลาอาหารก็ไม่แตะต้อง ป้าพิศเป็นห่วง กลัวจะไม่สบาย คะคั้นคะยอให้กินอะไรบ้าง ท่านอ้างไม่หิว แล้วบอกให้เธอช่วยต่อโทรศัพท์หาหลานสาวคนโปรดให้ที

ป้าพิศพยายามโทร.หาคลเมขลาแต่เธอปิดเครื่องติดต่อไม่ได้ คุณหญิงศรีเมืองบอกให้เธอลองโทร.หาปุราณแทนที เขาเห็นเบอร์โชว์หน้าจอเป็นของท่านก็ตกใจมากไม่กล้ารับสาย ปล่อยให้สายดังอยู่อย่างนั้นจนหลุดไปเอง สักพักเสียงมือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ปุราณปิดเครื่องไปเลย ป้าพิศนิ่วหน้าแปลกใจ

“โทรศัพท์คุณปุราณติด แต่ไม่มีคนรับสาย พอโทร.ไปอีกครั้งก็เหมือนถูกตัดสายทิ้งน่ะค่ะ”

คุณหญิงศรีเมืองฟังแล้วใจคอไม่ดี สั่งการให้ป้าพิศไปบอกให้คนรถเอารถออก ท่านจะไปบ้านนิโลบล...

ณ บ้านนิโลบล ปุราณจะเดินหนีออกจากบ้านเนื่องจากไม่อยากคุยกับแม่เรื่องเงินกู้ห้าสิบล้านบาทก้อนนั้น แต่เธอขวางไว้ไม่ยอมให้ไป บอกว่าถ้าเขาไม่เอาเงินกู้นั่นก็ยกให้เธอ เพราะเธอมีเรื่องจำเป็นต้องใช้เงิน เขาจะให้ได้อย่างไร มันไม่ใช่เงินของเขา นิโลบลยืนกราน ในเมื่อเขาเป็นคนขอกู้ เงินนั่นก็ต้องเป็นของเขา

“ชื่อที่ใช้กู้เป็นชื่อของมอธ ผมปลอมลายเซ็นมอธ รู้อย่างนี้ก็เลิกเซ้าซี้ถามผมเรื่องนี้สักที” ปุราณว่าแล้วเดินหนี นิโลบลตามตอแยไม่เลิก ทันใดนั้นมีเสียงกริ่งหน้าประตูรั้วดังขึ้น นิโลบลชะเง้อมองไปที่ประตูรั้ว ตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นคุณหญิงศรีเมืองยืนอยู่กับป้าพิศ ปุราณเห็นเข้าก็ถึงกับหน้าถอดสีหลบเข้าตัวบ้านแทบไม่ทัน นิโลบลรู้งานเดินไปเปิดประตูรั้วต้อนรับ ตีสีหน้าแปลกใจที่เห็นทั้งคู่

“อ้าวคุณพี่...มาหาน้องถึงบ้านแบบนี้มีอะไรให้รับใช้คะ”

“ฉันติดต่อยัยมอธกับตาปุราณไม่ได้ ก็เลยจะมาไหว้วานให้เธอช่วย แต่ฉันเห็นรถปุราณจอดอยู่ที่นี่มันหมายความว่าอย่างไร”

นิโลบลโกหกหน้าตายว่าปุราณจอดรถทิ้งไว้แล้วเช่ารถไปกับคลเมขลา รถของเขาคันเล็กกลัวว่าคลเมขลาจะนั่งไม่สบายก็เลยเช่ารถคันใหญ่ไป และที่คุณหญิงศรีเมืองติดต่อใครไม่ได้ก็เพราะทั้งคู่ไปเที่ยวเกาะกันอยู่ ป่านนี้คงจะสวีตจนทะเลหวานไปแล้ว ไม่แน่พอกลับจากเที่ยวคราวนี้ อาจมีข่าวดีให้พวกเราก็ได้

“งั้นก็แล้วไป ฉันนึกว่ามีเรื่องเพราะติดต่อไม่ได้ทั้งสองคน ถ้าเธอติดต่อปุราณได้ก็บอกให้ยัยมอธช่วยโทร.กลับหาฉันด้วย” คุณหญิงศรีเมืองว่าแล้วเดินออกไปกับป้าพิศ นิโลบลมองตามโล่งใจ จากนั้นรีบกลับมาบอกลูกชายที่รออย่างใจจดจ่อว่าทุกอย่างเรียบร้อย คุณหญิงศรีเมืองไม่ติดใจสงสัยอะไรอีก

“ว่าแต่เมื่อไหร่เมียของแกจะถูกปล่อยตัวกลับมา ถ้าภายในวันสองวันเมียแกยังไม่โทร.หานังแก่นั่น ฉันคงช่วยอะไรแกไม่ได้เพราะท่าทางนังแก่จะมีเรื่องสำคัญคุยกับเมียของแก ถึงได้ดูร้อนใจขนาดนี้”...

ปุราณทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ไหว ตามมาคาดคั้นโทรุถึงโรงแรมศักการะ เมื่อไหร่เจ้านายของเขาจะพาเมียของตนกลับมา เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ปุราณไม่พอใจสั่งให้เขาโทร.ถาม เขาไม่ยอมทำตามเพราะปุราณไม่มีสิทธิ์มาสั่งหรือต่อรองใดๆทั้งสิ้น แล้วเดินจากไปไม่สนใจ กานนซึ่งแอบฟังอยู่ มองตามสีหน้าร้ายกาจ

โทรุรีบหลบมุมโทร.หาทิเบตแต่ติดต่อไม่ได้เปลี่ยนใจโทร.หาเคนอิจิแทนที่ ได้ความว่าที่ติดต่อทิเบตไม่ได้เพราะเขาถูกลอบทำร้ายแต่ไม่เป็นอะไรมาก ส่วนคลเมขลาปลอดภัยดี โทรุฝากบอกทิเบตด้วยว่าปุราณกำลังคลั่งถามหาคลเมขลาให้วุ่นวายไปหมด เขาอยากให้ตนทำอย่างไรก็บอกมาได้เลย แล้วกดวางสายจะกลับไปทำงานต่อ แต่ต้องชะงักเมื่อเจอกานนปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อ

“เป็นอย่างที่ฉันคิดเอาไว้จริงๆ น้องมอธไม่ได้ไปกับปุราณ แต่ไปกับเจ้านายของแก ไอ้ทิเบตมันคิดจะทำอะไรน้องมอธของฉัน” กานนเห็นโทรุเอาแต่นิ่งไม่ตอบอะไร “หูหนวกเหรอวะ ฉันถามทำไมไม่ตอบ”

โทรุไม่ยอมตอบคำถามเพราะไม่ใช่เรื่องอะไรของเขา กานนไม่ยุ่งไม่ได้ในเมื่อคลเมขลาเป็นผู้หญิงของเขา โทรุเถียงเสียงเขียว เธอเป็นผู้หญิงของทิเบตต่างหากและหากใครคิดจะแย่งของของเจ้านายของตน โทษของมันคือตายสถานเดียว พูดจบดึงมือกานนออก แล้วผละจากไป

“หมายความว่ายังไงที่บอกว่าน้องมอธเป็นผู้หญิงของไอ้ทิเบต หรือว่าน้องมอธกับไอ้ทิเบต...” กานนขบกรามแน่นด้วยความแค้น ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในตัวโรงแรม อาการทางจิตของเขากำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เห็นคุกกี้ที่เดินสวนมาเป็นทิเบตกำลังยิ้มเยาะตนเองอยู่ เก็บอารมณ์ไม่ไหวบีบคอเธอไว้แน่น

“แก ไอ้ทิเบต ฉันจะฆ่าแก”

คุกกี้เริ่มหายใจติดขัด พยายามร้องขอความช่วยเหลือเท่าที่แรงจะมี โชคดีคงชายเดินผ่านมาพอดี ปรี่เข้าไปดึงกานนออก แต่เขาไม่ยอมปล่อย สะบัดแขนอย่างแรงจนอีกฝ่ายล้มตึง คงชายกลัวเมียรักจะตาย ใช้กำปั้นทุบ ท้ายทอยเขาสลบเหมือด คุกกี้ถึงกับปล่อยโฮสีหน้าหวาดกลัวสุดๆ คงชายต้องดึงเธอมากอดปลอบใจ

ooooooo

คลเมขลาดูแลเอาใจใส่ทิเบตเป็นอย่างดีตอบแทนที่เขาช่วยให้เธอรอดจากเงื้อมมือคนร้าย โดยไม่ล่วงรู้ว่านั่นเป็นแผนการที่เขาเป็นคนวางเอาไว้เอง เช้านี้ก็เช่นกัน เธอประคองเขาไปที่ริมลำธารเพื่อสระผมให้ ทิเบตหนุนตักให้คลเมขลาสระผมให้อย่างมีความสุข พลางนึกในใจ

“ถ้าไม่มีเรื่องนั้นเกิดขึ้นก็คงจะดีสินะ”

ระหว่างนั้นแชมพูไหลเข้าตา เขาถึงกับร้องลั่น คลเมขลารีบวักน้ำล้างฟองให้ เท่านั้นไม่พอยังก้มลงไปเป่าตาให้หายแสบ พอเห็นว่าใบหน้าอยู่ใกล้กันมากถึงกับชะงัก ยังไม่ทันเงยหน้าหลบ เขาโอบคอเธอไว้แล้วผงกหัวขึ้นมาจูบปาก เธอหลับตาปล่อยใจไปกับสัมผัสของเขา แต่พอได้สติ ลุกออกไปไม่พูดอะไร ทิเบตมองตาม ก่อนจะยกมือแตะปากตัวเอง รสจูบยังตราตรึงไม่หาย คลเมขลาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน...

บ่ายวันเดียวกัน เมื่อรู้จากเคนอิจิว่าพรุ่งนี้ทิเบตจะพากลับบ้าน คลเมขลารีบไปล่ำลาลูกศิษย์ สัญญาจะกลับมาอีก แล้วยื่นนิ้วก้อยให้เด็กๆเกี่ยว หนึ่งในเด็กน้อยแนะให้เธอไปไหว้ขอพรต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก่อนกลับ คาดไม่ถึงจะเจอทิเบตมาที่นั่น เขาแนะให้เธอเอามือแตะที่ลำต้นของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แล้วค่อยอธิษฐาน คลเมขลาหลับตาแล้วทำตามคำแนะนำของเขา สักพักก็ลืมตาอีกครั้ง บอกกับเขาว่าเธอขอพรให้เขาได้พบกับความสุข

“ทำไมมาขอให้ผม ทำไมไม่ขอให้ตัวเอง”

“เพราะฉันรู้ว่าถ้าฉันมีความสุข ความแค้นของคุณก็จะยังอยู่ แต่ถ้าคุณมีความสุข นั่นหมายความว่าความแค้นหมดไปจากใจของคุณแล้ว...เราใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างคนที่ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกันได้ไหมคะ ฉันอยากเห็นคุณเมื่อสี่ปีที่แล้วอีกครั้ง รอยยิ้มของคุณ ความมีน้ำใจของคุณ ฉันยังจำไม่ลืม”

ทิเบตทำตามที่เธอต้องการ โดยทำเหมือนว่าทั้งคู่เพิ่งรู้จักกัน จากนั้นเขาพาเธอไปเที่ยวชมความสวยงามของป่าเขาลำเนาไพรอย่างมีความสุข

ooooooo

เมื่อถึงเวลาต้องจากหมู่บ้านชาวเขาแห่งนี้ไป คลเมขลาอดใจหายไม่ได้ ทิเบตไม่ยอมกลับพร้อมกัน แต่ให้เคนอิจิเป็นคนขับรถไปส่งเธอ ทันทีที่รถแล่นออกจากหมู่บ้าน ทิเบตออกจากที่ซ่อนคว้าจักรยานปั่นมาตามทางลัดอีกด้านหนึ่งของหมู่บ้านเพื่อจะได้เห็นรถที่เธอนั่ง มองตามจนรถแล่นลับสายตาด้วยความอาลัยอาวรณ์

แม้เวลาที่อยู่ด้วยกันจะสั้นนัก แต่เขาจะจดจำช่วงเวลานี้ไว้ไม่มีวันลืม...

ขณะที่คลเมขลาบ่ายหน้ากลับกรุงเทพฯ ปุราณกลับถึงบ้านในสภาพอิดโรย นิโลบลกำลังกินอาหารเช้าอยู่ ไม่วายแดกดันลูกตัวเองว่าน่าจะกลับพรุ่งนี้ไปเลย เขาไม่อยากมีปากเสียงด้วย ขยับจะเดินหนีแต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงนักข่าวในทีวีดังขึ้น

“ข่าวที่กำลังน่าจับตามองในตอนนี้คงหนีไม่พ้นข่าวนายนิรันดร์ ตงสวัสดิ์ ผู้จัดการธนาคารไทยสยามที่ร่วมมือกับผู้จัดการฝ่ายสินเชื่อนายธวัช ธีระเดช ปล่อยเงินกู้จำนวน 50 ล้านบาทให้กับเจ้าของโรงแรมศักการะ แหล่งข่าวระดับสูงเปิดเผยรายละเอียดให้กับทีมข่าวของเราทราบว่าเงินกู้ถูกอนุมัติอย่างรวดเร็วกว่าเวลาที่กำหนดเอาไว้ตามกฎระเบียบของธนาคาร ความคืบหน้าของเรื่องนี้เราจะรายงานในข่าวช่วงหน้า”

ปุราณเข่าอ่อน ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง ขณะที่นิโลบลมองลูกชายด้วยความตกใจ

ไม่ใช่จะมีแต่ปุราณที่ช็อกกับข่าวนี้ คุณหญิงศรีเมืองถึงกับเป็นลมล้มพับ โชคดีที่ศรีวิศาลรับไว้ทัน...

ข่าวการอนุมัติเงินกู้ 50 ล้านบาทที่รวดเร็วผิดปกติ กลายเป็นข่าวฮอตประเด็นร้อนไปในทันที ธนาคารไทยสยามส่งเจ้าหน้าที่ของตัวเองตามหาคลเมขลาให้ควั่ก ไม่เจอที่โรงแรมศักการะก็ตามมาถึงบ้าน ป้าพิศกับเตยหอมบอกว่าเธอไม่อยู่พวกนั้นก็ไม่เชื่อถึงขนาดจะขอค้นบ้าน ทั้งคู่ไม่ยอมให้ค้นจึงเกิดการยื้อยุดกันขึ้น

คลเมขลากลับมาถึงพอดี ต้องเข้าไประงับเหตุ แล้วเชิญเจ้าหน้าที่ของธนาคารไปที่ห้องรับแขกเพื่อขอดูเอกสารกู้ยืมเงินฉบับนั้น เธอยืนยันว่านี่ไม่ใช่ลายเซ็นของเธอ เจ้าหน้าที่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“จะไม่ใช่ได้อย่างไรกันครับ มันคือลายเซ็นของคุณจริงๆ”

“ฉันเป็นเจ้าของลายเซ็น ทำไมฉันจะไม่รู้ ฉันถูกใส่ร้าย มีคนต้องการกลั่นแกล้งฉัน...ฉันรู้ว่าเป็นใคร ขอเวลาฉันสักวันสองวัน ฉันจะหาหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ของฉัน”...

หลังจากส่งเจ้าหน้าที่ธนาคารกลับไปแล้ว คลเมขลาคว้ากุญแจรถจะออกไปจัดการกับคนที่ทำเรื่องนี้ เตยหอมกับป้าพิศยังไม่ทันจะบอกว่าคุณหญิงศรีเมืองอยู่โรงพยาบาล เธอผลุนผลันออกไปเสียก่อน

ooooooo

ในเวลาต่อมา คลเมขลามาถึงบ้านนิโลบลพบว่าปุราณขังตัวเองอยู่ในห้อง นิโลบลพยายามเคาะประตูเรียกให้เปิดรับแต่ไม่มีเสียงขานตอบ คลเมขลาตัดสินใจเคาะประตูเรียกเขาเอง

“ปุราณ เปิดประตูให้มอธเดี๋ยวนี้”

เจ้าของห้องรีบเปิดประตูให้แทบไม่ทัน คลเมขลาไม่พูดพล่ามตบหน้าเขาฉาดใหญ่ นิโลบลที่ยืนอยู่ด้วยถึงกับสะดุ้งโหยง ปุราณยอมรับว่าสมควรโดนแบบนี้

“นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่คุณทำ จิตใจคุณทำด้วยอะไร คุณถึงกล้าเอาฉันไปขายให้กับผู้ชายคนอื่น” ไม่ด่าเปล่า เธอตบตีเขาซ้ำ “ทำไมคุณถึงได้เลวแบบนี้ ฉันเป็นเมียคุณนะปุราณ”

ปุราณยืนให้เธอตบไม่ตอบโต้ นิโลบลทนไม่ไหว จับแขนคลเมขลาไว้บอกให้พอได้แล้ว เธอกระชากแขนออกด้วยความโมโห ปุราณขอโทษเธอด้วยสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น อ้างว่าไม่มีทางเลือก

“ส่วนเรื่องกู้เงิน ผมถูกไอ้ทิเบตมันหลอก ทั้งหมดเป็นแผนของมัน ผมไม่เคยอยากให้เราต้องลงเอยกันแบบนี้ มันเป็นความผิดของไอ้ทิเบตคนเดียว”

“หยุดแก้ตัวได้แล้ว ฉันจะหย่ากับคุณ” พูดจบ คลเมขลาหันหลังจะกลับ ปุราณกอดเอวเธอไว้ ยืนกรานไม่ยอมหย่าเด็ดขาด เธอแกะมือเขาออก แล้วจะให้ทนายโทร.มานัดเรื่องหย่า ก่อนจะเดินจากไปทั้งน้ำตา ปุราณเข่าอ่อนทรุดลงนั่งแปะกับพื้นร้องไห้ไม่หยุด นิโลบลต้องเข้ามากอดปลอบใจ...

คลเมขลาขับรถจากมาด้วยน้ำตานองหน้า หวนนึกถึงคำพูดของทิเบตที่บอกให้เธอเตรียมรับการแก้แค้นของเขาให้ดีก็ยิ่งเสียใจหนัก มัวแต่ใจลอยไม่รู้ว่ารถเบนออกไปยังเลนรถสวนซึ่งมีรถบรรทุกแล่นอยู่ คนขับรถบรรทุกบีบแตรลั่น ทำให้เธอได้สติหักรถหลบได้ทัน เบนรถจอดข้างทางแล้วร้องไห้โฮซบหน้ากับพวงมาลัยรถ

จังหวะนั้นมีเสียงมือถือของคลเมขลาดังขึ้น เธอปาดน้ำตาทิ้งก่อนจะรับสาย ศรีวิศาลโทร.มาแจ้งว่าตอนนี้คุณหญิงศรีเมืองอยู่โรงพยาบาล ไม่นานนักคลเมขลามาถึงห้องพักฟื้นของคุณย่า เห็นพ่อนั่งรอท่าอยู่ก่อนแล้วนิลสีซึ่งนั่งอยู่ข้างๆปรี่เข้าหาเธอสีหน้าเอาเรื่อง

“กลับมาได้แล้วเหรอแม่ตัวดี เพราะเธอทำให้คุณแม่ความดันขึ้นจนต้องเข้าโรงพยาบาล น่าผิดหวังจริงๆ เนี่ยเหรอหลานสุดที่รักของท่าน”

“คุณนิลสี พอได้แล้ว...คุณย่าเห็นข่าวเรื่องที่ลูกไปกู้เงินแบงก์”

คลเมขลาปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นคนทำ ไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ นิลสีหาว่าโกหก ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร หลักฐานก็มีอยู่ทนโท่ คลเมขลาทนไม่ไหว หันไปตวาด ไม่ใช่เรื่องอะไรของนิลสี นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของเธอ

“ฉันก็หนึ่งในครอบครัวศักการะเหมือนกัน อ่อ นี่ยังไม่รู้สินะว่า...” นิลสียังไม่ทันจะบอกว่าตนกำลังจะแต่งงานกับศรีวิศาล แต่เขาชิงไล่เธอออกไปรอข้างนอกก่อน เธอไม่ยอมไป จะขอพูดเรื่องของเราให้คลเมขลาฟังก่อน ศรีวิศาลยังไม่พร้อมจะบอกลูก รีบลากชู้รักออกจากห้อง ทันทีที่ออกพ้นประตูห้องพักฟื้น นิลสีตบศรีวิศาลหน้าหัน ต่อว่าซ้ำว่าทำไมถึงไม่ยอมให้เธอบอกคลเมขลาว่าเราจะแต่งงานกัน ไหนบอกว่ารักเธอนักหนา เขาอ้างว่า

ที่บ้านกำลังเกิดเรื่อง แล้วจะให้เขามีความสุขคนเดียวได้อย่างไร

“ไว้คุณใจเย็นมากกว่านี้ แล้วเราค่อยมาคุยกัน ตอนนี้คุณกลับไปก่อน ส่วนเรื่องของเราผมจะบอกยัยมอธแน่ แต่ยังไม่ใช่เวลานี้” ศรีวิศาลว่าแล้วกลับเข้าห้องพักฟื้นของคุณหญิงศรีเมือง...

ผ่านไปพักใหญ่คุณหญิงศรีเมืองรู้สึกตัวตื่นขึ้นเห็นคลเมขลานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงถึงกับยิ้มด้วยความดีใจ ก่อนจะถามว่าข่าวเรื่องกู้เงินจริงหรือเปล่า เธอปฏิเสธว่าไม่ได้ทำ สัญญาจะหาทางจัดการเรื่องนี้เอง จะไม่ทำให้ศักการะต้องเสียชื่อเสียง ทั้งที่รับปากแข็งขัน คลเมขลายังมืดแปดด้านไม่รู้จะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี

ooooooo

นิลสีโกรธที่ศรีวิศาลไม่รักษาคำพูด ไปหาเหล้าดื่มที่ผับของไพโรจน์เพื่อดับอารมณ์ เจ้าของผับเข้ามาทัก ทำไมหายไปนาน นึกว่าลืมเขาไปแล้ว เธอออดอ้อนจะลืมเขาได้อย่างไร ไพโรจน์ยิ้มพอใจ

“แหม ฟังแล้วชื่นใจ งั้นคืนนี้ผมจะเป็นเจ้ามือคุณไม่ต้องจ่ายสักแดง”

“ถูกใจฉันที่สุด” นิลสียกแขนโอบรอบคอไพโรจน์ต่างฝ่ายต่างรู้ถึงความต้องการของกันและกัน...

ขณะที่ไพโรจน์กับนิลสีกำลังนัวเนียกันอยู่ในผับ รัญจวนนั่งมองภาพถ่ายของทิเบตกับไพโรจน์เมื่อครั้งยังอยู่รวมกันเป็นครอบครัว อดหวั่นใจไม่ได้ว่าเขาจะกลับมาที่บ้านนี้อีก ระหว่างนั้นทิเบตเข้ามากอดเธอจากด้านหลัง ถามว่าทำอะไรอยู่ รัญจวนรีบขยำรูปในมือ

“ไม่มีอะไร...จะกลับมาทำไมไม่โทร.มาก่อน แม่จะได้ทำกับข้าวรอ”

ทิเบตไม่แน่ใจว่าจะกลับกี่โมงก็เลยไม่ได้โทร.บอก รู้แต่ตอนนี้หิวมาก รัญจวนรีบเข้าครัวหาอะไรให้ลูกกิน ขณะที่นั่งดูทิเบตกินข้าว เธออดถามไม่ได้ว่าคิดถึงพ่อบ้างไหม เขาส่ายหน้าแทนคำตอบ สิ่งเดียวที่เขานึกออกเกี่ยวกับพ่อก็คือท่านไปมีผู้หญิงคนอื่น ทำให้แม่ต้องเสียใจ จนแม่เกือบฆ่าตัวตายเพราะท่าน

“แม่ขอโทษ แม่ไม่น่าถาม”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แม่ถามก็ดี มันจะได้ทำให้เบตไม่มีวันลืมคนที่ทำร้ายเรา” ทิเบตยังจำเหตุการณ์ตอนที่พ่อทิ้งเราสองคนแม่ลูกได้ ยังจดจำถึงความลำบากยากแค้นได้ดี ตั้งใจมั่นหากวันใดได้เจอกันอีก เขาจะตอบแทนผู้ชายคนนั้นอย่างสาสม

ooooooo

นิลสีกับไพโรจน์ไปจบกันที่โรงแรมสมใจด้วยกันทั้งสองฝ่าย เขาลุกขึ้นสวมเสื้อ หันไปมองนิลสีที่ยังหลับอยู่บนเตียงด้วยสีหน้ามีความสุข พลันมีเสียงสัญญาณไลน์ดังขึ้น ไพโรจน์เปิดมือถือดู เห็นรูปทิเบตในอิริยาบถต่างๆกับรัญจวน เขาถึงกับตะลึง รีบโทร.หานักสืบที่ส่งไปสอดแนมสองแม่ลูก

“ผู้ชายคนนี้กลับมาตั้งแต่เมื่อคืน แล้วก็ออกไปแต่เช้าอย่างที่คุณเห็นรูป” นักสืบรายงานเสร็จก็วางสาย

ไพโรจน์ไม่รอช้ารีบกลับไปที่ผับของตัวเอง สั่งการให้วันชัยไปสืบประวัติทิเบตอย่างละเอียด สมุนมือขวาอดถามไม่ได้ว่ามีอะไรหรือเปล่า หรือว่ามันมีปัญหากับเขา

“ไม่ใช่ ฉันกำลังคิดว่าคุณทิเบตคือลูกชายของฉันกับรัญจวน”...

ทางด้านปุราณหายเมาเป็นปลิดทิ้งเมื่อทนายของคลเมขลานำเอกสารหย่ามาให้เซ็น และกำชับให้ส่งคืนภายในวันนี้ เขาขยำเอกสารทิ้งก่อนจะผลุนผลันออกจากบ้าน นิโลบลตะโกนถามไล่หลังว่าจะไปไหน เขาไม่สนใจตอบ จ้ำพรวดๆขึ้นรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว ครู่ต่อมา ปุราณมาถึงบ้านศักการะตะโกนเรียกคลเมขลาให้ออกมาพบเสียงลั่นไปหมด กานนเดินเข้ามากับนิลปัทม์ต่อว่าว่ามาแหกปากอะไรที่นี่แต่เช้า

“มอธอยู่ไหน”

“มาถามหาเมียกับคนอื่นแบบนี้แสดงว่ากำลังมีปัญหากันใช่ไหม” กานนยิ้มกวน ปุราณถึงกับของขึ้นกระชากคอเสื้อเขาเข้ามาใกล้ นิลปัทม์พยายามจะห้ามปรามแต่พอเห็นสายตาเอาเรื่องของอีกฝ่ายจำต้องถอย ปุราณตะคอกถามกานนซ้ำว่าคลเมขลาอยู่ไหน...

คนที่ปุราณถามหากำลังเข็นรถเข็นพาคุณย่ามาที่สวนหย่อมของโรงพยาบาลเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ ท่านทวงถามเมื่อไหร่จะบอกสักทีว่าจะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างไร เธอขอเวลาสักวันสองวัน ตอนนี้เธอยังไม่อยากจะคิดอะไร อยากดูแลท่านให้ดีที่สุดก่อน คุณหญิงศรีเมืองมองหลานสาวอย่างจ้องจับผิดว่ามีอะไรปิดบังท่านหรือเปล่า เธอว่าไม่มีอะไรปิดบัง แล้วชวนไปดูดอกไม้ด้านโน้น ทั้งคู่ยังไม่ทันจะขยับ ปุราณปรี่เข้ามาหาคลเมขลาอ้อนวอนจะให้ทำอย่างไรก็ได้ขอแค่อย่าหย่ากับเขา คุณหญิงศรีเมืองตกใจ มีเรื่องอะไรกันถึงขนาดต้องหย่า

“คุณย่าครับ ทั้งหมดเป็นความผิดของผมผมทำให้มอธเป็นหนี้แบงก์ ผมเลือกเดินทางผิด แต่ตอนนี้ผมสำนึกผิดแล้ว”

“หยุดได้แล้ว เลิกพูดสักที”

“เรานั่นแหละที่ต้องหยุด หยุดโกหกย่าและเล่าความจริงมาให้ย่าฟังเดี๋ยวนี้”

คลเมขลาพาคุณหญิงศรีเมืองกลับไปที่ห้องพักฟื้น จะได้คุยกันตามประสาย่าหลาน จากนั้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็พรั่งพรูออกจากปากคลเมขลา คุณหญิงศรีเมืองฟังแล้วน้ำตาซึมสงสารหลานรัก แต่ไม่วายตำหนิ เกิดเรื่องขนาดนี้ทำไมไม่เล่าให้ท่านฟังบ้างจะเก็บความทุกข์ไว้คนเดียวทำไม เธอไม่อยากทำให้ท่านไม่สบายใจ

“ถ้าเราเป็นอะไร ย่าจะไม่สบายใจยิ่งกว่าเพราะย่าแท้ๆที่อยากให้เราแต่งงานกับปุราณ ไม่นึกว่าเขาจะเป็นคนที่ละโมบและเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจขนาดนี้”

“ไม่ใช่ความผิดของคุณย่าหรอกค่ะ ไม่มีใครคาดการณ์ล่วงหน้าได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชาติก่อนมอธคงทำบาปทำกรรมกับปุราณเอาไว้ ชาตินี้เขาถึงมาเอาคืน”

“โธ่ หลานย่าทำไมหลานถึงได้เป็นคนดีแบบนี้” คุณหญิงศรีเมืองดึงเธอมากอดสีหน้าเป็นกังวล...

สักพักคลเมขลาออกจากห้องพักฟื้นของคุณย่า เจอปุราณรออยู่ด้วยความกระวนกระวายใจ อยากรู้ว่าท่านโกรธเขาหรือเปล่า เธอไม่พอใจที่เขายังมีหน้ามาถามทั้งที่ทำกับครอบครัวของเธอขนาดนี้ ขอร้องเขาอย่าพูดอะไรอีก เพราะมันอาจจะทำให้เธอเกลียดเขาจนแม้แต่หน้ายังไม่อยากจะมอง

“เกลียด! คุณใช้คำนี้กับผม...คุณไม่คิดถึงความรักของเราแล้วเหรอมอธ”

“อย่ามาทวงถามความรักจากมอธ เพราะคุณได้ทำลายมันลงไปตั้งแต่วันที่คุณขายมอธให้กับเขา กรุณาเซ็นใบหย่า ไม่อย่างนั้นมอธจะฟ้องศาลและถ้าถึงตอนนั้น คุณจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ” พูดจบ คลเมขลาเดินจากไปอย่างไม่ไยดี แทนที่จะสำนึก ปุราณกลับโทษว่าเป็นเพราะทิเบตคนเดียวที่ทำให้เขาต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ด้วยความแค้นสุมอกทำให้เขาตัดสินใจร่วมมือกับกานนกำจัดทิเบตให้สิ้นซาก

ooooooo

กว่าชัชชัยจะมาถึงโรงพยาบาลก็ดึกมากแล้ว เขาไม่ลืมซื้อของโปรดมาฝากเพื่อนซี้ด้วย คลเมขลาไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของคุณย่า ชวนเขาไปนั่งข้างนอก ชัชชัยมองคลเมขลาที่นั่งกินของฝากราวกับไม่กินอะไรมาสามชาติก็รู้ทันทีว่าเพื่อนมีเรื่องคับข้องหมองใจ ถามว่ามีอะไรจะระบายหรือเปล่า เธอส่ายหน้า

“โกหก เวลาแกกินเยอะทีไรหมายความว่าแกมีปัญหาที่แก้ไม่ตก ถ้ายังเห็นฉันเป็นเพื่อนก็พูดมา”

ขาดคำคลเมขลาโผกอดชัชชัยร้องไห้โฮ ไม่ว่าเขาจะกล่อมให้เธอเปิดปากเล่าเรื่องอัดอั้นตันใจแค่ไหน เธอก็ปิดปากเงียบ และยังขอร้องไม่ให้เขาพูดถึงมันอีกด้วย เขาได้แต่กอดตอบปลอบใจ...

นิลสีหลงระเริงไปกับแสงสีกว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว ศรีวิศาลซึ่งรอท่าอยู่ ปรี่เข้าไปต่อว่าว่าหายไปไหนมาทั้งคืน ติดต่อก็ไม่ได้ เธอยังงอนเขาไม่หาย สั่งไม่ให้มายุ่ง ตราบใดที่เขายังไม่บอกลูกสาวของเขาถึงเรื่องของเราก็เป็นอันจบกัน ศรีวิศาลโมโหกระชากแขนเธอเข้ามาใกล้ พลันมีเสียงมือถือของเธอดังขึ้น

นิลสีผลักเขาออกห่าง หยิบมือถือขึ้นมาเห็นเป็นเบอร์โทร.ของไพโรจน์ก็ชะงัก ศรีวิศาลเห็นท่าทางมีพิรุธของเธอ แย่งมือถือมากดรับสาย มีเสียงไพโรนจ์ออดอ้อนดังขึ้น

“ผมขอโทษที่เมื่อเช้าออกไปโดยไม่ล่ำลา คืนนี้อยากเจอผมอีกไหม”

ศรีวิศาลหึงสติแตกขว้างมือถือทิ้ง แล้วตบนิลสี หน้าคะมำ พอรู้สึกตัวว่าทำรุนแรงก็รีบขอโทษ เธอไม่พูดอะไรลุกหนีกลับห้อง ทรุดตัวลงนั่งหน้ากระจกโต๊ะ

เครื่องแป้ง มองรอยมือบนใบหน้าตัวเองแล้วอดนึกถึงภาพในอดีตไม่ได้ ตอนนั้นเธอเพิ่งแตกเนื้อสาวถูกพ่อบังเกิดเกล้าขายให้เสี่ยคนหนึ่งซึ่งซ้อมเธออย่างหนักก่อนจะลงมือข่มขืน ไม่ว่าจะถูกขายกี่ทอด เธอมักจะถูกลูกค้าซ้อมเป็นประจำ มาม่าซังถึงกับส่ายหน้า

“หน้าเยินแบบนี้ แขกที่ไหนจะเรียกแก...ไปๆ แต่งหน้า จำไว้ว่าอาชีพอย่างเราขายหน้าตารูปร่าง แกต้องสวยตลอดเข้าใจไหม” เสียงมาม่าซังยังคงดังก้องในหูนิลสีเหมือนเพิ่งพูดเมื่อวาน เธอหยิบแป้งขึ้นมาทาหน้า

“เราต้องสวย...เราต้องสวยตลอด สวยๆๆ” นิลสีทาแป้งเสร็จ หยิบลิปสติกขึ้นมาทาปากไป ร้องไห้ไปด้วย

ooooooo

คลเมขลาคิดถึงคำพูดของชัชชัยเมื่อคืนที่บอกให้เธอใช้สมองในการแก้ปัญหาอย่าใช้อารมณ์ แล้วทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี ก็รีบโทร.หาศรีวิศาล

“คุณพ่อคะมอธอยากประชุมผู้ถือหุ้นค่ะ ตั้งแต่เกิดเรื่องมอธยังไม่ได้ชี้แจงอะไรเลย มอธเอาแต่จมอยู่กับปัญหา มันถึงเวลาที่มอธต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเรียกความมั่นใจของทุกคนคืนมา” คลเมขลาสีหน้ามุ่งมั่น...

ดูเหมือนคลเมขลาจะคิดช้าไป ทิเบตชิงเรียกประชุมผู้ถือหุ้นโรงแรมศักการะนอกรอบที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งตัดหน้า เพื่อแจ้งให้พวกนั้นทราบว่าเขาสนใจจะซื้อหุ้นของทุกคนในราคาที่สูงกว่าห้าเท่า

“ถ้าทุกท่านไม่มีปัญหา ผมจะให้คนของผมเอาเอกสารมาให้ทุกท่านอ่าน ไม่จำเป็นต้องตัดสินใจวันนี้ แต่ถ้าทุกท่านไม่มีปัญหาอยากจะเซ็นซื้อขายหุ้นให้ผมก็ทำได้เลย เพราะผมนัดทนายของผมมาด้วย” ทิเบตว่าแล้วหันไปพยักพเยิดให้โทรุ ก่อนจะลุกออกไป ผู้ถือหุ้นมองหน้ากันสีหน้าพอใจ...

ขณะที่ทิเบตกว้านซื้อหุ้นของโรงแรมศักการะส่วนใหญ่มาไว้ในกำมือ ศรีวิศาลมาดักรอขอโทษนิลสีที่เมื่อคืนทำรุนแรงเพราะความหึงหวง สัญญาจะไม่ทำร้ายเธออีก ขอให้เธอให้อภัยเขาด้วย และรับปากจะบอกเรื่องของเราสองคนให้ลูกของเขารับรู้ นิลสียิ้มพอใจ...

ในระหว่างที่ศรีวิศาลกับนิลสีปรับความเข้าใจกันได้ คุณหญิงศรีเมืองรู้สึกตัวตื่นขึ้น เห็นนิโลบลนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงก็แปลกใจ ถามหาคลเมขลาหายไปไหน เธอเห็นโน้ตที่คลเมขลาแปะไว้ที่โต๊ะอาหารว่าจะเข้าออฟฟิศสองสามชั่วโมงแล้วจะรีบกลับ คุณหญิงศรีเมืองสงสัยว่านิโลบลมาที่นี่ทำไม เธอเอาเอกสารการหย่าที่ปุราณเซ็นเรียบร้อยมาให้ด้วยตัวเองเพราะถึงอย่างไรเธอกับท่านก็เคยนับถือเหมือนพี่เหมือนน้องกันมาก่อน

ท่านไม่ชอบใจที่ลูกชายของนิโลบลทำกับหลานสาวของท่านจึงด่าว่ายกใหญ่แล้วตะเพิดเธอไปให้พ้นหน้า นิโลบลยังไม่ไปไหนจนกว่าท่านจะเข้าใจก่อนว่าลูกชายของตนไม่ใช่คนผิด หลานสาวของท่านต่างหากที่ผิด คิดจะสวมเขาให้ปุราณ ไปค้างอ้างแรมกับทิเบตสองต่อสอง นั่นเท่ากับทำลายเกียรติและศักดิ์ศรีตระกูลของเธอ

“การที่ปุราณปลอมลายเซ็นยัยมอธมันก็เป็นการทำลายเกียรติและศักดิ์ศรีของศักการะเหมือนกัน”

“คุณพี่เข้าใจผิดแล้ว คนที่วางแผนทั้งหมดคือนายทิเบตคนเดียวเท่านั้น ถ้าคุณพี่ไม่เชื่อก็โทร.ไปถามเขาได้เลย อีกไม่นานศักการะจะต้องพบกับความหายนะชนิดที่คุณพี่ตายไปก็ไม่มีวันลืม” นิโลบลยิ้มสะใจก่อนจะลุกออกไป คุณหญิงศรีเมืองกำมือด้วยความแค้นใจ...

คลเมขลากับศรีวิศาลนั่งรอผู้ถือหุ้นอยู่ในห้องประชุมใหญ่ของโรงแรมศักการะตั้งแต่กลางวันจนใกล้เลิกงานยังไม่เห็นแม้แต่เงาของใครสักคน เขาชวนเธอกลับอย่ารออีกเลย เรารอมาหลายชั่วโมงแล้ว เธอไม่ยอมกลับ มั่นใจว่าพวกนั้นจะต้องมา จังหวะนั้นทิเบตเดินเข้ามาในห้องกับโทรุ

“คุณทิเบต! คุณมาที่นี่ทำไม”

“คุณนัดผู้ถือหุ้นประชุม แต่ไม่โทร.บอกผมทั้งๆที่ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น...ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าผมคือผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของศักการะ ผมซื้อหุ้นของทุกคนเอาไว้และจัดการเอาเงิน 50 ล้านคืนแบงก์แล้ว นั่นเท่ากับว่าผมคือเจ้าของคนใหม่ของโรงแรมศักการะ”

“มันเป็นแบบนั้นไม่ได้ โรงแรมนี้เป็นชีวิตทั้งชีวิตของคุณย่าฉัน คุณจะเอาไปไม่ได้เด็ดขาด” คลเมขลาหยุดกึกเมื่อเห็นคุณย่าตัวเองยืนตัวเกร็ง ปากคอสั่นอยู่ตรงประตูห้องประชุมเนื่องจากได้ยินคำสนทนา ก่อนจะลงไปชักดิ้นชักงอกับพื้น คลเมขลากับศรีวิศาลตกใจรีบเข้าไปดูอาการ ทิเบตเห็นท่าไม่ดีจะเข้าไปช่วยอีกแรงหนึ่ง

“อย่าเอามือสกปรกของคุณมาแตะเนื้อต้องตัวคุณย่าของฉัน” คลเมขลาตวาดลั่น แล้วประคองคุณหญิงศรีเมืองที่ช็อกหมดสติไปตรงนั้น ทิเบตถึงกับหน้าเสีย โทรุเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเขา มองด้วยความสงสัย

ooooooo

ในเวลาต่อมา โทรุเข้ามารายงานอาการป่วยของคุณหญิงศรีเมืองให้ทิเบตฟังว่าเป็นอัมพาตเฉียบพลัน ขยับเขยื้อนไม่ได้ พูดก็ไม่ได้ หมอแนะให้หมั่นทำกายภาพบ่อยๆ อาจจะกลับมาเดินได้พูดได้อีกครั้ง แต่คงไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ทิเบตสีหน้าไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด โทรุร้องทักนี่เขากำลังใจอ่อนให้พวกนี้หรือ

“คนอย่างฉันไม่มีวันใจอ่อนให้กับพวกศักการะ ฉันดีใจที่เห็นพวกมันกำลังย่อยยับ”

“ดีแล้วที่นายคิดแบบนี้ จำไว้ว่ามาเฟียอย่างเราถือคติ มีแค้นก็ต้องชำระ”...

ทางฝ่ายบุษย์อดเป็นกังวลไม่ได้ที่รู้ว่าพรุ่งนี้ชัชชัยมีงานใหญ่ต้องไปจัดการ เตือนให้ระวังตัวด้วย เขายิ้มแก้มแทบปริดีใจที่เธอเป็นห่วง บุษย์แกล้งแหย่ ที่เป็นห่วงก็เพราะกลัวเขาไม่มาช่วยเล่นกับน้องเสือ ชัชชัยผิดหวังกับคำตอบของเธอ แต่ไม่วายถามหยั่งเชิง ถ้าเขาไม่กลับมา เธอจะเสียใจไหม บุษย์ตีแขนเขาหนึ่งที สั่งห้ามพูดเป็นลางแบบนี้อีก เธอเป็นห่วงเขาจริงๆ และห้ามเขาเป็นอะไรเด็ดขาด

จากนั้นไม่นานชัชชัยเข้าประชุมกับตำรวจชุดปราบปรามยาเสพติดเป็นครั้งสุดท้าย กำชับให้ทุกนายทำตามแผนการที่วางไว้อย่าให้พลาดเพราะสายข่าวแจ้งมาว่านายใหญ่ของพวกมันจะมาด้วยตัวเอง...

เป็นอย่างที่สายของชัชชัยรายงาน ซาซูเกะเดินทางมาเมืองไทยเพื่อจะจัดการยาเสพติดลอตนี้ด้วยตัวเอง ทิเบตไม่อยากให้เขาไปเสี่ยง ขอให้ปล่อยเป็นหน้าที่ตนกับโทรุจะดีกว่า เกิดผิดพลาดขึ้นมาไม่คุ้มเสีย

“งั้นก็ฝากด้วย”...

ระหว่างที่ทิเบตกับโทรุเดินมาขึ้นรถที่จอดอยู่ใต้ถุนคอนโดฯที่พักของซาซูเกะ ทางบ่อนพนันของแก๊งพยัคฆ์ขาวโทร.มารายงานว่าลลิสาคู่ขาของกานนโกงไพ่ ถูกจับตัวเอาไว้ได้ ทิเบตจะให้จัดการอย่างไร

ครู่ต่อมาทิเบตมาถึงบ่อนพนันของแก๊ง นอกจากจะไม่ลงโทษลลิสาแล้ว เขายังชวนเธอมาเป็นเลขาฯหน้าห้องของเขาที่โรงแรมศักการะ มีเงินเดือนให้หนึ่งแสนบาทรวมทั้งจะผ่อนค่าคอนโดฯที่เธออยู่ให้อีกด้วย เธอมีข้อแม้ ถ้าจะให้เธอทำงานกับเขา ต้องให้เธอได้ไปเดินแบบถ่ายแบบบ้าง เขาไม่ขัดข้อง เชิญเธอตามสบาย

“ฉันไม่เข้าใจ คุณทำแบบนี้แล้วจะได้อะไร”

“อาชีพของผมต้องออกไปเจอลูกค้า ถ้ามีเลขาสาวสวยไปด้วยงานก็คุยกันง่ายขึ้น”

ooooooo

ศรีวิศาลจำเป็นต้องขอเลื่อนงานแต่งงานของเขากับนิลสีออกไปอย่างไม่มีกำหนดเนื่องจากแม่ของเขาเป็นอัมพาตและที่สำคัญ เขาไม่รู้จะหาโอกาสบอกคลเมขลาที่อยู่เฝ้าท่านอย่างไร

“หลังจากอาการคุณแม่ดีขึ้น เราจะแต่งงานกันทันที ผมสัญญา” ศรีวิศาลว่าแล้วดึงนิลสีมากอด...

กานนเห็นเป็นโอกาสเหมาะที่คุณหญิงศรีเมืองป่วยหนัก ยุให้แม่ฮุบสมบัติของนังแก่นั่นมาเป็นของเรา นิลสีไม่เห็นด้วย ศักการะแทบไม่เหลืออะไรแล้ว จะมีก็แค่บ้านหลังนี้ โรงแรมกับเงินสดไม่กี่ล้านบาทในบัญชี

“เป็นแบบนี้เราจะอดตายไหมค่ะแม่” คำพูดของนิลปัทม์ทำให้นิลสีอดเป็นกังวลไม่ได้...

ณ โรงแรมศักการะ วันนี้ลลิสามาทำงานในฐานะเลขาฯหน้าห้องของทิเบตเป็นวันแรก โดยมีเคนอิจิคอยช่วยดูแลจัดโต๊ะทำงานมาวางให้ พอเขาคล้อยหลังไม่นาน กานนเดินผ่านมาเห็นเธอ ปรี่เข้าไปถามว่ามาทำอะไรที่นี่ พอรู้ว่าเธอเป็นเลขาฯคนใหม่ของทิเบต ลากแขนเธอออกมายังมุมปลอดคน ไล่ตะเพิดให้กลับไป

“คุณไม่ใช่เจ้านายฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาไล่”

กานนไม่พอใจเงื้อมือจะตบสั่งสอน เคนอิจิเข้ามาคว้ามือเขาไว้ ลลิสารีบมาหลบหลังเขา ขอให้เขาช่วยเธอด้วย เคนอิจิแนะนำตัวเองว่าเป็นคนของคุณทิเบต ได้รับคำสั่งให้มาคอยดูแลคุณลลิสา ถ้ามีใครทำร้ายเธอ เขามีสิทธิ์จัดการได้ทันที เพราะตอนนี้เธอเป็นคนของคุณทิเบตแล้ว กานนมองทั้งคู่เดินจากไปด้วยความแค้น...

การที่ทิเบตแย่งผู้หญิงของตัวเองไป ทำให้กานนอดรนทนไม่ไหวบุกไปหาปุราณถึงบ้าน เร่งให้จัดการมันให้สิ้นซาก เขาขอร้องให้ใจเย็นๆก่อน ของแบบนี้ต้องใช้เวลา กานนไม่อยากรอ อยากจะฆ่ามันวันนี้พรุ่งนี้เลย

“ฉันให้เวลาแกอีกสามวัน ถ้าไม่มีอะไรคืบหน้า ฉันจะฆ่ามันด้วยตัวฉันเอง”...

ในที่สุดก็ถึงเวลานัดส่งมอบยาเสพติดตามที่สายตำรวจให้ข่าว ชัชชัยนำกำลังตำรวจล้อมโกดังริมน้ำสถานที่นัดหมายไว้โดยรอบ ทันทีที่แก๊งค้ายาส่งมอบยาเสพติดให้กับผู้ซื้อและรับเงินกันเรียบร้อย ชัชชัยสั่งให้ตำรวจบุกเข้าจับกุม เกิดการยิงต่อสู้กันขึ้น ผู้ซื้อหนีลงเรือสปีดโบ๊ทไปได้ เหลือเพียงทิเบตกับพวก

โทรุสั่งให้เคนอิจิพาทิเบตหนีไปก่อน ชัชชัยเห็นชายคนหนึ่งถูกคนของแก๊งประกบตัวพาหนี มั่นใจว่าจะต้องเป็นนายใหญ่ รีบวิ่งตามจนทัน

“หยุด...ถ้าไม่หยุด ฉันยิง”

เคนอิจิหันไปจะยิงชัชชัย ทิเบตจับแขนห้ามไว้ ด้วยความมืดทำให้นายตำรวจหนุ่มไม่เห็นว่าเป็นทิเบตสาดกระสุนใส่ไม่ยั้งถูกสีข้างเขาถึงกับเซไปเล็กน้อย

ขณะที่ทิเบตกับเคนอิจิกำลังเพลี่ยงพล้ำ โทรุขับรถฝ่าดงกระสุนมารับ แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ชัชชัยตามไม่ทัน รีบวิทยุแจ้งให้สกัดจับ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“น้ำผึ้ง” ปลุกหลอนคืนชีพ “ปอบผีเจ้า”

“น้ำผึ้ง” ปลุกหลอนคืนชีพ “ปอบผีเจ้า”
29 ก.พ. 2563
06:45 น.