ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คนละโลก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: 'ซี' สู้ชีวิตเชือดเฉือน 'ปู' 'คนละโลก' สะท้อนสังคม

รัญจวนนั่งโอบบุษย์ที่ร้องไห้ไม่หยุดอยู่หน้าห้องผ่าตัด โดยมีชัชชัยเดินไปเดินมารอฟังอาการของน้องเสืออย่างใจจดจ่อ ทันทีที่เห็นทิเบตวิ่งเข้ามา บุษย์โผกอดเขาไว้แน่น

“พี่เบต ผู้ชายคนนั้น...ผู้ชายคนนั้นรู้แล้วว่าน้องเสือเป็นลูกของเขา”

“ผู้ชายคนนั้น...ไอ้กานน”

บุษย์ร้องไห้ไม่หยุดจนหน้ามืดจะเป็นลม ทิเบตรีบประคองไปนั่งข้างๆรัญจวน ชัชชัยขอคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว เดินนำออกมาจนพ้นระยะที่บุษย์จะได้ยิน แล้วบอกเขาว่าเป็นความผิดของตนเองที่บอกคลเมขลาเรื่องน้องเสือเป็นลูกของกานน เธออยากเจอแกมาก ตนก็เลยทำให้ทั้งคู่ได้เจอกัน

“วันนี้บุษย์รู้ความจริง บุษย์โกรธผมมากโกรธจนตัดขาดผมออกไปจากชีวิต ส่วนที่น้องเสือถูกรถชนมันเป็นอุบัติเหตุจริงๆแต่บุษย์คิดไปว่าเป็นฝีมือของกานน ไม่ว่าผมหรือแม่ของคุณจะพูดยังไงบุษย์ก็ไม่ฟังและไม่เชื่อ ตอนนี้บุษย์กำลังไม่มีสติ ผม...ผมไม่รู้จะช่วยยังไง”

“ช่วยกลับไปก่อน”

ชัชชัยตัดพ้อว่าทิเบตโกรธเขาอีกคนหนึ่งหรือ ทิเบตปฏิเสธว่าไม่ได้โกรธ แต่การที่ชัชชัยอยู่ที่นี่ก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ซ้ำยังจะทำให้ทุกอย่างมันแย่ลงไปอีก โดย เฉพาะสภาพจิตใจของบุษย์ ถ้าเขารักและหวังดีกับเธอก็ให้ทำตามที่ตนบอก รอให้ทุกอย่างดีขึ้นกว่านี้ ค่อยกลับมา ส่วนอาการของน้องเสือ ตนจะส่งข่าวให้เขารู้เอง...

ผ่านไปไม่นาน หมอออกมาแจ้งให้ญาติทราบว่าน้องเสือเสียเลือดไปมากต้องให้เลือดเป็นการเร่งด่วน แต่กรุ๊ปเลือดของเด็กน้อยเป็นกรุ๊ปเลือดพิเศษหายาก ในเมื่อบุษย์ไม่มีเลือดกรุ๊ปนี้ ก็ต้องเป็นทางพ่อของเด็ก แล้วเตือนว่าถ้าหาเลือดมาไม่ทันภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง น้องเสืออาจตายได้ บุษย์ถึงกับเป็นลมล้มพับ ขณะที่ทิเบตครุ่นคิด หนักจะทำอย่างไรดี หลังจากคิดอยู่หลายตลบ เขาตัดสินใจโทร.หาคลเมขลา

“น้องเสือถูกรถชน อาการไม่ดี น้องเสืออาจจะไปภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ครั้งนี้ผมต้องการให้คุณช่วย เรามีเวลาถึงแค่คืนพรุ่งนี้เท่านั้น”

“คุณจะให้ช่วยยังไง บอกมาได้เลย”

“กรุ๊ปเลือดของน้องเสือเป็นหมู่โลหิตพิเศษ คนที่มีเลือดกรุ๊ปนี้คือกานน”

ooooooo

บุษย์อ่อนเพลียมากหมอจึงต้องรับตัวไว้ในโรงพยาบาลอีกคนหนึ่ง เธอคิดมากเรื่องลูกจนเก็บไปฝันร้าย นอนกระสับกระส่ายเพ้อหาลูก ทิเบตซึ่งนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ เขย่าให้เธอรู้สึกตัว ทันทีที่ลืมตาตื่นเธอจะลุกไปหาลูก เขาร้องห้ามไว้ พลางปลอบว่าไม่ต้องเป็นห่วง เขากำลังหาทางช่วยแกอยู่ บุษย์งงจะช่วยอย่างไร

“พี่กำลังหาคนที่มีหมู่โลหิตพิเศษแบบเดียวกับน้องเสือ”

หญิงสาวมองตาพี่ชายปราดเดียวก็รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร ร้องห้ามเสียงหลงไม่ให้ทำแบบนั้น เธอไม่ต้องการติดหนี้บุญคุณกานน

“เขาต่างหากบุษย์ที่ติดหนี้เรา ความจริงพี่จะฆ่าเขาก็ได้แต่พี่ไม่ทำ เราเท่านั้นที่จะสั่งให้คนคนนั้นอยู่หรือตาย แต่ครั้งนี้เราต้องให้เขาช่วย บุษย์ต้องเชื่อในตัวพี่ พี่จะปกป้องน้องเสือกับบุษย์ด้วยชีวิตพี่เอง”...

ในเวลาเดียวกัน คลเมขลามาขอร้องกานนถึงที่ห้องนอนของเขา แต่งเรื่องว่ามีเพื่อนต้องการเลือดด่วน และเป็นเลือดกรุ๊ปพิเศษแบบเดียวกันกับเขา กานนงงเธอรู้ได้อย่างไรว่าเขาเลือดกรุ๊ปอะไร เธอโกหกว่าถาม นิลสี เขาตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด คลเมขลาดีใจมากเผลอหลุดปากถ้าเขาอยากได้อะไรเป็นการตอบแทนความช่วยเหลือครั้งนี้เธอยินดีทำให้ทุกอย่าง กานนใช้สายตาโลมเลียไปทั่วร่างของเธอ

“สิ่งที่พี่อยากได้ น้องมอธจะให้พี่ได้เหรอคะ”

“พี่นนลองบอกมาก่อนสิคะ” คลเมขลาทำใจดีสู้เสือ

“สิ่งที่พี่อยากได้มีอยู่อย่างเดียว” ไม่พูดเปล่ากานนเข้าประชิดตัวคลเมขลาซึ่งถอยกรูดจนเสียหลักล้มลงบนเตียง เขาโถมตัวตามคร่อมร่างเอาไว้ หญิงสาวหน้าตาตื่นพยายามจะดันตัวเขาออกแต่เขากดมือสองข้างของเธอไว้กับเตียง ทวงถามว่าเธอเป็นคนบอกเขาเองไม่ใช่หรือว่าถ้าเขาอยากได้อะไรก็จะให้ หญิงสาวน้ำตาไหลพรากไม่กล้าขัดขืน กานนเห็นน้ำตาก็ชะงัก ก่อนจะปล่อยเธอเป็นอิสระ

“พี่ไม่อยากบังคับจิตใจเพราะน้องมอธไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆที่ผ่านมาของพี่ ถ้าพี่จะได้แค่ตัว พี่ก็ไม่มีความสุข จะให้พี่ไปที่ไหนและกี่โมง บอกมาได้เลย”...

หลังจากนัดแนะกับกานนเรียบร้อย คลเมขลาแวะมาแจ้งข่าวให้ทิเบตรู้ว่ากานนจะมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้ตอนบ่ายโมง และเธอจะเป็นคนจัดการทุกอย่างให้เอง เขาอดถามไม่ได้ว่าเธอทำอย่างไรกานนถึงได้ยอมช่วย เธอปั้นเรื่องว่าเพื่อนของเธอต้องการเลือด

ทิเบตไม่เชื่อว่ามีแค่นั้นแล้วเหลือบเห็นข้อมือของเธอเป็นรอยแดงช้ำ คว้าขึ้นมาถามว่านี่รอยอะไร เธอรีบชักมือกลับ โกหกว่าไม่มีอะไร

“ไม่มีอะไรได้ไง นี่มันรอยโดนบีบอย่างแรง กานนทำอะไรคุณ”

“เขาเกือบจะทำ แต่ก็ไม่ได้ทำ”

“สารเลว...ผมขอโทษที่ทำให้คุณเดือดร้อน” ทิเบตมองคลเมขลาอย่างรู้สึกผิด เธอยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะว่าประชดตัวเองว่าสมควรจะเจออะไรแบบนี้บ้าง ต่อไปภายภาคหน้าจะได้แข็งแกร่ง

ooooooo

กานนมาให้เลือดตามที่รับปากกับคลเมขลาเสร็จเรียบร้อยจัดแจงจะขอไปเยี่ยมเพื่อนของเธอด้วยคน อยากเห็นหน้าคนที่ตัวเองบริจาคเลือดให้ เธออ้างว่าเพื่อนของเธอไม่อยากให้ใครเห็นในสภาพเจ็บป่วย

“มันก็จริง งั้นพี่กลับก่อน” กานนว่าแล้วเดินจากไป คลเมขลามองตามโล่งอก...

ทางด้านบุษย์เห็นภาพหลอนว่าน้องเสือมาบอกลา แล้วเดินออกจากห้องพักฟื้น เธอตกใจร้องไห้โฮ กระชากสายน้ำเกลือออก แล้ววิ่งตามไปอย่างทุลักทุเล พลางร้องเรียกน้องเสือให้รอเธอก่อน แต่เด็กน้อยยังคงเดินต่อไปไม่เหลียวหลัง บุษย์เร่งฝีเท้าตามแต่พอเลี้ยวมุมตึกชนเข้ากับกานนอย่างจัง

“เอาลูกฉันคืนมา เอาลูกฉันมา แก...ไอ้ฆาตกร แกฆ่าลูกฉัน...แก” บุษย์ทุบอกกานนไม่ยั้ง

“พูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ” กานนพยายามจับมือเธอไว้ บุษย์ยังคงด่าว่าเขาที่ทำให้ลูกของเธอตาย แล้วก็เป็นลมหมดสติ เขารีบประคองเธอไว้ ก่อนจะหันไปเรียกพยาบาลที่เดินผ่านมาให้ช่วยเหลือ...

ในเวลาต่อมา ที่หน้าห้องไอซียู ทิเบต รัญจวนและคลเมขลายืนฟังหมอเจ้าของไข้รายงานว่าน้องเสือปลอดภัยแล้ว รอดูอาการอีกยี่สิบสี่ชั่วโมง ถ้าสภาพร่างกายปกติ ก็ออกจากห้องไอซียูได้ ทั้งสามคนต่างยิ้มให้กันด้วยความดีใจ โดยไม่ล่วงรู้ว่ากานนแอบฟังอยู่อีกมุมหนึ่งสีหน้าเคร่งเครียด

“น้องเสือ...หรือว่าเด็กนี่จะเป็นลูกเรากับบุษย์”...

ทิเบต คลเมขลาและรัญจวนกลับมาที่ห้องพักฟื้นของบุษย์ต้องแปลกใจเมื่อรู้จากพยาบาลว่าคนไข้ลุกออกไปนอกห้อง ไปหมดสติอยู่ที่ทางเดิน แต่มีพลเมืองดีมาช่วยเอาไว้ ทิเบตเดินไปดูน้องสาวด้วยความเป็นห่วง พลันมีเสียงมือถือของเขาดังขึ้น เคนอิจิโทร.มาบอกว่ามีธุระจะคุยด้วยรออยู่ที่ห้องโถงชั้นล่าง

“ผมต้องไปคุยงาน แต่จะรีบกลับมานะครับ”

“ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่เอง คุณไปเถอะ”

ทิเบตมองคลเมขลาด้วยความซาบซึ้งใจก่อนจะเดินออกจากห้อง ไม่นานนักเขามายืนตรงหน้าเคนอิจิซึ่งแจ้งให้ทราบว่าพรุ่งนี้โทรุกับซาซูเกะจะส่งคนไปยึดบ้านศักการะ หากทิเบตมีอะไรจะให้ช่วย เขายินดีทำให้“ฉันคิดว่าฉันมีทางแก้ไขเรื่องนี้ ขอบใจมากเคนอิจิที่มาบอก”...

ขณะที่ทิเบตมีแผนเตรียมไว้รับมือซาซูเกะ คลเมขลาตัดสินใจคุกเข่ากับพื้นกราบเท้าขอโทษรัญจวนทั้งน้ำตาที่ครอบครัวศักการะทำให้ท่านกับลูกๆต้องลำบาก รัญจวนรีบจับตัวคลเมขลาให้ลุกขึ้นมานั่งด้วยกัน

“แค่คุณขอโทษ แค่คุณช่วยน้องเสือ ฉันก็ให้อภัยแล้ว ลุกขึ้นเถอะนะคะ” รัญจวนช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอ แล้วดึงตัวมากอด “ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะคะ”

ทิเบตเข้ามาเห็นภาพประทับใจก็รู้สึกดีไปด้วย คลเมขลารีบผละออกจากรัญจวน แล้วขอตัวกลับก่อน เขาเดินมาส่งเธอที่หน้าโถงลิฟต์ พร้อมกับเล่าเรื่องที่เคนอิจิมาบอกเขาว่าบ้านของเธอจะถูกยึดวันพรุ่งนี้

“จำที่ผมบอกได้ใช่ไหมว่าผมจะช่วยคุณ แต่ผมทำคนเดียวไม่ได้ งานนี้คุณต้องร่วมมือกับผมเพื่อรักษาสมบัติของศักการะเอาไว้ เราต้องจดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายและให้ทนายทำเรื่องการแบ่งสินสมรสถ้าหากมีการหย่าร้างเกิดขึ้น โดยให้บ้านกับโรงแรมและทรัพย์สินอื่นๆตกเป็นของคุณทั้งหมด”

“แล้วฉันจะไว้ใจได้ยังไงว่าคุณช่วยฉันจริง ไม่ได้มีแผนการอะไรเหมือนที่ผ่านมา”

“คนอย่างผมให้ความสำคัญเรื่องการตอบแทนบุญคุณ คุณทำให้น้องเสือรอดตาย ผมก็ต้องช่วยคุณ...คุณจะคิดก่อนก็ได้แต่เวลาของคุณมีไม่มาก ผมจะให้ทนายทำเรื่องไว้ก่อน ถ้าคุณอยากให้ศักการะรอด พรุ่งนี้เช้ามาเจอกันที่บ้านของผม” พูดจบทิเบตผละจากไปทิ้งให้คลเมขลาครุ่นคิดหนักอยู่เพียงลำพัง

ooooooo

กานนกลับถึงบ้านด้วยสีหน้าเป็นกังวล ถึงกับทรุดลงนั่งกับพื้นชันเข่าขึ้นมากอด นิลสีเข้ามาเห็นสภาพของลูกชายก็ตกใจ ถามว่าเป็นอะไรไม่สบายหรือเปล่า เขาเล่าเรื่องที่ตัวเองมีลูกกับน้องสาวของทิเบตให้ฟัง เธอตกใจมากถามเสียงเครียด แน่ใจได้อย่างไรว่าเด็กนั่นเป็นลูกของเขา

“วันนี้ผมไปให้เลือดเขามา เลือดกรุ๊ปพิเศษแบบผมมันไม่ค่อยมี แม่ก็รู้ แสดงว่าเขาเป็นลูกผมจริงๆแม่ ถ้าเด็กคนนั้นโตมาเป็นแบบผม จะทำยังไง ผมไม่อยากเห็นผมอีกคนอ่ะแม่” กานนร้องไห้งอแงราวกับเป็นเด็กน้อย นิลสีดึงลูกมากอดไว้ คิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดี...

บุษย์รู้สึกตัวตื่นขึ้นในเย็นวันเดียวกัน พอรู้เรื่องน้องเสือปลอดภัยก็พยายามกินอาหารที่รัญจวนป้อนให้ เพื่อจะได้มีเรี่ยวแรงไปดูแลลูก รัญจวนอดสงสัยไม่ได้ว่าเมื่อตอนบ่ายเธอออกไปทำอะไรนอกห้องพักฟื้น บุษย์ฝันร้ายเห็นน้องเสือมาลา คงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่หมอให้ทำให้เธอขาดสติ เดินออกจากห้อง และได้เจอกับกานน

“แต่บุษย์คิดว่าบุษย์คงคิดไปเองว่าเจอเขาเพราะตอนนั้นบุษย์มึนมาก”

“ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วนะลูก ไม่มีใครพาน้องเสือไปจากพวกเราได้อีก บุษย์ทำใจให้สบาย”

พลันมีเสียงมือถือของรัญจวนดังขึ้น นิลสีโทร.มาแนะนำตัวเองว่าเป็นแม่ของกานน อยากจะคุยกับเธอ ให้มาเจอกันที่สวนหย่อมของโรงพยาบาล รัญจวนวางสายสีหน้าไม่สบายใจ ก่อนจะหันไปฝืนยิ้มให้บุษย์

“ทางการเงินโทร.มาให้แม่ลงไปดูค่าใช้จ่าย เดี๋ยวแม่กลับมานะ”

ครู่ต่อมารัญจวนมายืนเผชิญหน้ากับนิลสีถามเสียงเข้มว่ามีอะไรจะคุยกับตน นิลสีต้องการให้รัญจวนพาลูกกับหลานออกไปจากที่นี่ เพราะกานนรู้แล้วว่ามีลูกกับบุษย์ เขาไม่อยากมีลูก ทางเดียวที่จะทำให้เขาเลิกทุกข์ใจได้ก็คือพวกเธอต้องไปให้พ้นๆ รัญจวนไม่ไปไหนทั้งนั้น กานนต่างหากที่เป็นคนผิดสมควรเป็นฝ่ายต้องไป ในเมื่อไล่ไม่ยอมไป นิลสีขู่จะเล่นงานรัญจวนกับครอบครัวให้ทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

“ใครกันแน่ที่ต้องเจ็บต้องทรมาน ถ้าฉันบอกทิเบตเขาคงมีวิธีจัดการกับพวกคุณ...ทางที่ดีเราต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า ฉันจะถือว่าไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น ลาก่อนนะคะคุณนิลสี” รัญจวนว่าแล้วผละจากไป

นิลสีไม่ยอมจบง่ายๆ ตรงไปหาไพโรจน์ที่ผับของเขา ขอร้องให้ช่วยฆ่าทิเบตให้ เขาถึงกับหน้าเครียด...

หลังจากนิลสีกลับไปแล้ว ไพโรจน์เล่าเรื่องนี้ให้วันชัยฟัง พร้อมกับบ่นว่าทิเบตกับนิลสีต้องมีปัญหาอะไรกันแน่ๆ จังหวะนั้นนักสืบที่วันชัยจ้างให้สืบเรื่องทิเบตโทร.มาบอกว่าได้ข้อมูลมาแล้ว กำลังส่งเอกสารไปให้ ไม่นานนัก ข้อมูลดังกล่าวก็มาถึงมือไพโรจน์ ทำให้รู้ว่าหลังจากทิเบตถูกกานนยิงบาดเจ็บสาหัส ก็ได้รับความช่วยเหลือจากซาซูเกะ จากนั้นก็พาไปรักษาตัวต่อที่ประเทศญี่ปุ่นและรับเขาเป็นลูกบุญธรรม ซาซูเกะยังมอบตำแหน่งรองหัวหน้าแก๊งพยัคฆ์ขาวให้ทิเบตอีกด้วย

“ไม่นึกเลยว่าลูกจะเดินมาได้ไกลขนาดนี้ ทิเบต”

ooooooo

สายวันถัดมา ขณะที่ซาซูเกะกำลังออกจากห้องพักบนคอนโดฯหรูพร้อมด้วยโทรุ ทิเบตเอาทะเบียนสมรสจากในซองเอกสารยื่นไปตรงหน้า บอกท่านว่าไม่ต้องไปบ้านศักการะให้เสียเวลา

“ผมจดทะเบียนสมรสกับคุณคลเมขลาแล้ว เท่ากับว่าบ้านและโรงแรมศักการะเป็นของผมทั้งหมด ผมคนเดียวมีสิทธิ์จะทำอะไรกับมันก็ได้” พลันภาพเหตุการณ์เมื่อเช้าผุดเข้ามาในความคิดคำนึงของทิเบต

ตอนนั้นคลเมขลามาพบเขากับทนายความของเขาที่บ้านเพื่อจดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เธอยังขอทำความเข้าใจกับเขาก่อนว่าการจดทะเบียนครั้งนี้เพื่อช่วยศักการะเท่านั้น เราจะไม่บอกคนอื่นในครอบครัวของเธอเรื่องนี้เด็ดขาด ชายหนุ่มรับปากจะทำตามที่เธอต้องการ...

ทิเบตเอาทะเบียนสมรสฉบับนั้นคืนจากซาซูเกะ “สิ่งที่พ่อต้องการ ผมจะเป็นคนทำให้พ่อได้มันมาไม่ใช่คนอื่น พ่อไม่ต้องกังวลว่าผมจะให้ความรักมาทำให้จุดมุ่งหมายของผมเปลี่ยน การแก้แค้นหอมหวานเสมอ ผมยังจำคำพูดของพ่อได้ดี ขอให้พ่อเชื่อในตัวผม”

“พ่อจะเชื่อเรา อย่าทำให้พ่อผิดหวัง ลูกก็รู้ว่าคนที่ทำให้พ่อผิดหวังจะต้องพบกับจุดจบยังไงซึ่งพ่อไม่อยากใช้มันกับลูก” ซาซูเกะตบไหล่ทิเบตเบาๆ คนถูกตบไหล่ถึงกับโล่งใจ โทรุรอจนได้อยู่ตามลำพังกับทิเบต ต่อว่าว่าทำไมถึงไม่บอกตนเรื่องนี้ คิดจะหักหน้าตนต่อหน้าซาซูเกะใช่ไหม เขาไม่ใช่คนลอบกัดคนอื่นเหมือนโทรุ

“เพราะนายเป็นแบบนี้พ่อถึงไม่ไว้ใจให้นายขึ้นเป็นใหญ่ พ่อถึงเลือกฉัน ต่อไปไม่ต้องทำงานให้ฉันอีก งูพิษควรอยู่ในป่า ถึงเลี้ยงดูให้ดีแค่ไหน สักวันมันก็แว้งกัดเราอยู่ดี” พูดจบทิเบตผละจากไปทิ้งให้โทรุยืนแค้นใจ...

ทุกคนที่บ้านศักการะดีใจที่คลเมขลาแจ้งว่าไม่ต้องย้ายไปไหนแล้ว ศรีวิศาลอดถามไม่ได้ทำไมทิเบตถึงเปลี่ยนใจไม่ยึดบ้านของเรา เธอยังไม่ทันจะว่าอะไร

นิลสีชิงพูดเสียก่อนว่าให้อะไรตอบแทน เขาถึงใจดีแบบนั้น

“จะให้อะไรล่ะแม่ มันก็มีอยู่อย่างเดียว...ให้ตัวไง”

ศรีวิศาลไม่พอใจที่นิลปัทม์พูดจาดูแคลนลูกสาวของตนทำท่าจะเอาเรื่อง คลเมขลาไม่อยากให้มีปัญหารีบตัดบท เธอจะได้มาด้วยวิธีไหนก็ไม่สำคัญ แต่บ้านหลังนี้ยังคงเป็นของตระกูลศักการะก็แล้วกัน นิลปัทม์ไม่ยอมจบง่ายๆ ต้องรู้ให้ได้ว่าคลเมขลายอมขึ้นเตียงกับทิเบตจริงหรือเปล่า...

ทางด้านนิลสีหาแพะมารับผิดแทนกานนได้แล้ว โดยติดสินบนก้อนใหญ่ให้ระเบียบไปให้การกับตำรวจว่าเธอเพิ่งจำได้ว่าเห็นพนักงานโรงแรมที่ตายออกไปกับทิเบต เพื่อทำให้ตำรวจสงสัยในตัวเขา...

ไพโรจน์นำเรื่องที่นิลสีมาขอให้ช่วยกำจัดทิเบตไปบอกให้เขารู้ตัว และเตือนให้ระวังตัวให้ดีเพราะท่าทางนิลสีจะโกรธเขามาก ทิเบตไม่เข้าใจไพโรจน์มาบอกเรื่องนี้กับตนทำไม

“ผมก็แค่เป็นห่วงเห็นคุณยังหนุ่มยังแน่นมีอนาคตไกลถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมาพ่อแม่คุณคงจะเสียใจมาก”

ทิเบตสวนทันทีว่าไม่มีพ่อมีแต่แม่ ไพโรจน์ถามหยั่งเชิงว่าพ่อของเขาไปไหน เขาไม่รู้และไม่อยากรู้ ท่านตายจากเขาไปนานแล้ว ขอบคุณที่ไพโรจน์นำเรื่องนี้มาบอก แล้วขอตัวไปทำงานต่อ ไพโรจน์มองตามเขาเดินจากไปอย่างรู้สึกผิดที่ทิ้งเขากับรัญจวน

ooooooo

ณโรงแรมศักการะ นิลปัทม์หงุดหงิดที่ตามหาทิเบตไม่เจอ เห็นคลเมขลาเดินอยู่เบื้องหน้ารีบจ้ำตามจนทันคาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้ว่าเธอกับทิเบตมีอะไรกันแล้วใช่ไหม คลเมขลาหาว่านิลปัทม์ไร้สาระที่เอาแต่หมกหมุ่นเรื่องนี้ ขยับจะเดินหนี เธอปฏิเสธว่าไม่ได้หมกหมุ่นแต่ทิเบตเป็นของเธอ ฉะนั้นใครก็มายุ่งไม่ได้

“เขาบอกเหรอว่าเขาเป็นของเธอ” คลเมขลาเหน็บเสร็จจะเดินเลี่ยงออกมา นิลปัทม์โพล่งขึ้นทันทีว่า

“สามีเก่าของพี่มีอะไรกับปัทม์แล้ว” เธอเห็นคลเมขลาหยุดกึกก็ยิ้มสะใจ “อุ๊ยตกใจมากเหรอคะ ปัทม์ไม่เข้าใจเลยว่าพี่เลิกกับพี่ปุราณทำไม ทั้งๆที่พี่ปุราณเก่งมาก เก่งที่สุด พี่ไม่เสียดายเหรอ”

“ฉันไม่เคยเสียดายผู้ชายอย่างนั้น ความจริงเธอไม่น่าภูมิใจนะนิลปัทม์เพราะผู้ชายคนนั้นเขาเป็นของมือสองเป็นของมีตำหนิที่ฉันไม่ต้องการ ขอให้เธอมีความสุขกับของเหลือใช้ของฉันก็แล้วกัน” คลเมขลาตอกกลับอย่างเจ็บแสบก่อนจะผละจากไป นิลปัทม์เต้นเร่าๆด้วยความโมโหโดยไม่รู้ว่าทิเบตแอบมองอยู่อย่างไม่พอใจ...

ด้านคลเมขลาหลบมาร้องไห้ด้วยความเจ็บใจ ทิเบตตามมายื่นผ้าเช็ดหน้าให้เช็ดน้ำตา ปลอบว่านิลปัทม์กับปุราณไม่น่าทำกับเธอแบบนี้ เธอแปลกใจเขารู้ได้อย่างไร เมื่อครู่เขาบังเอิญผ่านมาได้ยินเธอกับนิลปัทม์คุยกัน คลเมขลาไม่ได้เสียใจ แต่โกรธเพราะก่อนหน้านี้ปุราณเพิ่งจะมาขอคืนดี

“เวรกรรมมีจริง สักวันเขาต้องได้รับกรรมที่ทำไว้กับคุณ ผมไม่เคยมีความสุขสักวัน เสียใจในสิ่งที่ทำกับคุณทุกวินาที” ทิเบตลุกขึ้นเดินจากไป ทันทีที่ถึงห้องทำงาน เขาโทร.นัดนิลปัทม์ให้ออกมาเจอกันคืนนี้ พลันมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ลลิสาเอาแฟ้มเอกสารมาให้เซ็น เขาเซ็นเสร็จยื่นเอกสารคืน แต่เธอกลับเดินไปล็อกประตูห้อง แล้วมายืนข้างๆเขา ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อตัวเองออก ทิเบตจับมือเธอไว้ถามว่าทำแบบนี้ทำไม เธอรักเขาอยากจะตอบแทนเขาเพราะไม่เคยมีผู้ชายคนไหนดีกับเธอแบบเขามาก่อน

“ผมขอบคุณที่คุณรักผม แต่คุณไม่ต้องตอบแทนผมด้วยวิธีนี้”

“แต่ลลิสาไม่มีอะไรจะให้คุณได้”

ทิเบตขอแค่ความซื่อสัตย์ของเธอก็พอแล้วขอร้องอย่าทำแบบนี้อีก ลลิสาพยักหน้ารับคำ...

ตกค่ำ นิลปัทม์มาหาทิเบตตามนัด เขาทำเซอร์ไพรส์ด้วยการหยิบแหวนเพชรเม็ดเป้งขึ้นมาคุกเข่าขอเธอแต่งงาน นิลปัทม์ตอบตกลงทันทีโดยไม่รู้ว่านี่เป็นส่วนหนึ่งในแผนการแก้แค้นของเขา...

ฝ่ายนิลสีร้องห้ามเสียงหลงเมื่อรู้ว่านิลปัทม์ตกลงจะแต่งงานกับทิเบต แต่เธอไม่ฟังยืนยันจะแต่งกับเขาให้ได้ นิลสีเตือนว่าทิเบตกำลังจะไม่มีอนาคตและกำลังจะไม่เหลืออะไร แต่เธอไม่เชื่อ

“เราต่างหากที่จะไม่เหลืออะไร แม่ห้ามปัทม์ไม่ได้เพราะวันพรุ่งนี้คุณทิเบตจะแถลงข่าวเรื่องที่เราจะแต่งงานกัน มันจะกลายเป็นทอล์ก ออฟเดอะทาวน์”

นิลปัทม์ยิ้มอย่างมั่นใจ ขณะที่นิลสีกลุ้มใจแทบบ้า...

ศักดิ์เห็นเงินเป็นฟ่อนๆในมือของพี่สาวอดถามไม่ได้ว่าไปเอามาจากไหน เธอคุยอวดว่าได้มาจากนิลสีจ้างวานให้ใส่ร้ายทิเบต เขาตาวาวขึ้นมาทันที คิดแผนจะหาประโยชน์จากสิ่งที่พี่สาวบอก

ooooooo

ขณะทิเบตกำลังขับรถออกจากบ้าน ศักดิ์รีบเดินไปขวางหน้าไว้ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะมาบอกเกี่ยวกับอนาคตของเขา แต่เขาต้องให้เงินตนเป็นการแลกเปลี่ยน ทิเบตไม่ไว้ใจ จะรู้ได้อย่างไรว่าเรื่องนั้นสำคัญจริงๆ

“อ่ะ งั้นฉันจะใบ้ให้นิดหน่อย คุณนิลสีมาขอให้พี่สาวฉันช่วยเรื่องเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมพนักงานโรงแรมศักการะ...น่าสนใจขึ้นมาหรือยัง” ศักดิ์ยิ้มอย่างถือไพ่เหนือกว่า...

ระเบียบทำตามแผนการที่นิลสีวางไว้ ตรงไปหาชัชชัยที่โรงพักให้การว่าเห็นทิเบตออกไปกับพนักงานโรงแรมที่ถูกฆ่าตาย อ้างที่เธอมาให้ปากคำช้าเพราะกลัวทิเบตเป็นเจ้านายของตัวเองรู้เรื่องเข้าจะไล่เธอออก

“หลังจากวันนั้นฉันก็นอนไม่หลับเลยค่ะ มโนธรรมในใจบอกให้ฉันต้องพูดความจริง ฉันถึงต้องมาที่นี่วันนี้”

ชัชชัยมองระเบียบอย่างไม่ค่อยจะเชื่อเท่าใดนัก...

ขณะที่ระเบียบกำลังใส่ร้ายป้ายสีทิเบตอยู่ที่โรงพัก นิลปัทม์ให้สัมภาษณ์นักข่าวอยู่ในห้องแถลงข่าวของโรงแรมศักการะถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับทิเบต จังหวะนั้นนิลสีเดินเข้ามาในห้อง นิลปัทม์เห็นเข้าก็หน้าเจื่อน รีบเชิญพวกนักข่าวไปดื่มกาแฟกินของว่างไปพลางก่อน อีกไม่นานทิเบตคงจะมาถึง แล้วเดินมาถามแม่ว่ามาที่นี่ทำไม หรือมีแผนร้ายจะทำลายงานแถลงข่าวของเธอ

“อีกไม่กี่นาที เดี๋ยวแกก็รู้เองว่างานแกจะถูกทำลายหรือเปล่า” นิลสียิ้มร้าย...

ทิเบตกำลังเร่งฝีเท้าไปที่ห้องแถลงข่าว ตอนที่ลลิสาเข้ามาตัดพ้อทำไมถึงต้องแต่งงานกับนิลปัทม์ด้วย เขาทำไปเพราะมีเหตุผลบางอย่างแต่บอกตอนนี้ไม่ได้ อีกไม่นานเธอก็จะรู้เอง มีเสียงมือถือของทิเบตดังขึ้น เขาขอตัวไปรับสายก่อน แล้วเดินเลี่ยงออกมา ชัชชัยโทร.มาบอกว่ามีคนเห็นทิเบตออกไปกับพนักงานที่ถูกฆ่า แต่เขาไม่เชื่อเพราะพยานที่เห็นพูดจาคล่องแคล่วเกินไปเหมือนท่องบทมาอย่างดี

“ที่ผมโทร.มาเพราะอยากถามว่าคุณมีศัตรูที่ไหนที่ต้องการทำลายคุณหรือเปล่า”

“ศัตรูผมมีเยอะแต่ผมมั่นใจว่ามีอยู่คนเดียวที่อยากให้ผมถูกจับเพราะเรื่องนี้ คุณนิลสี แม่นายกานน”

เมื่อได้ข้อมูลจากทิเบตแล้ว ชัชชัยกลับมาที่ห้องสอบสวน เตือนระเบียบว่าการแจ้งความเท็จมีทั้งโทษจำคุกและปรับหรือทั้งจำทั้งปรับ เธอสนใจอยากจะพักยาวในคุกไหม ถ้าไม่อยากก็สารภาพมาว่าใครจ้างเธอให้ใส่ร้ายทิเบต ด้วยความกลัว ระเบียบสารภาพสิ้นไส้ว่านิลสีเป็นคนต้นคิด...

ระหว่างที่ทิเบตกำลังแถลงข่าวว่างานแต่งงานของเขากับนิลปัทม์จะจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้าที่โรงแรมแห่งนี้ เชิญนักข่าวทุกคนมาร่วมงานนี้ด้วย ชัชชัยนำกำลังตำรวจเข้ามา นิลสีหลงดีใจคิดว่าจะมาจับทิเบตต่อหน้าสื่อ ที่ไหนได้เขากับตำรวจมาเพื่อจับเธอข้อหาสร้างหลักฐานเท็จ นักข่าวกรูกันกดชัตเตอร์ไม่ยั้ง นิลสีเพิ่งตระหนักว่าตัวเองถูกดัดหลัง แก้ตัวเป็นพัลวันว่าไม่ได้ทำ เธอถูกใส่ความ

“ผมไม่ได้ใส่ความ เรามีพยานที่ระบุชัดเจนว่าคุณจ้างเธอให้ใส่ร้ายคุณทิเบต ไปกับเราดีๆเถอะครับ อย่าให้ผมต้องใส่กุญแจมือคุณเลย” ชัชชัยว่าแล้วผายมือให้นิลสีเดินนำ เธอจ้องทิเบตราวกับจะกินเลือดกินเนื้อก่อนเดินออกไป นิลปัทม์แปลกใจทำไมแม่ไปกับตำรวจ

“ผมจะหาทางช่วยแม่คุณเอง” ทิเบตปลอบเธอเสร็จ แอบยิ้มสะใจ

ooooooo

นิลสีโวยวายตั้งแต่โรงแรมศักการะยันถึงโรงพักว่าไม่ได้จ้างวานใครให้ใส่ร้ายทิเบต ชัชชัยจึงต้องสั่งให้จ่าเวรไปพาระเบียบเข้ามายืนยันต่อหน้า เธอโกรธมากพุ่งตบระเบียบหน้าหัน ชัชชัยกับจ่าเวรต้องช่วยกันจับตัวเธอไว้ ระเบียบไม่ยอมถูกตบข้างเดียวตบคืนให้บ้าง สองคนตบตีกันอุตลุด ชัชชัยทนไม่ไหวตะโกนลั่น

“ถ้ายังไม่หยุดผมจะแจ้งข้อหาทะเลาะวิวาทเพิ่ม”

ทั้งระเบียบกับนิลสีถึงสงบลงได้ ชัชชัยสั่งให้จ่าเวรพาระเบียบออกไปก่อน แล้วหันไปขู่นิลสีถ้าไม่ยอมสารภาพแต่โดยดี จะเชิญไปนอนในห้องขังหนึ่งคืน ไม่ว่าจะขู่อย่างไรนิลสีก็ไม่ยอมรับสารภาพ เขาจึงต้องเอาเธอเข้าไปไว้ในห้องขัง ทิเบตตามมาที่โรงพักเพื่อขอเยี่ยมนิลสี แต่แท้จริงแล้วเขาไม่ได้จะมาเยี่ยม แค่มาแสดงความสะใจที่เห็นเธอโดนจับขังเท่านั้น แล้วเดินออกไปหาชัชชัยแจ้งว่าจะถอนฟ้อง

“คงเพราะเธอกำลังจะเป็นแม่ยายของคุณใช่ไหม ผมขอแสดงความยินดีด้วย ไม่นึกว่าผู้หญิงที่คุณเลือกจะเป็นญาติผู้น้องของมอธ”

“อะไรบนโลกใบนี้เป็นไปได้เสมอ...อ้อ ยัยบุษย์ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะครับ แต่ยังต้องไปเฝ้าน้องเสือ น่าจะอีกสักพักใหญ่กว่าน้องเสือจะออกมา ถ้าคุณอยากไปหาบุษย์ก็เชิญนะครับ”

ชัชชัยกลัวถูกเธอไล่ตะเพิด ทิเบตให้กำลังใจ ถ้าเขามีความพยายามและอดทนรับรองบุษย์ต้องใจอ่อน...

ไม่ได้มีแต่ศรีวิศาลที่งงกับข่าวการประกาศแต่งงานอย่างปัจจุบันทันด่วนของทิเบตกับนิลปัทม์ รวมทั้งข่าวนิลสีถูกตำรวจจับอีกด้วย คลเมขลาก็งุนงงไม่แพ้พ่อตัวเองเช่นกัน ในเมื่อทิเบตจดทะเบียนสมรสกับเธอแล้ว จะไปแต่งกับนิลปัทม์ได้อย่างไร นี่คงต้องมีลับลมคมในอะไรแน่ๆ ฝากพ่อช่วยดูแลคุณย่าแทนเธอสักครู่ ขอไปจัดการธุระบางอย่างก่อน...

ด้านกานนรู้ข่าวแม่ถูกจับและข่าวนิลปัทม์จะแต่งงาน กับทิเบตก็โวยวายลั่นว่านี่มันอะไรกัน นิลปัทม์อ้างว่าเธอกับเขารักกันก็ต้องแต่งงานกันเป็นธรรมดา ส่วนเรื่องคุณแม่เธอไม่รู้เรื่อง เขาเอ็ดตะโรในเมื่อเธออยู่ในเหตุการณ์จะไม่รู้เรื่องได้อย่างไร หรือว่าเธอร่วมมือกับทิเบตทำให้คุณแม่ถูกจับ เขาเห็นเธอจะเดินหนี คว้ามือไว้

“อย่าคิดเองได้ป่ะ ปัทม์ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ปล่อยปัทม์ได้แล้ว ปัทม์เจ็บ”

กานนไม่ยอมปล่อย หาว่านิลปัทม์หลงผู้ชายจนทำร้ายแม่ตัวเอง สองพี่น้องมีปากเสียงกัน กานนเถียงสู้ไม่ได้ อาการโรคจิตกำเริบบีบคอนิลปัทม์ดันติดกำแพงหวังจะฆ่าให้ตายคามือ โชคดีที่ทิเบตเข้ามาช่วยไว้ทันผลักกานนกระเด็น แล้วเข้าไปประคองนิลปัทม์ กานนอารมณ์ค้างพุ่งเข้าหาจะเอาคืน ทิเบตชักปืนขึ้นมาขู่

“ก็ลองเข้ามา ดูซิว่าผมจะกล้าทำอะไรคุณไหม”

ไอ้โรคจิตไม่กลัวตายเข้าไปแย่งปืนในมือทิเบต นิลปัทม์ตกใจส่งเสียงร้องลั่นบ้าน ป้าพิศกับเตยหอมได้ยินเสียงเอะอะพากันเข้ามาดู ตกใจกับภาพตรงหน้า กานนแย่งปืนไปจากทิเบตสำเร็จ เหนี่ยวไกจะยิง คลเมขลามาเห็นเข้าพุ่งไปขวางทางปืนเช่นเดียวกับนิลปัทม์ เขาชะงัก ตัดพ้อคลเมขลาต้องปกป้องมันขนาดนี้เลยหรือ

นิลปัทม์ขอร้องพี่ชายอย่าฆ่าคนรักของเธอ เราสองคนกำลังจะแต่งงานกัน กานนคลั่งหนักที่มีแต่คนปกป้องทิเบต ยิงกราดไปทั่วบ้าน ทิเบตดึงคลเมขลามากอดปกป้อง นิลปัทม์ได้แต่ยืนอึ้ง กานนยิงจนกระสุนหมด ก็ปาปืนทิ้งแล้วจ้ำพรวดๆออกไป ทิเบตรู้ตัวว่ากอดคลเมขลาอยู่รีบปล่อยมือ นิลปัทม์ไม่พอใจมาก

“มันหมายความว่ายังไง ทำไมคุณปกป้องพี่มอธแทนที่จะเป็นปัทม์”

ทิเบตอ้างว่าคลเมขลาอยู่ใกล้กว่าก็เลยทำไปโดยสัญชาตญาณ นิลปัทม์ควงแขนเขาไว้เพื่อเย้ยคลเมขลา แล้วขอไปนอนค้างบ้านเขากลัวพี่ชายจะเล่นงานเอาอีก ทิเบตมองคลเมขลาแวบหนึ่งก่อนจะตอบตกลง...

นิลสีถูกปล่อยตัวในค่ำวันเดียวกัน ขณะออกจากโรงพักเจอไพโรจน์หิ้วถุงโอเลี้ยงกับข้าวผัดกำลังจะมาเยี่ยม เธอต่อว่าเขาว่าถ้ายอมช่วยกำจัดทิเบตตั้งแต่แรก เธอก็ไม่โดนตลบหลังแบบนี้ เขาอยากจะเตือนเธอในฐานะคนคุ้นเคยกัน อย่าทำตัวเป็นศัตรูกับทิเบต เธอไม่รู้หรอกว่าคนหนุนหลังเขามีอิทธิพลมากแค่ไหน

“หมายความว่ายังไง”

“คุณรู้เท่านี้ก็พอ ถ้ารู้มากกว่านี้ ชีวิตคุณจะไม่ปลอดภัย” คำพูดของไพโรจน์ทำให้นิลสียิ่งสงสัยมากขึ้น...

ระเบียบกลับถึงบ้านอย่างเซ็งจัดเพราะถูกไล่ออกจากงาน ยิ่งมารู้ว่าศักดิ์เป็นคนปากโป้งเอาเรื่องที่นิลสีจ้างวานเธอใส่ความทิเบตไปบอกเจ้าตัวเพื่อแลกกับเงิน ไล่ตีเขาไปรอบบ้านด้วยความโมโห

ooooooo

นิลปัทม์มานอนบ้านทิเบตครั้งแรกก็วางมาดกับยงและต้อยราวกับเป็นคุณนายคนใหม่ของบ้าน สั่งให้หาอาหารเช้าและให้ยกขึ้นไปเสิร์ฟที่ห้องให้เธอ ด้วย แล้วเดินนวยนาดกลับขึ้นไปหาทิเบตที่ห้องนอนของเขา เห็นเขาแต่งตัวเตรียมจะไปทำงาน ปรี่เข้าไปเกาะแขนออดอ้อนให้เขาอยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอ

“ไม่ได้ ผมต้องไปทำงานจริงๆ คุณอยู่บ้านผมได้ตามสบาย อยากได้อะไรก็บอกคนของผมได้เลย”

“ปัทม์ลงไปบอกเขาแล้วล่ะค่ะ ท่าทางพวกเขางง มากว่าปัทม์เป็นใคร เอ้อจริงสิแม่คุณอยู่ไหน ปัทม์อยากกราบ ท่านเพราะอีกไม่นานก็ต้องมาเป็นลูกสะใภ้ของท่านแล้ว”

“ช่วงนี้แม่ผมยุ่งมากก็เลยไม่กลับบ้าน ผมต้องไปแล้วไม่งั้นจะไปสาย” ทิเบตว่าแล้วลงไปที่รถ เจอต้อยกับยงมารอรับใช้ ก็ฝากให้ทั้งคู่ดูแลนิลปัทม์ให้ด้วย แล้วกำชับไม่ให้ปากสว่างบอกเรื่องนี้ให้แม่กับบุษย์รู้...

อาการป่วยของน้องเสือดีขึ้นเป็นลำดับ หมอให้ย้ายจาก ไอซียูมาอยู่ห้องพักฟื้น รัญจวนเห็นสายแล้วบุษย์ยังไม่ได้กินอะไร จะลงไปหาซื้ออะไรมาให้กิน

อีกมุมหนึ่งหน้าห้องพักฟื้น ชัชชัยซื้อรถของเล่นจะเอามาฝากคนป่วย แต่รีๆรอๆไม่กล้าเข้าไปเยี่ยม จังหวะนั้นบุษย์เปิดประตูออกมาส่งรัญจวน เขารีบหลบมุม พอรัญจวนเดินผ่านหัวมุมที่เขาซ่อนตัวอยู่ เขาออกมาไหว้ทักทายแล้วฝากของเล่นให้น้องเสือด้วย เธอไม่รับฝาก บอกให้เอาไปให้แกเอง แล้วขอตัวไปซื้อของ ชัชชัย รวบรวมความกล้าเปิดประตูห้องเข้าไปข้างใน บุษย์หันมาเห็นเขาก็ชะงัก นายตำรวจหนุ่มถึงกับใจแป้ว

“ผม...เออ ผมมาเยี่ยมน้องเสือ ซื้อของเล่นมาให้ด้วย ของที่น้องเสืออยากได้นานแล้ว ผมวางไว้ตรงนี้นะครับ ผมมาแค่นี้เท่านั้น ไม่กวนบุษย์แล้ว ผมกลับนะครับ”

“ใจคอจะมาแค่นี้จริงๆเหรอคะ รอน้องเสือตื่นก่อน แล้วค่อยกลับนะคะ”

สองคนปรับความเข้าใจกันได้ในที่สุด และตกลงจะกลับมาคบหากันเหมือนเดิม ชัชชัยดีใจมากส่งเสียงเฮลั่น แล้วนึกขึ้นได้ว่าน้องเสือนอนหลับอยู่ รีบเอามือปิดปากแทบไม่ทัน ก่อนจะพูดขึ้นลอยๆ ไม่รู้ว่าน้องเสือจะได้ออกจากโรงพยาบาลทันงานแต่งงานของทิเบตหรือเปล่า พอเขาเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความฉงนของบุษย์ก็รู้ทันทีว่าตัวเองพลาดอีกแล้ว เธอยังไม่รู้อะไรด้วย บุษย์คาดคั้นให้เขาเล่าเรื่องนี้มาให้หมด...

ขณะที่บุษย์นั่งฟังชัชชัยเล่าถึงงานแต่งงานของทิเบตกับนิลปัทม์ที่จะมีขึ้น คลเมขลามาขอคำอธิบายจากทิเบตถึงห้องทำงานของเขาว่าตกลงเขามีแผนอะไรกันแน่ เขาขอให้เธอรอถึงวันที่เขาแต่งงานแล้วเธอจะรู้เอง

“ทั้งๆที่คุณจดทะเบียนกับฉันแต่คุณกำลังจะแต่งงาน กับผู้หญิงคนอื่นและผู้หญิงคนนั้นเป็นน้องสาวของฉันด้วย เนี่ยนะ...ฉันจะไปบอกนิลปัทม์ไม่ให้แต่งงานกับผู้ชายอย่างคุณ”

ทิเบตพยายามขอร้องให้เธออยู่เงียบๆไว้ก่อนอย่าเพิ่งไปบอกอะไรนิลปัทม์แต่เธอไม่ยอมท่าเดียว

จ้ำพรวดๆออกจากห้อง หยิบมือถือขึ้นมาโทร.นัดนิลปัทม์ให้ออกมาพบ เธอมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย แต่ยังไม่ทันจะบอกสถานที่นัด ทิเบตตามมากระชากมือถือไปปิดเครื่องแล้วเก็บใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง จากนั้นลากแขน คลเมขลาไปที่รถของเขา ดันเธอเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับแล้วปิดประตู เธอขยับจะลงจากรถ เขาชี้หน้าขู่

“ถ้าคุณออกมา ผมจะไม่เกรงใจ”

เธอหาเกรงกลัวไม่ ลงจากรถเข้ามาประชิดตัวเขา ล้วงเอามือถือในกางเกงของเขา ได้กุญแจรถติดมาด้วย เธอพุ่งไปยังที่นั่งคนขับ รีบสตาร์ตรถ ทิเบตโดดขึ้นเบาะข้างคนขับแทบไม่ทัน คลเมขลาขับรถออกไปอย่างรวดเร็วด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน พร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาโทร.บอกสถานที่นัดพบให้นิลปัทม์รู้ และจะไปถึงที่หมายในอีกครึ่งชั่วโมง ทิเบตยอมให้เธอทำแผนแก้แค้นพังไม่ได้ ดึงพวงมาลัยรถจนรถเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ข้างทาง เขาคาดเข็มขัดนิรภัยจึงไม่ได้รับบาดเจ็บ คลเมขลาไม่ได้คาดหัวกระแทกกับกระจกรถฟุบคาพวงมาลัย

ทิเบตตั้งสติได้รีบจับตัวคลเมขลาหงายหน้าขึ้น ต้องตกใจที่เห็นเลือดท่วมหน้า แต่ไม่วายคว้ามือถือของเธอมากดส่งข้อความไปยกเลิกนัดกับนิลปัทม์

ooooooo

ไม่นานนัก ทิเบตพาร่างสลบไสลไม่ได้สติของคลเมขลามาให้หมอเถื่อนรักษา เขาต้องเย็บแผลที่หัวให้เธอถึงห้าเข็ม แต่อาการอย่างอื่นไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง นอนพักดูอาการอีกสองสามชั่วโมงก็กลับบ้านได้

“ผมขอฝากผู้หญิงคนนี้กับหมอไว้ก่อนสักสามวัน”

หมอไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมอยู่หรือเปล่า ทิเบตบอกว่าไม่ต้องเป็นกังวล ปล่อยให้เป็นหน้าที่เขาเอง...

ทางด้านนิลปัทม์โผล่หน้าเข้ามาในบ้านศักการะ ไม่เห็นใครอยู่แถวนั้น รีบย่องจะกลับห้องตัวเอง พลันมีเสียงด่าของนิลสีดังขึ้นว่า “นังลูกทรพี หายหัวไปไหนมา” เธอถึงกับสะดุ้งโหยง ก่อนจะหันมาบอกว่าไปค้างบ้านทิเบตตั้งแต่เมื่อคืน เพราะกานนทำฤทธิ์ไว้จะเอาปืนมายิงทิเบต นิลสีอยากรู้ว่าลูกชายสุดเลิฟอยู่ไหน

“ไม่รู้ เห็นออกไปตั้งแต่เมื่อคืน”

นิลสีเป็นห่วงกานนมาก รีบออกไปทันที นิลปัทม์มองตามน้อยใจที่แม่สนใจแต่พี่นน...

ศรีวิศาลเห็นนิลสีกำลังจะออกจากบ้าน ตามมาถามว่าจะไปไหน พอรู้ว่าเธอจะไปตามหากานน อาสาจะขับรถให้เพื่อไถ่โทษที่ไม่ได้ไปช่วยเธอออกจากคุก นิลสีกำลังอยากได้คนไปเป็นเพื่อนจึงยอมไปด้วย...

ด้านคลเมขลาฟื้นคืนสติขึ้นมาพบทิเบตยืนอยู่ข้างเตียงนอน ถามว่าตนเองอยู่ที่ไหนทำไมปวดหัวแบบนี้ ได้ความว่ารถประสบอุบัติเหตุ หัวเธอกระแทกกระจกรถแตก เขาก็เลยพามาให้หมอเย็บ

“ที่นี่เป็นบ้านของหมอที่ผมรู้จักและคุณยังต้องอยู่ที่นี่ต่อไปอีกจนถึงวันที่ผมแต่งงานกับนิลปัทม์”

เธอพยายามจะลุกจากเตียงแต่ต้องทรุดลงไปนอนอย่างเดิมเพราะปวดหัวมาก ทิเบตกล่อมให้เธออยู่รักษาตัวที่นี่ไปก่อน และวันที่เขาแต่งงานให้เปิดทีวีเอาไว้แล้วเธอจะรู้ว่าสิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมดคืออะไร

“ผมจะคืนมือถือให้ คุณจะได้เห็นว่าผมไว้ใจคุณ ผมจะไม่ขังคุณไว้ในห้อง คุณมีอิสระจะไปไหนก็ได้ขอแค่อย่างเดียว อย่าเพิ่งกลับบ้าน ผมจะให้เคนอิจิอยู่ดูแลคุณที่นี่”

เธอจะยอมอยู่ที่นี่ตามที่เขาต้องการ แต่ถ้าสิ่งที่เขาทำเป็นการทำลายศักการะ เธอจะทำให้เขาเสียใจมากที่สุดในชีวิต หลังจากทิเบตออกไปแล้ว คลเมขลาโทร.บอกศรีวิศาลว่าฝากดูแลคุณย่าแทนเธอด้วย

“มอธมีเรื่องต้องทำ เผอิญมีนักธุรกิจคนหนึ่งอยากร่วมทุนกับโรงแรมเรา เขาอยู่ภูเก็ต มอธว่าจะไปหาเขาและไปดูกิจโรงแรมของเขาด้วยว่าน่าเชื่อถือหรือเปล่า”...

ณ บ่อนพนัน ปุราณเล่นเสียจนหมดหน้าตัก จึงลุก ออกจากโต๊ะไปที่เคาน์เตอร์บาร์สั่งน้ำแร่มาดื่ม ได้ยินพนักงาน ในบ่อนสองคนนินทาลูกค้าคนหนึ่งที่มาเสพยาตั้งแต่เมื่อคืนป่านนี้ยังไม่ได้สติ ก็ร้องถามว่าใคร พอรู้ว่าเป็นกานนรีบไปดูที่ห้องวีไอพี เห็นเขานอนเมายาอยู่บนโซฟาเข้าไปเขย่าตัวให้ตื่น เขาชวนให้เสพยาด้วยกัน ปุราณเตือนว่าเสพยามากๆ ระวังจะได้ไปพบกับยมบาล กานนขี้เกียจฟังคำสั่งสอนเดินโซเซออกจากห้อง ปุราณกลัวเขาจะล้มเข้ามาช่วยประคองเอาไว้ นิลสีกับศรีวิศาลซึ่งมาตามหากานนเหลือบเห็นทั้งคู่พอดีรีบเข้าไปหา

“ตานนเป็นอะไร”

“เขาเสพยามาน่ะครับ ก็เลยมีสภาพอย่างที่เห็น”

กานนเห็นหน้าแม่ก็ร้องเอะอะโผเข้ามากอด ศรีวิศาลเห็นท่าไม่ดีบอกให้รีบพาเขากลับ นิลสีประคองคนเดียวไม่ไหว ปุราณจึงช่วยพยุงกานนไปไว้ที่เบาะหลังรถของศรีวิศาลให้ แล้วถามเธอว่านิลปัทม์สบายดีหรือ

“กำลังจะสบายแล้วล่ะเพราะอีกไม่กี่วันก็จะแต่งงานกับทิเบต” คำพูดของนิลสีทำเอาปุราณถึงกับอึ้ง...

ทางฝ่ายซาซูเกะรู้ข่าวทิเบตกำลังจะแต่งงานกับนิลปัทม์จึงเรียกตัวมาสอบถามว่าคิดจะทำอะไรกันแน่ จดทะเบียนสมรสกับคลเมขลาแต่จะแต่งงานกับนิลปัทม์ ตกลงเขาคิดจะแก้แค้นให้คลเมขลาใช่ไหม เตือนว่าเขากำลังตกเป็นทาสของความรัก ทิเบตแก้ตัวว่าไม่ได้ทำเพื่อคลเมขลาแต่ทำเพื่อตัวเอง ซาซูเกะไม่เชื่อ ทิเบตห้ามไม่ได้ แล้วแต่ท่านจะคิดก็แล้วกัน ซาซูเกะโกรธมากที่เขาปีกกล้าขาแข็ง คิดจะขัดคำสั่งของตน

“เรื่องอื่นผมยินดีทำตามที่พ่อสั่ง ผมขอแค่เรื่องนี้ เรื่องเดียวที่ผมจะเป็นคนตัดสินใจเอง ได้โปรดให้สิทธิ์นั้น กับผมด้วยเถอะนะครับ” ทิเบตคุกเข่ากับพื้นอย่างอ้อนวอน ซาซูเกะจะให้สิทธิ์นั้นแก่เขา แต่มีข้อแม้เขาต้องทำงาน ใหญ่งานหนึ่งให้ก่อน แก้ตัวจากงานที่แล้วที่เขาทำพลาด...

ปุราณรู้สึกหึงหวงเมื่อรู้ว่านิลปัทม์จะแต่งงานกับทิเบต โทร.ตามเธอให้มาเคลียร์กันที่โรงแรมแห่งหนึ่งคืนนี้ คุยกันไปคุยกันมาสุดท้ายทั้งคู่ก็จบลงที่เตียงนอน...

งานใหญ่ที่ซาซูเกะว่าคือการส่งมอบยาเสพติดลอตใหญ่ให้ลูกค้า ทิเบตจะใช้วันจัดงานแต่งงานของตัวเองเป็นวันนัดหมาย โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าโทรุวางแผนหักหลังเขา

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ช่องวัน31" เปิดละครช่วงเวลาใหม่ ประเดิมละครอบอุ่นหัวใจ "เหมือนเราเคยรักกัน"

"ช่องวัน31" เปิดละครช่วงเวลาใหม่ ประเดิมละครอบอุ่นหัวใจ "เหมือนเราเคยรักกัน"
17 ก.พ. 2563
11:45 น.