ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    คนเหนือฅน

    SHARE

    ขณะที่เมฆาเข้าเยี่ยมหลวงตาบุญยืนอยู่ในห้อง คมกับตาจุ้นพูดคุยกับหลวงพี่สมัยอยู่ด้านนอก

    “ขอโทษเถอะครับท่าน ไม่ทราบว่าหลวงพี่บุญยืนอยู่ห้องไหนครับ”

    “ห้องนี้โยม แต่ตอนนี้คงยังเข้าไปเยี่ยมไม่ได้ มีคนสำคัญกำลังเยี่ยมอยู่”

    “เหรอครับ คงเป็นพวกลูกศิษย์คนใหญ่คนโตใช่ไหมครับ”

    “ไม่ใช่หรอกโยม เป็นตำรวจที่หลวงพ่อเอามาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็กๆน่ะ”

    คมนิ่งไป เข้าใจว่าต้องใช่เมฆาแน่...เวลานั้นในห้อง เมฆาน้ำตาคลอมองหลวงตาบุญยืนที่นอนอ่อนแรงเต็มที

    “หลวงตาไม่เป็นอะไรหรอกครับ หมอรักษาแล้ว เดี๋ยวก็หายกลับวัดได้แล้ว”

    “หลวงตารู้ตัวดีลูกเอ๊ย มีลมหายใจอยู่มาได้เท่านี้หลวงตาก็ดีใจมากแล้ว หลวงตาภูมิใจที่เลี้ยงเจ้ามาจนประสบความสำเร็จ จงเป็นตำรวจที่ดี ช่วยเหลือ คนทุกข์คนยาก ซื่อสัตย์ต่อตัวเองและหน้าที่ อยู่ให้เหนือคนชั่ว การจะเป็นคนเหนือฅน ไม่ใช่เหนือด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว แต่ต้องเหนือด้วยจิตใจ เหนือด้วยความคิด สติปัญญา และเหนือด้วยความดี จำไว้นะลูก”

    เมฆาพยักหน้าน้ำตาไหล หลวงตาบุญยืนพูดจบก็สิ้นลมอย่างสงบ เมฆาสะอื้นเบาๆ เอาผ้าห่มคลุมร่างหลวงตาด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

    คมกับตาจุ้นแยกมานั่งคุยกันห่างจากหน้าห้องหลวงตาบุญยืนพอสมควร

    “ชัดแล้วล่ะ ไอ้ตำรวจนั่นมันต้องเป็นน้องชายเอ็งแน่ๆ”

    คมรู้สึกดีใจและหนักใจไปพร้อมกัน พลันเหลือบเห็นหมอและพยาบาลรวมทั้งเจ้าหน้าที่รีบร้อนเข้าไปในห้อง ไม่นานนักเจ้าหน้าที่ก็เข็นเตียงที่มีผ้าคลุมออกมา หลวงพี่สมัยและเมฆาเดินรั้งท้าย

    ตาจุ้นเศร้าใจ บอกว่าหลวงพี่มรณภาพแล้ว ขอให้ไปที่ชอบๆ แล้วบอกคมให้เข้าไปหาน้อง แต่คมปฏิเสธ

    “อ้าว ทำไมล่ะ”

    “น้องฉันเป็นตำรวจ ส่วนฉันทำงานกับคนที่ไม่ค่อยขาวสะอาด ฉันว่ามันคงไม่เหมาะที่จะไปเปิดเผยตัวตอนนี้”

    “ไม่เปิดตอนนี้แล้วจะเปิดตอนไหน”

    “ฉันก็ยังไม่รู้”

    “เอ็งก็เลิกทำงานกับเรืองเดชซะสิวะ”

    “นั่นยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย ตอนนี้ฉันยิ่งต้องทำงานกับนายเรืองเดช”

    “ทำไมวะ”

    “น้องฉันถูกนายเรืองเดชหมายหัวเอาไว้น่ะสิ ยิ่งถ้ารู้ว่าเป็นตำรวจที่ไม่ยอมก้มหัวให้ เขาไม่ปล่อยน้องฉันไว้แน่ ฉันคงต้องอยู่เพื่อช่วยน้องฉันก่อน”

    “ก็ดี มีเอ็งคอยเตือน น้องเอ็งก็จะได้ระวังตัว แล้วเอ็งจะเตือนยังไง”

    “ไม่รู้ แต่คงไม่เดินไปบอกตรงๆหรอก”

    ตาจุ้นเข้าใจและเห็นใจคม แล้วนึกอะไรได้ “เออ เอ็งเคยบอกว่าเอ็งมีน้องคนเล็กอีกคนไม่ใช่หรือ”

    “ใช่...ชื่อคิง แต่คิงตายไปพร้อมกับแม่ในวันนั้นนั่นแหละ”

    “แล้วถ้าเกิดน้องเอ็งคนนั้นยังไม่ตายล่ะ”

    “ลุงเอาอะไรมาพูด”

     “เอาสิ่งที่ไอ้พรานปลิวมันเล่าให้ข้าฟังมาพูดไง”

    คมนิ่วหน้าสงสัย ตาจุ้นเริ่มขยายความต่อไป

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "ภูมิ” ยั้งมือเกือบไม่ทัน "มิ้นท์" แค้นกรี๊ดใส่หน้าน้อง "อิงฟ้า" ร้องโฮ ใน "ภูตรัตติกาล"

    "ภูมิ” ยั้งมือเกือบไม่ทัน "มิ้นท์" แค้นกรี๊ดใส่หน้าน้อง "อิงฟ้า" ร้องโฮ ใน "ภูตรัตติกาล"
    27 ก.ย. 2563

    03:10 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันอาทิตย์ที่ 27 กันยายน 2563 เวลา 11:17 น.