นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    คนเหนือฅน

    SHARE

    นอกจากตาจุ้นที่เป็นขาประจำมากินเหล้าที่ร้านเจ๊กเฮงแทบทุกวัน ก็ยังมีคมอีกคนที่มาฝากท้องสั่งข้าวกินอยู่บ่อยๆ

    วันนี้ตาจุ้นไม่มีเงินจ่ายค่าเหล้า คมจึงควักกระเป๋าจ่ายให้ ตาจุ้นตาไวเห็นรูปถ่ายครึ่งใบในกระเป๋าก็ถามด้วยความแปลกใจว่าเอ็งไปเอารูปนี้มาจากไหน ตนคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นรูปนี้มาก่อน คมฟังแล้วตื่นเต้นอยากรู้ว่าลุงเคยเห็นที่ไหน

    “ที่แก่งช้างข้ามนั่นแหละ จำเรื่องที่ข้าบอกว่ามันมีเรื่องไม่ดีที่นั่นเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนได้ไหมล่ะ”

    ตาจุ้นนึกย้อนอดีตไปเมื่อ 25 ปีที่แล้ว เล่าให้คมฟังว่า วันหนึ่งขณะตัวเองกำลังเดินเก็บของป่าอยู่ ได้ยินเสียงเด็กร้อง เดินไปดูก็เห็นเด็กอายุประมาณสามขวบนั่งร้องไห้เรียกหาพ่อแม่ ในกระเป๋าเสื้อมีรูปที่โดนฉีกไปครึ่งหนึ่งคล้ายกับที่คมมีในตอนนี้

    “จริงหรือลุง นั่นเคียวน้องชายฉัน”

    “น้องชายเอ็ง?”

    “ใช่ น้องชายฉัน แล้วเคียวน้องฉันอยู่ที่ไหน”

    “ข้ามันคนสำมะเลเทเมา พึ่งพาไม่ได้หรอก ขืนเด็กอยู่กับข้ามีหวังอดตาย”

    ตาจุ้นเล่าให้คมฟังต่อไปว่าตนเอาเด็กไปให้หลวงตาบุญยืนที่ปักกลดอยู่แถวนั้น ซึ่งหลวงตาบอกว่าจะรับเลี้ยงเด็กคนนี้ไว้เอาบุญ ภายหน้าเขาจะเป็นคนที่มีบุญญาบารมี ปราบคนพาลให้แผ่นดิน

    หลังจากนั้นตาจุ้นก็กราบลาหลวงตาบุญยืนแล้วไม่ได้เจอเด็กคนนี้อีกเลย จึงไม่รู้ว่าหลวงตาตั้งชื่อให้เขาว่าเมฆา เติบโตมาเป็นตำรวจฝีมือดี...

    ที่ห้องเช่าของเมฆาในบางดงเสือ เจ้าตัวสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เป็นเวลาที่เพนนีมาหาเพราะมีเรื่องด่วนจะบอก

    “สายของเราที่ฝังตัวอยู่ฝั่งโน้นรายงานมาว่าเรืองเดชเอายาเสพติดของกลางที่ปล้นมาไปขายให้ไมเคิล”

    “แสดงว่าเรืองเดชซ่อนยาเสพติดไว้จริงๆ”

    “แต่ซ่อนไว้ที่ไหนล่ะ”

    “มันยังมีโกดังของเรืองเดชอีกสองสามแห่ง คิดว่ามันน่าจะอยู่ที่นั่น”

    “เราได้ชื่อพลเรือนที่ได้รับการฝึกรบพิเศษจากต่างประเทศมาแล้ว และคิดว่าจะเป็นคนปล้นยาเสพติดของกลาง” เพนนีเปิดโน้ตบุ๊กให้เมฆาดูรูป เชน เวียงทอง กับคม ชาติเสือไท บอกว่าพวกเขาได้รับการฝึกรบพิเศษมาจากอิสราเอล เข้าใจว่าสองคนนี้ต้องร่วมมือกัน แต่ขณะที่ปล้นคมยังอยู่ในคุก แต่คิดว่าสองคนนี้ต้องมีความสัมพันธ์กับเรื่องนี้แน่

    “คดีนี้เริ่มแคบลงแล้วสินะ”

    “แล้วจะช้าอยู่ทำไมไม่ทราบ”

    เมฆาเข้าใจรีบลุกขึ้นไปจัดการกับตัวเองอย่างด่วนจี๋...ทางด้านตาจุ้นกับคมเปลี่ยนที่สนทนาจากในร้านเจ๊กเฮงไปนอกร้าน

    “ตามที่เอ็งเล่ามา บ้านเอ็งถูกฆ่าตายหมด

    ทั้งบ้านเหลือแต่เอ็งและน้องชาย”

    “ใช่ครับ”

    “เอ็งว่าเอ็งถูกยิง แล้วเอ็งรอดมาได้ยังไง”

    คมหน้าเศร้าเล่าความหลังว่าตนซ่อนน้องเอาไว้แล้วล่อให้คนร้ายตามตนมา จนตนโดนมันยิงกลางหลังฟุบแน่นิ่ง มันคงคิดว่าตนตายจึงผละไปอย่างไม่สนใจ กระทั่งมีคนมาเจอและช่วยเหลือพาไปเลี้ยงดู เขาชื่อมูซอซึ่งตนนับถือเหมือนพ่อ

    “ที่เอ็งมาตามหา คงคิดว่าน้องเอ็งอยู่ที่นี่สินะ”

    “ใช่ ตอนแรกฉันคิดอย่างนั้น ฉันต้องไปตามหาหลวงตาบุญยืน ลุงพอจะรู้ไหมว่าท่านจำพรรษาอยู่วัดไหน”

    “พอจะรู้ว่ะ” คำตอบของตาจุ้นทำให้คมมีความหวัง

    ooooooo

    ที่หมู่บ้านชนกลุ่มน้อยของมูซอ...เจ้าตัวนั่งซึมคิดถึงคมอยากรู้ว่าเวลานี้เขาไปอยู่ที่ไหน ทำไมไม่กลับมาเยี่ยมเยียนพ่อบ้าง ส่วนจอบิไม่ได้ดูเหนือดูใต้วิ่งมาบอกมูซอว่าพวกชนเผ่าว้าจะจ้างเราขนสินค้าข้ามไปฝั่งไทย

    “ทำไมเมื่อก่อนเห็นมันจ้างพวกผู้พันจอมเมือง”


    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    2 สหายจับมือจัดการเดียรถีย์ ขจัดเภทภัยให้ชาว “ไผ่แดง”

    2 สหายจับมือจัดการเดียรถีย์ ขจัดเภทภัยให้ชาว “ไผ่แดง”
    24 ต.ค. 2564

    00:01 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม 2564 เวลา 06:54 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์