ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    คนเหนือฅน

    SHARE

    กลับถึงบ้านเย็นนั้น เรืองเดชโมโหโกรธาเป็นที่สุด ตวาดใส่สิงขรที่ได้มาแค่กล้องถ่ายรูปว่าต้องไปล่าตัวมันมาให้ได้

    “ผมสั่งคนไปแล้วครับ”

    “ทำไมพักนี้มันมีคนมาก่อกวนนักนะ ไอ้พวกนี้มันจะใช่คนที่หน่วยเหนือส่งมาหรือเปล่า...เฮ้อ!กำลังอยู่สงบดีๆ เพราะเรื่องยาเสพติดของกลางแท้ๆ ไม่น่าเลย”

    เรืองเดชบ่นยาว พอเหลือบเห็นคมเดินเข้ามากับพราวฟ้าก็ยุติการสนทนากับสิงขรทันที

    “กลับมาแล้วหรือลูก ไปไหนมาบ้างล่ะ”

    “หลายที่ค่ะ แต่พรุ่งนี้ว่าจะไปที่แก่งช้างข้าม”

    “ไปทำไม”

    “ว่าจะไปสนับสนุนทุนการศึกษาและอาหารกลางวันให้โรงเรียนยากจนแถวนั้นค่ะ ลูกว่าเราควรตอบแทนสังคมบ้าง คุณพ่อว่ายังไงคะ”

    เรืองเดชไม่เห็นด้วยแต่ยังไม่อยากคัดค้าน ได้แต่ถามลูกสาวว่าใครจะพาไป

    “คมค่ะ”

    ได้ยินชื่อคม สิงขรรีบขัดทันใด บอกว่าพี่จะพาไปเอง ส่วนคมไม่ต้องไป

    “ฉันรับคำสั่งคุณพราวฟ้า ไม่ได้รับคำสั่งจากนาย” คมโต้กลับทำให้สิงขรฮึดฮัดจะเอาเรื่อง

    “นี่แกกล้ากับฉันเหรอ”

    “เอ๊ะ พี่สิงขร ทำไมต้องทำแบบนี้คะ ฟ้าเป็นคนบอกให้คมไป จะไปหาเรื่องเขาทำไม”

    “ก็พี่...” สิงขรพูดแค่นั้นก็ชะงัก เพราะเรืองเดชห้ามทัพเสียงเข้ม บอกให้คมไปกับพราวฟ้า...

    คิมหันต์กับแสงฉายปลอดภัยกลับมา แต่ตาปลิวก็ยังอดบ่นด้วยความเป็นห่วงไม่ได้เพราะที่สองคนทำไปนั้นถือว่าเสี่ยงมาก

    นอกจากอาวุธที่สองคนไปเห็นพวกบ่อนทำลายชาติ ซื้อขายกันแล้ว แสงฉายยังมั่นใจด้วยว่าต้องมียาเสพติดด้วย ซึ่งตาปลิวก็เชื่ออย่างนั้นเพราะตอนที่เขาเป็นนายพรานเดินทางเส้นนั้นบ่อยจนไปถึงเมืองฝาง ที่นั่นปลูกฝิ่นกันอย่างกับปลูกข้าว

    “แล้วตาเคยได้ยินคนที่ชื่อไมเคิลไหม”

    “ทำไมจะไม่เคย เขาว่าไอ้กำนันเกชาเนี่ยมันก็ค้าขายกับไมเคิลอยู่”

    “แสดงว่าถ้าเราตามกำนันเกชาไป เราก็ต้องเจอต้นตอน่ะสิ”

    “ฉันก็พอมีข้อมูลที่สำนักข่าวได้มาจากนายพลจอมศึก”

    “เขาว่ามันถูกฆ่าตายในโรงแรมของเสี่ยเรืองเดชไปเมื่อวันก่อนนี่ ข่าวดังจะตาย”

    “นั่นแหละ ฉันจะเริ่มตามจากเจ้าของคดีนี้” คิมหันต์เอ่ยอย่างมุ่งมั่น แสงฉายพยักหน้าเห็นด้วย

    ตกเย็นวันนี้สิงขรนัดพบเชนอีกครั้งที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งเพื่อสั่งงานใหม่ให้จัดการคมที่พาพราวฟ้าไปแก่งช้างข้าม และหวังว่าเชนคงไม่พลาดเหมือนตอนเล่นงานเซลส์แมนที่ชื่อเมฆา

    “วันนั้นตำรวจที่เป็นทอมมาช่วยมันไว้”

    “จะว่าไปบางทีฉันก็รำคาญตำรวจพวกนี้นะ ว่างๆคงต้องหาเวลาเก็บไอ้พวกดื้อเสียหน่อย”

    “ฉันไม่ฆ่าผู้หญิงกับเด็ก”

    “ฉันรู้...พรุ่งนี้จัดการให้เรียบร้อยก็แล้วกัน”

    เชนรับคำ สิงขรนึกได้สั่งงานอีกอย่าง บอกว่าตนต้องการยาเสพติด 500 กิโลกรัม ยี่ห้ออะไรก็ได้ ได้มาแล้วเอาไปส่งที่บิลลี่...

    เวลาเดียวกันที่บ้านของไมเคิล เล่าปาก็กำลังสนทนากับไมเคิลและแคทเธอลีนเรื่องยาเสพติด

    “คิดว่าเรืองเดชกับกำนันเกชาจะหายามาให้เราได้ไหม”

    “ฉันไม่รู้ แต่ถ้าคนไหนเอายามาขายเกิน 300 กิโล คนนั้นแหละเป็นคนปล้นยาเสพติดของกลางไป”

    “ตอนนี้ทางรัฐฝางมันกำลังเร่งผลิตยาเสพติด”

    “นายพลจอมศึกก็ตายไปแล้ว มันยังกล้าอีกหรือ”

    “พันเอกจอมเมืองน้องนายพลจอมศึกคงมาสืบทอดกิจการต่อ”

    “เมื่อไหร่จะกวาดพวกมันให้หมดกระดานไปเสียที”

    “ฉันกำลังรอวันรุกฆาตมันอยู่” ไมเคิลหน้าเหี้ยม แววตาดุดันเอาจริง

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "ภูมิ” ยั้งมือเกือบไม่ทัน "มิ้นท์" แค้นกรี๊ดใส่หน้าน้อง "อิงฟ้า" ร้องโฮ ใน "ภูตรัตติกาล"

    "ภูมิ” ยั้งมือเกือบไม่ทัน "มิ้นท์" แค้นกรี๊ดใส่หน้าน้อง "อิงฟ้า" ร้องโฮ ใน "ภูตรัตติกาล"
    27 ก.ย. 2563

    03:10 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันอาทิตย์ที่ 27 กันยายน 2563 เวลา 10:43 น.