นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    คนเหนือฅน

    SHARE

    กลับถึงบ้านเย็นนั้น เรืองเดชโมโหโกรธาเป็นที่สุด ตวาดใส่สิงขรที่ได้มาแค่กล้องถ่ายรูปว่าต้องไปล่าตัวมันมาให้ได้

    “ผมสั่งคนไปแล้วครับ”

    “ทำไมพักนี้มันมีคนมาก่อกวนนักนะ ไอ้พวกนี้มันจะใช่คนที่หน่วยเหนือส่งมาหรือเปล่า...เฮ้อ!กำลังอยู่สงบดีๆ เพราะเรื่องยาเสพติดของกลางแท้ๆ ไม่น่าเลย”

    เรืองเดชบ่นยาว พอเหลือบเห็นคมเดินเข้ามากับพราวฟ้าก็ยุติการสนทนากับสิงขรทันที

    “กลับมาแล้วหรือลูก ไปไหนมาบ้างล่ะ”

    “หลายที่ค่ะ แต่พรุ่งนี้ว่าจะไปที่แก่งช้างข้าม”

    “ไปทำไม”

    “ว่าจะไปสนับสนุนทุนการศึกษาและอาหารกลางวันให้โรงเรียนยากจนแถวนั้นค่ะ ลูกว่าเราควรตอบแทนสังคมบ้าง คุณพ่อว่ายังไงคะ”

    เรืองเดชไม่เห็นด้วยแต่ยังไม่อยากคัดค้าน ได้แต่ถามลูกสาวว่าใครจะพาไป

    “คมค่ะ”

    ได้ยินชื่อคม สิงขรรีบขัดทันใด บอกว่าพี่จะพาไปเอง ส่วนคมไม่ต้องไป

    “ฉันรับคำสั่งคุณพราวฟ้า ไม่ได้รับคำสั่งจากนาย” คมโต้กลับทำให้สิงขรฮึดฮัดจะเอาเรื่อง

    “นี่แกกล้ากับฉันเหรอ”

    “เอ๊ะ พี่สิงขร ทำไมต้องทำแบบนี้คะ ฟ้าเป็นคนบอกให้คมไป จะไปหาเรื่องเขาทำไม”

    “ก็พี่...” สิงขรพูดแค่นั้นก็ชะงัก เพราะเรืองเดชห้ามทัพเสียงเข้ม บอกให้คมไปกับพราวฟ้า...

    คิมหันต์กับแสงฉายปลอดภัยกลับมา แต่ตาปลิวก็ยังอดบ่นด้วยความเป็นห่วงไม่ได้เพราะที่สองคนทำไปนั้นถือว่าเสี่ยงมาก

    นอกจากอาวุธที่สองคนไปเห็นพวกบ่อนทำลายชาติ ซื้อขายกันแล้ว แสงฉายยังมั่นใจด้วยว่าต้องมียาเสพติดด้วย ซึ่งตาปลิวก็เชื่ออย่างนั้นเพราะตอนที่เขาเป็นนายพรานเดินทางเส้นนั้นบ่อยจนไปถึงเมืองฝาง ที่นั่นปลูกฝิ่นกันอย่างกับปลูกข้าว

    “แล้วตาเคยได้ยินคนที่ชื่อไมเคิลไหม”

    “ทำไมจะไม่เคย เขาว่าไอ้กำนันเกชาเนี่ยมันก็ค้าขายกับไมเคิลอยู่”

    “แสดงว่าถ้าเราตามกำนันเกชาไป เราก็ต้องเจอต้นตอน่ะสิ”

    “ฉันก็พอมีข้อมูลที่สำนักข่าวได้มาจากนายพลจอมศึก”

    “เขาว่ามันถูกฆ่าตายในโรงแรมของเสี่ยเรืองเดชไปเมื่อวันก่อนนี่ ข่าวดังจะตาย”

    “นั่นแหละ ฉันจะเริ่มตามจากเจ้าของคดีนี้” คิมหันต์เอ่ยอย่างมุ่งมั่น แสงฉายพยักหน้าเห็นด้วย

    ตกเย็นวันนี้สิงขรนัดพบเชนอีกครั้งที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งเพื่อสั่งงานใหม่ให้จัดการคมที่พาพราวฟ้าไปแก่งช้างข้าม และหวังว่าเชนคงไม่พลาดเหมือนตอนเล่นงานเซลส์แมนที่ชื่อเมฆา

    “วันนั้นตำรวจที่เป็นทอมมาช่วยมันไว้”

    “จะว่าไปบางทีฉันก็รำคาญตำรวจพวกนี้นะ ว่างๆคงต้องหาเวลาเก็บไอ้พวกดื้อเสียหน่อย”

    “ฉันไม่ฆ่าผู้หญิงกับเด็ก”

    “ฉันรู้...พรุ่งนี้จัดการให้เรียบร้อยก็แล้วกัน”

    เชนรับคำ สิงขรนึกได้สั่งงานอีกอย่าง บอกว่าตนต้องการยาเสพติด 500 กิโลกรัม ยี่ห้ออะไรก็ได้ ได้มาแล้วเอาไปส่งที่บิลลี่...

    เวลาเดียวกันที่บ้านของไมเคิล เล่าปาก็กำลังสนทนากับไมเคิลและแคทเธอลีนเรื่องยาเสพติด

    “คิดว่าเรืองเดชกับกำนันเกชาจะหายามาให้เราได้ไหม”

    “ฉันไม่รู้ แต่ถ้าคนไหนเอายามาขายเกิน 300 กิโล คนนั้นแหละเป็นคนปล้นยาเสพติดของกลางไป”

    “ตอนนี้ทางรัฐฝางมันกำลังเร่งผลิตยาเสพติด”

    “นายพลจอมศึกก็ตายไปแล้ว มันยังกล้าอีกหรือ”

    “พันเอกจอมเมืองน้องนายพลจอมศึกคงมาสืบทอดกิจการต่อ”

    “เมื่อไหร่จะกวาดพวกมันให้หมดกระดานไปเสียที”

    “ฉันกำลังรอวันรุกฆาตมันอยู่” ไมเคิลหน้าเหี้ยม แววตาดุดันเอาจริง

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “สมภารกร่าง” ใช้เงินทำบุญสร้างโรงเรียน เกิดข้อพิพาทสองหมู่บ้านแย่งกัน ใน “ไผ่แดง”

    “สมภารกร่าง” ใช้เงินทำบุญสร้างโรงเรียน เกิดข้อพิพาทสองหมู่บ้านแย่งกัน ใน “ไผ่แดง”
    5 ธ.ค 2564

    00:01 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 5 ธันวาคม 2564 เวลา 01:16 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์