คนเหนือฅน
ตอนที่ 2
เวลานั้นที่ร้านอาหารบริเวณโรงพัก เนตรดาวถามเพทายว่าผู้กำกับเรียกเขาไปคุยอะไร เพทายบอกว่าเรื่องจัดกำลังไปดูแลความเรียบร้อยงานเลี้ยงต้อนรับลูกสาวนายเรืองเดชคืนนี้
“แหม...รู้สึกว่านายเรืองเดชนี่จะใหญ่จริงนะ”
“ยังคาใจเรื่องนายพลจอมศึกอยู่หรือ”
“มันไม่ใช่แค่นั้น ฉันสงสัยเรื่องผลประโยชน์ เรื่องยาเสพติด นี่มันอาจจะเป็นการฆ่าตัดตอนหรือขัดผลประโยชน์อะไรสักอย่าง”
“มันไม่เกี่ยวกับเรา อย่าไปยุ่งเลย”
“เหตุเกิดที่ท้องที่เรา ทำไมจะไม่เกี่ยวกับเรา”
“เรื่องนี้ทางหน่วยเหนือต้องส่งคนมาแน่ๆ”
“ดี เราจะได้สนธิกำลังกับเขา”
“เราไม่รู้หรอกว่าเขาจะส่งใครมา และส่งมาเมื่อไหร่”
“งั้นเราก็...”
“ท่านผู้กำกับท่านกำชับมาว่าไม่ต้องยุ่งกับเรื่องนี้ คดีฆ่าคนตายเราปิดคดีไปแล้ว ส่วนยาเสพติดมันเป็นเรื่องของส่วนกลาง อีกอย่าง...เพื่อความปลอดภัยของคุณด้วย”
เพทายรวบรัดตัดความจนเนตรดาวนิ่งไปอย่างสับสนในใจ ส่วนที่ร้านเจ๊กเฮง ตาจุ้นคอเหล้าขาประจำกำลังสั่งเหล้ามาถอน พอคมเข้ามาสั่งโอเลี้ยง ตาจุ้นขอบใจคมที่ไปส่งเมื่อคืน จากนั้นก็ขอถามตรงๆว่าเขามาที่นี่ทำไม
“ฉันคนพเนจร เดินทางหางานทำไปเรื่อยๆ มีงานที่ไหนฉันก็หยุดที่นั่น”
“แต่บางดงเสือไม่ใช่เมืองผ่าน มันเป็นเมืองสุดชายแดนที่ต้องตั้งใจมา”
“มันอาจจะบังเอิญมั้ง”
“บังเอิญมาทำงานกับเสี่ยเรืองเดชด้วยหรือ ข้าจะบอกนะโว้ย คนที่จะเข้าถึงนายเรืองเดช มันไม่ใช่ง่ายๆ ไม่มีใครผ่านสิงขรมันไปได้หรอก”
“สิงขรเป็นอะไรกับนายเรืองเดชหรือลุง”
“เขาว่าเป็นหลานนะ แต่ไม่รู้ว่าญาติฝ่ายไหนหรอก เพราะไม่มีใครอยากยุ่งกับพวกมัน”
คมเข้าใจ ส่วนตัวเขาก็ไม่อยากยุ่ง เปลี่ยนเรื่องคุยถามตาจุ้นว่าตอนนี้แก่งช้างข้ามยังเป็นที่พักผ่อนอยู่ไหม
“เอ็งหมายถึงแก่งช้างข้าม ติดชายแดนโน่น น่ะหรือ”
คมพยักหน้ารับ ตาจุ้นสงสัยว่าเขารู้จักที่นั่น ด้วยหรือ
“เปล่าหรอก ฉันแค่ถามเฉยๆ เคยอ่านเจอในหนังสือ”
“ไอ้แก่งน่ะยังอยู่ที่นั่นแหละ แต่คนเขาไม่ไปเที่ยวที่นั่นกันแล้ว”
“ทำไมล่ะ”
“เอ็งอย่ารู้เลย เรื่องมันนานมาแล้ว” ตาจุ้นพูดแค่นั้น...แล้วกระดกเหล้าเข้าลำคอ คมสงสัยแต่ไม่ซักต่อ
ooooooo
เมฆาขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมาทางไร่พืชผักของชาวบ้าน เขาทำตัวเป็นเซลส์แมนมาเสนอขายรถไถ แต่ชาวบ้านปฏิเสธบอกว่าคันเก่ายังผ่อนไม่หมดเลย
“ช่วยซื้อหน่อยเถอะครับ ผมต้องทำยอด”
“ทำไมไม่ลองไปขายที่ไซโลของเสี่ยเรืองเดชล่ะ เขาน่ะตังค์เยอะแยะอาจจะซื้อสักสองสามคันก็ได้”
“แล้วไซโลเขาอยู่ที่ไหนครับ”
“ถามใคร ใครก็รู้ทั้งนั้น...หลีกไป ฉันจะรีบเอาของไปส่ง”
“ส่งที่ตลาดหรือครับ”
“เปล่า ส่งที่บ้านเสี่ยเรืองเดช เย็นนี้เขามีงานเลี้ยงต้อนรับลูกสาวเขา”
“จริงหรือครับ อยากไปร่วมงานจัง”
“นี่พ่อหนุ่มเจียมตัวบ้างเถอะ ระดับเราได้แค่เกาะรั้วมอง”
เมฆานิ่งเงียบไม่ต่อปากกับหญิงชาวบ้าน แต่ในใจคิดหาหนทางเพื่อทำให้ตัวเองได้ไปงานเลี้ยงของผู้มีอิทธิพล ขณะเดียวกันกำนันเกชากับภูผาก็จะมางานนี้ แต่สองพ่อลูกไม่ได้เต็มใจเพราะไม่ชอบเรืองเดช แค่ทำไปตามมารยาท ยังไงก็ต้องค้าขายกันอยู่
ก่อนออกไปงานเลี้ยง เกชาตำหนิภูผาที่ไปฆ่าสังเวียนกับเมีย กลัวเรื่องจะยิ่งวุ่นวายไปกันใหญ่ เกิดทางการเขาสงสัยขึ้นมาจะยุ่ง แต่ภูผากลับคิดไปคนละอย่าง พูดอย่างกระหยิ่มย่ามใจว่า
