คนเหนือฅน
ตอนที่ 2
เมฆาอึกอักหาคำตอบไม่ได้ ทันใดนั้นหญิงขายบริการที่เมฆาให้เธอรออยู่อีกห้องซึ่งเขาจำเป็นต้องหิ้วมาเพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย เธอนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวเปิดประตูออกมาเรียกเขา บอกว่าตนรอนานแล้ว เมฆาได้คำตอบให้เนตรดาวทันที รีบไปโอบหญิงขายบริการแล้วหันมาพูดด้วยท่าทีเขินๆ
“คือผมมา...เอ่อ...จะพูดยังไงดีล่ะ”
เนตรดาวเห็นท่าทางก็เข้าใจ เธอทำสีหน้ารังเกียจพร้อมแผดเสียงด่า “ไอ้บ้ากาม”
เมฆายิ้มแหะๆ เนตรดาวรีบวิ่งไปที่ศพนายพลจอมศึกพลางพูดผ่านวิทยุสื่อสาร
“เรียกศูนย์...เรียกศูนย์ เกิดเหตุฆ่ากันตายที่โรงแรม...”
ooooooo
คืนเดียวกันที่บ้านหลังน้อยของสังเวียน
เหตุร้ายกำลังจะเกิดขึ้นที่นี่ด้วยฝีมือของภูผา
ลูกชายกำนันเกชาที่เป็นเดือดเป็นแค้นที่สังเวียนร่วมมือกับแสงฉายเป็นแกนนำชาวบ้านไปประท้วงกำนันเรื่องบุกรุกป่าชุมชนเมื่อตอนกลางวัน
สังเวียนมีลูกสาวชื่อจำปูนที่กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งเขากับเมียคาดหวังจะได้พึ่งพาลูกคนนี้ในอนาคต แต่จู่ๆภูผาพาสมุนสี่คนบุกมาเอาเรื่องสังเวียนและพยายามจะปลุกปล้ำลูกสาวของเขา
สังเวียนกับเมียช่วยกันปกป้องลูกสาวจนตัวเองโดนภูผายิงตาย แล้วมันก็ลากจำปูนออกไปเพื่อข่มขืนแต่เธอดิ้นรนสุดชีวิตกระแทกเข่าเข้าหว่างขาภูผาแล้ววิ่งหนีไปในความมืด ภูผาทั้งเจ็บทั้งจุกสั่งสมุนตามจับจำปูนมาให้ได้
ตาปลิวกับคิมหันต์ออกจากบ้านเดินเข้าป่าเพื่อจะมาวางแร้วดักไก่ป่า ทันใดสองตาหลานเห็นไฟลุกจากป่าอีกด้าน สงสัยว่าไฟไหม้อะไร
“นั่นมันแถวบ้านไอ้สังเวียนนี่หว่า รีบไปเร็ว” ตาปลิววิ่งนำคิมหันต์ไปทันที
จำปูนวิ่งหนีวายร้ายมาตามป่าด้วยความชำนาญ สมุนทั้งสี่หาเธอไม่เจอเลยโดนภูผาตะคอกสั่งให้แยกกันหาต่อไป ส่วนตาปลิวกับคิมหันต์พอวิ่งไปถึงบ้านสังเวียนพบว่าบ้านถูกเผาและสังเวียนกับเมียกลายเป็นศพเสียแล้ว
คิมหันต์เดินสำรวจรอบๆ พบรอยเท้าจำนวนมากแสดงว่ามีคนบุกมาที่นี่
“แย่แล้ว สงสัยพวกกำนันเกชามันอาฆาตเรื่องตอนกลางวัน”
คิมหันต์นึกถึงแสงฉายทันที “แสดงว่ามันคงไม่ปล่อยแสงฉายแน่ ตา...บ้านแสงฉายอยู่ตรงไหน”
“บ้านพักครูหลังโรงเรียน”
“ฉันรู้จัก” คิมหันต์ผลุนผลันออกไป ส่วนตาปลิวเพิ่งนึกได้ว่าไม่มีจำปูน กังวลว่าเด็กสาวอาจตกอยู่ในอันตรายจึงรีบไปตามหา
จำปูนวิ่งหนีมาซ่อนตัวในพุ่มไม้ สมุนสี่คนของภูผาตามมาหยุดอยู่ไม่ไกลแต่ทุกคนค้นหาเธอไม่เจอ ภูผามาสมทบพอรู้ว่าจับจำปูนไม่ได้ก็เอะอะโวยวายด่าทอสมุน
“อะไรวะ เด็กผู้หญิงคนเดียวปล่อยให้หนีไปได้”
ทันใดเสียงตาปลิวลอดเข้ามา “พวกเองกำลังตามหาใครรึ”
ทุกคนหันมาทางตาปลิวแล้วจะชักปืน แต่ตาปลิวเก๋ากว่าโชว์ลูกซองแฝดในมืออย่างเร็ว
“เฮ้ย...คิดว่าจะเร็วกว่านิ้วข้าก็เอา” นิ้วมือตาปลิวอยู่ในโก่งไก “ตูมเดียวกระเด็นทั้งวง...เอาสิ”
ภูผาไม่กล้าแหยม ทำทีพูดดีด้วย “ใจเย็นๆสิตาปลิว พวกฉันน่ะออกมาเดินเล่นกัน ไม่มีอะไรหรอก ไป...พวกเรากลับ”
ขาดคำภูผาเดินนำหน้าสมุนทั้งสี่กลับไป จำปูนเห็นว่าปลอดภัยค่อยๆก้าวออกมาเรียกตาปลิวแล้วพุ่งเข้ากอดร้องไห้น้ำตานองหน้า
“พวกมันฆ่าพ่อกับแม่...พวกมันฆ่าพ่อกับแม่ฉัน”
จำปูนพูดละล่ำละลัก เนื้อตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวสุดชีวิต
ooooooo
คิมหันต์พรวดพราดเข้ามาในบ้านแสงฉายด้วยความเป็นห่วง แต่กลายเป็นเขาโดนเธอถีบแล้วเอาปืนเล็งพร้อมตวาดใส่อย่างดุดัน
“แกเป็นใคร”
