คนเหนือฅน

คืนนั้นเมฆากลับออกจากที่พักอีกครั้ง จุดหมายคือโรงแรมที่นายพลจอมศึกโดนฆ่า แล้วเมฆาก็พบทรัมป์ไดร์ฟหล่นอยู่บริเวณที่เกิดเหตุ คาดว่าน่าจะเป็นของใครสักคนระหว่างนายพลจอมศึกกับนักฆ่าสาวคนนั้น

ส่วนที่บ้านกำนันเกชา สองพ่อลูกเพิ่งกลับถึงบ้านได้สักครู่ นั่งขบคิดกันว่ากลุ่มชายฉกรรจ์ที่เข้ามากราดยิงในงานเลี้ยงเป็นพวกไหน ขณะเดียวกันไมเคิลกับแคทเธอลีนก็ยังคิดไม่ตกว่าเป็นใคร รู้แต่ว่างานนี้มันเอาถึงตาย และมันต้องการให้พวกเราสงสัยกันเอง

ไม่ใช่แค่กำนันเกชากับไมเคิลที่สงสัยใคร่รู้ว่าเป็นฝีมือใคร เรืองเดชเองก็คิดหนักเหมือนกัน อยากรู้เหลือเกินว่ามือปืนพวกนั้นรับงานจากใครกันแน่

ค่อนข้างดึก เนตรดาวผล็อยหลับคาเก้าอี้หน้าห้อง ที่คมรักษาตัว หมวดสาวหลับลึกถึงขนาดฝันถึงเหตุร้ายที่เกิดขึ้นกับตัวเองในอดีตตอนช่วงวัยรุ่น เธอจะโดนพ่อเลี้ยงปล้ำโชคดีที่แม่เข้ามาช่วยทัน แต่แม่โดนมันแทงนอนจมกองเลือด

ฝันร้ายทำให้เนตรดาวสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เมื่อเพทายรู้ว่าเธอฝันร้ายก็ปลอบว่า

“เขาว่าฝันร้ายจะกลายเป็นดี”

“แต่ฝันของฉันไม่มีทางเป็นดีได้ มันมีแต่ตราบาปให้จดจำ”

เพทายสงสัยในคำพูดของเนตรดาว แต่ยังไม่ทันถาม พราวฟ้าออกมาบอกว่าคมฟื้นแล้ว สองคนรีบตามเธอเข้าไปและเริ่มสอบปากคำคม

“ผมไม่เห็นหน้าคนร้ายครับ มันคลุมหน้า”

“ไม่มีรูปพรรณใบหน้าให้สักนิดเลยหรือ”

คมส่ายหน้า เนตรดาวท่าทีหนักใจ เพทายถามต่อไปว่าคมจะแจ้งความดำเนินคดีไหมในฐานะผู้เสียหาย

“สารวัตรคิดว่าจะจับมันได้หรือ”

“ฉันก็แค่พูดสิทธิของนาย ถ้าอยากดำเนินคดีก็บอกได้ ฉันจะรับแจ้งความให้”

คมขอบคุณสารวัตร เนตรดาวตัดบทขอตัวไปเฝ้าหน้าห้องเพราะต้องการให้คมพักผ่อน เพทายจึงเดินตามออกไปด้วย

เมื่ออยู่กันตามลำพังในห้อง คมถามพราวฟ้าว่าทำไมไม่กลับบ้าน หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้มว่า

“ฉันจะทิ้งคนที่ช่วยชีวิตฉันกับพ่อได้ยังไงล่ะ ขอบใจนะนายคม”