ข่าว

วิดีโอ



คมแฝก

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-แอ๊คชั่น

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: คฑาหัสต์ บุษปะเกศ/ ณพุทธ สุศรีฯ

กำกับการแสดงโดย: ปิยะพันธุ์ ชูเพ็ชร์

ผลิตโดย: บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: ปริญ สุภารัตน์,คิมเบอร์ลี่ แอน โวลเทมัส

เพลิงเครียดมากหาทางลักลอบไปสมทบองอาจกับรองเพชรเพื่อแจ้งผู้ว่าราชการจังหวัดถึงแผนการใหญ่ของแสนกับเจมส์ ผู้ว่าฯได้ฟังแล้วพูดไม่ออก ก่อนตั้งสติได้แจ้งเรื่องที่เพิ่งได้รับรายงาน

“ผมทราบเรื่องของพวกคุณ ทราบว่าทางหน่วยเหนือส่งพวกคุณมาสืบข่าวนายแสน แล้วก็ทราบด้วยว่าตอนนี้พวกคุณฝ่าฝืนคำสั่งปฏิบัติงานนอกเหนือหน้าที่”

องอาจหน้าเจื่อน “มันเป็นเหตุสุดวิสัยครับท่าน พวกเราไม่สามารถกลับไปรายงานตัวได้”

“ก็เลยทำทุกอย่างโดยพลการ”

เพลิงเห็นท่าไม่ดีช่วยกล่อมผู้ว่าฯ “ท่านครับ...แต่ข้อมูลที่เราแจ้งไว้ในรายงานเป็นความจริง นายแสนกับพวกฝรั่งมีแผนก่อเหตุวินาศกรรมเร็วๆนี้”

ผู้ว่าฯยังไม่แสดงท่าที รองเพชรจึงต้องออกโรงบ้าง “ตอนนี้เจ้าหน้าที่เมืองพลเหลือแค่สี่นาย เราจำเป็นต้องขอกำลังเสริมเพื่อรับมือเหตุร้าย แล้วก็ขอหมายค้นโดยด่วนครับท่าน”

“ให้ผมออกหมายค้นโดยไม่มีหลักฐานเนี่ยนะ ...สนามบินนั่นพวกฝรั่งเป็นหุ้นส่วน ถ้าค้นแล้วไม่พบอะไรรับรองผมซวยแน่ๆ แต่เอาเถอะ...บ้านเมืองต้องมาก่อน ขอเวลาผมคิดทางหนีทีไล่แล้วค่อยติดต่อกลับไป”

คำตอบรับแม้จะแบ่งรับแบ่งสู้ของผู้ว่าฯแต่ก็ทำให้ทุกคนสบายใจขึ้น โดยไม่คาดคิดว่าผู้ช่วยของผู้ว่าฯซึ่งได้ยินทุกอย่างจะฉวยโอกาสฆ่าตัดตอนผู้ว่าฯ เพราะถูกพวกแสนกับเจมส์ขู่ใช้ครอบครัวของเขาเป็นตัวประกัน แต่กระนั้นความรู้สึกผิดติดตัวก็ทำให้ทนอยู่ต่อไม่ไหวยิงตัวตายตามเวลาต่อมา...

กัลป์อาการไม่ค่อยดี บาดแผลจากท่าไม้ตายของแสนทำให้เขาแทบยืนไม่อยู่ อัญชันยังถูกล็อกข้อมือไว้ พยายามยื่นมืออีกข้างไปหาและช่วยให้เขาดื่มน้ำแก้กระหาย

สภาพของกัลป์ทำให้อัญชันช้ำใจ ความรู้สึกผิดรุมเร้าจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่

“ฉันไม่น่าเลย ถ้าไม่เป็นเพราะฉัน คุณก็คงไม่เป็นแบบนี้”

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณ เรื่องที่เกิดขึ้นผมรู้ดีอยู่แล้ว แต่ผมเลือกเอง เลือกจะมาอยู่ในสภาพแบบนี้และผมไม่เสียใจเลยสักนิด มีหลายเรื่องที่ผมทำเพื่อคนอื่นและมีหลายเรื่องที่ผมทำเพื่อความต้องการตัวเอง แต่ครั้งนี้ผมทำเพื่อปกป้องคุณถึงแม้ว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ตาม...ผมขอโทษที่ผมทำพลาด”

“คุณไม่ต้องขอโทษ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอให้คุณจำไว้เสมอว่าฉันรักคุณ”

สองหนุ่มสาวคงได้ปลอบประโลมกันอีกนานถ้าชาญจะไม่พากลุ่มนักเลงคมแฝกจากต่างถิ่นเข้ามาเสียก่อน

“มีบางเรื่องที่กูข้องใจแล้วอยากได้คำตอบมานานแล้ว ตั้งแต่ถูกพวกไอ้แสนเพื่อนของมึงเล่นงานคราวก่อน กูอยากรู้ว่าไอ้วิชาคมแฝกมันมีดีที่ไหน เป็นแค่ปาหี่หรือว่าชนะกระสุนปืนได้จริงๆ”

ชาญผายมือไปทางกลุ่มนักเลงที่มีคมแฝกครบมือ “กูเลยไปรวบรวมคนพวกนี้มาจากทุกมุมเมือง แล้วรู้อะไรอย่างนึงไหม...ทุกคนต่างบอกว่าตัวเองเป็นปรมาจารย์คมแฝกทั้งนั้น...คราวนี้มาดูกันซิว่าวิชาคมแฝกที่มึงกับไอ้แสนเรียนมามันจะเหนือกว่าไอ้พวกนี้ตรงไหน”

กลุ่มนักเลงปราดมาล้อมกัลป์ ชาญแสยะยิ้มพลางโยนคมแฝกให้ อัญชันใจไม่ดีเป็นห่วงชายคนรักที่อาการสะบักสะบอมแต่กัลป์กลับไม่ใส่ใจอาการเจ็บปวดเหล่านั้น เอ่ยต่อหน้าพวกนักเลงเสียงเรียบ

“คมแฝกแท้จริงคืออาวุธของนักเลงกล้ามีไว้ปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า หมาหมู่อย่างพวกมึงไม่คู่ควรสำหรับมัน”

กัลป์พูดจบก็จดคมแฝกในท่าเตรียมพร้อม เหล่านักเลงไม่รอช้าดาหน้าหาแต่สู้กัลป์ไม่ได้สักคน ชั้นเชิงคมแฝกแบบครูพักลักจำไม่คณามือกัลป์แต่เพราะพิษบาดแผลจากการสู้ครั้งก่อนทำให้เขาอ่อนแรง แต่ในที่สุดเหล่านักเลงก็แตกพ่าย และชาญหวิดจะถูกกัลป์ฟาดตายหากแสนไม่เอาคมแฝกรับไว้

สิงโตรอจังหวะอยู่แล้วกระโจนล็อกตัวกัลป์

จากด้านหลัง ชาญจะซัดเอาคืนแต่แสนเอาคมแฝกขวางไว้

“ไอ้พวกกระจอก มึงคิดว่าพวกมึงจะสู้มันได้เหรอ นี่ถ้าไม่เห็นแก่หน้าผู้พันเจมส์ล่ะก็...กูจะปล่อยให้ไอ้กัลป์มันตีมึงตายเหมือนหมาข้างถนน!”

ooooooo

แม้จะไม่บาดเจ็บเพิ่มแต่เพราะออกแรงเยอะทำให้กัลป์อาการทรุด อัญชันเข้าประคองทันทีที่ถูกปลดล็อกกุญแจมือ แสนมองมาด้วยแววตาเจ็บปวดระคนหมั่นไส้

“พี่ต้องขอโทษที่ทำให้เธอเป็นห่วง แต่บอกเลยว่านี่ไม่ใช่แผนของพี่เลย”

“อย่ามาตอแหล แล้วมันจะต่างกันตรงไหน แผนของแกหรือพวกของแกมันก็บัดซบพอๆกัน”

“ข้อแตกต่างคือฉันยังไม่อยากเห็นมันตายตอนนี้ แต่ฉันอยากเห็นมันพ่ายแพ้และคุกเข่าร้องขอชีวิต

ต่อหน้าฉัน”

กัลป์ส่ายหน้าช้าๆก่อนจะตอกแบบหยิ่งๆ

“ฝันไปเถอะไอ้แสน อย่างมากที่สุดที่มึงจะได้ก็คือมึงได้ฆ่ากูแค่นั้น”

“สมพรปากมึงแล้วไอ้กัลป์ ในเมื่อมึงอยากจะตายนัก กูก็จะให้โอกาสมึง!”

แสนคิดแผนบางอย่างแล้วจัดการเรียกอินทรีย์มาพร้อมสมุนคนอื่น เพลิงในคราบอินทรีย์มองสภาพกัลป์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยทั้งที่ในใจเดือดพล่าน เจ้าพ่อเมืองพลหรี่ตาจับผิดก่อนยื่นมีดไสยดำให้เพลิง

“ไอ้มีดอาถรรพณ์เล่มนี้ กูไม่อยากเก็บไว้ใกล้ตัว กูขอยกให้มึง”

“ขอบคุณครับนาย”

“วันพรุ่งนี้เราจะก่อวินาศกรรมตามแผน มึงอย่าทำให้กูผิดหวังเป็นอันขาด”

สิงโตสมุนเอกสบตาแสนและแกล้งบอกให้ทดลองใช้มีดไสยดำฆ่ากัลป์ แสนแสยะยิ้ม

“พิสูจน์ความภักดีของมึงให้กูเห็นอีกครั้งไอ้อินทรีย์... พิสูจน์ด้วยชีวิตของไอ้กัลป์!”

เพลิงอึกอัก มองสภาพของกัลป์แล้วใจหาย ภารกิจและหัวใจของความเป็นเพื่อนตีกันให้ยุ่งในหัว สุดท้ายก็ตัดสินใจขว้างมีดไปทางแสนที่ตะปบรับได้อย่างแม่นยำ

“ไอ้นกสองหัว! มีดอัปรีย์เล่มนั้นกูจะเก็บไว้

ทำซากอะไร ของจริงถูกทำลายไปนานแล้ว ที่ออกอุบายมาทั้งหมดก็เพราะอยากเห็นธาตุแท้ของมึง มึงนี่เอง

ที่เป็นพรายกระซิบให้ทางการ”

“เออ...กูเอง...ไอ้ชาติหมา กูนี่แหละที่เบื้องบนส่งมาเด็ดหัวมึง!”

สมุนของแสนลุกฮือหลังจากนั้น เพลิงรีบวิ่งไปหากัลป์และช่วยต้านไว้อย่างเต็มกำลัง อัญชันเฝ้าดูไม่ห่างก่อนเข้าประคองกัลป์ไว้ เพลิงจำต้องหนีเพื่อหาคนมาช่วยล้มแผนการใหญ่ของแสน ทิ้งให้กัลป์ถูกแสนซ้อมจนเลือดกระอักและแน่นิ่งไปหลังจากนั้น

อัญชันกรีดร้องแทบขาดใจ แต่กัลป์ไม่รู้สึกตัว แสนมองมาด้วยแววตาเย็นชาและนิ่งเฉย ไม่มีแม้แต่ความเห็นใจหรือรู้สึกผิดที่ฆ่าอดีตเพื่อนรัก...

เพลิงนำข่าวร้ายของกัลป์ไปบอกพวกตะโพน

ที่ป่านอกเมืองพล กระรอกเสียใจมากร่ำไห้จะล้างแค้นให้พี่ชายจนตะเภาต้องเตือนสติให้รักษาชีวิตเพื่อกัลป์ องอาจแค้นใจมาก ทั้งเรื่องกัลป์และเรื่องผู้ว่าราชการจังหวัดที่เขาเพิ่งทราบว่าถูกฆ่าคาศาลากลาง จนต้องเปลี่ยนแผนแจ้งเรื่องทั้งหมดให้รองเพชรและพวกชาวบ้านเตรียมตัวสู้กันเอง

ooooooo

ร่างของกัลป์ถูกนำไปฝังโดยมีอัญชันตามเฝ้าไม่ห่าง ร่ำไห้เสียใจจนแสนหมั่นไส้

“นี่ละโว้ย...รางวัลของคนกล้าปกป้องแผ่นดินจนตาย กูก็จะฝังมึงไว้ใต้แผ่นดินที่มึงรักอย่างนี้แหละและพรุ่งนี้ก็ถึงเวลาที่กูจะระเบิดเขื่อน สร้างความวุ่นวายให้บ้านเมืองที่มึงรัก”

แสนโยนคมแฝกไว้บนร่างกัลป์ อัญชันหัวเสียมากแหวลั่น

“แกมันไม่ใช่คน ได้ยินไหม...แกมันเป็นเดรัจฉาน ไอ้แสน ราชสีห์...ไอ้ชาติชั่ว!”

คำพูดของอัญชันทำอะไรแสนไม่ได้ หัวเราะสะใจที่อดีตเพื่อนรักตายก่อน

“สุดท้ายกูก็เป็นอมตะอย่างที่ไอ้อัคนีพูดไว้...

ไม่กูก็มึงที่ต้องตายด้วยคมแฝก สุดท้ายก็คือมึงที่เป็นศพ!”

องอาจกับรองเพชรช่วยกันเกลี้ยกล่อมและปลุก ระดมพวกชาวบ้านให้สู้พวกแสนกับเจมส์ แต่ความรักตัวกลัวตายทำให้ไม่มีใครกล้า มีเพียงชาวบ้านหยิบมือและครอบครัวของตะเภาที่ยืนหยัดสู้

พวกชาวบ้านทยอยเก็บข้าวของหนีออกนอกเมืองพลทันทีที่รู้ว่าจะมีสงครามแบ่งแยกดินแดน กระรอกนั่งมองเหตุการณ์ระส่ำระสายด้วยแววตาหนักใจ พลันน้ำตาก็ไหลเมื่อคิดถึงกัลป์พี่ชายคนเดียว

องอาจเดินมาปลอบ กระรอกต้องพยายามกลั้นสะอื้นด้วยความรู้สึกผิด

“ฉันนี่แย่จริงๆเลยนะ เวลาแบบนี้ยังคิดถึงเรื่องตัวเองอยู่ได้”

“ผมเข้าใจครับ มันไม่ใช่ความผิดของลูกพี่ซะหน่อย”

“นายพูดจริงเหรอ”

“ครอบครัวผมเองก็ไม่ต่างอะไรกัน เราต้องเจ็บช้ำต้องสูญเสียคนที่เรารักเพราะไอ้แสน ถ้าลูกพี่อยากร้องไห้ก็ร้องต่อเถอะครับ...ผมจะอยู่เป็นเพื่อน”

กระรอกซึ้งใจมากถามเขาเสียงอ่อน “แล้วนายไม่อยากร้องบ้างเหรอในเมื่อนายเองก็เสียใจพอๆกับฉัน”

“สำหรับเรื่องในอดีต...ผมไม่มีน้ำตาเหลือแล้วครับลูกพี่...ไม่มีแล้ว”

องอาจกลั้นน้ำตาจนตัวสั่น กระรอกสงสารโอบกอดปลอบใจ องอาจกุมมือเธอถ่ายทอดพลังงานและพลังใจให้กันและกัน...เขากับเธอจะต้องผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนี้ไปให้ได้!

แสนเดินหน้าแผนการใหญ่สั่งสมุนเตรียมวางระเบิดตามจุดต่างๆเพื่อถล่มเมืองพลให้ราบ รวมทั้งส่งสมุนกับทหารรับจ้างจำนวนนึงไปปล้นพวกชาวบ้านเพื่อสร้างความวุ่นวาย เจมส์พอใจมากและรอเวลาสำคัญอย่างใจจดจ่อ

อัญชันถูกขังในห้องเดิม สีหน้าเศร้าหมองเพราะยังเสียใจเรื่องกัลป์ แสนเห็นแล้วอดสมเพชไม่ได้ เกลี้ยกล่อมเธออีกครั้งให้เปลี่ยนข้าง

“ถึงเวลาแล้วน้องพี่”

“แกคงสะใจมากสินะที่มีวันนี้”

“อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนั้น เธอรู้ไหมเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้เพราะใคร...มันไม่ใช่ความผิดพี่

ทุกอย่างเป็นเพราะไอ้กัลป์ เป็นเพราะมันคนเดียวทำให้เป็นแบบนี้”

“เลิกโยนความผิดให้คนอื่นซะทีเถอะ แกก็รู้แก่ใจว่าทั้งหมดเป็นเพราะสันดานของแกเอง”

“ไม่จริง...ไอ้กัลป์มันฆ่าพ่อพี่ มันแย่งน้องไปจากพี่ น้องก็รู้พี่รักน้องมากแค่ไหน ทั้งๆที่น้องเคยหักหลังพี่แต่จนถึงเวลานี้พี่ก็ยังเฝ้าหวังว่าน้องจะสำนึกและกลับมาเป็นของพี่อีกครั้ง”

แสนพูดเหมือนละเมอ เอื้อมมือผ่านลูกกรงไปลูบไล้ใบหน้าของน้องสาวนอกไส้อย่างหลงใหล อัญชันกลัวมากพยายามถดตัวหนีแต่ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นนัก

“พี่รักเธอ ขอเพียงเธอรับปาก เธอจะกลายเป็นยอดหญิงของแผ่นดินนี้และอยู่เคียงข้างพี่ตลอดไป”

“แต่ฉันขอตายดีกว่า ถ้าต้องอยู่เคียงข้างสัตว์นรกอย่างแก”

อัญชันตอกไม่ไว้หน้า แสนโกรธมากสวนเสียงเข้ม

“ไม่รักดีจริงๆนังแพศยา แกต้องการแบบนี้ใช่ไหม ได้! ถ้าอยากตายกันมากนัก...กูจะทำให้ทุกคนสมใจ”

ooooooo

องอาจ  เพลิง  และรองเพชรร่วมกันคิดแผนรับมือพวกแสนและเจมส์ นอกจากข้อมูลของเพลิงซึ่งได้ยินจากแสนก่อนหน้า ว่าจะถล่มเขื่อนและดักปล้นพวกชาวบ้าน  ก็มีจุดวางระเบิดอีกหลายแห่งที่ต้องตามปลด

ตะเภาอยากช่วยแต่เพลิงไม่ยอมไล่ให้กลับ

ไปอยู่กับพ่อแม่ แต่สาวหมวยรั้นจะเอาชนะและอยากช่วย

เขาจนหาทางแอบตามไปจนได้ กระรอกกับดวงใจ

ไม่ไปไหน ความแค้นสุมอกจากการสูญเสียที่ผ่านมาทำให้สองสาวไม่กลัวตาย ปักหลักอยู่ช่วยปาน แจ้ และจงอางสู้กับพวกแสน

ในที่สุดเวลาสำคัญก็มาถึง...พวกรองเพชรได้รับแจ้งจากสายสืบว่าพวกแสนกับเจมส์เคลื่อนกำลังแล้ว ปานกับแจ้เตรียมอาวุธครบมือสู้เต็มที่ เช่นเดียวกับกระรอกที่รับหน้าที่เป็นกองหนุนคอยดูแลคนอื่นๆ

องอาจวิ่งวุ่นวางกับดักระเบิดตามจุดต่างๆโดยมีตะโพนเป็นผู้ช่วย กระรอกเห็นเขาไม่ได้พักเลยเอาน้ำไปให้

“ขอบคุณครับลูกพี่ ลูกพี่กลัวรึเปล่าครับ”

“มีองอาจอยู่ทั้งคน กระรอกไม่กลัว”

“ครับ...ผมจะคอยปกป้องลูกพี่ให้ถึงที่สุด”

“แล้วอย่าลืมปกป้องตัวเองด้วยล่ะนายบ๊อง”

พวกชาวบ้านที่ใจสู้ช่วยกันสร้างด่านเพื่อต้านพวกแสน แม้รู้ว่าเสียเปรียบแต่ไม่มีใครย่อท้อ โดยเฉพาะครอบครัวของตะเภาที่หวังกำจัดพวกแสนให้สิ้นซาก!

เพลิงรับหน้าที่ไปสกัดกำลังพวกแสนและยับยั้งการระเบิดเขื่อน สารวัตรใหญ่คนใหม่ของเมืองพลบุกเดี่ยวไปพร้อมมอเตอร์ไซค์คันเก่าของตะโพนจนกระทั่งเจอชาญที่คุมรถขนระเบิด

สิงโตถูกแสนส่งมาช่วยชาญ การเผชิญหน้ากับเพลิงหรืออินทรีย์คู่ปรับทำให้เขาฮึกเหิมอยากเอาชนะถึงกับยอมรับคำสั่งของชาญเพื่อเอาชีวิตเพลิง

เข้มกับขวานสองสมุนของแสนรับหน้าที่ขนทหารรับจ้างไปปล้นสะดมพวกชาวบ้าน ใช้ระเบิดหลายลูกถล่มด่านและทำลายกับดักมากมายขององอาจจนพวกชาวบ้านต้องหนีกระเจิง รองเพชรยืนบัญชาการพร้อมลูกน้องติดตามสามสี่นาย สีหน้าเคร่งเครียดเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ตกเป็นรอง

กระรอกกับจงอางอยู่กับดวงใจที่มีอาการกลัวตัวสั่น เสียงระเบิดและเสียงหวีดร้องของพวกชาวบ้านทำให้เด็กสาวแทบคลั่ง ภาพในอดีตวนเวียนเหมือนหัวจะแตกแต่กระนั้นเหตุการณ์เหล่านั้นกลับกระตุ้นความทรงจำบางอย่างของเธอเหมือนปลดล็อก

องอาจสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับรองเพชรและเหล่าลูกน้องติดตาม ระเบิดหลายลูกถูกนำมาใช้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจพวกสมุนของแสน สถานการณ์เลวร้ายลงแต่พวกชาวบ้านก็ฮึดสู้...ไม่ตายก็ต้องปกป้องแผ่นดินให้ถึงที่สุด!

เพลิงถูกล้อมด้วยสมุนของแสน ชาญและกลุ่มนักเลงคมแฝกที่เคยทำร้ายกัลป์ก็ถูกส่งมากำราบสารวัตรใหญ่คนใหม่ของเมืองพล เพลิงรับมืออย่างไม่ลำบากแต่กำลังคนมากกว่าทำให้ง่ายต่อการเพลี่ยงพล้ำ โชคดีที่ตะเภาแอบตามมาและช่วยอีกแรงทำให้พวกชาญกับสมุนของแสนแตกพ่ายไปบ้าง...

ooooooo

สถานการณ์ของพวกชาวบ้านที่สู้กับพวกแสนไม่ค่อยดี หลายคนถูกยิงบาดเจ็บหรือได้รับลูกหลงจากสะเก็ดระเบิด แม้แต่รองเพชรก็บาดเจ็บแต่ยังไว้ลายยิงสมุนแสนตายไปหลายคน

เพลิงรับมือกลุ่มนักเลงคมแฝก ส่วนตะเภาสู้กับชาญอย่างห้าวหาญเกินชาย เพลิงมองไปทางสาวหมวยด้วยความเป็นห่วง แม้เธอจะมีฝีมือแต่แรงสตรีหรือจะสู้พวกผ่านศึกมากมายอย่างชาญ

สถานะคนสนิทของเจมส์ไม่ได้มาง่ายๆ ในที่สุดชาญก็จับจังหวะตะเภาได้และรุกจนเธอต้องถอย เพลิงเห็นท่าไม่ดีรีบกำจัดกลุ่มนักเลงคมแฝกและไปช่วยเธอรับมือกับชาญ

แผนของแสนกับเจมส์คลาดเคลื่อนไปหมด สองหนุ่มใจโฉดต่างสัญชาติไม่คาดคิดว่าพวกชาวบ้านจะฮึดสู้แบบนี้ ระเบิดที่เตรียมไว้ไม่ได้ใช้งานแถมกำลังคนก็หดน้อยลงเพราะถูกพวกชาวบ้านฆ่า

“คนของผมวิทยุมาบอกว่าพวกเรากำลังเสียท่า” เจมส์บ่นอย่างหัวเสีย

“ทำไมคุณถึงไม่รีบจัดการอะไรสักอย่าง” แสนตอบอย่างไม่ยี่หระ

“คุณจะให้ผมทำอะไร”

“ก็ส่งคนไปเพิ่มสิ งานนี้จะไม่มีคำว่าถอยเป็นอันขาด”

“ขอโทษนะคุณแสนแต่ตอนนี้การระเบิดเขื่อนของเรากำลังจะล้มเหลว แถมมีรายงานว่าทางกรุงเทพฯจะส่งกองกำลังมาที่นี่ ผมคงต้องประเมินสถานการณ์ใหม่และเตรียมกำลังเสริมให้พร้อมกว่านี้”

แสนไม่พอใจคำตอบ  แต่ไม่กล้าออกอาการมากซึ่งเจมส์สัมผัสได้ ย้ำเสียงเครียด

“คุณแสน...คุณคงไม่ลืมนะว่าใครเป็นนายใหญ่ของที่นี่”

คำพูดเตือนกร่างๆของเจมส์ทำให้แสนฉุนขาด เอ็ดลั่น “ไม่สนอะไรทั้งนั้น ศึกครั้งนี้กูจะไม่ยอมแพ้เป็นอันขาด คุณไปทำหน้าที่ของคุณ ส่วนเรื่องการทำลายเขื่อน...กูจัดการเอง”

เจมส์หงุดหงิดมากที่ถูกแสนอาละวาด เขาสั่งลูกน้องขับรถไปฐานทัพอีกแห่งเพื่อขอความช่วยเหลือ  แต่กลับได้ตาลุกเมื่อเห็นว่าคนขับไม่ใช่ลูกน้องแต่เป็นองอาจ!

องอาจช่วยพวกชาวบ้านต้านสมุนของแสนพักใหญ่จึงปลีกตัวไปชำระแค้นกับเจมส์ ตัวการแท้จริงทำให้แสนบ้าอำนาจและครอบครัวเขาต้องตาย เจมส์ถูกคุมตัวไปที่หนองน้ำเมืองพล...แหล่งน้ำมันตามธรรมชาติที่พวกฝรั่งค้นพบเมื่อหลายปีก่อนและคิดกอบโกยผลประโยชน์

“เรามาที่นี่ทำไม” เจมส์ถามเสียงเรียบ

“ทุกอย่างเริ่มต้นที่นี่ บาปกรรมของแก หัดสำนึกซะบ้างสิ”

“แกคงเป็นองอาจ...นายแว่นขายยาที่ใครๆพูดถึง หรือแท้ที่จริงก็คือท่านปลัดแห่งเมืองพล ข้าราชการอย่างแกคงไม่ฆ่าคนมือเปล่าหรอกจริงไหม ทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะคุณปลัด”

“แต่สำหรับสัตว์นรกที่ทำลายล้างครอบครัวของฉัน ฉันไม่คิดแบบนั้น”

“แต่แกเลือกคนผิด นายแสนต่างหากที่ทำลายครอบครัวของแก ส่วนฉันไม่เกี่ยว”

“แต่แกเป็นคนบงการ เพราะแกทุกอย่างถึงได้เป็นแบบนี้!”

“แล้วไง...ฆ่าฉันแล้วมันได้อะไรขึ้นมา ศพของฉันทวงอดีตคืนกลับมาให้แกไม่ได้ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว

แต่ถ้าแกให้โอกาสฉัน ฉันจะชดเชยให้แกเอง”

เจมส์คว้ากระเป๋าเอกสารบรรจุเงินหลายปึก

มาเปิดแต่ถูกองอาจปัดทิ้งอย่างไม่ไยดี

“เงินสกปรกของแก ฉันไม่ต้องการ”

“ไม่เอาน่า ลองดูนี่ซะก่อน”

ขาดคำเจมส์ก็ควักมีดพกปรี่จะแทงแต่องอาจหลบได้และหยิบก้อนหินแถวนั้นทุบหัวเจมส์ตายคาที่!

ooooooo

ชาญยังไม่ตายและต้องรับมือตะเภากับเพลิงที่ร่วมกันสู้เพื่อขัดขวางการระเบิดเขื่อน กลุ่มนักเลงคมแฝกถูกตีพ่ายไปแล้วเหลือแค่ชาญที่หนังเหนียวยากจะต่อกร

“ถึงฆ่าฉันให้ตาย พวกแกก็หยุดรถระเบิดไม่ได้อยู่ดี ป่านนี้รถคงแล่นถึงเขื่อนแล้ว”

“เพราะแกคนเดียวถึงต้องเสียเวลาแบบนี้”

ตะเภาฉวยจังหวะฟาดคมแฝกโดนจุดสำคัญ

จนชาญล้มจึงเงื้อมือหมายปิดบัญชีแต่เพลิงยับยั้งไว้

“อย่าตะเภา...ฆ่ามันก็เปลืองแรงเปล่า ปล่อยมันไปเถอะ เขารู้กันหมดแล้วว่าไอ้เจมส์เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นทั้งหมด ยังไงพวกแกหนีคุกตะรางเมืองไทยไม่พ้นหรอก”

เพลิงไม่อยากให้ตะเภาฆ่าคนเพราะจะเป็นภาพและบาปติดตัว แต่ชาญไม่สำนึก ทันทีที่เพลิงกับตะเภาหมุนตัวก็ควักปืนสำรองมาเล็ง เพลิงเดาไว้แล้วถอนใจยาวก่อนหยิบมีดสั้นของชาญที่ตกแถวนั้นแทงท้องเจ้าของมีดตาย!

สถานการณ์เมืองพลวิกฤติเต็มที แม้พวกชาวบ้านร่วมแรงร่วมใจแต่ยังควบคุมอะไรไม่ได้ องอาจกับเพลิงก็แยกกันไปทำหน้าที่กำจัดตัวการแต่ยังไม่มีใครเข้าถึงตัวแสน เจ้าพ่อเมืองพลที่ทำให้ป่วนกันทั้งเมือง

กัลป์ยังไม่ตายแต่สลบไปนาน เสียงเรียกร้องขอความช่วยเหลือจากพวกชาวบ้านทำให้เขาฟื้นจากหลุมศพพร้อมคมแฝกในมือ เขาสั่นหน้าเรียกสติพักนึงก่อนลัดเลาะเข้าไปขัดขวางการระเบิดจึงได้รู้ถึงความโหดเหี้ยมของแสนกับเจมส์จะระเบิดอัญชันไปพร้อมกับเขื่อน!

สิงโตตะลึงมากเมื่อเห็นกัลป์ยังไม่ตาย สมุนเอกของแสนหวังสร้างผลงานสู้กับกัลป์อย่างไม่ลดละแต่ถูกเล่นงานจนตายเพราะระเบิด อัญชันถูกล่ามไว้กับกองระเบิดเห็นกัลป์มาช่วยก็ดีใจน้ำตาไหล

“กัลป์...คุณยังไม่ตาย คุณยังไม่ตาย”

“ผมจะช่วยคุณเอง ไม่ต้องกลัวนะอัญชัน”

“โซ่ถูกเชื่อมตายเอาไว้ คุณปลดมันไม่ได้หรอก ไอ้แสนมันจงใจจะฆ่าฉันพร้อมกับระเบิดพวกนี้”

อัญชันกวาดตามองรอบตัวหวาดๆ กัลป์ร้อนใจมากพยายามหาทางช่วยแต่เธอปฏิเสธ

“กัลป์...ฟังฉันให้ดี คุณรีบหนีไปเถอะ ฉันแค่รู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ฉันก็ดีใจแล้ว กระรอกกับคนอื่นๆยังต้องการคุณ รีบไปเถอะกัลป์...จำเอาไว้นะว่าฉันรักคุณ”

“ไม่...ถ้าจะตายก็ต้องตายด้วยกัน!”

กัลป์ไม่ยอมทิ้งอัญชัน แสนซึ่งเพิ่งมาถึงเพื่อจัดการระเบิดเขื่อนผงะเมื่อเห็นอดีตเพื่อนรักยังไม่ตาย

“ไอ้กัลป์...มึงยังไม่ตาย เหลือเชื่อจริงๆ ขนาดยมบาลยังรั้งมึงไม่อยู่”

“ไอ้แสน...หยุดเวลาระเบิดเดี๋ยวนี้”

“ฝันไปเถอะ ถ้ามึงอยากจะหยุดเวลา มึงต้องมาหยุดรีโมตนี้ด้วยตัวมึงเอง”

แสนหัวเราะหยันพลางควักคมแฝกทั้งสองอวดอดีตเพื่อนรัก

“คมแฝกสยบสาคร คมแฝกแสงอัคคีอยู่ในมือกูวันนี้มึงตายแน่ไอ้กัลป์!”

ในมือกัลป์มีแค่คมแฝกไม้ธรรมดาแต่เขาไม่หวั่น จดมือในท่าเตรียมพร้อม แสนลำพองใจมาก

“ระหว่างมึงกับกู มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะเป็นผู้ชนะ”

“วันนี้กูไม่ได้มาเพื่อแพ้มึงไอ้แสน”

แสนเป็นฝ่ายรุกเต็มกำลังจนกัลป์ถอยร่นไม่เป็นท่า บรรยากาศดุดันทำให้อัญชันหายใจไม่ทั่วท้อง ยิ่งเห็นกัลป์ล้มกลิ้งไปไกลยิ่งใจเสีย ต่างจากแสนที่ฮึกเหิมคิดว่าตนเหนือกว่าทุกทาง

“มึงมันยึดตำรา มึงมันบ้าอุดมการณ์ นี่ไงที่ทำให้มึงต้องพินาศ ตำราคมแฝก...กูชำระให้หมดแล้ว ทุกการเคลื่อนไหวกูรู้ดีกว่ามึง รู้ดีกว่าไอ้อัคนีด้วยซ้ำ พลังแห่งความเกลียดชังคือสิ่งที่มึงไม่มีวันต้านกูได้ไอ้กัลป์”

ความอยากเอาชนะทำให้แสนคลั่ง ฟาดฟันคมแฝกทั้งสองไม่ยั้ง ไม่สนใจท่าทางแต่หวังให้อดีตเพื่อนรักตายเท่านั้น กัลป์พยายามรวบรวมสติคิดถึงคำสอนสุดท้ายของอัคนีดึงพลังด้านมืดของตัวเองมาใช้ ความสูญเสียที่ผ่านมาทำให้เขาตาสว่างกว่าเก่า เตรียมจดคมแฝก

ในท่าไม้ตาย...อัคคีสาดแสง

คมแฝกทั้งสองในมือแสนกระเด็นไปไกลก่อนพุ่งกลับมาฟาดแสนจนกระอักเลือด

“สยบสาคร แสงอัคคี ถูกทำลายด้วยคมแฝกไม้ธรรมดา”

แววตาแสนเหมือนไม่อยากเชื่อ กัลป์ได้แต่มองอย่างสมเพช “ไม่ว่าจะทรงอานุภาพแค่ไหน อาวุธที่เราใช้ประหัตประหารกัน คมแฝกมันก็เป็นแค่ไม้ไอ้แสน

ไม่ใช่ของวิเศษ ทุกอย่างอยู่ที่ใจ...อโหสิให้กูด้วย...เพื่อน”

ooooooo

กัลป์กับอัญชันหยุดระเบิดเวลาได้ทันชั่วอึดใจ ทุกอย่างในเมืองพลกลับสู่สภาวะปกติ แสน ราชสีห์ กลายเป็นตำนานชั่วร้ายที่จะถูกฝังตลอดไป เช่นเดียวกับพวกเจมส์ที่ถูกองอาจส่งลงนรกแล้ว

ชาวบ้านเมืองพลช่วยกันซ่อมแซมบ้านเมืองที่ถูกระเบิดทำลายจนฟื้นตัว บรรยากาศซึมเศร้าและหวาดระแวงหมดไป เหลือไว้แค่ความทรงจำที่ทุกคนตั้งมั่นว่าจะไม่ให้มันย้อนมาอีก

ความสงบสุขกลับมาเยือนเมืองพลหลังจากไม่ได้รื่นเริงมานานหลายปี อิทธิพลมืดโดยเฉพาะจากแสนเลือนหายไปในอากาศ พวกชาวบ้านจึงร่วมกันจัดงานสังสรรค์เพื่อฉลองความสำเร็จ

ร้านกาแฟของปานกับแจ้เปิดให้กินฟรีทั้งขนมและเครื่องดื่ม จงอางตามติดดวงใจไม่ให้ละสายตาเพราะติดใจความน่ารักของเธอ องอาจไม่หวงน้องสาวแต่ปลีกตัวไปคุยกับกระรอกอีกมุม

องอาจรับตำแหน่งเป็นนายอำเภอเต็มตัวหลังเหตุการณ์แสนถล่มเมืองพล กระรอกอดแซวไม่ได้จนเขาต้องควักบัตรประจำตัวข้าราชการยืนยันว่าเขาไม่ได้โกหก

“เอาเถอะ...จะเป็นนายอำเภอหรือคนฉายหนังขายยาก็ได้ ขอแค่เป็นองอาจฉันก็พอใจแล้วล่ะ”

“ลูกพี่พูดจริงเหรอครับ”

“นายคอยปกป้องฉัน ฉันรู้ว่านายเป็นคนดี นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุดแล้วล่ะ”

“ผมรักลูกพี่ครับ ผมจะบอกกัลป์เรื่องนี้...เขาต้องดีใจแน่”

กัลป์ไม่ได้คิดถึงน้องสาวแต่นั่งดูหนังกลางแปลงเงียบๆจนอัญชันที่มาดูด้วยอดทักไม่ได้

“หนังไม่สนุกเหรอคะ”

“ผมมัวแต่คิดอะไรเพลินๆอยู่น่ะ”

“เพลิงบอกคุณรึยังคะว่าเบื้องบนอยากให้คุณกลับเข้ารับราชการอีกครั้งเพื่อตอบแทนความดีความชอบของคุณ”

“ความดีความชอบสำหรับผมไม่ได้มีไว้เพื่อผลตอบแทนหรอกอัญชัน แค่เห็นบ้านเมืองมีความสุข ผมก็พอใจแล้ว...ความสูญเสียที่ผ่านมาสอนให้ผมรู้ว่าลาภยศสมบัติมันไม่มีค่าเลยถ้าเทียบกับความสุขที่แท้จริงในชีวิต”

อัญชันภูมิใจในตัวกัลป์อดีตแฟนหนุ่มที่กลับมารักกันอีกมาก เช่นเดียวกับเพลิงซึ่งเพิ่งถึงเมืองพลในมาดสารวัตรใหญ่คนใหม่ ปลื้มใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นว่าตะเภาชะเง้อหา

ตะเภาดีใจที่เห็นเพลิงแต่แกล้งงอนให้เขาตามง้อ

“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าสักวันนึง...ถ้าเธอเชื่อมั่นในความดี เธอจะได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของฉัน เธอคงไม่โกรธที่ฉันเคยหลอกเธอหรอกนะตะเภา”

“เปล่า...แต่ฉันแค่...ทำตัวไม่ถูก ก็นายเป็นถึงสารวัตรเมืองพลแล้วนี่ แต่ว่าฉัน...ฉันยังเป็นแค่ตะเภา”

เพลิงยิ้มก่อนเชยคางเธอ “ใช่ตะเภาคนเดิมที่เคยไล่เตะฉันรึเปล่า แล้วใช่ตะเภาคนเดิมที่เคยทำแผลให้ฉันตอนบาดเจ็บใช่ไหม ตอนฉันถูกมอมยากลายเป็นหมาหัวเน่ามีแต่ตะเภาที่อยู่เคียงข้างฉัน...เป็นเมียฉันเถอะตะเภา”

“ยังจะขออีกเหรอ เล่นประกาศซะทั่วบางว่าฉันเป็นเมียนาย ตอนนี้ไม่มีใครเขาเอาฉันแล้ว”

“แหม...อย่างอนน่าว่าที่คุณนายสารวัตร เดี๋ยวสารวัตรจะจัดงานแต่งให้อย่างสมเกียรติเลยนะ สินสอดทองหมั้นขนมาสามคันรถ แห่ขันหมากตั้งแต่กรุงเทพฯยันขอนแก่นเลยดีไหม”

บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความชื่นมื่น

พวกชาวบ้านกลับมาคึกคัก เหล่าคู่รักใหม่ทั้งหลายก็ใช้เวลาด้วยกัน กัลป์สบายใจมากและถือโอกาสพาอัญชันไปภูผาเพลิงเพื่อชมวิวเมืองพลจากด้านบน

“เมืองพลบ้านเกิดเมืองนอนของเราได้กลับคืนสู่สันติอีกครั้ง” อัญชันเอ่ยยิ้มๆ

“เพราะความอาฆาตแค้น ความโลภในอำนาจ เกือบทำแผ่นดินเมืองพลพินาศย่อยยับ คมแฝกที่อาจารย์อัคนีพร่ำสอนให้ใช้ปกป้องผู้คนกลับกลายเป็นเครื่องมือประหัตประหารชีวิตไปนับไม่ถ้วน”

“เพราะคุณ...เพราะความเสียสละและความสามัคคีของทุกคนทำให้เราปกป้องเมืองพลเอาไว้ได้ ต่อไปนี้ชาวบ้านคงจะอยู่กันอย่างสงบสุขสักที”

กัลป์เปิดห่อผ้าบรรจุคมแฝกที่มีคราบเลือดและรอยบิ่นปาทิ้งสุดแรง

“สิ่งที่ทรงอานุภาพที่สุดในโลกคือจิตใจของมนุษย์ไม่ใช่อาวุธ...ตำนานของคมแฝกคงสิ้นสุดลงเท่านี้”

อัญชันยกมือลูบแก้มปลอบใจคนรัก

“ฉันดีใจที่เห็นคุณเป็นแบบนี้ ไม่จมอยู่กับความแค้นและกลับมาเป็นกัลป์คนเดิม...และเราก็ได้อยู่ด้วยกัน”

“ไม่ว่าอดีต ปัจจุบันหรือในอนาคต ผมสัญญาว่าผมจะรักคุณ ดูแลคุณตลอดไป”

ooooooo

-อวสาน-


ละครคมแฝก ตอนที่ 13(ตอนจบ) อ่านคมแฝก ติดตามคมแฝก ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย ปริญ สุภารัตน์,คิมเบอร์ลี่ แอน โวลเทมัส 26 เม.ย. 2561 09:47 2018-04-28T01:42:15+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ