นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ขุนกระทิง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: 'ซี-ตูน ออย-กรีน' พาบู๊ระห่ำ 'ขุนกระทิง' ทางช่อง 7




    มหาชาติกระโดดไม่พ้นช่องห่างระหว่างตึก แต่เขาก็ยังคว้าขอบกันสาดที่ชั้นถัดจากดาดฟ้าเอาไว้ได้ ร่างห้อยต่องแต่งน่าหวาดเสียว

    เมฆินหายตกใจก็ยิ้มเดินไปชะโงกมองดู เป็นจังหวะที่เหงียนใส่กระสุนปืนเต็มพิกัดเตรียมล่ามหาชาติที่ปีนกลับเข้ามาในตัวตึกได้แล้ว

    เมื่อเผชิญหน้ากันกับเมฆิน มหาชาติบ้าระห่ำ

    ทุบหัวเมฆินด้วยโทรศัพท์มือถือ ทำให้เมฆินโกรธมากสังหารมหาชัยด้วยระเบิด โดยให้มหาชาติเป็นคนจุดชนวนทั้งที่เขาไม่รู้ตัว

    เมฆินสะใจและเลือดเย็นสุดๆ ไม่เสียใจหรือเสียดายสักนิดที่เหงียนสมุนมือดีตายไปพร้อมมหาชัย มหาชาติแทบคลั่งกับการสูญเสียพี่ชายครั้งนี้

    สวินถูกจับเข้าคุกแค่วันเดียว เสี่ยซ้งก็มาคาดคั้นเรื่องเงินที่โดนปล้นอาบอบนวด เชื่อว่าสวินน่าจะรู้เห็น แต่สวินปฏิเสธเสียงแข็ง ทำให้เสี่ยซ้งไม่พอใจขู่จะจัดการเจ๊สอง

    เมฆินบาดเจ็บเล็กน้อยตามเนื้อตัวและหัวแตก เอมมี่ตามมาที่โรงพยาบาล ตำหนิเลกงวินว่าดูแลกันยังไง เมฆินพยายามตัดบทและไม่เล่ารายละเอียด พอพยาบาลทำแผลเสร็จก็ปลีกตัวไปกับเลกงวิน ส่วนเอมมี่ไปจัดการค่ารักษา ตรงจุดนี้เองทำให้เอมมี่เห็นสิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อน

    ในประวัติคนไข้ของเมฆินซึ่งตรวจสุขภาพที่นี่ประจำระบุว่าเขาเป็นหมัน เอมมี่ประหลาดใจมาก แต่ไม่กล้าสอบถามเมฆิน

    กลับจากโรงพยาบาล เมฆินโทร.ไปเย้ยมหาชาติเรื่องฆ่ามหาชัย แต่คราวนี้มหาชาติไม่มีอาการมุทะลุใดๆทั้งสิ้น นิ่งฟังอย่างใจเย็น

    “สวัสดีครับผู้กองมหาชาติ ผู้กองนี่ใจร้ายเหมือนกันนะครับ กดระเบิดฆ่าพี่ตัวเองกับมือ...อ้าวทำไมเงียบ ฮัลโหลๆ ผู้กองยุ่งอยู่รึเปล่าครับเนี่ย กำลังจะทำให้คนที่รักตายไปอีกรึเปล่า”

    “เปล่า...ขอบคุณนะ ที่โทร.มา”

    “ผู้กองจำเสียงผมได้มั้ย ผมคนที่ยิงแฟนผู้กองทิ้งไง”

    “จำได้”

    “บ้ารึเปล่า”

    “ผมเพิ่งเลยจุดนั้นมาเมื่อกี้นี้เอง”

    “แล้วจะมาขอบคุณทำไม”

    “ที่ช่วยโทร.มาเตือนว่าตอนนี้ยังไม่ควรตาย”

    “นี่กำลังจะฆ่าตัวตายอยู่เหรอ โทษๆๆๆ”

    “เปลี่ยนใจแล้ว เตรียมตัวรับกรรมที่ทำเอาไว้เถอะ ไว้เจอกัน” จบคำมหาชาติก็กดปิดโทรศัพท์ทันที

    เมฆินร้องเรียกด้วยความโมโหแล้วพยายามโทร.กลับแต่ไม่สำเร็จ

    ooooooo

    ตกกลางคืน สวินถูกคุกคามจากผู้ต้องขังที่รับงานจากเสี่ยซ้ง ช่วงเวลาเดียวกันเจ๊สองนอนน้ำตาซึมคิดถึงสวิน เธอพูดกับลูกในท้องบอกให้รอพ่อกลับมา อีกไม่นานพ่อต้องกลับมา...

    สายวันถัดมา มหาชาติถูกเรียกตัวมาพบถาวร โดยมีเฮี้ยว สาธิต โสภณ ตุ๊ก อยู่กันพร้อมหน้า

    “ผมได้รับรายงานเรื่องของมหาชัยแล้ว เสียใจด้วยนะ”

    “ผมพร้อมรับผิดทุกอย่าง กรณีที่ผมฆ่าพี่ชาย”

    “มันสำคัญที่เจตนา”

    “จากประวัติการทำงานของผม ศาลคงเล็งเห็นว่าเป็นการกระทำโดยประมาท ขาดสติยั้งคิด ซึ่งทั้งหมดนั่นเป็นความจริง”

    “คดีของคุณจะไม่ถูกนำขึ้นศาล...มีใครเห็นข่าวมหาชัยบ้าง” ถาวรถามลูกน้อง ปรากฏว่าทุกคนส่ายหน้าโดยพร้อมเพรียง “คลิปยังไม่มีแชร์ในโซเชียลเลย”

    “หมายความว่ายังไงครับ”

    “คดีนี้ถูกโอนเข้าไปอยู่ในหน่วยงานคดีที่ไม่มีความปรานี ความตายเป็นเรื่องที่รับได้ พี่ชายคุณฝากเรื่องนี้เอาไว้ก่อนจะเกิดเรื่อง ผู้กองมหาชาติ คุณพร้อมที่จะถูกย้ายไปบรรจุอยู่ในหน่วยงานคดีที่ไม่มีความปรานีหรือไม่”

    “ครับผม”

    “มันไม่ง่ายเลยใช่ไหม”

    “ไม่ง่ายเลยครับ”

    “พี่ชายคุณก็รู้ว่ามันไม่ง่าย การมีอำนาจในการฆ่าคนผิด มันไม่ใช่เรื่องสนุกนักหรอก คุณพร้อมที่จะควบคุมพวกมันไหม”

    “พร้อมครับ”

    “อันที่จริง ผมควรจะถามว่าคุณพร้อมที่จะควบคุมตัวเองไหมมากกว่า”

    “ผมจะไม่ทำให้ผู้กำกับมหาชัยผิดหวังครับ” มหาชาติตอบหนักแน่น ความรู้สึกซาบซึ้งตื้นตันที่พี่ชายให้การยอมรับ ตำรวจทุกคนในที่นั้นยินดีกับการมาร่วมหน่วยของผู้กองมหาชาติ ต่างพากันแสดงความยินดี

    ทุกคนกำลังจะกลับออกมา หมวดเฮี้ยวได้รับแจ้งข่าวเรื่องสวิน มหาชาติตกใจซักถามเป็นการใหญ่ หมวดเฮี้ยวเล่าว่าสวินโดนจับข้อหาค้าอาวุธและยาเสพติด

    “เป็นไปไม่ได้ สวินน่ะนะ”

    “หลักฐานมันฟ้องว่าอย่างงั้น แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่โรงพักแล้วครับ”

    มหาชาติรอฟังหมวดเฮี้ยวขยายความ เสร็จแล้วก็รีบบึ่งมอเตอร์ไซค์ออกไปด้วยความร้อนใจ หมวดเฮี้ยวกับมหาชาติไปที่โรงพยาบาลตำรวจเพราะเข้าใจว่าสวินตายแล้ว แต่พอเห็นศพไม่ใช่ กลายเป็นผู้ต้องขังรายหนึ่ง

    สวินนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเดียวกัน ร่างกายเขามีร่องรอยการถูกทำร้ายสาหัสอยู่หลายจุด และยังถูกใส่กุญแจมือติดกับเตียง มหาชาติกับเฮี้ยวเดินตามกันเข้ามา

    ทันทีที่เห็นหน้ามหาชาติ สวินก็ด่าอย่างฉุนเฉียวว่า “ไอ้คนผิดสัญญา”

    “คงมีการเข้าใจผิดกันเกิดขึ้น”

    “ก็เลยยัดข้อหากันซะเลยงั้นเหรอ”

    “เฮ้ยๆๆ ไม่เกี่ยวกับตำรวจ อย่าโบ้ย” เฮี้ยว

    ฮึดฮัดจะเอาเรื่องสวิน มหาชาติเลยต้องไล่เขาออกไปเดินเล่นข้างนอก ย้ำว่าเราพวกเดียวกัน ตนจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง

    พอหมวดออกไป สวินพูดกึ่งบังคับกึ่งขอร้องมหาชาติว่า

    “ส่งตำรวจไปดูแลเมียให้ทีจะเป็นพระคุณมาก”

    “ใครบอกว่าเธออยู่ในอันตราย”

    “ก็ไม่เคยมีใครบอกนี่ว่าอยู่ในอันตรายเหมือนกัน” สวินประชด ชี้ชวนให้เขาดูสภาพร่างกายของตน มหาชาติเลยอึ้งพูดไม่ออก

    ooooooo

    เมฆินเช็กข่าวทั้งช่องทางหนังสือพิมพ์และโทรทัศน์ไม่มีการรายงานข่าวมหาชัย สงสัยว่าเป็นไปได้ยังไง ต้องมีอะไรสักอย่าง ตำรวจถึงปิดข่าว

    “บ้าเอ๊ย! อุตส่าห์ทำถึงขนาดนั้นยังไม่มีใครพูดถึงเลยเหรอ เกินไปนะ แล้วนี่เอมมี่ไปไหน”

    เลกงวินส่ายหน้าแทนคำตอบ...ก่อนหน้านี้เอมมี่ล้างแผลที่ศีรษะให้เมฆิน แทนที่จะพาไปล้างตามคลินิก จุดประสงค์เธอต้องการพิสูจน์ข้อสงสัยที่เพิ่งรู้เห็นเมื่อวันก่อน

    เอมมี่แอบเก็บเลือดเมฆินไปตรวจดีเอ็นเอเพราะอยากรู้ว่าเขากับเธอเป็นพ่อลูกกันจริงหรือเปล่า ระหว่างที่เอมมี่เข้ามาเจาะเลือด เจ๊สองเดินตรงไปยังแผนกฝากครรภ์ ภักดีกับหาญตามประกบเธอห่างๆ หาที่นั่งปะปนกับผู้คนแล้วหยิบหนังสือพิมพ์มาบังหน้า

    ภายในห้องเจาะเลือด เอมมี่นั่งมองพยาบาลเอาเข็มมาเจาะเลือดเธอ สีหน้าเธอวิตกกังวล พยาบาลหยิบขวดโหลที่เอมมี่ใส่ผ้าก๊อซเปื้อนเลือดมา

    “ผลตรวจดีเอ็นเอนี่ยืนยันได้เลยใช่ไหมคะว่าเป็นสายเลือดเดียวกันหรือเปล่า”

    “ยิ่งได้เป็นเลือดมาสดๆแบบนี้ สบายใจได้ค่ะ”

    “นั่นแหละค่ะที่หนูไม่สบายใจ” เอมมี่พึมพำเสียงเบาหวิวกับตัวเอง

    หลังจากรอคอยการมีลูกมายาวนาน วันนี้เจ๊สองตื่นเต้นดีใจเป็นที่สุดเมื่อตรวจท้องแล้วได้ยินเสียงหัวใจลูกเต้นแม้จะยังไม่รู้เพศก็ตาม

    ออกจากโรงพยาบาล เจ๊สองไปแวะร้านของใช้เด็กอ่อนเลือกดูสิ่งของสำหรับเด็กอย่างเพลิดเพลินโดยไม่รู้ว่าภักดีกับหาญ สมุนสองคนของเสี่ยซ้งตามประกบอย่างประสงค์ร้าย

    ทางด้านมหาชาติที่ยังทำใจไม่ได้เรื่องพี่ชาย เขาแวะมาหาวิญญูที่ออฟฟิศแล้วเจอขวัญตาอยู่ด้วย สองคนตกใจและแสดงความเสียใจกับมหาชาติ พร้อมกับอยากรู้ว่าเรื่องราวเป็นยังไง แต่มหาชาติขอผัดไปก่อนเพราะตอนนี้ยังไม่มีกะจิตกะใจจะเล่า

    ไม่ทันจะเปลี่ยนเรื่องคุย เอมมี่เดินเข้ามาหน้าตาไม่สู้ดี ถามทุกคนว่าตนมากวนหรือเปล่า วิญญูส่ายหน้า ขณะที่มหาชาติจ้องมองเธออย่างไม่เป็นมิตร ไม่ทันไรศันสุนีย์โผล่เข้ามาอีกคน ทักทายเสียงหวานและมองมหาชาติด้วยความเสน่หาจนขวัญตาแอบหวง

    ศันสุนีย์ขอเจรจาธุรกิจกับวิญญูโดยมีขวัญตาร่วมรับฟังในฐานะเลขาของวิญญู ส่วนมหาชาติกับเอมมี่แยกตัวไปที่ห้องกาแฟ

    วิญญูไม่สนใจข้อเสนอของศันสุนีย์ที่ต้องการให้เขาร่วมทุนธุรกิจท่องเที่ยวเดินทาง ศันสุนีย์ผิดหวังแต่ฝืนยิ้มบอกว่าเขาพูดตรงดี ส่วนที่ห้องกาแฟ มหาชาติกำลังจับผิดเอมมี่ว่าเธอดูสนิทสนมกับวิญญูเพื่อนของตน

    “คุณวิญญูเป็นคนดีนะคะ”

    “เพื่อนผมไปเจอคุณได้ไงนะ ผมจำไม่ได้แล้ว”

    “เรื่องมันยาวค่ะ”

    “ไม่น่าจะยาวกว่าเรื่องของผม วิญญูเคยเล่าเรื่องผมให้ฟังบ้างไหม”

    “เรื่องทั่วๆไป ว่าคุณเป็นคนดี เป็นตำรวจ”

    “แล้วเรื่องคนรักของผมล่ะ” มหาชาติเริ่มไล่บี้ เอมมี่ซ่อนพิรุธรีบส่ายหน้า “แฟนผมตายที่มาเลเซีย โดนยิงตายหน้าสถานทูต”

    “อ้อ...ใช่ ข่าวใหญ่มาก เธอคือคนรักของคุณเหรอเนี่ย”

    มหาชาติสุดทนกับอาการตกใจของเธอ บีบแขนเธอแล้วปรามให้หยุดเล่นละครเสียที เขารู้ว่าเธอคือคนที่ส่งเขาไปมาเลเซีย เอมมี่ย้อนถามว่าเขาเอาอะไรมาพูด

    “เห็นแก่เพื่อนผม อย่าให้ผมรู้ว่าคุณมีส่วนร่วมอะไรมากไปกว่านี้”

    “ฉันไม่เคยมีเจตนา เท่าที่ฉันรู้คุณคือคนที่ถูกส่งมาทำร้ายฉัน ฉันป้องกันตัว”

    “การป้องกันตัวของคุณเป็นสาเหตุให้ดุจดาวตาย”

    “ฉันไม่เคยเห็นหน้าดุจดาวด้วยซ้ำ”

    ขวัญตาเข้ามาเห็นมหาชาติจับเเขนเอมมี่ก็เข้าใจผิดอีก ต่อว่าฝ่ายชายสองสามคำแล้วเดินจ้ำหนีไป พอมหาชาติตามมาก็โดนเธอกระแทกเสียงใส่

    “เห็นว่าคุณกำลังไว้ทุกข์ให้พี่ชายอยู่นะ เลยไม่อยากด่า”

    “คุณจะด่าผมเรื่องอะไร”

    “ผู้หญิงคนนั้นเพื่อนคุณชอบอยู่ เพื่อนคุณเป็นเจ้านายฉัน”

    “แล้วไง ผมทำอะไรผิด”

    “เมื่อกี๊คุณจะทำอะไรเธอ เหมือนกับที่คุณเคยทำอะไรกับแม่นั่นยายศันสุนีย์ในเรือ รู้จักพอซะมั่งเถอะ”

    “คุณกำลังเข้าใจผิด”

    “คุณเคยบอก คุณไม่ได้เจอเอมมี่ที่ไหนมาก่อน แต่เมื่อกี๊เหมือนคุณมีเรื่องคุยกันย้อนหลังไปนานเลยนะ”

    “คุณไม่อยากรู้เรื่องระหว่างผมกับเอมมี่หรอก เพื่อเห็นแก่เจ้านายคุณ”

    “แล้วยายศันสุนีย์นั่นล่ะ เพื่อเห็นแก่ใคร”

    มหาชาติอ่อนใจไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ตัดบทว่าตนพูดอะไรไม่ได้จริงๆ ฝ่ายเอมมี่ที่มีเรื่องไม่สบายใจก็หาโอกาสคุยกับวิญญูตามลำพัง เธอปรับทุกข์กับเขาเรื่องตรวจดีเอ็นเอ วิญญูสงสารปลอบโยนและพูดตลกจนเธอหัวเราะลืมความทุกข์ไปได้ชั่วขณะ

    วันเดียวกันนี้หมวดเฮี้ยวกับเพื่อนตำรวจอีกสามคนมาที่อู่รถของสวินเพื่อดูแลเจ๊สอง แต่เธอไม่อยู่ ถามลูกน้องสองคนก็ไม่รู้ว่าเธอไปไหน

    เวลานั้นเจ๊สองตกอยู่ในอันตราย ออกจากร้านของใช้เด็กอ่อนเธอถูกภักดีกับหาญทำร้ายตรงลานจอดรถแล้วเอาตัวไป ซองเอกสารการตั้งครรภ์จากโรงพยาบาลหล่นอยู่ข้างรถ เมื่อตำรวจสืบจนมาเจอรถกับเอกสารก็รีบแจ้งมหาชาติให้มาดูด้วยตัวเอง

    มหาชาติใจคอไม่ดีเมื่อรู้ว่าเจ๊สองท้องและน่าจะถูกอุ้มเพราะข้างรถมีรอยเลือด พอแกะรอยไปดูกล้องวงจรปิดที่ร้านของใช้เด็กอ่อนก็เห็นชัดว่ามีชายสองคนติดตามเธอ หมวดเฮี้ยวจำหน้ามันได้ว่าเป็นลูกน้องเสี่ยซ้ง จึงคาดว่าท่าทางเจ๊สองจะรอดยาก

    มหาชาติหนักใจแต่ต้องไปบอกสวิน แต่พอไปถึงโรงพยาบาลกลับพบสวินหมดสติอยู่ข้างเตียง ด้านเจ๊สองที่โดนอุ้มไปขังในที่มืดสลัว เธอกำลังรู้สึกตัวด้วยความเจ็บปวด นึกทบทวนเหตุการณ์แล้วจับท้องตัวเอง พอเห็นเลือดไหลเป็นทางที่ขาก็กรีดร้องเรียกลูกขึ้นมาสุดเสียง

    ooooooo

    เมฆินต้องการเงินที่โดนฉกไปบนเรือคืนจึงวางอุบายให้มหาชาติกับวิญญูมาเจอกันที่สวนสาธารณะในเช้าวันหนึ่ง แล้วตลบหลังด้วยการส่งเลกงวินมาจัดการมหาชาติ ขณะที่ถาวรระแคะระคายเรื่องนี้ก็ส่งตำรวจมาด้วยเหมือนกัน

    นอกจากเมฆินจะส่งเลกงวินมาแล้วเขายังนัดเอเย่นต์ชาวต่างชาติค้าอาวุธสงครามมาเพื่อยืมมือให้ร่วมด้วยช่วยกันจัดการผู้กองมหาชาติ การต่อสู้ดุเดือดเลือดพล่านจึงบังเกิด

    มหาชาติพลาดโดนเลกงวินเอาหินทุบหัวแล้วบีบคอ เมฆินที่รอโอกาสอยู่ได้ทีใช้ไม้แหลมพุ่งเข้าแทงลำตัวมหาชาติแต่แทงไม่เข้าเพราะติดเสื้อเกราะกันกระสุน เมฆินบ้าเลือดเอาไม้แทงหลังมือเลกงวินที่กำคอมหาชาติตั้งใจให้ไม้ทะลุมือไปถึงคอ

    เลกงวินตะลึงมองหน้าเมฆิน มือเขาสั่นระริก คิดไม่ถึงว่าเจ้านายจะทำแบบนี้กับตน พอเขาอ้าปากจะขอร้อง เมฆินก็สวนมาเสียก่อนว่า

    “อดทนหน่อย”

    ปลายไม้จมหลังมือเลกงวินลงไปแล้ว เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่น ใบหน้าทั้งสามคนอยู่ใกล้กันมาก

    “ตายซะ กระทิงเหรอ โดนแทงคอตายมานักต่อนักแล้ว”

    มหาชาติพยายามดิ้นแต่ไม่หลุดพ้นจากมือเลกงวิน ถามเขาว่าทำแบบนี้ได้อะไร เลกงวินกลืนน้ำลาย เหมือนจะคิดตาม มือเขาสั่นระริก ปลายไม้ที่เมฆินกดเริ่มทะลุมือเขาใกล้คอมหาชาติเข้ามาทุกที

    “นายครับ...”

    “ทนหน่อยสิวะ หึๆๆ” เมฆินสีหน้าแววตาราวคนโรคจิต ออกเเรงกดไม้ช้าๆเพื่อให้มหาชาติเจ็บปวดทรมาน นั่นหมายความว่าเลกงวินต้องเจ็บยิ่งกว่า

    มหาชาติพยายามชี้ทางให้เลกงวินเห็นว่าเมฆินไม่ได้อาทรอะไรลูกน้องอย่างเขาเลย เมื่อเลกงวินเปล่งเสียงขอร้องก็ไร้ผลจริงๆ เมฆินไม่หยุดความโหดเหี้ยม พลันหมวดเฮี้ยวโซซัดโซเซออกมาจากมุมหนึ่งช่วยแยกมหาชาติออกจากสองคนนั้นได้

    ลำคอมหาชาติเป็นรอยจ้ำจุดแดง เลกงวินดึงไม้ที่ปักหลังมือออกอย่างยากลำบาก ขณะที่หมวดเฮี้ยวกำลังซัดอยู่กับเมฆินที่ตกเป็นรอง แล้วเลกงวินก็ตัดสินใจช่วยเมฆินที่บอกว่าจะยกเอมมี่ลูกสาวให้ มหาชาติแปลกใจ เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าเอมมี่คือลูกสาวเมฆิน

    เลกงวินช่วยเมฆินหนีไปได้ ส่วนมหาชาติหมดสติหัวแตกเลือดอาบ ขณะที่หมวดเฮี้ยวก็แย่แทบยืนไม่อยู่ วิญญูวิ่งเข้ามาร้องเรียกมหาชาติด้วยความเป็นห่วง

    ขณะหมดสติไปนั้นมหาชาติกลับสู่อดีตอีกครั้ง ได้พบทุกคนที่ตามมาเจอในยุคปัจจุบัน ล้วนเกี่ยวพันกันทั้งดีและร้าย แต่คนที่ยังไม่มีใครเห็นหน้าก็คือเวียงเจ้าเพียงคนเดียว...

    ขวัญตาเป็นอีกคนที่อยากได้ความชัดเจนในเรื่องอดีตชาติของมหาชาติ เธอพยายามค้นคว้าหาข้อมูลประวัติศาสตร์ในยุคก่อนกรุงศรีเสียเอกราช โดยมีเจิมให้ความช่วยเหลือและซักถามด้วยความสงสัย

    เมื่อเจิมกลับออกไป วิญญูสวนเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรนตรงดิ่งมาที่ขวัญตา

    “เจ้านายคะ หนูว่าเรื่องที่เจ้านายพยายามฝังหัวหนูมีมูลความจริงค่ะ ขุนกระทิงเพื่อนเจ้านาย พอชุมพรแตก เขาก็ได้ข่าวบางระจันต้องการอาวุธ แต่กรุงศรีไม่ให้ เพราะเอาเข้าจริงอยุธยาก็ไม่ไว้ใจชาวบ้านกลัวว่าจะเข้ากับพม่าแล้วเอาอาวุธหันมาตีชิงอยุธยา เพราะฉะนั้นการที่เครื่องโลหะไปไม่ถึงบางระจันนั่นแปลว่าขุนกระทิงต้องเสียชีวิตลงระหว่างทาง”

    วิญญูฟังจนจบแล้วโพล่งขึ้นมาว่ามหาชาติอยู่โรงพยาบาล ขวัญตาตระหนกตกใจถามระรัวว่าเขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า

    “เธอควรจะไปเยี่ยมเขาหน่อยนะวังรุ้ง”

    ขวัญตาประหลาดใจถามว่า “เจ้านายรู้”

    “อืม...ที่ไม่รู้คือใครกัน...เวียงเจ้า”

    “หนูจะไปเยี่ยมกระทิง...เอ่อ...ผู้กองมหาชาติ”

    “รู้เหรอโรงพยาบาลไหน”

    หญิงสาวหยุดชะงัก หันมาส่ายหน้าทำตาล่อกแล่ก

    ooooooo

    เสี่ยซ้งไม่พอใจสมุนสองคนที่ทำร้ายเจ๊สองเกือบแท้งลูก เขาเรียกพยาบาลมาฉีดยาบำรุงและดูแลเจ๊สองที่บอบช้ำมากแต่โชคดีที่เด็กปลอดภัย

    หลังจากพยาบาลกลับไปแล้วเสี่ยซ้งก็ตำหนิภักดีกับหาญว่าเก่งนักกับผู้หญิง ถ้าเจ๊สองตายเราจะไม่ได้อะไรเลย

    “มันยั้งไม่อยู่ อีกอย่างมันเห็นหน้าพวกผมแล้ว เอาไว้ได้ไง”

    “หน้าพวกเอ็งมันโจรอยู่แล้ว อย่ามาทำเป็นความลับ เออ ถ้ามันเห็นหน้าคนสำคัญก็ว่าไปอย่าง”

    ภักดีกับหาญจ๋อย ก้มหน้างุดไม่กล้าต่อปากเจ้านายอีก

    ส่วนที่ห้องพักฟื้นในโรงพยาบาลตำรวจ เวลาเดียวกันนี้มหาชาติลุกขึ้นแต่งตัว วิญญูกับขวัญตารีบร้อนเข้ามาเห็นก็ชะงัก

    “ชาติ...นั่นแกจะไปไหน”

    “ค่ายบางระจันมั้ง” มหาชาติตอบประชดขวัญตา วิญญูมองสองคนสลับไปมาก็พอจะเข้าใจ

    “งอนกันอยู่ ว่างั้น”

    “ไหนเจ้านายบอกอ่วม”

    “ก็ไม่รู้ เห็นสลบไป แล้วนี่แผลที่หัวเย็บหรือเปล่า”

    “กระเทือนเฉยๆ แผลเจาะ ปากแผลนิดเดียว”

    “ก็เห็นเลือดอาบ”

    “อาหารร้อนมั้ง” มหาชาติยียวนจนขวัญตาเบ้หน้าระอา

    “ฉันนิมิตเห็นคลังขุน นาหมื่น ฉันเรียกมันว่าอะไรรู้มั้ย” วิญญูส่ายหน้า มหาชาติเล่าต่อไปว่า “ไอ้ซ้ง ไอ้เกลียว ฉันเรียกชื่อมันในชาตินี้ คือตัวฉันในชาติที่แล้วสับสนว่าฉันไปรู้จักตัวตนมันในชาตินี้ แกเข้าใจมั้ย จริงๆแล้ว เป็นฉันที่ฝันหรือเป็นขุนกระทิงกันแน่ที่ฝัน ใครคือความจริง”

    วิญญูอึ้งไปนิดก่อนเตือนเพื่อนว่าต้องใจเย็นๆ

    “ใจเย็นอะไรล่ะ คนอื่นๆในชาติที่แล้ว ฉันรู้จักและจำได้หมด ส่างป่า คือไอ้แก่ ปายคือเอมมี่ของแก เกลือ คือคนที่มันยิงดุจดาว ซึ่งฉันในชาติที่แล้วไม่ควรจะรู้จักคนเหล่านี้ ถูกมั้ย แกทำอะไรกับฉัน ฉันเป็นความฝันหรือความจริง”

    “โลกคู่ขนาน” ขวัญตาพูดโพล่ง

    “ฉันว่าจะไม่พูดเรื่องนี้เเล้วเชียวนะ”

    คำพูดประโยคนั้นของวิญญูทำให้ขวัญตากับมหาชาติมองหน้ากันแปลกใจ วิญญูเหมือนรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว

    “คือตอนนี้มีเราอยู่อีกตั้งไม่รู้กี่ตัว ดำเนินเรื่องราวอยู่ในเส้นทางของตัวเอง ใช้ชีวิตอยู่กับสถานการณ์ของตนไป ผิดหวังสมหวังไม่จบสิ้น”

    “แกจะบอกว่าตอนนี้กระทิงในอดีตก็กำลังมีชีวิตของตัวเองไป”

    “โดยทางทฤษฎีก็พอกล้อมแกล้มไป ขี้เกียจเถียง แต่ช่วงเวลาล่ะ อดีตมันควรจบแล้ว”

    “อะไรคือเวลา นาฬิกา ปฏิทิน เราสร้างขึ้นมาเองทั้งนั้น”

    ขวัญตาคิดๆแล้วยกตัวอย่าง “ผมหงอก หนังเหี่ยว นมยาน นั่นไงเวลา”

    “นั่นคือสังขาร เรามาเรียกกันทีหลังว่าเวลา สังขารมีมาชั่วกัปชั่วกัลป์แล้ว”

    “งั้นถามนิด เราต่างรู้ว่าเรื่องของฉันในอดีตจบไปแล้ว แล้วตัวฉันในอดีตจะดำเนินต่อไปได้ยังไง มันเกิดขึ้นไปแล้ว ผ่านไปแล้ว จบไปแล้ว”

    “ถูก...อันนี้เราพวกเดียวกัน” ขวัญตาหันมาเออออกับมหาชาติ แต่เขาไม่เล่นด้วยเธอเลยจ๋อยไปตามระเบียบ

    “ไอ้สิ่งที่ขวัญหลงเรียกว่าเวลา...มันไม่เท่ากัน ตัวอย่างเช่นรถไฟฟ้า สมมติว่าเรื่องของขุนกระทิงคนนั้นเกิดบนรถไฟฟ้า เรามองเห็นเรื่องราวบนรถไฟฟ้าจบแล้ว ถูกไหม แต่ชีวิตขุนกระทิงบนรถไฟฟ้านั่นยังคงดำเนินต่อไป จักรวาลนี้มีรถไฟฟ้าแบบนี้เป็นล้านๆขบวน”

    “เหนื่อยเกินไปแล้วชีวิต” มหาชาติบ่น

    “ก็ถึงบอกไง ถ้าคนเราไม่หยุดจองเวรกันมันก็จะมีเราในแต่ละเส้นวิ่งไปไม่หยุด”

    เอมมี่ถือกระเช้าเข้ามาแทรกการสนทนาของคนทั้งสาม เธอทราบจากวิญญูว่ามหาชาติบาดเจ็บจึงตั้งใจมาเยี่ยมแต่มหาชาติกลับแสดงสีหน้าไม่ชอบใจ และไม่ยอมรับกระเช้า ขวัญตาเกรงว่าเจ้านายของตนจะไม่สบายใจจึงเจ้ากี้เจ้าการรับแทน

    วิญญูมองออกว่าเพื่อนรักรู้สึกยังไง เตือนว่าอย่าเอาอดีตมาปนกับปัจจุบัน มหาชาติหน้าตึงบอกว่าตอนนี้ตนแยกไม่ออกแล้ว...

    เลกงวินช่วยเมฆินรอดไปได้แล้วตัดสินใจขออนุญาตแต่งงานกับเอมมี่ เมฆินคาดไม่ถึง ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่พยายามหลอกล่อเขาให้ช่วยงานตนต่อไป โดยเรียกเขาว่าลูกเขยที่รักอย่างเต็มปากเต็มคำ

    เย็นนั้น วิญญูไปเป็นเพื่อนเอมมี่ฟังผลตรวจดีเอ็นเอ ปรากฏว่าความจริงทำให้เอมมี่เจ็บปวดอย่างที่สุด ผู้ชายที่เธอเรียกพ่อมาตลอดแท้จริงแล้วไม่ใช่ เขาโกหกและหลอกใช้เธอทำงานผิดกฎหมายสารพัด วิญญูสงสาร ปลอบโยนและให้กำลังใจก่อนพาเธอมานอนค้างที่บ้านดูแลด้วยความห่วงใย

    มหาชาติกับขวัญตาไปเยี่ยมสวิน ทันทีที่เห็น มหาชาติ สวินก็ร่ำร้องจะไปหาเมียโดยไม่รู้ว่าเจ๊สองถูกคนร้ายจับตัว มหาชาติไม่กล้าบอก ยิ่งเรื่องเจ๊สองท้องบอกไม่ได้เด็ดขาด เพราะแค่นี้สวินยังห่วงเธอแทบเป็นแทบตาย ถ้ารู้ว่าเมียท้องคงถึงขั้นบ้าดีเดือดจนเอาไม่อยู่

    วันรุ่งขึ้นหมวดเฮี้ยวมาที่ออฟฟิศวิญญูเพื่อหาข้อมูลของเมฆินเพิ่มเติมจากขวัญตา ถามเธอว่าเคยเจอพ่อของเอมมี่บ้างไหม ตนสงสัยว่าเขาจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่ตนกำลังจับตาอยู่ ตนเคยเห็นเขาแวบๆบนเรือ ซึ่งหาคนยืนยันไม่ได้ว่าใช่คนเดียวกันหรือเปล่า

    ขวัญตาบอกว่าตนเคยเจอแบบห่างๆ และถามหมวดว่ามีรูปเขาบ้างไหม หมวดส่ายหน้าตอบอย่างหนักใจ

    “นั่นแหละครับปัญหา ผมเพิ่งซัดกะเขาอีกครั้งแต่หลุดมือไปได้”

    สาวเจิมนั่งฟังอยู่ด้วยเสนอตัวว่าตนวาดรูปเก่งมาก ให้บอกรูปพรรณสัณฐานมาเดี๋ยวจะสเกตช์ให้ แต่หมวดเฮี้ยวบอกได้ไม่ชัดเจน รู้แต่ว่าหน้าเขาเหมือนลูกครึ่ง จมูกโด่งเข้ม มีเครา เจิมเลยวาดออกมาหน้าตาคล้ายการ์ตูนชินจัง จนหมวดเฮี้ยวกับขวัญตาแทบจะหลุดขำ

    โสภณเก็บปืนของคนร้ายได้หนึ่งกระบอกในวันเกิดเหตุที่พวกมันจะจัดการมหาชาติ ซึ่งปืนกระบอกนี้มีทะเบียน โสภณจึงนำมาให้มหาชาติเพื่อสืบว่าซื้อจากร้านไหน ด้านเอมมี่ที่รู้ความจริงเมฆินไม่ใช่พ่อแท้ๆ ความไว้เนื้อเชื่อใจจึงหมดลง เธอหลีกเลี่ยงการพบเขา โดยมีวิญญูคอยตามประกบ

    เย็นวันนี้วิญญูมากับเอมมี่ที่คอนโดแล้วเจอเมฆินกำลังซักชุดชั้นในของเธออยู่ เอมมี่รีบเข้าห้ามและไล่เขากลับไป ทำให้เมฆินไม่พอใจ พอลงจากห้องได้ก็โทร.บอกเลกงวินให้มาจัดการวิญญูที่กำลังตีท้ายครัว เลกงวินรักและหวงเอมมี่รีบบึ่งมอเตอร์ไซค์มาโดยไม่รู้ว่าโดนมหาชาติติดตามตั้งแต่ออกจากร้านขายปืน แต่แล้วมหาชาติคลาดกับเลกงวินอย่างน่าเสียดายเพราะมีรถใหญ่ตัดหน้า

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "แซมมี่" ควงคู่ "ป้อง" เคมีดีเกินต้าน ฟิตติ้งละคร "สายรุ้ง" พร้อมทัพนักแสดงคุณภาพ

    "แซมมี่" ควงคู่ "ป้อง" เคมีดีเกินต้าน ฟิตติ้งละคร "สายรุ้ง" พร้อมทัพนักแสดงคุณภาพ
    15 ต.ค. 2564

    09:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันศุกร์ที่ 15 ตุลาคม 2564 เวลา 20:07 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์