นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ขุนกระทิง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: 'ซี-ตูน ออย-กรีน' พาบู๊ระห่ำ 'ขุนกระทิง' ทางช่อง 7

    เมฆินมีโอกาสได้เจอสุนทรกับศันสุนีย์ สองพ่อลูกเจ้าของเรือที่เอมมี่เหมาลำเพื่อเจรจาธุรกิจ เพียงแรกเห็นสาวสวยศันสุนีย์ เมฆินก็พึงพอใจ จ้องมองเธอตั้งแต่หัวจดเท้า ขณะที่หญิงสาวก็ดูเหมือนอยากจะสนิทสนมกับเขาอยู่ไม่น้อยเลย

    นอกจากจะพาลูกสาวมารู้จักเมฆินแล้ว สุนทรยังวางแผนให้เธอไปตีสนิทเกลียวไว้เผื่อเลือก เพื่อพยุงธุรกิจของตนที่กำลังย่ำแย่ ฉากหน้าใครๆรู้ว่าสุนทรร่ำรวยแต่ความจริงเขากำลังจะหมดตัว จึงต้องพึ่งความสวยของลูกสาวดึงดูดชายผู้มีอันจะกินมาช่วยเหลือ ทั้งที่ศันสุนีย์ไม่ค่อยเต็มใจ แต่เพราะความจำเป็นเลยขัดพ่อไม่ได้

    ปรากฏว่าเกลียวหลงเสน่ห์ศันสุนีย์เข้าอย่างจัง เช่นเดียวกับเมฆินที่พึงพอใจอยากจะกลืนกินเธอถ้ามีโอกาส...

    ด้านมหาชาติแม้จะโดนขวัญตาซักถามแต่เขาก็ไม่ยอมเล่าเรื่องราวที่เห็นอดีตของตนจากการนั่งสมาธิ บอกแต่ว่ามีใครบางคนให้เครื่องประดับโบราณตนมา จากนั้นมหาชาติแยกตัวไปหาสวินโดยปลอมตัวเป็นคนเดินโพยหวยเพราะไม่ต้องการให้เจ๊สองสงสัย

    สวินเลี่ยงจากเมียออกมาคุยกับมหาชาติ บอกตรงๆว่าไม่อยากให้เขามาที่นี่อีก แต่โดนมหาชาติ

    เบรกจนหน้าม้านว่าเขาไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะออกความเห็น แล้วถามว่ามีอะไรคืบหน้าบ้างไหม เกี่ยวกับเสี่ยซ้ง เกลียว หรือใครก็ได้ที่จะพาตนไปหาตัวบงการ สวินปฏิเสธ แต่ใจนึกไปถึงเมฆินอย่างกลัวๆ เพราะวันก่อน

    เขาเพิ่งมาข่มขู่ให้เป็นสายคอยส่งข่าวความเคลื่อนไหวของพวกตำรวจ

    แยกจากสวินมาแล้ว ค่ำนั้นมหาชาติไปที่บ้านวิญญูและเจอขวัญตาอยู่คนเดียว สองคนไม่รู้เลยว่าเป็นการจงใจของวิญญูที่ต้องการให้เขาและเธออยู่กันตามลำพัง เพื่อกระชับความสัมพันธ์ เพราะวิญญูล่วงรู้ว่าขวัญตารู้สึกดีกับมหาชาติ

    ขวัญตาพามหาชาติเข้าไปในห้องพระเพื่ออบสมุนไพรตามที่วิญญูสั่งไว้ เพื่อมือและแขนที่บาดเจ็บอยู่จะได้ดีขึ้น แต่มหาชาติหงุดหงิดจะไม่เล่นด้วย

    “ทำอะไรทำไมไม่ถามกันก่อน ต่อโทรศัพท์หานายคุณให้หน่อยซิ”

    ขวัญตาเกี่ยงว่าโทรศัพท์ตนไม่ได้เติมเงิน มหาชาติจึงส่งโทรศัพท์ของตนให้ แต่มือเขาไม่มีแรงทำมันลื่นเกือบหล่น ถ้าขวัญตาไม่รีบคว้าเอาไว้

    มือสองมือสัมผัสกันอย่างไม่ตั้งใจ ต่างคนต่างเขิน แต่แล้วขวัญตาหน้าสลด เห็นรูปมหาชาติกับดุจดาวที่หน้าจอมือถือ จำใจต่อสายให้เขาคุยกับวิญญู

    “ถึงแล้วเหรอเพื่อน เดี๋ยวแกอบสมุนไพรแล้วพอกยาประคบ”

    “เดี๋ยวๆ ฉันโทร.มาเรื่องนี้แหละ ยาอะไร ไม่เอา”

    “ชาติ...อาการแกมันอธิบายไม่ได้ด้วยวิทยาศาสตร์ถูกมั้ย ยอมรับก่อน รอยฟกช้ำเล็กน้อย ไม่ควรถึงกับจะทำให้แกมือไม้เปลี้ยลงเรื่อยๆ”

    “เดี๋ยวก็หายเองแหละ”

    “กระทิงโปลิโอมันก็คิดแบบนี้ ตอนที่ตำแหน่งรักแร้แดงมีปัญหา...เชื่อฉัน แกต้องการยาผีบอกของฉันแน่ๆ”

    “ไว้รอแกกลับมาก่อน”

    “ไม่ได้ ไม่ทัน ยาต้มตามเวลา ตัวยานานไปไร้ค่า ต้มไม่ถึงเวลาไร้ผล...แกต้องอบสมุนไพร ประคบร้อนเดี๋ยวนี้ ฉันสั่งขวัญเอาไว้แล้ว”

    มหาชาติมองมือตัวเอง เขาพยายามขยำเข้าขยำออก ได้ยินเสียงวิญญูถามว่า

    “เล็บแกเริ่มคล้ำแล้วใช่ไหม”

    “ไม่แน่ใจ ดูไม่ออก”

    “ที่ผ่านมามีสักครั้งไหมที่ฉันไม่หวังดีกับแก”

    “เออๆ ขู่จัง ทำเลยก็ได้”

    วิญญูยิ้มได้ บอกลาเพื่อนอย่างเร็ว จึงไม่ทันได้ยินมหาชาติถามเขาว่าอยู่ที่ไหน

    มหาชาติหันกลับมาทางขวัญตาด้วยท่าทีอ่อนลง ยอมถอดเสื้อออกเพื่ออบสมุนไพรที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่น ขวัญตาเอาผ้าชุบน้ำในอ่างสมุนไพรแล้วประคบตรงตำแหน่งรักแร้แดง มหาชาติรู้สึกดีขึ้นแต่เจ็บไม่น้อยถึงกับร้องโอ๊ย!

    “อุ๊ย ขอโทษ เพิ่งเคยอาบน้ำให้กระทิง” ขวัญตาหลุดปากเพราะตกใจ

    “คุณเชื่อจริงๆเหรอว่าย้อนไปหลายภพหลายชาติ ผมเคยเป็นกระทิง”

    “ไม่รู้สิ ถ้าคุณเป็นกระทิง ก็คงมีสักชาติที่ฉันเกิดเป็นมาธาดอร์”

    “จะแทงผม ว่างั้น”

    ขวัญตาพยักหน้าแทนคำตอบ มหาชาติเผลอมองเธอยิ้มๆ เสร็จจากประคบสมุนไพร สองคนย้ายไปอีกคน ขวัญตาพันผ้าบางๆที่ห่อสมุนไพรสะพายไหล่ให้มหาชาติในลักษณะสะพานแล่ง ชายหนุ่มรู้สึกเกรงใจ ถามว่าเคยทำแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า หญิงสาวตอบทันใดว่าเคยทำให้ควาย
    “จริงเหรอ”

    “จริง...ตอนเด็กๆที่บ้านทำนา นี่ถ้าไม่ได้ตากแดดมา ผิวไม่ดีงี้หรอก”

    “เอาดีๆ ตอบดีๆ”

    “คือควายตกบ่อบาดาลนานแล้ว ตั้งแต่เป็นเด็ก ช่วยพ่อดามเฝือกอยู่เป็นอาทิตย์ ผลพลอยได้นะเราเนี่ย”

    “เมื่อกี๊ยังเป็นกระทิงอยู่เลย เผลอแผล็บเดียวเป็นควายไปซะแล้วเรา”

    ขวัญตาหัวเราะร่วน มหาชาติเผลอมองเพลิน เธอรู้สึกตัวหยุดหัวเราะ ตั้งใจทำหน้าที่ต่อไปจนเสร็จเรียบร้อย

    “คุณยังไม่ได้บอกเลยว่าแล้วควายตัวนั้นเป็นไง”

    “ก็รักฉันน่ะสิ ไปไหนเดินตามต้อยๆ แต่ควายกับกระทิง มันต่างกันเนอะ”

    มหาชาติชะงัก กลับคืนสู่ความจริง ลืมไม่ได้

    ว่าเขาเป็นใครและมีเป้าหมายด้วยเรื่องใด ขณะที่ขวัญตาก็รู้สึกว่าตัวเองพูดมากเกินไป ควรแยกย้ายกันเสียที

    ooooooo

    ขณะที่มหาชาติกับขวัญตาแยกย้ายกันไปนอน แต่เจ้าของบ้านอย่างวิญญูยังคงปักหลักอยู่ร้านกาแฟ จนกระทั่งคิดว่าสมควรแก่เวลากลับจึงเตรียมตัว แต่พอก้าวขาออกจากร้านก็เห็นเอมมี่โดนโจรกระชากกระเป๋า

    วิญญูรีบเข้าช่วยเหลือ เตะโจรจนล้มลุกคลุกคลานวิ่งหนีไป โดยไม่รู้ว่าความจริงคือเอมมี่จัดฉากเพื่อให้ได้ใกล้ชิดวิญญู แล้วนำพาไปถึงตัวมหาชาติให้ง่ายขึ้นตามที่เมฆินต้องการ

    เอมมี่เล่นละครเสียจนวิญญูหลงกลยอมไปส่งเธอที่คอนโดแถมยังขึ้นไปบนห้องตามคำชวนอย่างง่ายดาย เพราะลึกๆเขาก็ปิ๊งเธออยู่เหมือนกัน เอมมี่จงใจให้ห้องล็อก เปิดไม่ได้เพื่อชวนเขานอนค้าง วิญญูก็ยังไม่เฉลียวใจ คิดแต่ว่าเธอมีใจถึงกล้าชวน

    สองคนแยกกันนอนโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น เช้าขึ้น เอมมี่ทำอาหารให้วิญญูกินตามสัญญา เธอตีสนิทเขาด้วยการหว่านเสน่ห์แต่พองาม นั่นยิ่งทำให้วิญญูเป็นปลื้ม กล้าพูดเล่นหยอกเย้ากับเธอมากขึ้น

    สายวันเดียวกัน เมฆินดักพบสวินเพื่อถามความคืบหน้าเกี่ยวกับมหาชาติโดยเอาความปลอดภัยของ

    เจ๊สองมาบีบบังคับ สวินเลยต้องบอกว่าภายในอาทิตย์นี้ผู้กองมหาชาติจะไปลงเรือตามเรื่องซื้อขายอาวุธ ได้ยินเขาโทรศัพท์คุยกับพวกตำรวจด้วยกัน น่าจะเป็นอาวุธสงคราม ติดต่อซื้อขายกันบนเรือล่องเจ้าพระยา

    “ไอ้พวกนั้นเสร็จแน่ โดนจู่โจมไม่รู้ตัว”

    “นั่นสินะ เสร็จแน่ โดนจู่โจมไม่รู้ตัว” เมฆินพูดแล้วหัวเราะหึๆ ทำให้สวินเอะใจถามว่าเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยหรือเปล่า เมฆินเกี่ยวเต็มๆ แต่ทำเป็นไก๋ว่าไม่รู้เรื่อง

    ooooooo

    วิญญูกลับเข้าบ้านตอนตะวันสายโด่ง ถูกมหาชาติซักถามว่าเมื่อคืนไปนอนที่ไหนมา วิญญูไม่ทันจะตอบ เอมมี่โทร.เข้ามือถือเขาพอดี มหาชาติรู้เห็นก็จ้องเพื่อนรักแววตาขุ่นเคือง

    มหาชาติไม่ชอบเอมมี่เพราะแน่ใจว่าพัวพันกับคนร้ายที่ยิงดุจดาว จึงไม่ต้องการให้วิญญูไปสนิทสนมด้วย แต่เขาไม่อยากพูดอะไรมากต่อหน้าขวัญตา เลยยังไม่ได้เตือนกันเป็นเรื่องเป็นราว

    เมื่อคืนมหาชาติฝันประหลาดเห็นอดีตของตนต่อเนื่องจากที่เคยนั่งสมาธิก็เลยเอามาปะติดปะต่อกันเป็นตุเป็นตะ แต่ไม่ยอมเล่ารายละเอียดออกมาทำให้ขวัญตาบ่นอุบว่าพูดให้อยากรู้แล้วก็ไม่เล่า

    “ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน” วิญญูพูดกับขวัญตาแต่มองหน้ามหาชาติสายตาคาดคั้น

    “แต่ฉันอยากรู้กว่า ว่าแกทำอะไรกับสมองของฉัน เมื่อคืนฉันไม่ได้นั่งสมาธิ เรื่องราวอะไรนั่นมันกรูกันเข้ามา ได้ยังไง”

    วิญญูอยากรู้ว่าเมื่อคืนมหาชาตินอนที่ไหน คำตอบ คือห้องพระ เขาเลยบอกว่าเพื่อนรักคงเปิดประตูจิตเอาไว้แล้วไม่ได้ปิด มหาชาติฟังแล้วงง โวยขึ้นว่า

    “เอาอีกแล้ว งั้นแกช่วยปิดให้ที ก่อนที่ฉันจะฝัน อะไรเลอะเทอะ”

    วิญญูช่วยไม่ได้ แต่ย้ำว่ามหาชาติต้องควบคุมตัวเองให้ได้ ไม่เช่นนั้นอดีตจะกรูกันเข้ามาเรื่อยๆในเวลาที่เขาเผลอหรือไม่มีสติ

    “นี่แกกำลังจะทำให้เพื่อนเป็นบ้านะ เฉพาะเรื่องชาตินี้ยังไม่เคลียร์จะตามเอาเรื่องภพที่แล้วมายัดใส่กบาลฉันอีก”

    “แล้วเชื่อรึเปล่า”

    “ไม่เชื่อ แต่ไม่ชอบ เข้าใจมั้ย”

    “การที่เขาให้คนเราลืมเรื่องชาติที่แล้ว เมื่อเกิดใหม่ มันก็มีเหตุผลของมันอยู่”

    “นั่นไง แล้วแกทำเพื่ออะไร”

    “คนอย่างแกมันก้าวไปข้างหน้าไม่ได้หรอก ถ้าไม่รู้จักลืมอดีตด้วยตัวเอง” วิญญูตอบไม่ตรงคำถาม ทำให้มหาชาติหงุดหงิดลุกเดินจากไป

    ooooooo

    มหาชัยเรียกประชุมลูกน้องด่วนหลังได้รับรายงานจากแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ว่าจะมีการตกลงซื้อขายแลกเปลี่ยนอาวุธสงครามลอตใหญ่ระหว่างเอเย่นต์ต่างชาติกับผู้ซื้อที่เมืองไทย

    ทุกคนวางแผนการทำงานที่รอบคอบรัดกุม มหาชัยเน้นย้ำว่าให้หลีกเลี่ยงความรุนแรง แต่มหาชาติที่ฟังอยู่ด้วยถามว่า

    “แล้วถ้าหากมันเป็นพวกที่ฆ่าดุจดาว...”

    “นั่นเป็นงานของโครงการคดีที่ไม่มีความปรานี ซึ่งแกไม่ได้สังกัด”

    คำตอบของมหาชัยทำให้มหาชาติเงียบไปอย่างอึดอัดใจ นิ่งฟังเขาต่อไป

    “ผมไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปจนเข้าหูพวกมัน เพราะฉะนั้นภารกิจนี้จึงมีแต่พวกคุณเท่านั้นที่รู้”

    “ท่านผู้บัญชาการถาวรรับรู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า” โสภณถาม

    “ท่านเป็นคนไฟเขียวด้วยตัวเอง...อย่าบอกเรื่องนี้กับใครแม้แต่คนใกล้ตัว เพื่อความปลอดภัยของพวกคุณเอง” มหาชัยสำทับเสียงเข้ม ทุกคนมองหน้ากันไปมา ก่อนจะเบนสายตาไปที่มหาชาติด้วยความรู้สึกเป็นกังวล

    ที่แท้โสภณนั่นเองที่เป็นหนอนบ่อนไส้คาบข่าวความเคลื่อนไหวของตำรวจไปบอกเมฆินเพราะเห็นแก่เงินสินบนจำนวนไม่น้อย นอกจากเมฆินแล้ว โสภณยังได้เงินอีกก้อนจากเสี่ยซ้ง แลกกับข้อมูลสดๆร้อนๆที่เพิ่งรู้มาจากมหาชัย

    สวินเองก็ถูกโสภณบังคับให้ไปร่วมงานล่องเรือโดยอ้างชื่อมหาชาติ สวินแต่งหล่อไป เช่นเดียวกับวิญญูที่หล่อเนี้ยบเตรียมไปรับเอมมี่ตามคำเชิญ เลยทิ้งขวัญตาไว้ให้มหาชาติช่วยไปส่ง

    ขวัญตาแต่งตัวสวยหรูนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์มหาชาติไปยังท่าเรือของโรงแรม มหาชาติเอะใจแต่ก็ทิ้งเธอไว้โดยลืมสร้อยคอเครื่องประดับโบราณไว้ที่เธอ

    แขกเหรื่อมากันมากหน้าหลายตาเพราะเมฆินทำทีเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของตน สุนทรพาเกลียวมาด้วย งานนี้เลยมากันครบทั้งสามแก๊ง สวิน เกลียว และเสี่ยซ้ง ซึ่งเข้าทางเมฆินอย่างแรงที่ต้องการให้พวกเขาตีกันเอง แต่ในส่วนของตนได้สั่งลูกน้องเตรียมอาวุธไว้ให้พร้อมหากเกิดเหตุฉุกเฉิน

    ที่ยังขาดก็เหลือแต่เอเย่นต์ชาวต่างชาติที่รวมตัวอยู่บนฝั่งของโรงแรม มหาชัยนำทีมลูกน้องสังเกตการณ์ อยู่เงียบๆ เชื่อว่าใช่กลุ่มนี้แน่ที่เป็นเอเย่นต์

    เมื่อถึงเวลาเรือออกจากท่าที่โรงแรมเรื่อยไปตามแม่น้ำเจ้าพระยา ศันสุนีย์ลูกสาวสุนทรได้พบมหาชาติที่บุกเดี่ยวแอบขึ้นเรือมา ความหล่อของชายหนุ่มทำให้เธอหลงใหลได้ปลื้มทันที พยายามหว่านเสน่ห์ทอดสะพานจนทำให้ขวัญตาที่ขึ้นเรือมาด้วย อดหมั่นไส้ไม่ได้

    ส่วนหมวดเฮี้ยวที่ติดตามมหาชาติมาทีหลังด้วยการเสี่ยงตาย บัดนี้เขาขึ้นเรือมาได้แล้ว และสวมรอยเป็นพนักงานเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว แต่โชคไม่ดีเดินไปเจอหาญ สองคนจำกันได้จึงต่อสู้กัน ปรากฏว่าหมวดเฮี้ยวน็อกหาญลงได้แล้วจับมัดขังไว้ในห้องน้ำ

    วิญญูกับเอมมี่ใกล้ชิดสนิทสนมกันเหลือเกิน ทิ้งให้ขวัญตายืนเคว้งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเดินไปเจอมหาชาติกับศันสุนีย์อยู่กันสองต่อสองในลักษณะแนบชิดเหมือนกอดจูบกัน

    ศันสุนีย์ฐานะเจ้าของเรือพามหาชาติเดินดูห้องโน้นห้องนี้ ขณะเดียวกันก็ทอดสะพานเพราะพึงพอใจชายหนุ่ม ขวัญตาไม่ใช่แค่หมั่นไส้ แต่โมโหหึงมหาชาติจนพูดจาต่อว่าแรงๆไปหลายคำ แถมด้วยตบหน้ามหาชาติหนึ่งฉาดแล้วเดินจากมาด้วยความน้อยใจ

    เมฆินเผชิญหน้ากับเสี่ยซ้ง เกลียว และสวิน เขาพยายามพูดยั่วยุให้สามคนปีนเกลียวเขม่นกันเรื่องธุรกิจ พอสะใจก็ปลีกตัวออกมายืนคุยกับเลกงวิน โดยไม่รู้ว่าอยู่ในสายตาของสวินที่ว่องไวไม่เป็นรองใคร

    เลกงวินรายงานเมฆินว่าเอเย่นต์ติดต่อมาแล้วว่าให้ไปรับที่ท่าเรือที่เราเพิ่งออกมา เมฆินคาดไม่ถึง หัวเราะหึๆ ให้เลกงวินไปบอกกัปตันให้หันหัวเรือกลับ

    “แล้วไอ้พวกสามแก๊งนั่น ให้ผมจัดการเลยไหมครับ”

    “ยัง...ปัญหาใหญ่กว่านั้น ผู้กองมหาชาติอยู่บนเรือลำนี้แล้ว”

    เลกงวินพยักหน้ารับรู้ ทั้งคู่เดินแยกจากไป สวินแอบฟังสีหน้าไม่สู้ดี อดเป็นห่วงมหาชาติไม่ได้ เวลานั้นหมวดเฮี้ยวกำลังสอดส่องไปตามจุดต่างๆ แล้วบังเอิญเห็นเลกงวินเดินมาบอกกัปตันให้กลับท่าเรือจุดเดิมไปรับแขกสำคัญ หมวดเฮี้ยวได้ยินเต็มสองหู สงสัยว่าแขกสำคัญคือใครกัน?

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด
    24 ต.ค. 2564

    10:00 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม 2564 เวลา 12:48 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์