นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ขุนกระทิง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: 'ซี-ตูน ออย-กรีน' พาบู๊ระห่ำ 'ขุนกระทิง' ทางช่อง 7




    หมวดเฮี้ยวควบคุมตัวสวินมาเซ็นรับสารภาพว่าปล้นร้านเพชร แต่สวินไม่ยินยอมและถามหาหลักฐาน

    “ไหนล่ะ เพชรเหลือสักเม็ดไหมที่ผมเนี่ย”

    “เหลือ? แปลว่าใครเอาไปต่อ”

    “ไม่มี ผมไม่รู้เรื่อง”

    “คนเขาเห็นกันทั่วบ้านทั่วเมืองว่าหน้าตาแบบเนี้ยที่ปล้นน่ะ”

    “ผมดูคลิป มันใส่หน้ากาก ผมถูกใส่ร้าย ผมเป็นผู้เคราะห์ร้ายนะเนี่ย”

    “มีใครเขาใส่หน้ากากตัวเองปล้น...จะว่างั้น”

    “ถูก!”

    “ก็พวกที่ใส่หน้าตัวเองเพื่อจะอ้างว่าไม่ใช่ตัวเอง ทั้งที่เป็นตัวเอง”

    “หรือไม่ก็พวกที่ไม่ใช่ตัวเอง ใส่เพื่อที่จะถูกกล่าวหาว่าตัวเองใส่เป็นตัวเอง เพื่อจะอ้างว่าไม่ใช่ตัวเองไง เพราะคนที่ใส่มันไม่ใช่ตัวเอง”

    สวินพูดวกวนจนหมวดเฮี้ยวเริ่มงง ทำปากมุบมิบทบทวนอยู่ไปมา

    “นี่ยังไม่รวมถึงเรื่องผมถูกยิงน่องอีกนะ ถ้าตัดเส้นเลือดใหญ่ไปจะทำไง ตายได้นะ”

    “จะจับคนยิงมาให้”

    ขณะที่สองคนโต้ตอบกันอยู่นั้น เจิมเดินลิ่วเข้ามาทวงถามหมวดเฮี้ยวเรื่องต่างหูของตนที่หายไปตอนโจรปล้นร้านเพชรแล้วหมวดรับปากจะตามเรื่องให้

    หมวดเฮี้ยวกำลังปวดหัวกับสวินเลยพาลเล็กๆกับเธอ “มันอะไรกันนักหนาเนี่ย”

    “เอ้า...ไหนบอกจะตามเรื่องให้ ก็นี่ไง จับโจรได้เเล้วนี่”

    “ไม่ใช่ มั่วๆ มั่วแล้ว” สวินโวยวาย เจิมไม่ฟัง แผดเสียงคาดคั้นว่าของกลางอยู่ไหน หมวดเฮี้ยวหูแทบแตก ปวดหัวไปกับทั้งสองคน

    ooooooo

    มหาชาติให้ขวัญตาขับรถไปยังสำนักงานของมหาชัยผู้เป็นพี่ชาย ทันทีที่เห็นน้องชาย มหาชัยก็ บ่นว่าทำไมไม่อยู่โรงพยาบาล

    “ไม่ต้องห่วงผม ผมมาพบพี่ชาย ไม่ได้มาพบผู้กำกับ ถอดหัวโขนคุยกันเหอะ”

    “หนูเองไม่ได้อยากมาเลยค่ะ จริงๆนะคะ” ขวัญตาออกตัว

    “ดูสภาพตัวเองก่อนมั้ย กลับไปโรงพยาบาลไป เขาปล่อยมาได้ไง”

    จบคำของมหาชัย ขวัญตาแอบบ่นพึมพำว่า

    ใครจะห้ามได้ เลยโดนมหาชาติส่งสายตาปรามจนเงียบลง

    “ผมต้องการเข้าร่วมโครงการ” มหาชาติเข้าประเด็นจนพี่ชายชะงัก ชำเลืองมองขวัญตาก่อนเชิญเธอออกไปรอข้างนอก

    เมื่ออยู่กันสองคนพี่น้อง มหาชาติย้ำความต้องการของตนเองอีกครั้ง

    “ผมต้องการเป็นหนึ่งในโครงการคดีที่ไม่มีความกรุณา...ผมต้องการแก้แค้นคนที่มันทำกับดุจดาว”

    “คำขอของแก...กับเหตุผลที่โดนปฏิเสธอยู่ประโยคเดียวกันเลย”

    “ผมมีสิทธิ์”

    “แกไม่มีสิทธิ์”

    “พี่...ผมขอร้อง”

    “ฉันให้แกไม่ได้จริงๆ”

    มหาชาติโมโห กวาดของบนโต๊ะหล่นกระจาย ทำให้พี่ชายขึ้นเสียงไม่พอใจ

    “ฉันสั่งขังแกได้นะ ที่ทำแบบนั้น”

    “เอาสิครับ...ท่านผู้กำกับ”

    สองพี่น้องสบตากันนิ่งครู่หนึ่ง แล้วมหาชาติก็เป็นฝ่ายผลุนผลันออกไปทั้งที่ขาตัวเองยังกะเผลกอยู่ ขวัญตายืนรอหน้าห้องเห็นเขาโผล่ออกมาก็ถามว่า

    “เรียบร้อยไหมคะ”

    มหาชาติถอนใจแทนคำตอบ แล้วเดินหน้าเครียดนำไป

    ooooooo

    เมฆินได้ดูคลิปที่แชร์ในยูทูบซึ่งเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดที่คนร้ายใส่ชุดหมอพรางหน้ากำลัง

    รัดคอเจ้าหน้าที่สรรพากร ส่วนเท้าของมันเหยียบมหาชาติไว้

    หลังจากดูคลิปนั้นแล้ว เมฆินชมว่าหมอนี่ฝีมือดี เลกงวินคลับคล้ายคลับคลา พอดูซ้ำก็จำได้ว่ามันคือคนที่สู้กับตนในวันที่ไปชิงเพชร

    “อ้าวเหรอ...งั้นก็ไม่น่าจะใช่คนอื่นคนไกลน่ะสิ”

    เมฆินยิ้มมีเลศนัย เหมือนพอจะจับทางได้ว่าแก๊งนี้เป็นใคร...เวลาเดียวกันนั้นในร้านเปียโนหรูหรา เกลียวกำลังสอบสวนคุงที่ไม่สามารถนำเพชรมาให้ตนได้ แต่ก็สะใจเมื่อรู้ว่าสวินโดนตำรวจจับไปเสียแล้ว

    ทันใดนั้นเสียงประตูหน้าร้านเปิดทั้งที่ปิดล็อกแขวนป้ายเอาไว้ว่าปิด เกลียวผงะถอยอย่างระแวดระวัง ขณะที่คุงเตรียมพร้อมปกป้องเจ้านาย

    ผู้มาเยือนโดยไม่ได้รับเชิญคือเสี่ยซ้งกับลูกน้องหนึ่งคน เกลียวแม้ไม่ค่อยชอบใจแต่ก็ไม่ต่อต้าน เพราะสีหน้าท่าทางและคำพูดของเสี่ยซ้งน่าจะมีข้อมูลอะไรดีๆมาเล่าสู่กันฟัง

    ทางด้านเมฆินที่ยังจ้องตามล้างตามล่ามหาชาติไม่เลิกรา สายวันถัดมาเขาโทร.ไปก่อกวนเล่นสงครามประสาทกับมหาชาติ ในขณะที่ตัวเขาเองอยู่ในร้านเปียโนของเกลียว

    ทุกครั้งที่คุยกัน มหาชาติไม่เคยรู้เลยว่าเขาเป็นใคร รู้แต่ว่ามันคือฆาตกรฆ่าดุจดาวและทำร้ายเขาปางตาย ความแค้นของมหาชาติอัดแน่นเกินกว่าจะอยู่เฉย เขาตั้งใจไปหาพี่ชายแต่ไม่เจอ สอบถามหมวดเฮี้ยวก็ไม่ยอมบอกว่ามหาชัยอยู่ที่ไหน

    “ผู้กองเห็นใจผมบ้างเถอะครับ ถ้าผู้กำกับไม่อนุญาต ให้ตายผมก็บอกไม่ได้”

    “ผมโทร.ไปไม่รับ ไปหาไม่อยู่...พวกคุณรู้ไหมเกิดอะไรขึ้นกับผมมั่ง”

    “ผมทราบครับ และผมก็เสียใจด้วย”

    “ผมต้องจัดการพวกมันด้วยอำนาจอะไรก็ได้ ถ้าไม่มี ถึงผมจะต้องทำผิดกฎหมายผมก็ยอม”

    หมวดเฮี้ยวหนักใจ ส่งซองเอกสารให้เขาไป “นี่น่าจะเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ท่านไม่รับคุณเข้าโครงการ”

    มหาชาติรับซองมาเปิดดู เอกสารมีเพียงแผ่นเดียวเป็นรูปภาพที่เขาขับรถผ่าไฟแดงเมื่อคืนชัดเจนมากจากกรมขนส่ง

    “ท่านผู้กำกับเอามาวางที่โต๊ะผมด้วยตัวท่านเอง”

    “ขับรถฝ่าไฟแดง?”

    “ถึงไงเราก็เป็นผู้รักษากฎหมาย ถ้ามีรถแล่นสวนมา เกิดอุบัติเหตุจะเป็นไง มีคนตาย มีคนเสียชีวิต พ่อใคร ลูกใครเราก็ไม่รู้”

    มหาชาตินิ่งไปอึดใจก่อนดึงดันว่าตนไม่สน หมวด เฮี้ยวจึงย้ำว่าเราอยู่ฝั่งเดียวกันคือผู้พิทักษ์สันติราษฎร์

    “บอกผมมา...ไอ้หน่วยงานที่ไม่มีตัวตนของพวกคุณมันตั้งอยู่ที่ไหน”

    หมวดเฮี้ยวเห็นใจและอัดอั้นตันใจ แต่ก็พูดออกมาไม่ได้ มหาชาติขุ่นเคือง มองอีกฝ่ายตาขวางแล้วหันกลับออกมาขึ้นมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของตนพุ่งทะยานไป

    ความจริงแล้วมหาชาติสำนึกผิดถูก แต่เพราะอารมณ์แค้นฆาตกรที่ฆ่าแฟนสาวทำให้เขาเกิดความคิดชั่ววูบขับรถฝ่าไฟแดงเมื่อคืนเหมือนอยากจะจบชีวิตตัวเองตายตามเธอไป

    วิญญูยังคงเป็นห่วงเพื่อนรัก เขาต้องการให้ขวัญตาดูแลมหาชาติให้ครบสามวันตามสัญญา มหาชาติไม่เต็มใจแต่ต้องไปรับขวัญตาที่บ้านเพราะวิญญูโทร.มาบังคับ

    มหาชาติขับรถเรื่อยไปโดยมีขวัญตาซ้อนท้าย ผ่านไปค่อนข้างนาน เขาหยุดรถริมน้ำ ขวัญตาห่วงใยถามว่าแข็งแรงดีแล้วเหรอถึงขี่มอเตอร์ไซค์ ชายหนุ่มไม่ตอบ ท่าทีเขาอัดอั้นบางอย่างจนหญิงสาวสังเกตได้

    ที่สุดมหาชาติก็พูดออกมาว่าวันนี้คนที่ยิงดุจดาวโทร.มาหาตน ขวัญตาตกใจถามเขาว่าแจ้งตำรวจหรือยัง

    “รอกฎหมายทำอะไรมันไม่ได้หรอก”

    “แต่คุณเป็นตำรวจนะ”

    มหาชาติมองเธอนิ่ง หญิงสาวไม่แน่ใจว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า แต่ยังพูดอ้อมแอ้มว่าเขาน่าจะปรึกษาเจ้านายของตน

    “เขาก็คงบอกให้ผมใจเย็นๆ อยู่ในกรอบ ปฏิบัติตามกฎกติกา มีมารยาทกับพวกมันเหมือนที่คุณกำลังพูดอยู่นี่ไง”

    ขวัญตาอึ้งกิมกี่ แต่แล้วเปลี่ยนเรื่องทันทีที่เขาเปิดทาง “ฉันหิวข้าวแล้ว”

    ooooooo

    ค่ำนั้น เจ๊สองกลับจากต่างจังหวัดไม่เจอสวิน สงสัยว่าหายไปไหน เรียกลูกน้องมาถามจึงรู้ว่าผัวตัวดีระเห็จไปอยู่ในคุกเสียแล้ว

    เจ๊สองขึ้นโรงพักไปประกันตัวสวินแล้วพากลับมาคาดคั้นเรื่องข้อหา สวินไม่ลงรายละเอียด บอกแต่ว่าตนถูกใส่ร้าย

    “แล้วทำไมยอมให้เขาเอาขังกรง ทำไมไม่ประกันตัวเอง”

    “กลับมาก็เจอแบบเนี้ย” สวินบ่นอุบอิบรำคาญเมีย

    “อ๋อ...หลบหน้า จะหนีว่างั้น” เจ๊ไม่พูดเปล่า ตบกบาลสวินแล้วจะซ้ำอีกจนลูกน้องสองคนลีโอกับโหยต้องเข้ามาห้าม

    ลีโอเผลอปากว่าสวินกำลังเจ็บน่อง เลยเป็นประเด็นให้เจ๊สองคาดคั้นอีกว่าไปโดนใครยิงมา

    “ปืนลั่น”

    “น่าจะตายๆไปซะก็ดี ไหนมาดูซิ ลีโอ ไปหยิบชุดปฐมพยาบาลมา”

    “นิดเดียว ถากๆ”

    “ถอดกางเกงมาล้างแผล เร็วเข้า อิดออดอยู่ นั่นแหละ” เจ๊สองใจร้อน ลากผัวเหมือนลูกไปรออุปกรณ์ทำแผลจากลีโอ

    ooooooo

    ส่งขวัญตากลับบ้านเรียบร้อยแล้วมหาชาติขี่มอเตอร์ไซค์มุ่งหน้าไปยังร้านเปียโนของเกลียว หลังเห็นรูปร้านขึ้นที่หน้าจอโทรศัพท์ คาดว่าไอ้ฆาตกรมันส่งมา

    เป็นแผนแยบยลของเมฆินนั่นเอง เขาจงใจให้มหาชาติเข้าใจผิดว่ากลุ่มคนร้ายที่ฆ่าดุจดาวคือมาเฟียชื่อเกลียวซึ่งเป็นเจ้าของร้านเปียโนแห่งนี้ แล้วยังทำให้เกลียวระแวงเสี่ยซ้งได้ในคราวเดียวกัน

    คุงเฝ้าร้าน เมื่อมีชายแปลกหน้าบุกเข้ามาจึงเกิดการต่อสู้กันพักหนึ่ง ก่อนที่คุงจะหนีไปเพราะสู้มหาชาติไม่ไหว แล้วโทร.ส่งข่าวเกลียวซึ่งอยู่กับเสี่ยซ้งพอดี ว่ามีตำรวจบุกเข้าร้าน เกลียวเป็นฟืนเป็นไฟ เพ่งเล็งว่าเสี่ยซ้งให้คนไปจัดการเพื่อให้ตำรวจพุ่งมาทางตน

    ความบาดหมางเกิดขึ้นทันที สองมาเฟียต่างระแวงกันและกัน สมใจผู้อยู่เบื้องหลังอย่างเมฆินยิ่งนัก...

    เช้าวันรุ่งขึ้น หมวดเฮี้ยวเดินทางมาที่ร้านเพชรของเอมมี่ ท่าทีหญิงสาวไม่ชอบใจนัก ถามผู้หมวดว่าต้องการอะไรอีก แล้วตามจับโจรได้หรือยัง

    “มีแต่ผู้ต้องสงสัย ซึ่งคงเส้นใหญ่มาก ถึงได้ประกันตัวไปแล้ว”

    “สรุปคือไม่มีอะไรคืบหน้า”

    “มีครับ ผมเช็กดูกรมธรรม์ประกันภัยแล้ว ผู้รับผลประโยชน์จากงานนี้ ดูเหมือนว่าจะได้ไปไม่น้อย”

    “ชีวิตมีความเสี่ยงไม่ใช่เหรอคะ”

    “บังเอิญว่าผมอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ดูเหมือนว่าคุณไม่อยากให้มีการต่อสู้ขัดขืนสักเท่าไหร่เลย”

    “ฉันบอกคุณแล้วว่าความปลอดภัยของพนักงานและลูกค้า มีค่ามากกว่า”

    “ยังไม่รวมถึงโจรที่เดินตรงไปยังเซฟ กดปั่บๆๆ ยังกะรู้รหัสมาล่วงหน้า”

    เอมมี่นิ่งเหมือนจนมุม หมวดเฮี้ยวได้ทีถามเธอว่า มีอะไรจะอธิบายไหม

    “คนอธิบายควรจะเป็นคุณตำรวจนะคะ ไม่ใช่เจ้าทุกข์อย่างฉัน” เอมมี่ทิ้งทายแล้วเดินจากไป หมวดเฮี้ยวมองตามแววตามุ่งมั่น งานนี้กัดไม่ปล่อยแน่!

    ooooooo

    สายวันเดียวกัน เกลียวมาที่ร้านเปียโนแล้วตบ หน้าคุงโทษฐานที่หละหลวมปล่อยให้ตำรวจบุกมา เหยียบถึงถิ่น เกลียวเชื่อว่าเพราะเหตุการณ์ในโรงพยาบาลที่คุงตามไปเก็บเจ้าหน้าที่สรรพากร

    “มันมาได้ยังไง ไอ้ตำรวจนั่นมันตามกลิ่นมาถูกได้ยังไง”

    คุงไม่รู้จะตอบยังไง เกลียวให้แจ้งความฐานบุกรุกและข่มขู่ประชาชน แต่คุงบอกว่าไม่มีหลักฐานอะไรเลย กล้องวงจรปิดเสียตั้งแต่วันก่อน ทำให้เกลียวยิ่งหัวเสีย ด่าคุงอีกชุดใหญ่ต่อหน้าเหงียน ลูกน้องอีกคนที่มักเขม่นกับคุงอยู่เนืองๆ

    ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง เกิดเหตุร้ายกับขวัญตาถึงในบ้าน เธอถูกโปะยาสลบเอาตัวออกไปโดยยังไม่รู้ว่าเป็นฝีมือพวกไหน?

    วิญญูร้อนใจมากเพราะติดต่อเลขาสาวไม่ได้ ถามเจิมที่อยู่ข้างบ้านขวัญตาและเพิ่งเข้ามาฝึกงานในวันนี้ก็ได้ความว่าเมื่อเช้าเธอเห็นรถขวัญตาจอดอยู่หน้าบ้าน

    เมื่อวิญญูติดต่อสอบถามไปยังมหาชาติว่าขวัญตาอยู่กับเขาด้วยหรือเปล่า มหาชาติพลอยร้อนใจไปด้วย...สองคนคุยกันไม่นาน มหาชาติก็รีบแต่งตัวออกจากบ้านด้วยมอเตอร์ไซค์คันเดิม

    นอกจากเมฆินจะส่งเหงียนเข้าไปเป็นหนอนบ่อนไส้ในแก๊งของเกลียวแล้ว วันนี้เขายังส่งเอมมี่เข้าไปเป็นสายในแก๊งเสี่ยซ้งอีกด้วย เลกงวินสมุนมือขวางของเมฆินไม่ค่อยเห็นด้วยเพราะห่วงเอมมี่ แต่เมฆินกลับไม่ยี่หระ

    เสี่ยซ้งไม่เคยรู้จักเอมมี่มาก่อน แต่ชอบในความสวยเซ็กซี่ของเธอ จึงยินดีรับเข้ามาเป็นนักแสดงในสังกัด โดยจะปั้นเป็นนางเอกให้เร็วที่สุด

    ฝ่ายมหาชาติกับวิญญูเป็นห่วงเป็นใยขวัญตาที่หายไป สองหนุ่มมุ่งหน้ามาที่บ้านหญิงสาว พบร่องรอยการต่อสู้จึงเชื่อว่าเธอถูกลักพาตัวอย่างแน่นอน แต่ยังมืดแปดด้านว่าคนร้ายเป็นใคร

    วิญญูเห็นจักรยานของขวัญตา เขาพุ่งไปคว้าเหมือนนึกอะไรได้...ที่แฮนด์จักรยานมีแท็บเล็ตอันเล็กขนาดเท่าโทรศัพท์เหน็บอยู่

    “นี่เป็นจีพีเอสที่คอยบอกทางสำหรับพวกขี่จักรยาน ฉันว่ามันเชย ฉันเลยซื้ออีกอันให้เป็นของขวัญพนักงาน ที่ชอบออกกำลังกาย ว่าขี่จักรยานไปถึงไหนแล้ว วิ่งไปทางไหนแล้ว โดยที่ลิงก์เครื่องของขวัญก็อยู่ในโทรศัพท์ฉันด้วย...เราแข่งกันในแอพ ใครวิ่งเยอะกว่า ใครขี่เยอะกว่า”

    “พวกมันคงปล่อยให้ขวัญหิ้วเครื่องอะไรแบบนี้อีกอันที่แกซื้อให้ติดตัวไปด้วยหรอกนะ”

    วิญญูไม่ตอบแต่กดเข้าแอพพลิเคชันที่หน้าจอ มันเริ่มแสดงผลว่าขวัญตาอยู่ที่ไหน มหาชาติสนใจดึงโทรศัพท์จากวิญญูมาทันที แล้วใช้มันนำทาง แต่ไม่รู้ตัวว่าอยู่ในสายตาของเมฆินโดยบังเอิญ

    ooooooo

    เวลาเดียวกันนั้น หมวดเฮี้ยวมาปรากฏตัวที่บริษัทวิญญูเพื่อตามคดีปล้นร้านเพชร เนื่องจากวันเกิดเหตุเห็นวิญญูพูดคุยกับเอมมี่ เลยอยากรู้ว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์กันยังไง

    แต่การมาครั้งนี้ หมวดเฮี้ยวผิดหวังไม่ได้พบวิญญู แต่เจอสาวเจิม เจ้าของต่างหูที่หายในวันเกิดเหตุ เจิมมาเป็นนึกศึกษาฝึกงานอยู่ที่นี่ เธอถือโอกาสทวงเงินแปดพันค่าต่างหูจากผู้หมวด แต่ได้รับการปฏิเสธเหมือนเดิม

    เมื่อเขาถามหาวิญญู เจิมอยากรู้ว่ามีธุระอะไรตนจะรับเรื่องไว้ให้ หมวดเฮี้ยวรู้สึกถูกชะตากับเธอจึงยอมฝากซองเอกสารเอาไว้

    ทางฝ่ายสวินที่ได้เมียประกันตัวออกจากห้องขัง เขากำลังจะเก็บหลักฐานแหวนเพชรที่อยู่บนนิ้วมือเมียรัก ก่อนที่ตำรวจจะมารู้เห็นแล้วปฏิเสธไม่ออก แต่ไม่ว่าจะพยายามยังไงก็ไม่สำเร็จ ขนาดช่วยกันกับลูกน้องวางยานางก็ยังรูดเอาแหวนออกจากนิ้วไม่ได้...

    หลังจากติดตามรถตู้คอนเทนเนอร์ไปตั้งแต่กลางวันยันค่ำ เพราะเชื่อว่าขวัญตาถูกขังอยู่ในนั้น มหาชาติเฝ้ารอจนรถจอดสงบนิ่งและเตรียมพร้อมลุยเข้าไป แต่ต้องชะงักเสียก่อนเพราะวิญญูโทร.มาสอบถาม

    “เป็นไงมั่ง”

    “เจอพวกมันแล้ว”

    “แกอยู่ที่ไหนเนี่ย” ถามไปแล้วได้ยินคำตอบ วิญญูถึงกับอุทานว่า “ขนาดนั้นเลยเหรอ”

    “ใช่ แต่แกไม่ต้องห่วง”

    “อย่าเพิ่งบุ่มบ่าม จะหาคนตามไปช่วย”

    “มันจะไม่ทันการณ์ ตอนนี้เรากำลังเป็นต่อ มันไม่มีทางรู้ว่าถูกตามมาจนเจอ”

    “แต่ถ้าเกิดมันรู้ แกจะรับมือมันไหวเหรอ”

    “มันจะรู้ได้ไง ไม่มีทาง แค่นี้นะ”

    “ชาติ...ขอร้อง ใจเย็นๆได้มั้ย แกจำไม่ได้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับดุจดาว”

    “เพราะจำได้สิ ฉันถึงรอไม่ไหวไง”

    มหาชาติกดปิดเครื่องทันที วิญญูติดต่อไม่ได้ ร้อนใจเหลือเกิน

    ooooooo

    ขวัญตานอนอิดโรยอ่อนแรงอยู่ภายในตู้คอน-เทนเนอร์ คนขับรถลากสายยางมาฉีดน้ำใส่หน้าเธอเพื่อเช็กว่าตายหรือยัง...พอได้ยินเธอร้องขอชีวิต มันกลับไม่พูดอะไร แต่ย่างสามขุมเข้าหาเธออย่างน่ากลัว

    เวลานั้น มหาชาติย่องเข้ามาในบริเวณจอดรถที่มีหลายคันพร้อมคนขับ เขาไม่สามารถไว้ใจใครได้ จึงหลบทุกคนแล้วพยายามไปให้ถึงรถคันที่หมายตาเอาไว้ แต่แล้วเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเหลือบเห็นเข้า

    “คุณครับ เขตหวงห้าม เข้ามาในที่นี่ไม่ได้นะครับ”

    “คืองี้นะครับ มีรถตู้คันนึงจับคนของผมมา”

    “จริงเหรอ คันไหน”

    “ตรงไปทางนั้น...”

    มหาชาติพูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงโทรศัพท์

    เรียกเข้าของ รปภ.ดังขึ้น เจ้าตัวกดรับและพูดแค่สองสามคำก็วางสาย ก่อนหันมายังผู้ชายตรงหน้า บอกให้เขานำทางไป

    มหาชาติระแวงตลอดเวลา ที่สุดก็จับพิรุธ รปภ.ได้ ซัดมันสลบก่อนที่ตัวเองจะเสียที จากนั้นเขารีบเอาชุด รปภ.มาใส่แล้วเดินเนียนๆออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

    เขาเดินซอกแซกหลบสายตาผู้คน ทันใดนั้นก็โดนโจมตีจากด้านบนโดยเลกงวินที่กระโดดลงมากระแทกจนมหาชาติเซถลา

    “เป็นพวกแกนี่เอง”

    เลกงวินไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปทำร้ายมหาชาติทันที สองคนฝีมือสูสี แต่เพราะเลกงวินมีอาวุธลับแหลมคม ทำให้มหาชาติตกเป็นรองในที่สุด

    มหาชาติยํ่าแย่โดนกดลงกับพื้น ดีแต่ว่ามือเขาสะเปะสะปะไปโดนขวดสเปร์ย์พริกไทยในชุดยาม เขาดึงมาฉีดใส่ดวงตาเลกงวิน พริบตาเดียวมันแสบร้องลั่นปิดตาตัวเองล้มหงายเงิบ มหาชาติได้ทีจะซ้ำให้อยู่หมัด แต่เสียงขวัญตาแว่วมาว่าช่วยด้วย เขารีบวิ่งไปตามเสียง ทิ้งเลกงวินนอนแสบตาก้มหน้าดิ้นทุรนทุรายอยู่ตรงนั้น

    ขวัญตาดิ้นขลุกขลักอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ ผสานด้วยเสียงหัวเราะของชายฉกรรจ์สามคนที่กำลังกลัดมันเต็มที่ มหาชาติโซซัดโซเซมาถึงดึงพวกมันคนหนึ่งลงมาตะบันหน้า อีกสองคนได้ยินเสียงร้องของเพื่อนจึงผละจากหญิงสาวออกมาทั้งที่อยู่ในสภาพสวมกางเกงในบ็อกเซอร์ตัวเดียว แล้วรุมทำร้ายมหาชาติอย่างเมามัน

    มหาชาติย่ำแย่มาตั้งแต่สู้กับเลกงวิน โดนสามคนเล่นงานจนหมดแรง โซซัดโซเซล้มลง

    “ไอ้นี่อีกแล้ว คนเดิมเลยนี่หว่า”

    “ชักช้า เสียเวลา ลากไปยิงทิ้งเหอะ”

    ว่าแล้วมันเอาผ้าดำปิดตามหาชาติ แต่ไม่ทันลากออกไป เลกงวินปรากฏตัวถามเสียงดังเกือบตวาด

    “ใครใช้?”

    สามคนชะงักกึก ยืนเรียงหน้าสงบนิ่ง มหาชาติยังพอมีสติแต่ลุกไม่ขึ้น

    “ลูกพี่” หนึ่งในสามเรียกขานเลกงวิน

    เลกงวินกวาดตามองการแต่งตัวของสมุนสามคนอย่างไม่พอใจ รู้ทันว่าพวกมันจะรุมโทรมผู้หญิง

    “บอกตั้งแต่คราวก่อนแล้วไงว่าอย่าให้มีครั้งที่สอง”

    “คือ...พวกเรายังไม่ได้จะทำอะไรเลย”

    คำตอบปฏิเสธของสมุนขัดกับการแต่งตัว

    ทำให้เลกงวินจิกตามองเอาเรื่อง ที่สุดพวกมันก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

    “พวกเราผิดไปแล้ว”

    เลกงวินไม่รอช้า จัดการทั้งสามคนด้วยอาวุธแหลมคมจนร่างอาบเลือดแล้วสะบัดหลังเท้าเตะมหาชาติหน้าหงายสลบเหมือด

    ooooooo

    ผ่านไปจนถึงเช้ามหาชาติรู้สึกตัว เขาอยู่ในสภาพโดนล็อกแขนนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้นภายในตู้คอนเทนเนอร์ โดยมีขวัญตารวมอยู่ด้วย ที่สำคัญเมฆินนั่งพรางใบหน้าอยู่มุมหนึ่ง

    เมฆินพูดจายั่วเย้ยมหาชาติหลายคำ โดยเฉพาะพูดถึงดุจดาวคนรักของเขา ทำให้มหาชาติคั่งแค้น

    ตะโกนออกไปเท่าที่จะมีเสียง

    “ขอดูหน้าแกหน่อยได้มั้ย”

    “อย่าเลย เดี๋ยวจะตกใจ ตายไปทั้งที่ยังคาใจแบบนี้ดีแล้วล่ะ วิญญาณจะได้ไม่สงบ”

    เมฆินหันมองสายยางที่คนขับรถลากขึ้นมาตั้งแต่เมื่อคืน หมายมั่นปั้นมือว่าคราวนี้ผู้กองหนุ่มรูปหล่อไม่รอดแน่

    เมฆินต้องการเห็นความเจ็บปวดของมหาชาติก่อนฆ่าให้ตายด้วยการจับขวัญตาใส่อ่างขนาดใหญ่แล้วเปิดน้ำจากสายยางลงไปตั้งใจให้เธอขาดอากาศหายใจเหมือนที่เคยทรมานดุจดาวก่อนยิงทิ้ง

    มหาชาติเห็นดังนั้นเจ็บแค้นเป็นที่สุด ขอร้องวายร้ายอย่าทำอะไรขวัญตาที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรด้วยเลย เมฆินได้ยินขอคำก็สะใจ แสยะยิ้มราวคนโรคจิตและไม่หยุดการกระทำอันป่าเถื่อน

    แต่แล้วเหมือนโชคช่วยทั้งมหาชาติและขวัญตา วิญญูบุกเข้ามาช่วยเหลือขับรถตู้คอนเทนเนอร์หนีไป

    ท่ามกลางเสียงปืนของพวกเมฆินที่ไล่บี้ไม่ลดละ

    “ตามมันไป อย่าให้มันรอดไปได้ สินค้าอยู่ในนั้นด้วย” เมฆินออกคำสั่งด้วยท่าทีร้อนรนเพราะเสียดายอาวุธปืนจำนวนมากที่อยู่ในรถคันนั้น

    มหาชาติฉวยโอกาสใช้ปืนพวกนี้ยิงตอบโต้วายร้าย แต่สุดท้ายรถก็ไปต่อไม่ได้เพราะเข้าเขตในเมืองที่ถนนหนทางไม่อำนวยให้รถตู้คอนเทนเนอร์วิ่งได้ วิญญูจำต้องหยุดรถลงมารวมตัวกับมหาชาติและขวัญตาในตู้คอนเทนเนอร์แล้วใช้ปืนยิงตอบโต้กลุ่มคนร้ายสนั่นเมือง ผู้คนที่สัญจรไปมาพากันตกใจหนีตายจ้าละหวั่น

    เมฆินหัวเสียสุดๆ สั่งลูกน้องตะลุยเข้าไป วิญญูเห็นท่าไม่ดีบอกมหาชาติว่าพวกมันเติมกันเข้ามาเรื่อย ถ้าเราอยู่อย่างนี้โดนล้อมกรอบแน่

    มหาชาติคิดหนัก แต่ครู่เดียวก็หันไปถามขวัญตาว่าขับรถเกียร์กระปุกเป็นไหม หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงักแทนคำตอบ เขาจึงกำชับว่าจำเป็นต้องทำ ให้เธอขับรถเคลื่อนที่ไปช้าๆ

    “แต่ฉันขับรถใหญ่แบบนี้ไม่เป็น”

    “ไม่ยากหรอก คล้ายๆกัน ทำความเข้าใจเอา...ไป ผมกันให้”

    ขวัญตาไม่รู้จะตัดสินใจยังไง มหาชาติลงจากตู้ไปก่อนพร้อมปืนยิงเบิกทาง วิญญูอยู่บนตู้ช่วยยิงคุ้มกัน ขวัญตาเงอะงะพยายามปีนขึ้นไปนั่งที่คนขับทำตามที่มหาชาติบอก

    มหาชาติพอใจ วิ่งย้อนกลับไปบนตู้กับวิญญู โดยไม่รู้ว่าเมฆินที่สวมหมวกพรางใบหน้ากำลังเล็งปืนมาที่วิญญู

    “ก่อนมานี่ฉันแจ้งพิกัดเราให้ผู้กำกับมหาชัยทราบแล้ว” พูดไม่ทันขาดคำ วิญญูโดนกระสุนปืนเข้า ชายโครงเลือดกระจายหงายหลัง มหาชาติตะโกนลั่นตกใจสุดขีด ขณะที่มือก็สาดกระสุนปืนไปยังกลุ่มคนร้ายอย่างบ้าคลั่ง

    เสียงหวอรถตำรวจดังแว่วมา เมฆินจำใจสั่งสมุนถอยหนี สมุนคนหนึ่งล่าช้าเพราะบาดเจ็บ แทนที่มฆินจะช่วย กลับยิงมันตายเหมือนหมาข้างถนน ด้วยเหตุผล ถ้าตำรวจจับได้ มันซัดทอดตนแน่

    วิญญูถูกยิงอาการสาหัส ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน มหาชัยไม่พอใจอย่างมากกับความบ้าระห่ำของมหาชาติ เขาพาน้องชายไปยังสำนักงานแล้วตำหนิต่อหน้าลูกน้องของตนอีกสองคน โดยที่มหาชาติก้มหน้านิ่งไม่รู้จะแก้ตัวยังไง

    “รู้มั้ย ทำไมฉันพาแกมาที่นี่”

    “พวกมันจับคนบริสุทธิ์ไป ผมตามไปช่วยเหลือ”

    “รู้มั้ย แกมาทำไมที่นี่...ตอบ!”

    มหาชัยเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ มหาชาติมองรอบด้านแล้วคาดเดาว่า

    “ที่นี่สินะ หน่วยงานพิเศษโครงการคดีที่ไม่มีความปรานี”

    “แกยังไม่ตอบคำถามของฉัน”

    “ผมเดาว่าท่านผู้กำกับคงไม่ได้พาผมมาเพื่อให้ร่วมโครงการแน่ๆ”

    “ถูก...ฉันพามาเพื่อจะบอกแกว่าแกไม่มีวันที่จะได้ทำงานในหน่วยนี้...แกทำอะไรลงไป นั่นน่ะกลางเมืองนะ แล้วถ้ามีคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ตายไป พิการ บาดเจ็บ ซึ่งยังไม่มีรายงานมา แกจะรับผิดชอบไหวมั้ย”

    “ผมปฏิบัติหน้าที่”

    “แกรู้ดีว่าทั้งหมดนั่นมันเรื่องส่วนตัวระหว่างแกกับไอ้คนที่มันฆ่าดุจดาว”

    มหาชาตินิ่งเงียบ เถียงไม่ออกเพราะมันคือความจริง

    “อีกกี่คนที่จะต้องตายเพราะแก...โน่น เพื่อนแกก็ยังไม่รู้ชะตากรรม ที่ตำรวจทั้งกรมเขาเรียกแกกระทิงไฟ ไม่ใช่เพราะแกเก่ง แต่เพราะว่าถ้าใครอยู่ใกล้แก เขาจะร้อนจะไหม้ จะเหลือแต่ซาก กลายเป็นเถ้าถ่าน รู้ตัวมั่งมั้ย”

    ตลอดเวลาที่มหาชัยพูดมา มหาชาตินิ่งเงียบอย่างจำนน จนเมื่อได้ยินประโยคต่อไปของพี่ชายก็อดรนทนไม่ไหว

    “แกคงต้องถูกพักราชการ”

    “แต่ผมกำลังตามเรื่อง...”

    “ถ้าแกไม่ฟัง แกจะถูกจับเข้าคุก จากนี้ไป แกไม่ใช่ตำรวจ จนกว่าจะเสร็จสิ้นการสอบสวน”

    มหาชาติสบตามหาชัยอย่างขุ่นเคือง เค้นเสียงถามด้วยความอัดอั้นและน้อยใจ

    “นี่เหรอ คนเป็นพี่น้องกัน”

    “ไปได้แล้ว” มหาชัยตัดบทพร้อมโบกมือไล่

    “ได้ครับ ท่านผู้กำกับ ขอให้ท่านตำเเหน่งใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆกับสิ่งที่ทำ”

    “จำไว้ นาทีนี้แกไม่ใช่ตำรวจแล้ว”

    มหาชาติสะอึก สองมือกำแน่นแล้วเดินก้มหน้าจากไป

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด
    24 ต.ค. 2564

    10:00 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม 2564 เวลา 12:18 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์