นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ขุนกระทิง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: 'ซี-ตูน ออย-กรีน' พาบู๊ระห่ำ 'ขุนกระทิง' ทางช่อง 7

    วิญญูพามหาชาติ เฮี้ยว และเลกงวินกลับสู่อดีตด้วยการล้อมวงนั่งสมาธิ โดยวางสนับมีดที่ทำจากกริชโบราณไว้ตรงกลางเป็นสิ่งนำทาง

    การจมดิ่งสู่อดีตในครั้งนี้ มหาชาติ เฮี้ยว และเลกงวินไม่เห็นอะไร สามคนลืมตาออกจากสมาธิในขณะที่วิญญูยังคงหลับตานิ่งร่างกายไม่ไหวติง มหาชาติทั้งเรียกทั้งเขย่าตัวก็ไม่รู้สึก ที่สุดร่างเขาเอนล้มลงกับพื้นตามแรงดันของมหาชาติ ทุกคนพากันตกใจ เลกงวินจับชีพจรปรากฏ ว่านิ่งสนิท

    วิญญูกลับสู่อดีตแล้วเห็นตัวเองคือเวียงเจ้า ชาย ฉกรรจ์ดุร้ายตามไล่ล่าขุนกระทิงและฆ่าทุกคนที่กระด้าง กระเดื่องด้วยกริช เวียงเจ้าบ้าเลือดใครห้ามก็ไม่ฟัง แม้แต่วังรุ้งน้องสาวก็อ่อนใจในความมุทะลุเอาแต่ใจของพี่ชาย

    เมื่อปลุกเท่าไหร่วิญญูก็ไม่ฟื้น แถมชีพจรยังไม่ทำงาน มหาชาติพยายามปั๊มหัวใจ ส่วนเฮี้ยวแนะนำให้พาไปโรงพยาบาล แต่มหาชาติเชื่อว่าไม่ทัน เลกงวินจึงให้ลองวิธีของตนด้วยการใช้เครื่องช็อตไฟฟ้ากระตุ้นบริเวณหน้าอก

    ได้ผล! วิญญูฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้วก็อ้ำอึ้งกับเรื่องในอดีตของตนที่เพิ่งรับรู้มา เขาโกหกทุกคนว่าไม่เห็นอะไรเลย มหาชาติไม่ติดใจ กลับโล่งอกมากกว่าที่เพื่อนรักรอดตายมาได้

    ฝ่ายเอมมี่ที่เลือกยิงตัวเองแต่เมฆินเข้ามาขัดขวาง ส่งผลให้เมฆินได้รับบาดเจ็บที่มือจนได้เลือด เอมมี่ขอโทษก่อนตัดสินใจถามเขาว่า ไม่คิดจะกลับตัวกลับใจบ้างเหรอ

    คำตอบคือไม่! เมฆินเสียงแข็งมาก และสรุปชัดเจนว่าเวลานี้เรายืนอยู่คนละฝั่งแล้ว

    ooooooo

    วิญญูนอนไม่หลับ ว้าวุ่นใจทั้งเรื่องในอดีตที่เพิ่งรู้เห็นเมื่อคืนและเรื่องปัจจุบันที่ยังไม่รู้เบาะแสของเอมมี่ว่าถูกเสี่ยซ้งจับตัวไปไว้ที่ไหน

    มหาชาติกล่อมเลกงวินให้ร่วมมือกับตำรวจ ที่ผ่านมาโทษหนักจะได้เป็นเบา เลกงวินไม่ได้ใส่ใจแต่ก็ไปไหนไม่รอดเพราะโดนเฮี้ยวล็อกตัวไว้ด้วยกุญแจมือ ก่อนที่ทั้งหมดจะเบนเป้าหมายไปที่โสภณตามคำแนะนำของมหาชาติ

    เช้าวันนี้ โสภณมาที่ร้านขายโลงศพโดยย่องเงียบไปทางด้านหลังอย่างระมัดระวังตัว พวกเสี่ยซ้งและเมฆินยังอยู่ข้างใน ทุกคนกำลังปรึกษาหารือหลังจากเสี่ยซ้งเช็กกับสมุนแล้วไม่พบวี่แววของพวกมหาชาติทั้งที่บ้านและที่ทำงาน

    “ไม่ต้องห่วง มันต้องกำลังตามเล่นงานเรา เหมือนที่เราจะดักเล่นงานมันนั่นแหละ”

    “พวกมือรับจ้างลูกน้องเก่า ผมตามตัวได้แล้วนะครับ ตามที่เสี่ยสั่ง”

    “ดี...ให้มันรู้มั่งว่าคนอย่างไอ้เสี่ยซ้งไม่สิ้นทางหรอก นี่ถ้าท่านยังอยู่...

    “ท่านโสภณน่ะเหรอ ป่านนี้หัวซุกหัวซุนไม่รู้จะเข้าพวกไหนแล้วมั้ง”

    “ท่านไม่ชอบให้เรียกชื่อ”

    “ไอ้โสภณ...ทำไมเหรอ ผมบอกเสี่ยให้นะ ถ้ามันโผล่หัวออกมาที่นี่ตอนนี้นะ ผมยิงมันทิ้งต่อหน้าเสี่ยแน่ ท่านๆๆ ถุย!”

    โสภณซ่อนตัวด้านหลังได้ยินทุกคำ ขุ่นเคืองเมฆินจนแทบจะชักปืนออกมายิง

    “เสี่ยจะถือข้างใครเนี่ย ผมมีอยู่แค่เนี้ย” เมฆินใช้เท้ากระแทกฝาโลงเปิดออกเห็นภายในเต็มไปด้วยอาวุธสงคราม “เอาใคร ระหว่างผมกับไอ้โสภณ”

    เสี่ยซ้งตอบไม่ได้ มองหน้าภักดีเชิงปรึกษา โสภณค่อยหลบออกมา แววตาอาฆาตแค้นเมฆินอย่างที่สุด

    ในมุมที่สี่สาวถูกคุมขัง ศันสุนีย์ยังหาเรื่องคนอื่นไม่หยุดหย่อน กล่าวโทษว่าที่ตนและทุกคนถูกจับตัวมาก็เพราะเมฆินพ่อของเอมมี่ พ่อเป็นโจรลูกก็คือโจร

    เอมมี่สุดทนกับความปากกล้าของศันสุนีย์ถึงขั้นตบตีกันวุ่นวาย แต่เอมมี่มีขวัญตากับเจิมเป็นผู้ช่วย ศันสุนีย์เลยโดนรุมไปโดยปริยาย

    ด้านพวกมหาชาติไปที่โรงพยาบาล เช็กกล้องวงจรปิดย้อนหลังจนเจอวันที่โสภณเข้ามาเยี่ยมเกลียว ทุกคนเชื่อว่าโสภณกำลังดิ้นรนพยายามหาที่ยืน เพราะตอนนี้เขากลายเป็นเสือลำบากไปเสียแล้ว

    จริงแท้แน่นอน โสภณดิ้นทุกทาง ที่สุดก็ยิ่งถลำลึกไปกับความชั่วที่ไม่เคยยับยั้งชั่งใจ เขาติดต่อพ่อค้าอาวุธสงครามคนหนึ่งมาพบเพื่อเจรจาธุรกิจผิดกฎหมาย

    แล้วตกลงข้อแลกเปลี่ยนที่โสภณต้องเหนือกว่าในเรื่องผลประโยชน์

    ooooooo

    คืนนี้ที่เซฟเฮาส์ วิญญูพินิจพิจารณาสนับมีดของเลกงวินที่มหาชาติถืออยู่ในมือด้วยใจที่สับสน

    มหาชาติเชื่อว่าจุดเริ่มต้นของเวรกรรมมาจากกริชโบราณที่เอามาหล่ออาวุธ

    “กริชไม่ได้ฆ่าคนหรอก คนต่างหากที่ฆ่าคน

    “ญู...แกรู้ไหมใครเป็นเจ้าของกริช”

    “เวียงเจ้า”

    “คนเดียวที่ฉันยังไม่เคยเห็นหน้า”

    คำพูดของมหาชาติทำให้วิญญูรวบรวมความกล้าจะตัดสินใจบอก

    “ชาติ...ขออโหสิกรรมให้กับทุกอย่างได้ไหม”

    “จะบวชเหรอ” เฮี้ยวแทรกขึ้นมา

    วิญญูส่ายหน้าแล้วจะพูดความจริงออกมาว่าใครคือเวียงเจ้า พลันเสียงโทรศัพท์ของเฮี้ยวก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

    “ฮัลโหล...ฮ้า! ไอ้โสภณ!”

    เฮี้ยวอุทานตกใจ คนอื่นๆหันขวับมาสนใจ ลืมเรื่องที่วิญญูกำลังจะพูดไปทันที โสภณใช้โทรศัพท์สาธารณะริมถนนโทร.มา

    “พวกแกทำฉันแสบมากนักนะ”

    “แกอยู่ที่ไหน”

    “อยู่ที่ไหนไม่สำคัญเท่ากับผู้หญิงของพวกแกอยู่ที่ไหนหรอก...มหาชาติอยู่ตรงนั้นมั้ย”

    “มีอะไรแกพูดมา”

    “พระเอกเขาไม่คุยกับตัวประกอบหรอก เอามหาชาติมา”

    เฮี้ยวฟึดฟัด ส่งโทรศัพท์ให้มหาชาติตามที่โสภณต้องการ

    “ว่ามา”

    “ไง...กระทิง พร้อมจะขวิดรึยัง”

    “โบกผ้าแดงมาให้เห็นสิ”

    “ได้...ฟังนะ”

    มหาชาตินิ่งฟัง เฮี้ยว วิญญู เลกงวิน ต่างนิ่งเงียบมองมหาชาติ เห็นเขากัดกราม แววตาชิงชัง พยักหน้าก่อนพูดหนักแน่นว่า “เจอกัน”

    ooooooo

    หลังจากนั้นไม่นาน พวกมหาชาติขึ้นรถตู้ตำรวจออกจากเซฟเฮาส์โดยมีเฮี้ยวเป็นคนขับ ห้องโดยสารด้านหลังเต็มไปด้วยอาวุธปืน

    เลกงวินได้รับอิสระหลังถูกล็อกกุญแจมือติดกับเลกงวินมาทั้งวัน วิญญูมองมหาชาติที่ดูเคร่งเครียดอย่างหนักใจ ถามว่า

    “ยังไงแกก็ต้องล้างแค้นให้ได้ใช่ไหม ชาติหน้ามันก็จะกลับมาเอาคืนแก”

    “ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากย้อนกลับไปจัดการซะให้มันจบเรื่องไปตั้งแต่ชาติที่แล้ว”

    “หมายความว่ายังไง”

    “ก็อย่างที่พวกเรารู้ ทั้งไอ้คนที่มันฆ่าดุจดาว ทั้งก๊กไอ้เสี่ยซ้ง เกลียว ล้วนแล้วแต่ตามจองล้างจองผลาญฉันเพราะคำสั่งของคนเพียงคนเดียว”

    “เวียงเจ้า...”

    “ใช่ สิ่งที่มันทำเอาไว้ผูกพันสืบเนื่องมาจนถึงชาตินี้ ไอ้เวียงเจ้า”

    “มีอะไรบ้างไหมที่จะทำให้แกอภัยให้เวียงเจ้าได้”

    มหาชาติส่ายหน้าย้อนถามว่า “มีใครยกโทษให้ชะตากรรมฉันบ้างไหมล่ะ”

    “แกก็รู้มันเป็นไปไม่ได้”

    “นั่นแหละ คำตอบ...แกก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้”

    วิญญูนิ่งไปอย่างหนักใจ มองปืนในมือมหาชาติด้วยความรู้สึกวิตกกังวล

    ooooooo

    โสภณยืมมือกลุ่มของพ่อค้าอาวุธสงครามไปห้ำหั่นกับพวกเมฆินและเสี่ยซ้ง แถมยังเจ้าเล่ห์ดึง พวกมหาชาติเข้ามาร่วมด้วย หวังให้ศัตรูของตนทุกคน ตายหมู่!

    คนอย่างเมฆินไม่ยอมศิโรราบง่ายดายแน่ เขามีพิษสงรอบตัวจึงรอดไปได้ เช่นเดียวกับโสภณที่หนีทัน แต่เสี่ยซ้งถูกศันสุนีย์ยิงตายคาที่เพราะเขายิงสุนทรพ่อของเธอตายก่อน

    การสู้รบในครั้งนี้มีทั้งปืนและระเบิด ความรุนแรงจึงไม่ต่างจากสงครามกลางเมือง มหาชาติ วิญญู เฮี้ยวช่วยสามสาวที่ถูกจับเป็นตัวประกันโดยมีเลกงวินร่วมด้วยจนทุกคนปลอดภัย แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เฮี้ยวแปลกใจก็คือความอำมหิตของวิญญูที่เห็นกับตาว่าจับอาวุธฆ่าคนเป็นว่าเล่น

    ในระหว่างการต่อสู้ วิญญูเห็นอดีตที่ตนเป็นเวียงเจ้าซ้อนเข้ามา เขาจับอาวุธห้ำหั่นผู้คนเสร็จแล้วก็อึ้ง อย่างไม่เข้าใจตัวเอง แล้วพอทั้งหมดพากันกลับมาที่บ้านวิญญูเกิดหลับใหลไปด้วยความอ่อนเพลีย จู่ๆ วิญญูกระตุกตื่นลืมตา เห็นสนับมีดของเลกงวินวางอยู่ก็คว้าขึ้นมาจะจ้วงแทงมหาชาติ

    โชคดีที่มหาชาติพลิกตัวหลบทัน คนอื่นตื่นมารับรู้พากันตะลึง มหาชาติเรียกสติวิญญูกลับมาและรู้สึกว่าวิญญูแปลกไปอย่างน่าเป็นห่วง

    หลังจากพักผ่อนกันเต็มที่ ทุกคนเพิ่งสังเกตว่าไม่มีเลกงวิน จนเมื่อได้เช็กกล้องวงจรหน้าบ้านวิญญูก็พบว่าเขาถูกชายสองคนพรางใบหน้าเอาไม้ฟาดหัวก่อนลากขึ้นรถ

    “เขาโดนจับตัวไป”

    “นั่นแหละ ปัญหา”

    “เราต้องช่วยเขานะคะ เขาช่วยเอมมี่เอาไว้ เขามีบุญคุณกับเอมมี่”

    “เขาช่วยพวกเราเอาไว้ทุกคนนั่นแหละ ยังไงเราก็ต้องหาทางช่วยเขา”

    “ญู...แกไหวอยู่นะ”

    วิญญูพยักหน้า บอกมหาชาติให้หาทางช่วยเลกงวินก่อนดีกว่า

    “เฮ้อ...ฉันไม่น่าลากแกเข้ามายุ่งกับวงจรอุบาทว์อะไรแบบนี้เลย”

    “บางที...อาจจะเป็นฉันเองก็ได้นะที่ลากแกเข้ามา”

    วิญญูเอ่ยอย่างรู้สึกผิด ก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาใคร

    ooooooo

    เลกงวินถูกโสภณจับมาทรมานอย่างสุดโหดด้วยการจับห้อยหัวแล้วใช้ลูกดอกปาใส่บริเวณท้องจนพรุน ระหว่างนั้นก็ถ่ายคลิปเอาไว้ด้วยความสะใจ

    พวกมหาชาติคิดหาทางช่วยเลกงวิน แต่เพราะไม่เห็นหน้าคนจับตัวไปก็เลยยังมืดแปดด้าน แต่มหาชาติไม่มีวันล้มเลิกแน่เพราะเขาเองเป็นคนดึงเลกงวินเข้ามาสู่วงจรนี้ เขาต้องรับผิดชอบ

    ในระหว่างที่ยังมืดมน มหาชาติมีโอกาสใกล้ชิดขวัญตา เช่นเดียวกับวิญญูและเอมมี่ และเฮี้ยวกับเจิมที่เริ่มมีใจให้กัน แต่ดูเหมือนมหาชาติกับขวัญตาคู่เดียวเท่านั้นที่ฝ่ายชายยังไม่เปิดใจยอมรับความจริงว่าชอบฝ่ายหญิงแล้วเหมือนกัน

    วิญญูอึดอัดเหลือเกินที่ต้องปกปิดความจริงเรื่องอดีตที่ตนคือเวียงเจ้าซึ่งเป็นศัตรูกับมหาชาติหรือกระทิง เอมมี่แอบสังเกตสีหน้าท่าทีของวิญญูบ่อยครั้ง จนที่สุดก็อดถามเขาไม่ได้ว่า

    “ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าคะ”

    “นิดหน่อยน่ะครับ กับเรื่องที่มันเกิดขึ้น”

    “ไม่มีใครอยากให้มันเกิดหรอก แต่ก็ขอบคุณมากนะที่เสี่ยงชีวิตขนาดนั้น”

    ชายหนุ่มมองหน้าเธออย่างชั่งใจก่อนตัดสินใจสารภาพความจริงว่าเขาคือเวียงเจ้า ปรากฏว่าเอมมี่ไม่ได้มีท่าทีตกใจเลยแม้แต่น้อย เธอพยักหน้าว่ารู้แล้ว เห็นในนิมิต ขวัญตาเองก็รู้

    “ผม...ผมเองเป็นต้นเหตุของวงจรนี้ ผมเป็นคนก่อกรรมทั้งหมด ทั้งๆที่ผมพยายามบอกให้คนอื่นหยุดจองเวร สุดท้ายเหมือนผมเรียกร้องเพื่อตัวเองชัดๆ”

    “ไม่หรอกค่ะ ไม่มีใครแก้อดีตได้หรอก เราต้องมองไปข้างหน้า”

    “แล้วสิ่งที่เราทำไปแล้วล่ะ เราไม่ต้องชดใช้เหรอ”

    “นั่นมันไม่ใช่คุณ”

    “ไม่ใช่ผมแล้วมันใครกันล่ะ นังแพศยา!”

    วิญญูดุดันขึ้นมาดื้อๆ ขยุ้มคอเอมมี่แทบหงายหลัง แต่เพียงชั่วครู่ที่เธอเรียกชื่อเขาสองสามครั้ง เขาก็ดึงสติตัวเองกลับมา แต่สีหน้าเศร้าสลด บอกเธอว่า

    “กรรมมันวิ่งตามเราทันจนได้...อย่าหยุดทำบุญนะ”

    ooooooo

    หลังหนีรอดจากความตายมาได้ เมฆินอาศัยรถเป็นที่กินที่นอน โดยมีบิณกับภักดีและศันสุนีย์พ่วงมาด้วย ศันสุนีย์แทบเสียสติที่เห็นพ่อถูกยิงตายต่อหน้าต่อตาเธอเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญจนเป็นที่เอือมระอาของเมฆิน

    หญิงสาวหมดที่พึ่งพิง จำใจต้องอาศัยเมฆินอย่างไม่มีทางเลือก ส่วนบิณกับภักดีก็เช่นกัน ไม่มีหัวหน้าแก๊งให้เกาะ เกลียวก็กลายเป็นคนพิการ ส่วนเสี่ยซ้งก็ซี้แหงแก๋ไปแล้ว บิณกับภักดีมีแต่ความแค้นที่ต้องการเล่นงานพวกมหาชาติให้สิ้นซาก

    ทางด้านเลกงวินที่โดนโสภณจับมาทรมาน เวลานี้สภาพเขาย่ำแย่อิดโรย ยังต้องห้อยหัวเป็นเป้านิ่งให้โสภณระบายความแค้น

    “อย่าเพิ่งตายนะ อยู่ช่วยๆงานกันก่อน ถามจริงๆ มึนมั้ยล่ะ ก็น่าจะมึนอยู่นะ”

    โสภณเดินเล็งเอาโทรศัพท์ส่องกล้องไปยังเลกงวินเพื่อบันทึกภาพไว้อีก

    “กล้องหน้าคุณภาพมันไม่ค่อยดี กล้องหลังก็ใช้ไม่ได้เปื้อนเลือด เช็ดไม่ออก แต่ไม่เป็นไร พิกเซลต่ำหน่อย คนเขาไม่สนใจคุณภาพหรอก เขาสนใจที่เนื้อหามากกว่าว่ามันเกิดอะไรขึ้นในคลิป”

    โสภณเดินเดาะลูกดอกไปด้านหลังกล้อง บันทึกภาพไม่เห็นหน้าตนเอง แล้วเขาก็เอาลูกดอกปาไปที่ท้องเลกงวิน ผู้ถูกกระทำเจ็บจนตัวงอ หน้าบิดเบี้ยว หายใจติดขัดแทบสิ้นสติ

    “อย่าดิ้นนะ เดี๋ยวพลาดไม่รู้นะ”

    หลังจากหนำใจแล้วโสภณก็ส่งคลิปนั้นไปให้เมฆิน ปรากฏว่าเมฆินไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใด ปิดคลิปแล้ว คำรามในลำคอว่า

    “ส่งมาขู่ผิดคนแล้วมั้ง ท่านโสภณ”

    ในเวลาเดียวกันที่บ้านวิญญู ชายหญิงทั้งหกคนร่วมโต๊ะอาหารค่ำ แต่ละคนนั่งกินข้าวอยู่เงียบๆ ต่างคิดไปตามทางของตน ขวัญตาตักกับข้าวให้มหาชาติที่เอื้อมมือไม่ถึงเพราะเจ็บแผลที่เธอเพิ่งทำให้เมื่อตอนเช้า

    “กินยาก่อนอาหารไปหรือยัง”

    มหาชาตินิ่งไม่ตอบคำถามของขวัญตา เธอหมั่นไส้เลยแช่งขอให้แผลติดเชื้อ แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ใส่ใจ ส่วนคู่เจิมกับเฮี้ยวเริ่มหยอกล้อแหย่กันไป ขณะที่เอมมี่คะยั้นคะยอให้วิญญูที่นั่งเฉยกินอะไรสักหน่อย

    “ผมยังไม่ค่อยหิวน่ะครับ”

    “กินหน่อยก็ดีนะคะ อะไรที่มันแล้วไปแล้วก็อย่าไปคิดถึงมันเลยเจ้านาย”

    วิญญูมองหน้าขวัญตาและสบตาเอมมี่อย่างรู้กันเพียงสามคน

    “ยังไม่มีวี่เเววหรือเบาะเเสอะไรของพี่ชายคุณเลย” วิญญูเปลี่ยนเรื่องคุย เขาหมายถึงเลกงวินพี่ชายของเอมมี่นั่นเอง

    เอมมี่สีหน้าเป็นกังวล ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น รีบกดดูจึงเห็นว่าเป็นคลิปของเมฆินพูดกับกล้องถ่ายคลิป

    “ฉันมีอะไรจะให้ดู ผลจากการที่แกทอดทิ้งครอบครัว”

    เมฆินส่งเสียงและแสยะยิ้ม ทุกคนเห็นเลกงวินถูกทรมานแล้วก็ได้แต่กัดฟันข่มความแค้น เอมมี่สงสารพี่ชายถึงกับหลั่งน้ำตา ขอร้องเมฆินอย่าทำอะไรเขาเลย

    “เกินไปแล้วนะ” เฮี้ยวฮึดฮัด

    “มันนี่เองที่จับเขาไป”

    สิ้นเสียงของวิญญู มหาชาติถึงกับกัดฟันกรอด คำรามชื่อวายร้ายขึ้นมาโกรธแค้น

    “ไอ้เมฆิน!!”

    “อย่าทำอะไรเขานะ อย่า...อย่า ขอร้องล่ะ” เอมมี่ร่ำร้องน้ำตาไหลพราก คนอื่นๆพากันสะเทือนใจ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "แซมมี่" ควงคู่ "ป้อง" เคมีดีเกินต้าน ฟิตติ้งละคร "สายรุ้ง" พร้อมทัพนักแสดงคุณภาพ

    "แซมมี่" ควงคู่ "ป้อง" เคมีดีเกินต้าน ฟิตติ้งละคร "สายรุ้ง" พร้อมทัพนักแสดงคุณภาพ
    15 ต.ค. 2564

    09:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันศุกร์ที่ 15 ตุลาคม 2564 เวลา 20:37 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์