นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ขุนกระทิง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: 'ซี-ตูน ออย-กรีน' พาบู๊ระห่ำ 'ขุนกระทิง' ทางช่อง 7

    เสี่ยซ้งทำตามแผนของโสภณที่ให้จับขวัญตามาเป็นตัวประกันไว้ต่อรองกับมหาชาติ เพราะเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้มีความสำคัญกับเขา

    ขณะเดียวกันภักดีที่ใครๆคิดว่าตายในกองไฟพร้อมสวินไปแล้ว ความจริงเขารอดมาได้ แต่อยู่ในสภาพน่าเกลียดน่ากลัว เนื้อตัวถูกไฟคลอกแทบจำไม่ได้ เขาโกรธแค้นมหาชาติอยากแก้แค้นอยู่เหมือนกัน จึงร่วมมือกับเสี่ยซ้งบุกจับขวัญตาขณะอยู่ในรถกับเอมมี่และเจิม

    ขวัญตากำลังโทร.หามหาชาติอยู่พอดี เอมมี่ฉวยโอกาสนั้นพูดเสียงดังให้รู้ว่าพวกเธอตกอยู่ในอันตรายถูกใครจับตัว มหาชาติกำลังต่อสู้กับเมฆินและพวกเกลียว รับสายได้เดี๋ยวเดียวก็ต้องวาง เพราะต้องเอาตัวรอดจากเหตุการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ก่อน

    มหาชาติเป็นห่วงถาวรที่บาดเจ็บสาหัส ถาวรรู้ตัวว่าไม่รอดบอกลูกน้องทุกคนให้ทิ้งตนแล้วหนีไป แต่พวกมหาชาติสู้ยิบตา และในเหตุการณ์ครั้งนี้ก็ทำให้ทุกคนรู้ว่าโสภณคือสายโจร

    โสภณยอมรับเพราะคิดว่าพวกมหาชาติไม่รอดแน่ แต่แล้ววิญญูซึ่งแอบซ่อนสัญญาณติดตามตัวไว้ในกระเป๋าเสื้อมหาชาติก็มาช่วยทันเวลา แต่ทุกคนไม่สามารถช่วยชีวิตถาวร ตุ๊ก และสาธิตไว้ได้

    เมฆินโกรธแทบคลั่งเมื่อวิญญูพามหาชาติกับเฮี้ยวหนีไป เขาอาฆาตแค้นพวกมหาชาติคิดตามจองล้างจองผลาญให้ถึงที่สุด

    วิญญูตกใจมากเมื่อรู้จากมหาชาติว่าเอมมี่ถูกเสี่ยซ้งจับตัวไปพร้อมขวัญตาและเจิม มหาชาติเครียดจัดไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะตนอีกแล้ว

    ความจริงเสี่ยซ้งต้องการขวัญตาเพียงคนเดียว จึงไม่ใส่ใจเอมมี่กับเจิม หากภักดีจะทำอะไรกับสองสาวก็ไม่ว่า...สายวันต่อมา เกลียวเห็นเบอร์โทร.ไม่คุ้นติดต่อมาที่มือถือ เขาไม่อยากคุยจึงให้คุงรับสายแทน ปรากฏว่าคนที่โทร.มาคือเสี่ยซ้ง

    เพียงได้ยินเสียงคุงเสี่ยซ้งก็ชะงัก ขณะที่คุงตกใจกลัวความลับแตกรีบส่งโทรศัพท์คืนให้เกลียวพูดเอง

    “เอ้า...มีอะไรก็ว่ามา”

    “เมื่อกี๊ไอ้คุงใช่มั้ย”

    “ไม่ใช่ หูเพี้ยนเเล้ว”

    “ต้องใช่แน่ๆ”

    “เสี่ย...โดนหนักจนหลอนแล้ว นี่จะเปิดศึกกันอีกด้านรึไง”

    “ไม่ใช่มันแน่นะ”

    “มันตายไปแล้วจะมาพูดอยู่ได้ไง นี่เสี่ยอยู่ไหนเนี่ย”

    “พี่เกลียว...ฉันมีไม้เด็ดที่จะจัดการไอ้มหาชาติได้ พี่จะเอาด้วยมั้ย”

    “ฉันจะไว้ใจเสี่ยได้เหรอ ตอนนี้เสี่ยหน้ามืดไปหมดแล้ว”

    “คนอย่างเสี่ยซ้งไม่มีวันอับจน ศัตรูของศัตรูถือว่าเป็นมิตร”

    เกลียวนิ่งคิด ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วบอกไปว่า “เจอกันหน่อยสิ”

    “ได้...ฉันเลือกสถานที่เอง”

    “โอเค วันนี้เจอกัน” เกลียวตัดสาย ยิ้มพราย

    หยิบปืนมาเช็กดูความพร้อม คุงพยักหน้าเอาด้วย ส่วนบิณที่มือขาดข้างหนึ่งด้วยฝีมือมหาชาติในเหตุการณ์เมื่อคืนก็พร้อมลุย

    ทั้งหมดกำลังจะขึ้นรถ เห็นเมฆินยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แต่ไม่เห็นเลกงวินที่แอบตามเมฆินมาห่างๆ

    จุดหมายปลายทางของเกลียวคือบ้านเสี่ยซ้งซึ่งตกลงกับเสี่ยไว้ก่อนหน้านี้ แต่เพิ่มเมฆินอีกคนอย่างกะทันหันเพราะมีศัตรูคนเดียวกัน เวลาเดียวกันนั้น มหาชาติ วิญญูและเฮี้ยวที่เป็นห่วงสามสาวก็คิดจะเริ่มต้นติดตามหาพวกเธอที่บ้านเสี่ยซ้งก่อนเผื่อได้เบาะแส ทั้งหมดจึงมุ่งหน้ามายังที่เดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย

    ooooooo

    เกลียว เมฆิน คุง บิณ เอารถเข้าไปด้านในบ้านเสี่ยซ้งได้อึดใจเดียว เลกงวินก็ปรากฏตัวก่อนจะค่อยๆ ย่องตามอย่างเงียบเชียบ

    เสี่ยซ้งกับภักดีรออยู่ก่อนแล้วในบ้าน กลุ่มของเกลียวที่เพิ่งมาถึงต่างระมัดระวังตัวอย่างมาก เกลียวทักเสี่ยเสียงใส

    “ไง...เสี่ย หนักหน่อยนะเที่ยวนี้ ผมเป็นเสี่ยก็คงไม่คิดว่าจะมีวันแบบนี้”

    เสี่ยซ้งมองเมฆินแล้วถามเกลียวว่าเป็นอะไรกับมัน...เมฆินร้อนตัวรีบพูดเสียเองว่าพวกเรามีศัตรูคนเดียวกันทั้งนั้น แต่เสี่ยซ้งสวนทันควันว่าเมฆินเชื่อไม่ได้ เกลียวจึงอธิบายว่า

    “ก็ไม่ได้บอกว่าเชื่อ ดูๆกันไป เราก็เริ่มต้นเเบบนี้เหมือนกันนี่ใช่ไหม”

    เมฆินทำไม่สนใจ เดินไปรินน้ำกิน เสี่ยซ้งมองมือบิณที่ขาดด้วนมีผ้าพันแผล ถามกึ่งเย้ยว่าท่าทางโดนมาไม่ใช่น้อย เกลียวเคืองนิดๆ วกเข้าเรื่องของเสี่ยว่าจะให้ตนช่วยอะไรได้บ้าง

    “ผมต่างหากจะมาช่วยพี่เกลียว ตอนนี้ผมมีทั้งนังขวัญ นังเจิม แล้วก็นังเอมมี่อยู่ในมือ”

    เมฆินชะงักกึก หูผึ่งได้ยินชื่อเอมมี่ ส่วนเลกงวินที่ซุ่มสังเกตการณ์อยู่ด้านนอกไม่รู้ว่าตกอยู่ในสายตา

    คุงสมุนของเกลียวที่ต้องซ่อนตัวไม่ให้เสี่ยซ้งเห็น

    คุงย่องมารัดคอเลกงวินแล้วเกิดต่อสู้กันตัวต่อตัวโดยที่คนในบ้านไม่มีใครรู้เรื่อง เสี่ยซ้งบอกเกลียวว่าท่านให้ตนจับขวัญตามาเพื่อแลกกับการล้มคดีให้ตน

    “เดี๋ยวนะ ผมคิดว่าคุณตกข่าวแล้วล่ะ ท่านของคุณนี่นายตำรวจชื่อโสภณใช่ไหม”

    เมฆินแทรกขึ้นมา เสี่ยซ้งประหลาดใจที่เขารู้แต่ก็พยักหน้ารับ เกลียวเสริมว่าท่านหากินกับทุกแก๊ง แต่ตอนนี้เอาตัวไม่รอด เมฆินเลยสรุปว่าเราต้องช่วยกันเองแล้ว อย่าหวังสายตำรวจจะมาช่วย

    เสี่ยซ้งลังเล เมฆินพยายามหว่านล้อมทุกคนต่อไป

    “ถ้าตอนนี้เราร่วมมือกันก็น่าจะเอามหาชาติลงได้ ถ้ามันลงแล้ว ตอนนั้นจะแบ่งเป็นก๊กหรือจะตีกันเอง ยังไงก็ว่ากันอีกที”

    “เดี๋ยวนะ ทำไมอั๊วต้องเอาด้วย ลื้อนี่ไม่มีอะไรมาแลกเลยนะ”

    เสี่ยซ้งเห็นด้วยกับเกลียว “ใช่ อย่าลืมสิ ฉันยังมีผู้หญิงของมหาชาติเอาไว้ต่อรอง”

    “ผมมีคอนเน็กชั่น ตอนนี้พวกคุณออกหน้าออกตาอะไรก็ไม่ได้แล้ว ทำอะไรก็ได้แต่ในที่มืด...รอดมั้ย”

    เกลียวมองเสี่ยซ้งแล้วบอกว่า “แล้วแต่เสี่ยนะ ยังไงเราก็รู้จักกันมานานกว่าไอ้นี่”

    “เชื่อได้ไหมเนี่ย” เสี่ยซ้งมองหน้าคนโน้นทีคนนี้ทีอย่างไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น

    เมื่อเมฆินอยากรู้ว่าเสี่ยซ้งจับสาวๆไปไว้ที่ไหน เสี่ยซ้งกำลังจะบอกแต่คุงกับเลกงวินต่อสู้กันเข้ามากลางวง ทุกคนลุกพรวด เสี่ยซ้งเห็นคุงชัดเจนก็ตาลุกวาว ตะเบ็งเสียง

    “คุง...ไอ้เกลียว มึงหลอกกูมาตลอด”

    เสี่ยซ้งกับภักดียกปืนขึ้น เกลียวกับบิณพร้อมตอบโต้ ขณะที่เมฆินถอยฉากสะบัดปืนระวังตัว เกลียวถูกเสี่ยซ้งยิงล้มลง จากนั้นเสียงปืนก็ดังสนั่น คุงกับเลกงวินฟัดกันกลิ้งหลบกระสุนออกไป

    เสี่ยรู้ทางหนีทีไล่เพราะเป็นเจ้าของบ้าน วิ่งนำภักดีออกไปทางหลังบ้าน คนอื่นๆตามเป็นพรวน เมฆินเล็งปืนส่ายไปมาเลือกไม่ถูกว่าระหว่างคุงกับเลกงวินจะยิงใครดี

    เมื่อเลกงวินยืนยันว่าไม่กลับมาอยู่กับเมฆิน แต่คุงยอมอยู่ด้วยเพราะคิดว่าเกลียวถูกยิงตาย เมฆินจึงจะฆ่าเลกงวิน แต่จู่ๆกระสุนปืนของภักดีพุ่งเข้ามา เมฆินเสียหลักหลบ เลกงวินดิ้นหลุดจากคุงวิ่งหนีไปทางภักดีกับเสี่ยซ้ง เมฆินเดือดดาลวิ่งตามไปทันที

    มหาชาติ วิญญู และเฮี้ยวเพิ่งมาถึง เข้ามาในบ้านพบเกลียวนอนนิ่งหมดสติแต่ยังไม่ตาย มหาชาติให้ลากเขาไปโรงพยาบาลเผื่อจะได้เบาะแสอะไรบ้าง พร้อมกันนี้มหาชาติก็เก็บสนับมีดของเลกงวินที่ทำหล่นเอาไว้ด้วย

    หลังเหตุการณ์นี้เสี่ยซ้งยังคงเปิดเผยตัวในที่สาธารณะไม่ได้ ต้องคอยหลบสายตาตำรวจด้วยคดีค้ายาเสพติด วันรุ่งขึ้นเขาพรางตัวไปกินอาหารโดยใช้บัตรเครดิตจ่ายแต่รูดไม่ผ่าน เขาไม่รู้จะทำยังไงจึงวิ่งหนีพนักงานร้านอาหารออกมาแล้วเห็นศันสุนีย์กำลังจะขึ้นรถ

    เสี่ยซ้งวิ่งไปหาเธอทันทีเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็งและจะให้ตำรวจมาจับเข้าคุกข้อหาค้ายาเสพติด เสี่ยซ้งโกรธมากผลักเธอเข้าในรถแต่เธอดิ้นรนถีบเขาเสียหลักแล้ววิ่งหนีพร้อมร้องขอความช่วยเหลือดังลั่น แต่ก็ไม่รอดเงื้อมมือเสี่ยซ้งไปได้ เธอถูกเขาทำร้ายจนแทบหมดสติแล้วเอาตัวขึ้นรถไป

    เลกงวินเฝ้ามองเหตุการณ์นั้นอยู่ตลอด ท่าทีเขาละล้าละลัง แต่ที่สุดก็ตัดสินใจขี่มอเตอร์ไซค์ติดตามไป

    ooooooo

    คืนนั้นศันสุนีย์ถูกเสี่ยซ้งจับมาขังรวมกับพวกขวัญตาที่ภักดีควบคุมตัวอยู่ แรกๆเสี่ยซ้งไม่ได้คิดจะล่วงเกินอะไรสาวๆ แต่เพราะความปากดีของศันสุนีย์ทำให้เขากระชากเธอไปข่มขืนโดยไม่ฟังเสียงขอร้องของสามสาว แถมเขายังไฟเขียวให้ภักดีเลือกนอนกับใครก็ได้

    แต่ภักดีไม่พร้อม เขาออกไปซื้อถุงยางอนามัย ระหว่างทางถูกเลกงวินแอบขึ้นหลังคารถมาด้วย แล้วเกิดการต่อสู้กันตรงหน้าร้านขายยา ก่อนจะมีพลเมืองดีแจ้งไปที่ 191 ทำให้มหาชาติ วิญญู และเฮี้ยวที่กำลังควานหาขวัญตาอยู่เอะใจ เช็กรายละเอียดจนได้ความว่าเกิดเหตุที่ไหนแล้วบึ่งรถไปดู

    ภักดีซัดเลกงวินสลบเหมือดแล้วหนีไปก่อนพวกมหาชาติจะมาถึง มหาชาติบอกวิญญูว่าชายคนนี้คือคนที่บริจาคเลือดช่วยชีวิตเอมมี่ ทางด้านภักดีที่หนีไปได้ก็รีบมาบอกเสี่ยซ้งว่าอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วเพราะมีคนรู้

    เช้าวันรุ่งขึ้น มหาชาติซักถามเลกงวินจนรู้ว่าเมื่อคืนเขามีเรื่องกับลูกน้องเสี่ยซ้งและอยากรู้ว่าแหล่งซ่อนตัวของเสี่ยคือที่ไหน เลกงวินทำท่าจะไม่บอก แต่พอได้ยินวิญญูพูดว่าเอมมี่ถูกจับตัวไปก็ตกใจ รีบนำทางพวกเขาไปเพราะเป็นห่วงเธอ

    เมื่อทุกคนมาถึงไม่พบใครสักคน แต่เห็นถุงยางอนามัยที่เพิ่งถูกใช้ ทุกคนอึ้ง ไม่อยากคิดว่าสาวคนไหนโชคร้าย ต่างภาวนาขออย่าให้เป็นคนที่ตนรักเลย

    เสี่ยซ้งกับภักดีย้ายสี่สาวไปไว้ที่ร้านขายโลงศพ ศันสุนีย์ถูกเสี่ยขืนใจเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายอยากรู้ว่าทำไมต้องเป็นตน ทำไมไม่เป็นพวกขวัญตา แล้วยุส่งให้เสี่ยทำกับสามสาวอย่างที่ทำกับตน แต่เสี่ยปฏิเสธว่าตอนนี้ไม่มีอารมณ์ ทำให้ศันสุนีย์อัดอั้นและคับแค้นใจพุ่งเข้าทึ้งภักดีเหมือนจะอ้อนวอนขอร้อง แต่ความจริงเธอแอบฉกโทรศัพท์มือถือของเขามาแล้วพยายามแอบโทร.หาพ่อแต่ติดต่อไม่ได้

    โสภณกำลังอับจนไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครเพราะพวกมหาชาติรู้แล้วว่าเขาคือสายโจร วันนี้เขาย่องไปที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการของเกลียวที่ยังนอนรักษาตัวหลังจากโดนยิง ปรากฏว่าเกลียวอาการสาหัสเพราะขาดเลือดไปเลี้ยงสมองเป็นเวลานานก่อนจะมาถึงโรงพยาบาล หมอบอกว่าโอกาสหายเป็นปกติแทบไม่มี ฟื้นขึ้นมาคงสมองฝ่อ โสภณฟังแล้วหน้าเสีย เดินบ่นอย่างหงุดหงิดออกมาว่าสภาพนี้คงใช้การไม่ได้อีกแล้ว

    วันเดียวกันนี้ จู่ๆบิณกับคุงก็พาเมฆินมาที่ร้านขายโลงศพ บิณเดาถูกเผงว่าเสี่ยซ้งต้องมาซ่อนตัวที่นี่ เสี่ยไม่พอใจบิณกับคุงที่ไปเป็นพวกเดียวกับเมฆินทั้งที่เจ้านายเก่าอย่างเกลียวเพิ่งตายศพไม่ทันเน่า

    เสี่ยซ้งเข้าใจว่าเกลียวโดนยิงตายแล้ว ซึ่งคนอื่นๆยังไม่มีใครรู้ยกเว้นพวกมหาชาติและโสภณ เมฆินหว่านล้อมเสี่ยซ้งให้ร่วมมือกำจัดมหาชาติแต่เสี่ยบ่ายเบี่ยง ถามว่าตนจะไว้ใจเขาได้ยังไง

    “ไว้ใจไม่ได้อยู่แล้ว...เหมือนที่ผมก็ไม่ไว้ใจเสี่ย เราอยู่ด้วยกันแบบผัวเมียไง ถามหน่อยมีผัวคนไหนไม่นอกใจเมียมั่ง...ไม่มากก็น้อย”

    เสี่ยซ้งมองหน้าภักดีเชิงปรึกษา พอภักดีพยักหน้าเสี่ยก็ตอบตกลงและถามเมฆินว่าต้องการอะไรจากตนบ้าง

    “เอมมี่”

    คำตอบของเมฆินทำให้เสี่ยซ้งชะงักกึก สุดคาดเดาว่าเขาจะทำอะไร

    ooooooo

    เลกงวินจับไข้หนาวสั่น มหาชาติหายามาให้กินพร้อมกับประชดว่ายังไม่อยากให้เขาตายเพราะยังมีเรื่องต้องสะสางกันอีก วิญญูเฝ้ามองท่าทีของเพื่อนรักครู่หนึ่งก่อนจะเข้ามาชมเชยว่า

    “แกดีขึ้นนะ”

    “เรื่องอะไร”

    “ก็ไม่ชิงชังคนที่เคยทำร้ายแกไง...เขาเรียกว่าอภัย”

    “ฉันไม่ให้อภัยใครทั้งนั้น”

    เฮี้ยวเดินเข้ามาร่วมวง บ่นว่าทำเวรทำกรรมอะไรกันไว้ถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ วิญญูบอกว่าเราเคยเจอ กันมาแล้วทั้งสี่คน ไม่ใช่เพิ่งมาเจอกันชาตินี้ เฮี้ยวได้ฟังก็มองวิญญูแปลกๆ มหาชาติเลยตั้งฉายาเพื่อนรักว่าวิญญูจิตสัมผัส

    วิญญูเห็นสนับมีดที่มือเลกงวินรู้สึกแปลกๆเหมือนตอนเห็นครั้งแรกที่ห้องเอมมี่ จึงเอ่ยปากขอดู เลกงวินชั่งใจเล็กน้อยก่อนส่งให้...เพียงมือสัมผัสสนับมีดนั้น วิญญูก็มีอาการปวดหัวจี๊ดขึ้นมา

    “ญู...แกเป็นอะไร”

    “เปล่าๆ ไม่มีอะไร”

    “อาการแกเหมือนตอนที่ฉันได้จับเครื่องประดับชิ้นนี้ครั้งแรก” มหาชาติจับกระสุนในล็อกเก็ตที่ห้อยคอตัวเอง

    วิญญูถามเลกงวินว่าสนับมีดมาจากไหน เลกงวินทำหน้างงๆ แต่ก็ตอบไปว่า

    “ช่างตีมีดหล่อให้มาตอนไปเดินป่าค้าอาวุธอยู่พม่า”

    มหาชาติกับวิญญูสบตากันแล้วทวนคำว่าพม่าออกมา เฮี้ยวมองคนโน้นคนนี้ด้วยความสงสัย หยิบสนับมีดนั้นมาดูแล้วเอาแตะแขนวิญญู คราวนี้วิญญูร้อนวูบเหมือนโดนไฟดูด สะบัดแขนเร่าๆจนเฮี้ยวตกใจรีบขอโทษ

    วิญญูซักถามเลกงวินจนรู้ว่าสนับมีดหลอมมาจากกริชโบราณหักๆ คราวนี้วิญญูเครียดเลย เชื่อว่าต้องมีอะไรเกี่ยวพันกันกับพวกเราแน่ๆ

    “แล้วทำไง ถึงจะได้รู้ล่ะครับ”

    เฮี้ยวตั้งคำถามขึ้นมา มหาชาติมองหน้าวิญญูอย่างพอจะรู้ว่าต้องทำวิธีไหน?

    ooooooo

    ในที่สุดเสี่ยซ้งก็ยอมให้เมฆินได้พบเอมมี่เป็นการส่วนตัว เอมมี่ไม่กล้าสบตาเมฆินและตอบไม่ได้เมื่อเขาถามว่าสถานภาพเราสองคนตอนนี้เป็นยังไง พ่อลูกหรือคนเคยรู้จัก หรือว่าศัตรู

    “หนูไม่รู้จริงๆค่ะ”

    “พ่อเสียใจมากนะ รู้ไหมที่อะไรมันเลยเถิดมาถึงตรงนี้...”

    “เอาเข้าจริงๆแล้วหนูว่าคุณพ่อก็ตอบไม่ได้ว่าเราอยู่ในฐานะอะไรกัน”

    “หนูออกเสียงคำว่าพ่อไม่เต็มปากเลยนะลูก เจ็บนะ ความรู้สึกแบบนี้ เอาปืนมายิงพ่อซะดีกว่า”

    เมฆินวางปืนลงตรงหน้าเอมมี่ หญิงสาวรู้สึกผิด เอ่ยคำขอโทษออกมา แต่เมฆินกลับคาดคั้นเธออีกว่า

    “พ่อมีวิธีให้หนูตอบตัวเองได้ว่าเรายังเป็นพ่อลูกกันอยู่รึเปล่า”

    เวลานั้นอีกมุมหนึ่งที่พวกขวัญตากับศันสุนีย์ถูกกักขัง ศันสุนีย์พยายามโทร.ติดต่อสุนทรผู้เป็นพ่อ แต่แล้วมือถือดับไปดื้อๆเพราะแบตหมด เธอหงุดหงิดขว้างมันทิ้งแตกกระจายแล้วคำรามอย่างพาลๆ

    “ก็ดี พวกแกจะได้ไม่รอดไปจากที่นี่”

    ทันใดนั้นเสี่ยซ้งเดินเข้ามาลากขวัญตาออกไป ศันสุนีย์สะใจตะโกนไล่หลังให้เสี่ยข่มขืนหรือฆ่าทิ้งไปเลย

    เสี่ยซ้งพาขวัญตามาให้เมฆินตามคำขอ แล้วเมฆินก็ขอเวลาเป็นส่วนตัว เสี่ยจึงผละไปทิ้งขวัญตาเอาไว้

    เอมมี่น้ำตานองหน้าเมื่อได้ยินเมฆินบอกให้เธอยิงขวัญตาทิ้งแล้วเราจะกลับมาเป็นพ่อลูกกันเหมือนเดิม

    “พ่อสอนหนูจับปืนมาตั้งแต่เด็ก ระยะแค่นี้ พ่อเชื่อว่าไม่พลาด”

    เอมมี่ก้มหน้าไม่ยอมจับปืน เมฆินเร่งเร้าแต่เธอยังนิ่ง เขาจึงหยิบปืนจะยิงขวัญตา เอมมี่ยอมไม่ได้รับปากจะยิงเอง เมฆินเลยยัดปืนใส่มือเธอ แต่กลายเป็นเธอหันปากกระบอกปืนมาที่เมฆิน

    “หนูขอโทษ”

    “แล้วไง ยิงพ่อทิ้งแล้วให้ไอ้พวกนั้นมันเข้ามาข่มขืนหนูงั้นเหรอ”

    “ช่วยหนู...ถ้าเรายังเป็นพ่อลูกกัน”

    “คิดว่าพ่อจะใส่ลูกปืนเอาไว้เหรอ”

    “อย่าเข้ามานะคะพ่อ หนูขอร้อง”

    “เอาปืนมา พ่อไม่ได้โง่ขนาดนั้น ถ้าจะยิง...ยิงนังนั่น”

    “เขาเป็นเพื่อนหนู”

    “ยิงมา...แล้วแกกับฉัน ขาดกัน!”

    เอมมี่อัดอั้นตันใจ มองขวัญตาสลับกับเมฆินแล้วโพล่งขึ้นมา “หนูก็อยากรู้เหมือนกันว่าปืนมันมีลูกมั้ย” เธอหันปืนมาที่หน้าอกตัวเอง “หนูทดแทนบุญคุณให้แล้วนะ” พูดแล้วหลับตา เมฆินตกใจพุ่งเข้าปัดปืน ขณะที่ขวัญตากรีดร้องเรียกชื่อเอมมี่พร้อมกับเอามือปิดหูตัวเอง

    เสียงปืนดังปัง! เอมมี่ลืมตามองเมฆินที่กอดเธอเอาไว้ สองคนมองหน้ากันนิ่งอึ้ง ขวัญตาเห็นเลือดสีแดงสดหยดลงที่เท้าของทั้งคู่แต่ยังไม่รู้ว่าเป็นเลือดใคร?

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด
    24 ต.ค. 2564

    10:00 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม 2564 เวลา 12:02 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์