ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เกมเสน่หา

SHARE

บทสนทนาระหว่างพริบพราวกับสุดใจ สองสาวขาเม้าท์ประจำบริษัททำให้เหมือนชนกเข้าใจผิดคิดว่า ลัคนัยฉวยโอกาสตอนเธอเมาพาไปนอนที่ห้อง ความโกรธพลุ่งพล่านเกินระงับ คุณหนูขี้วีนบุกเอาเรื่องคู่ปรับวัยเด็กทันที

บรรยากาศในห้องพักลัคนัยทำให้เหมือนชนกยิ่งคลั่งเพราะคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนคว้าถังขยะเทใส่เขา

“คุณเอาขยะมาเทใส่ผมทำไม”

“ฉันกำลังสอนให้นายรู้ว่านอกจากจัดประเภทขยะแล้วก็ควรจัดประเภทตัวเองด้วย จะได้รู้ว่าฉันเป็นใคร นายเป็นใคร คงรู้ตัวสินะว่าการสร้างตัวเองให้ดูมีราคาด้วยเปลือกพวกนี้มันไม่ได้ทำให้ในนายสูงขึ้นถึงกล้าใช้วิธีต่ำๆกับฉัน”

ลัคนัยไม่ใช่คนโง่ เขามั่นใจว่าเธอรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว อยากอธิบายแต่เธอไม่เปิดโอกาส “นายจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนว่าอะไร...ว่าเพราะเมา อยากเอาชนะหรือเพราะโลภอยากได้สมบัติคนอื่นเลยจัดการรวบหัวรวบหางฉัน!”

“คุณนก...คุณเข้าใจผิด”

“คนทั้งบริษัทรู้เรื่องที่นายทำเมื่อคืนจนเอาไปเม้าท์กันสนุกปาก นายยังกล้าจะปฏิเสธอีกเหรอลัคนัย”

“เมื่อคืนผมไม่ได้...”

“นายมันคนประเภทไหนกัน สุนัขมันยังรู้จักสำนึกบุญคุณแต่นายกลับจ้องทำลายฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ต่อให้นายเปลี่ยนแปลงจากของที่ถูกทิ้งให้เป็นของมีค่าสุดท้ายนายมันก็คือขยะ...ขยะที่แม้แต่แม่ตัวเองยังไม่ต้องการ!”

เหมือนชนกโมโหขาดสติขยี้ปมของเขา ลัคนัย โกรธจัดตอกกลับไม่ยั้ง

“คุณนก...ผมว่าสถานะคุณกับผมมันก็คงไม่ต่างกัน คุณก็กำลังโดนพ่อแม่ทิ้งเหมือนกัน!”

ขาดคำเหมือนชนกก็ฟิวส์ขาดเงื้อมือจะตบแต่ก็ถูกเขายึดมือและกอดไว้

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

ลัคนัยไม่ปล่อยแต่ยั่วประสาทกลับ “การเปลี่ยนแปลง ของพ่อแม่คุณน่าจะสอนให้คุณได้เรียนรู้นะว่าชีวิตคนเรามันไม่มีคำว่าแน่นอน เพราะฉะนั้น...อย่าดูถูกคนอื่น เพราะวันนี้คุณอาจจะเป็นนางฟ้าแต่วันข้างหน้าคุณอาจจะเป็น...นางเหมือนชนกและต่อท้ายด้วยนามสกุลของผมก็ได้”

“ไม่มีวัน! แค่ต้องหายใจใช้อากาศร่วมกับนายฉันก็พะอืดพะอมจะอ้วกอยู่แล้ว”

“ผมต่ำมากใช่ไหม รังเกียจผมมากใช่ไหม ขยะแขยงผมมากใช่ไหม”

“ใช่! ฉันเกลียดนาย ต่อให้อะไรในโลกเปลี่ยนแปลงแต่สิ่งเดียวที่จะไม่มีวันเปลี่ยนคือความรู้สึกฉันที่มีกับนาย”

“ผมจะทำให้คุณกลืนคำพูดตัวเอง จะรอวันที่คุณลืมความเกลียดเปลี่ยนเป็นคำขออ้อนวอนเรียกร้องอ้อมกอดนี้”

“ไม่มีทาง!”

“ก็ไม่แน่...เพราะระหว่างที่ปากคุณพูดปฏิเสธผมแต่ตัวคุณหยุดต่อต้านการกอดของผมแล้ว คุณอาจจะปฏิเสธทุกอย่างได้แต่คุณปฏิเสธความต้องการทางธรรมชาติไม่ได้หรอกคุณนก”

เหมือนชนกสะบัดตัวออก  ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ลัคนัยไม่แสดงความโกรธแต่ยิ้มเยาะ “ผมจะถือว่านี่คือมัดจำการเริ่มต้นเกมของเรา  คราวหน้าถ้าคุณตบผม

จะจูบ และอย่าบอกว่าผมไม่กล้า ขนาดอุ้มคุณเข้าห้องผมยังทำได้ แล้วนับประสาอะไรกับจูบสั่งสอน ถึงเวลาที่คุณต้องเรียนรู้ว่าคุณไม่ได้อยู่เหนือคนอื่นอีกต่อไปคุณเหมือนชนก!”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"แต้ว" โกรธโดนขโมยหอมแก้ม "เจมส์จิ" เจ้าเล่ห์อยากฟื้นอดีตรัก

"แต้ว" โกรธโดนขโมยหอมแก้ม "เจมส์จิ" เจ้าเล่ห์อยากฟื้นอดีตรัก
30 มี.ค. 2563
08:01 น